Mahābhārata · Adhyāya 14.101
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.101.1
श्रुत्वा यमपुराध्वानं जीवानां गमनं तथा ।
धर्मपुत्रः प्रहृष्टात्मा केशवं पुनरब्रवीत् ॥ १४.१०१.१ ॥
Tendo ouvido sobre o caminho para a cidade de Yama e a ida dos seres vivos para lá, o filho de Dharma, com o coração alegre, voltou a falar a Keśava.
14.101.2
देवदेवेश दैत्यघ्न ऋषिसङ्घैरभिष्टुत ।
भगवन्भवहञ्श्रीमन्सहस्रादित्यसन्निभ ॥ १४.१०१.२ ॥
Ó deus dos deuses, matador dos Daitya, louvado por assembleias de sábios, Senhor bendito, destruidor da existência mundana, glorioso, semelhante a mil sóis!
14.101.3
सर्वसंभव धर्मज्ञ सर्वधरमप्रवर्तक ।
सर्वदानफलं सौम्य कथयस्व ममाच्युत ॥ १४.१०१.३ ॥
Ó origem de tudo, conhecedor do dharma, promotor de todos os dharmas, gentil, infalível Acyuta, dize-me o fruto de todas as doações!
14.101.4
दानं देयं कथं कृष्ण कीदृशाय द्विजाय वै ।
कीदृशं वा तपः कृत्वा तत्फलं कुत्र भुज्यते ॥ १४.१०१.४ ॥
Ó Kṛṣṇa, como deve ser dada uma doação, e a que tipo de brâmane? Ou que tipo de austeridade, uma vez realizada, e onde seu fruto é desfrutado?
14.101.5
एवमुक्तो हृषीकेशो धर्मपुत्रेण धीमता ।
उवाच धर्मपुत्राय पुण्यान्धर्मान्महोदयान् ॥ १४.१०१.५ ॥
Quando o sábio filho de Dharma assim falou, Hṛṣīkeśa ensinou ao filho de Dharma os dharmas meritórios de grande fruto.
14.101.6
शृणुष्वावहितो राजन्पूतं पापघ्नमुत्तमम् ।
सर्वदानफलं सौम्य न श्राव्यं पापकर्मणम् ॥ १४.१०१.६ ॥
Escuta com atenção, ó rei: isto é puro, destrói o pecado e é supremo, o fruto de todas as doações. Ó gentil, não deve ser recitado a quem pratica atos pecaminosos.
14.101.7
यच्छ्रुत्वा पुरुषः स्त्री वा नष्टपापः समाहितः ।
तत्क्षणात्पूततां याति पापकर्मरतोपि वा ॥ १४.१०१.७ ॥
Quem o ouve, homem ou mulher, com os pecados destruídos e a mente recolhida, alcança a pureza naquele mesmo instante, mesmo que se deleite em ações pecaminosas.
14.101.8
एकाहमपि कौन्तेय भूमावुत्पादितं जलम् ।
सप्त तारयते पूर्वान्वितृष्णा यत्र गौर्भवेत् ॥ १४.१०१.८ ॥
Filho de Kuntī, a água extraída da terra, mesmo que por um só dia, onde uma vaca se sacie, salva sete antepassados.
14.101.9
पानीयं परमं लोके जीवानां जीवनं स्मृतम् ।
पानीयस्य प्रदानेन तृप्तिर्भवति पाण्डव।
पानीयस्य गुणा दिव्याः परलोके गुणावहाः ॥ १४.१०१.९ ॥
No mundo, a água potável é tida como suprema, a vida dos seres vivos. Filho de Pāṇḍu, a saciedade vem pela dádiva da água. As virtudes divinas da água trazem benefício no outro mundo.
14.101.10
तत्र पुष्पोदकी नाम नदी परमपावनी ।
कामान्ददाति राजेन्द्र तोयदानां यमालये ॥ १४.१०१.१० ॥
Lá há um rio chamado Puṣpodakī, sumamente purificador. Senhor dos reis, ele concede desejos na morada de Yama àqueles que dão água.
14.101.11
शीतलं सलिलं ह्यत्र ह्यक्षय्यममृतोपमम् ।
शीततोयप्रदादॄणां भवेन्नित्यं सुखावहम् ॥ १४.१०१.११ ॥
Aqui a água fresca é de fato inesgotável, como o néctar. Para quem dá água fresca, ela sempre traz felicidade.
14.101.12
ये चाप्यतोयदातारः पूयस्तेषां विधीयते। ॥ १४.१०१.१२ ॥
E para aqueles que não dão água, prescreve-se um inferno cheio de pus.
14.101.13
प्रणश्यत्यंबुपानेन बुभुक्षा च युधिष्ठिर ।
तृपीषस्य न चान्नेन पिपासाऽपि प्रणश्यति।
तस्मात्तोयं सदा देयं तृषितेभ्यो विजानता। ॥ १४.१०१.१३ ॥
Ó Yudhiṣṭhira, a fome é destruída bebendo água, e a sede também é destruída em quem está saciado de comida. Por isso, quem sabe deve sempre dar água aos sedentos.
14.101.14
अग्नेर्मूर्तिः क्षितेर्योनिरमृतस्य स संभवः ।
अतोंभः सर्वभूतानां मूलमित्युच्यते बुधैः ॥ १४.१०१.१४ ॥
A água é a forma do fogo, a origem da terra e a fonte do néctar. Por isso os sábios dizem que a água é a raiz de todos os seres.
14.101.15
अद्भिः सर्वाणि भूतानि जीवन्ति प्रभवन्ति च ।
तस्मात्सर्वेषु दानेषु तोयदानं विशिष्यते ॥ १४.१०१.१५ ॥
Pela água vivem e surgem todos os seres. Por isso, entre todas as doações, a doação de água é a mais excelente.
14.101.16
सर्वदानतपोयज्ञैर्यत्प्राप्यं फलमुत्तमम् ।
तत्सर्वं तोयदानेन प्राप्यते नात्र संशयः ॥ १४.१०१.१६ ॥
Todo o fruto supremo que se obtém por meio de todas as doações, austeridades e sacrifícios, tudo isso se obtém pela doação de água. Não há dúvida nisso.
14.101.17
ये प्रयच्छन्ति विप्रेभ्यस्त्वन्नदातं सुसंस्कृतम् ।
तैस्तु दत्ताः स्वयं प्राणा भवन्ति भरतर्षभ ॥ १४.१०१.१७ ॥
Aqueles que oferecem comida bem preparada como dádiva aos brâmanes, por eles próprios os sopros vitais são dados, ó touro dos Bharatas.
14.101.18
अन्नाद्रक्तं च शुक्लं च अन्ने जीवः प्रतिष्ठितः ।
इन्द्रियाणि च बुद्धिश्च पुष्णन्त्यन्नेन नित्यशः।
अन्नहीनानि सीदन्ति सर्वभूतानि पाण्डव ॥ १४.१०१.१८ ॥
Do alimento nascem o sangue e o sêmen, e no alimento está estabelecido o ser vivo. Os sentidos e o intelecto são sempre nutridos pelo alimento. Ó filho de Pāṇḍu, todos os seres privados de alimento definham.
14.101.19
तेजो बलं च रूपं च सत्वं वीर्यं धृतिर्द्युतिः ।
ज्ञानं मेधा तथाऽऽयुश्च सर्वमन्ने प्रतिष्ठितम् ॥ १४.१०१.१९ ॥
O esplendor, a força, a forma, a essência, o vigor, a firmeza, o brilho, o conhecimento, a inteligência e a duração da vida — tudo isso está estabelecido no alimento.
14.101.20
देवमानवर्तिर्यक्षु सर्वलोकेषु सर्वदा ।
सर्वकालं हि सर्वेषां सर्वमन्ने प्रतिष्ठितम् ॥ १४.१०१.२० ॥
Entre deuses, humanos, animais e yakṣas, em todos os mundos, sempre e em todo tempo: tudo, de todos os seres, está estabelecido no alimento.
14.101.21
अन्नं प्रजापते रूपमन्नं प्रजननं स्मृतम् ।
सर्वभूतमयं चान्नं जीवश्चान्नमयः स्मृतः ॥ १४.१०१.२१ ॥
O alimento é a forma de Prajāpati, e o alimento é lembrado como a procriação. O alimento é feito de todos os seres, e o ser vivo é lembrado como feito de alimento.
14.101.22
अन्नेनाधिष्ठितः प्राण अपानो व्यान एव च ।
उदानश्च समानश्च धारयन्ति शरीरिणम् ॥ १४.१०१.२२ ॥
Os alentos — prāṇa, apāna, vyāna, udāna e samāna —, sustentados pelo alimento, são os que sustentam o ser encarnado.
14.101.23
शयनोत्थानगमनग्रहणाकर्षणानि च ।
सर्वसत्वकृतं क्रम चान्नादेव प्रवर्तते ॥ १४.१०१.२३ ॥
Deitar-se, levantar-se, andar, agarrar e puxar, e todo o curso de ações realizadas por todos os seres, procedem somente do alimento.
14.101.24
चतुर्विधानि भूतानि जङ्गमानि स्थिराणि च ।
अन्नाद्भवन्ति राजेन्द्र सृष्टिरेषा प्रजापतेः ॥ १४.१०१.२४ ॥
As quatro espécies de seres, móveis e imóveis, nascem do alimento, ó rei dos reis; esta é a criação de Prajāpati.
14.101.25
विद्यास्थानानि सर्वाणि सर्वयज्ञाश्च पावनाः ।
अन्नाद्यस्मात्प्रवर्तन्ते तस्मादन्नं परं स्मृतम् ॥ १४.१०१.२५ ॥
Todos os ramos do saber e todos os sacrifícios purificadores surgem do alimento; por isso o alimento é declarado supremo.
14.101.26
देवा रुद्रादयः सर्वे पितरोऽप्यग्नयस्तथा ।
यस्मादन्नेन तुष्यन्ति तस्मादन्नं विशिष्यते ॥ १४.१०१.२६ ॥
Todos os deuses, a começar por Rudra, os antepassados e também os fogos se satisfazem com o alimento; por isso o alimento se sobressai.
14.101.27
यस्मादन्नात्प्रजाः सर्वाः कल्पेकल्पेऽसृजत्प्रभुः ।
तस्मादन्नात्परं दानं न भूतं न भविष्यति ॥ १४.१०१.२७ ॥
Porque o Senhor criou todas as criaturas a partir do alimento em cada kalpa, nenhuma dádiva maior que a dádiva de alimento existiu ou existirá.
14.101.28
यस्मादन्नात्प्रवर्तन्ते धर्मार्थौ काम एव च ।
तस्मादन्नात्परं दानं नामुत्रेह च पाण्डव ॥ १४.१०१.२८ ॥
Do alimento surgem o dharma, a riqueza e o desejo; por isso não há dádiva maior que a dádiva de alimento, nem neste mundo nem no outro, ó filho de Pāṇḍu.
14.101.29
यक्षरक्षोग्रहा नागा भूतान्यन्ते च दानवाः ।
तुष्यन्त्यन्नेन यस्मात्तु तस्मादन्नं परं भवेत् ॥ १४.१०१.२९ ॥
Os yakṣas, os rākṣasas, os espíritos planetários, as serpentes, os seres e, por fim, os dānavas se satisfazem com o alimento; por isso o alimento deve ser supremo.
14.101.30
परान्नमुपभुञ्जनो यत्कर्म कुरुते शुभम् ।
तच्छुभस्यैकभागस्तु कर्तुर्भवति भारत ॥ १४.१०१.३० ॥
De qualquer ação meritória que alguém realiza enquanto come o alimento de outro, apenas uma parte do mérito cabe ao seu autor, ó Bhārata.
14.101.31
अन्नदस्य त्रयो भागा भन्ति पुरुषर्षभ ।
तस्यादन्नं प्रदातव्यं ब्राह्मणेभ्यो विशेषतः ॥ १४.१०१.३१ ॥
O doador de alimento recebe três partes, ó touro entre os homens. Por isso, o alimento deve ser dado, sobretudo, aos brâmanes.
14.101.32
ब्राह्मणाय दरिद्राय योऽन्नं संवत्सरं नृप ।
श्रोत्रियाय प्रयच्छेद्वै पाकभेदविवर्जितः ॥ १४.१०१.३२ ॥
Ó rei, quem durante um ano inteiro der alimento, livre de distinções de preparo, a um brâmane pobre e versado nos Vedas...
14.101.33
डंभानृतविमुक्तस्तु परां भक्तिमुपागतः ।
स्वधर्मेणार्जितफलं तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.१०१.३३ ॥
Mas ouve o fruto ganho pelo próprio dever e o fruto do mérito daquele que, livre da hipocrisia e da falsidade, atingiu a suprema devoção.
14.101.34
शतवर्षसहस्राणि कामगः कामरूपधृत् ।
मोदतेऽमरलोकस्थः पूज्यमानोप्सरोगणैः।
ततश्चापि च्युतः कालान्नरलोके द्विजो भवेत् ॥ १४.१०१.३४ ॥
Movendo-se à vontade e assumindo a forma que deseja, habita no mundo dos imortais por centenas de milhares de anos, alegrando-se e honrado por tropas de apsarases. Depois, em tempo devido, caído de lá, nasce no mundo humano como um duas vezes nascido.
14.101.35
अग्नभिक्षां च यो दद्याद्दरिद्राय द्विजातये ।
षण्मासान्वार्षिकं श्राद्दं तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.१०१.३५ ॥
Quem dá esmola de alimento a um duas vezes nascido pobre obtém o mérito de realizar o śrāddha anual por seis meses. Ouve o fruto desse mérito.
14.101.36
गोसहस्रप्रदानेन यत्पुण्यं समुदाहृतम् ।
तत्प्रण्यफलमाप्नोति नरो वै नात्र संशयः ॥ १४.१०१.३६ ॥
O mérito declarado pela doação de mil vacas, esse mesmo fruto do mérito o homem obtém; disso não há dúvida.
14.101.37
अथ संवत्सरं दद्यादग्रभिक्षामयाचते ।
प्रच्छद्यैव स्वयं नीत्वा तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.१०१.३७ ॥
Então, quem durante um ano dá a primeira esmola a um mendigo e a leva ele mesmo, coberta, ouve o fruto de seu mérito.
14.101.38
कपिलानां सहस्रैस्तु यद्देयं पुण्यमुच्यते ।
तत्सर्वमखिलं प्राप्य शक्रलोके महीयते ॥ १४.१०१.३८ ॥
Tendo obtido todo o mérito que se diz vir de dar milhares de vacas pardas, é honrado no mundo de Indra.
14.101.39
स शक्रभवने रम्ये र्षिकोटिशतं नृप ।
यथाकामं महातेजाः क्रीडत्यप्सरसांगणैः ॥ १४.१०१.३९ ॥
Ali, ó rei, na deliciosa morada de Indra, aquele de grande esplendor brinca como deseja, com centenas de milhões de sábios e grupos de apsarases.
14.101.40
अन्नं च यस्तु वै दद्याद्द्विजाय नियतव्रतः ।
दशवर्षामि राजेन्द्र तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.१०१.४० ॥
E quem, firme em seus votos, dá alimento a um brâmane por dez anos — ó senhor dos reis, ouve o fruto de seu mérito.
14.101.41
कपिला शतसहस्रस्य विधिदत्तस्य यत्फलम् ।
तत्पुण्यफलमासाद्य पुरन्दरपुरं व्रजेत् ॥ १४.१०१.४१ ॥
Tendo obtido o fruto de cem mil vacas pardas dadas segundo o rito, vai à cidade de Purandara.
14.101.42
स शक्रभवने रम्ये कामरूपी यथासुखम् ।
शतकोटिसमा राजन्क्रीडतेऽमरपूजितः ॥ १४.१०१.४२ ॥
Na deliciosa morada de Indra, assumindo a forma que deseja, com prazer, ó rei, honrado pelos imortais, brinca por centenas de milhões de anos.
14.101.43
शक्रलोकावतीर्णश्च इह लोके महाद्युतिः ।
चतुर्वेदी द्विजः श्रीमाञ्जायते राजपूजितः ॥ १४.१०१.४३ ॥
E aquele que, tendo descido do mundo de Indra, nasce aqui como um brâmane de grande esplendor, conhecedor dos quatro Vedas, glorioso, é honrado pelos reis.
14.101.44
अध्वश्रान्ताय विप्राय क्षुधितायान्नकाङ्क्षिणे ।
देशकालाभियाताय दीयते पाण्डुनन्दन ॥ १४.१०१.४४ ॥
Ó filho de Pāṇḍu, ao brâmane exausto da estrada, faminto, desejoso de comida, que chegou no lugar e tempo devidos, dá-se uma oferenda.
14.101.45
याचतेऽन्नं न दद्याद्यो विद्यामाने धनागमे ।
स लुब्धो नरकं याति कृमीणां कालसूत्रकम् ॥ १४.१०१.४५ ॥
Quem não dá comida ao que pede, quando a riqueza está presente, esse avarento vai ao inferno Kālasūtraka, cheio de vermes.
14.101.46
तत्र नरके घोरे लोभमोहविचेतनः ।
दशरव्षसहस्राणि क्लिश्यते वेदनार्दितः ॥ १४.१०१.४६ ॥
Ali, naquele inferno terrível, perturbado pela cobiça e pela ilusão, sofre por dez mil anos, atormentado pela dor.
14.101.47
तस्माच्च नरकान्मुक्तः कालेन महता हि सः ।
दरिद्रो मानुषे लोके चण्डालेष्वपि जायते। ॥ १४.१०१.४७ ॥
E após longo tempo, libertado daquele inferno, nasce no mundo humano como pobre, mesmo entre os caṇḍālas.
14.101.48
यस्तु पांसुलपादश्च दूराध्वश्रमकर्शितः ।
क्षुत्पिपासाश्रमश्रान्त आर्तः खिन्नगतिर्द्विजः ॥ १४.१०१.४८ ॥
Mas o brâmane cujos pés estão empoeirados, esgotado pelo cansaço de uma longa estrada, exausto de fome, sede e fadiga, aflito, de andar cambaleante—
14.101.49
पृच्छन्वै ह्यन्नदातारं गृहमभ्येत्य याचयेत् ।
तं पूजयेत्तु यत्नेन सोऽतिथिः स्वर्गसंक्रमः।
तस्मिंस्तुष्टे नरश्रेष्ठ तुष्टाः स्युः सर्वदेवताः ॥ १४.१०१.४९ ॥
Quem, após perguntar ao doador de alimento, chega à casa e pede, deve ser honrado com cuidado; esse hóspede é a passagem para o céu. Ó melhor dos homens, quando ele se satisfaz, todos os deuses se satisfazem.
14.101.50
न तथा हविषा होमैर्न पुष्पैर्नानुलेपनैः ।
अग्नयः पार्थ तुष्यन्ति यथा ह्यतिथिपूजनात् ॥ १४.१०१.५० ॥
Ó Pārtha, os fogos não se satisfazem tanto com oblações de manteiga clarificada e holocaustos, nem com flores ou unguentos, quanto com a veneração de um hóspede.
14.101.51
कपिलायां तु दत्तायां विधिवज्ज्येष्ठपुष्करे ।
न तत्फलमवाप्नोति यत्फलं विप्रबोजनान्। ॥ १४.१०१.५१ ॥
Mesmo quando se dá uma vaca kapilā segundo a regra em Jyeṣṭha-Puṣkara, não se obtém o fruto que vem de alimentar um brâmane.
14.101.52
द्विजपादोदकक्लिन्ना यावत्तिष्ठति मेदिनी ।
तावत्पुष्करपत्रेण पिबन्ति पितरो जलम् ॥ १४.१०१.५२ ॥
Enquanto a terra permanecer umedecida pela água que lavou os pés dos brâmanes, os antepassados bebem água com uma folha de lótus.
14.101.53
देवमाल्यापनयनं द्विजोच्छिष्टापमार्जनम् ।
श्रान्तसंवाहनं चैव तथा पादावसेचनम् ॥ १४.१०१.५३ ॥
Retirar as guirlandas dos deuses, limpar o que os brâmanes deixaram, massagear o exausto e, igualmente, lavar os pés.
14.101.54
प्रतिश्रयप्रदानं च तथा शय्यासनस्य च ।
एकैकं पाण्डवश्रेष्ठ गोप्रदानाद्विशिष्यते ॥ १४.१०१.५४ ॥
Dar abrigo, e igualmente dar leito e assento — ó melhor dos Pāṇḍava, cada um deles é superior à doação de uma vaca.
14.101.55
पादोदकं पादघृतं दीपमन्नं प्रतिश्रयम् ।
ये प्रयच्छन्ति विप्रेभ्यो नोपसर्पन्ति ते यमम् ॥ १४.१०१.५५ ॥
Aqueles que oferecem aos brâmanes água para lavar os pés, ghee para os pés, uma lâmpada, comida e abrigo não se aproximam de Yama.
14.101.56
विप्रातिथ्ये कृते राजन्भक्त्या शुश्रूषितेऽपि च ।
देवाः शुश्रूषिताः सर्वे त्रयस्त्रिंशदरिन्दम ॥ १४.१०१.५६ ॥
Quando se oferece hospitalidade aos brâmanes e se os serve com devoção, ó rei, ó domador de inimigos, todos os trinta e três deuses são servidos.
14.101.57
अभ्यागतो ज्ञातपूर्वो ह्यज्ञातोऽतिथिरुच्यते ।
तयोः पूजां द्विजः कुर्यादिति पौराणिकी श्रुतिः ॥ १४.१०१.५७ ॥
Um hóspede já conhecido chama-se abhyāgata; um desconhecido chama-se atithi. O dvija deve honrar os dois, diz a tradição purânica.
14.101.58
पादाभ्यङ्गन्नपानैस्तु योऽतिर्थिं पूजयेन्नरः ।
पूजितस्तेन राजेन्द्र भवामीह न संशयः ॥ १४.१०१.५८ ॥
O homem que honra um hóspede com unção dos pés, comida e bebida, ó rei dos reis, honrado por ele, eu me manifesto aqui diante dele; não há dúvida.
14.101.59
शीघ्रं पापाद्विनिर्मुक्तो मया चानुग्रहीकृतः ।
विमानेनेन्दुकल्पेन मम लोकं स गच्छति ॥ १४.१०१.५९ ॥
Ele é logo libertado do pecado e recebe a minha graça; num carro celeste semelhante à lua, vai para o meu mundo.
14.101.60
अभ्यागतं श्रान्तमनुव्रजन्ति ।
देवाश्च सर्वे पितरोऽग्नयश्च।
तस्मिन्द्विजे पूजिते पूजिताः स्यु-
र्गते निराशाः पितरो व्रजन्ति ॥ १४.१०१.६० ॥
Todos os deuses, os antepassados e os fogos sagrados seguem o hóspede cansado que chega. Quando aquele brâmane é honrado, também eles são honrados; quando ele parte, os antepassados se vão desapontados.
14.101.61
अतिर्थिर्यस्य भग्नाशो गृहात्प्रतिनिवर्तते ।
पितरस्तस्य नाश्नन्ति दशवर्षणि पञ्च च ॥ १४.१०१.६१ ॥
Quando um hóspede deixa a casa de um homem com as esperanças frustradas, seus antepassados não comem durante quinze anos.
14.101.62
वर्जितः पितृभिर्लुब्धः स देवैरग्निभिः सह ।
निरयं रौरवं गत्वा दशवर्षाणि पञ्च च।
ततश्चापि च्युतः कालादिह चोच्छिष्टभुग्भवेत् ॥ १४.१०१.६२ ॥
O homem ganancioso, rejeitado pelos antepassados, pelos deuses e pelos fogos, vai ao inferno Raurava e lá permanece quinze anos; então, cumprido o tempo, cai dali e aqui se torna comedor de sobras.
14.101.63
वैश्वदेवान्तिके प्राप्तमतिथिं यो न पूजयेत् ।
चण्डालत्वमवाप्नोति सद्य एव न संशयः ॥ १४.१०१.६३ ॥
Quem não honra o hóspede que chega junto à oferenda Vaiśvadeva atinge imediatamente a condição de chandāla; não há dúvida.
14.101.64
निर्वासयति यो विप्रं देशकालगतं गृहात् ।
पतितस्तत्क्षणादेव जायते नात्र संशयः ॥ १४.१०१.६४ ॥
Quem expulsa de casa um brâmane que chegou no lugar e no tempo devidos cai naquele mesmo instante e renasce decaído; não há dúvida.
14.101.65
नरके रौरवे घोरे वर्षकोटिं स पच्यते ।
ततश्चापि च्युतः कालादिह लोके नराधमः।
श्वा वै द्वादशजन्मानि जायते क्षुत्पिपासितः ॥ १४.१०१.६५ ॥
Ele é cozido no terrível inferno Raurava por dez milhões de anos; depois, cumprido esse tempo, cai de lá e, neste mundo, nasce como o mais baixo dos homens, e por doze nascimentos nasce cão, atormentado pela fome e pela sede.
14.101.66
चण्डालोप्यतिथिः प्राप्तो देशकालेऽन्नकाङ्क्षयाः ।
अभ्युद्गम्यो गृहस्थेन पूजनीयश्च सर्वदा ॥ १४.१०१.६६ ॥
Mesmo um chandāla que chega como hóspede no lugar e no tempo devidos, desejando alimento, deve ser recebido pelo chefe da casa, que se levanta para encontrá-lo, e sempre honrado.
14.101.67
अनर्चयित्वा योऽश्नाति लोभमोहविचेतनः ।
स चण्डालत्वमापन्नो दश जन्मानि पाण्डव ॥ १४.१०१.६७ ॥
Quem come sem ter honrado o hóspede, privado de discernimento pela ganância e pela ilusão, ó Pāṇḍava, cai no estado de caṇḍāla e nele permanece por dez nascimentos.
14.101.68
निराशमतिथिं कृत्वा भुञ्जनो यः प्रहृष्टवान् ।
न जानाति किलात्मानं विष्ठकूपे निपातितं ॥ १४.१०१.६८ ॥
Quem, tendo decepcionado o hóspede, come alegremente, não sabe que ele mesmo foi lançado num poço de imundície.
14.101.69
मोघं ध्रुवं प्रोर्णयति मोघमस्य तु पच्यते ।
मोघमन्नं सदाऽश्नाति योतिथिं न च पूजयेत् ॥ १४.१०१.६९ ॥
Seu esforço certamente é vão; também é vão o alimento que ele cozinha. Quem sempre come alimento vão e não honra o hóspede.
14.101.70
साङ्गोपाङ्गांस्तु यो वेदान्पठतीह दिनेदिने ।
न चातिथिं पूजयति वृथा भवति स द्विजः ॥ १४.१०१.७० ॥
Quem aqui, dia após dia, recita os Vedas com seus membros e subsidiários, mas não honra o hóspede, esse dvija torna-se vão.
14.101.71
पाकयज्ञमहायज्ञैः सोमसंस्थाभिरेव च ।
ये यजन्ति न चार्चन्ति गृहेष्वतिथिमागतम् ॥ १४.१०१.७१ ॥
Aqueles que sacrificam com as oferendas domésticas, os grandes sacrifícios e os ritos do Soma, mas não honram o hóspede que chegou às suas casas.
14.101.72
तेषां यशोभिकामानां दत्तमिष्टं च यद्भवेत् ।
वृथा भवति तत्सर्वमाशया हि तया हतम् ॥ १४.१०१.७२ ॥
Toda dádiva e oferenda sacrificial feita pelos que desejam fama torna-se vã, pois foi abatida por esse mesmo desejo.
14.101.73
देशं कालं च पात्रं च स्वशक्तिं च निरीक्ष्य च ।
अल्पं समं महद्वापि कुर्यादातिथ्यमात्मवान् ॥ १४.१०१.७३ ॥
Considerando o lugar, o tempo, o merecedor e os próprios meios, o homem senhor de si deve oferecer hospitalidade, seja pouca, igual ou grande.
14.101.74
सुमुखः सुप्रसन्नात्मा धीमानतिथिमागतम् ।
स्वागतेनासनेनाद्भिरन्नाद्येन च पूजयेत् ॥ १४.१०१.७४ ॥
O sábio deve honrar o hóspede que chegou com rosto sorridente e coração satisfeito, com palavras de boas-vindas, um assento, água e alimento.
14.101.75
हितः प्रियो वा द्वेष्यो वा मूर्खः पण्डित एव वा ।
प्राप्तो यो वैश्वदेवान्ते सोतिथिः स्वर्गसंक्रमः ॥ १४.१०१.७५ ॥
Seja amigo ou querido, inimigo, tolo ou erudito, o hóspede que chega ao fim do rito Vaiśvadeva é uma passagem para o céu.
14.101.76
क्षुत्पिपासाश्रमार्ताय देशकालगताय च ।
सत्कृत्यान्नं प्रदातव्यं यज्ञस्य फलमिच्छता ॥ १४.१०१.७६ ॥
Ao que está aflito de fome, sede e cansaço, e ao que vem de terras ou tempos distantes, quem deseja o fruto do sacrifício deve dar alimento com honra.
14.101.77
भोजयेदात्मनः श्रेष्ठान्विधइवद्धव्यकव्ययोः ।
अन्नं प्राणो मनुष्यणामन्नदः प्राणदो भवेत्।
तस्मादन्नं विशेषेण दातव्यं भूतिमिच्छता ॥ १४.१०१.७७ ॥
Deve-se alimentar os melhores dos seus, segundo a regra, nas oferendas aos deuses e aos ancestrais. O alimento é a vida dos homens; quem dá alimento torna-se doador de vida. Por isso, quem deseja prosperidade deve dar alimento com especial cuidado.
14.101.78
अन्नदः सर्वकामैस्तु सुतृप्तः सुष्ट्वलङ्कृतः ।
पूर्णचन्द्रप्रकाशेन विमानेन विराजते ॥ १४.१०१.७८ ॥
O doador de alimento, com todos os desejos realizados, plenamente satisfeito e belamente adornado, resplandece num carro celeste brilhante como a lua cheia.
14.101.79
सेव्यमानो वरस्त्रीभिर्मम लोकं स गच्छति ।
क्रीडित्वा तु ततस्तस्मिन्वर्षकोटिं यथाऽमरः ॥ १४.१०१.७९ ॥
Servido por mulheres excelentes, ele vai ao meu mundo, e ali se diverte dez milhões de anos como um deus.
14.101.80
ततस्चापि च्युतः कालादिह लोके महायशाः ।
वेदशास्त्रार्थतत्वज्ञो भोगवान्ब्राह्मणो भवेत् ॥ १४.१०१.८० ॥
Então, quando seu tempo se esgota, ele cai de lá para este mundo e torna-se um brâmane próspero que conhece a verdade do sentido dos Vedas e das escrituras.
14.101.81
यथाश्रद्धं तु यः कुर्यान्मनुष्येषु प्रजायते ।
महाधनपतिः श्रीमान्वेदवेदाङ्गपारगः।
सर्वशास्त्रार्थतत्वज्ञो भोगवान्ब्राह्मणो भवेत् ॥ १४.१०१.८१ ॥
Quem age segundo sua fé nasce entre os homens como senhor de grandes riquezas, glorioso, mestre dos Vedas e de seus membros, conhecedor da verdade do sentido de todas as escrituras, um brâmane próspero.
14.101.82
सर्वातिथ्यं तु यः कुर्याद्वर्षमेकमकल्मषः ।
धर्मार्जितधनो भूत्वा पाकभेदविवर्जितः ॥ १४.१०१.८२ ॥
Quem, por um ano, sem falta, oferece hospitalidade completa, possuindo riqueza ganha pelo dharma, livre das distinções na comida cozida.
14.101.83
देवानिव स्वयं विप्रानर्चयित्वा पितॄनपि ।
विप्रानग्राशनाशी यस्तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.१०१.८३ ॥
Ouve o fruto do mérito daquele que, adorando ele mesmo os brâmanes e os ancestrais como se fossem deuses, deseja alimentar os brâmanes primeiro.
14.101.84
वर्षेणैकेन यावन्ति पिण्डान्यश्नन्ति ये द्विजाः ।
तावद्वर्षाणि राजेन्द्र मम लोके महीयते ॥ १४.१०१.८४ ॥
Tantos anos quantos os duas-vezes-nascidos comem bolinhas de arroz em um ano, ó senhor dos reis, por tantos anos ele é honrado em meu mundo.
14.101.85
ततश्चापि च्युतः कालादिह लोके महायशाः ।
वेदसास्त्रार्थतत्वज्ञो भोगवान्ब्राह्मणो भवेत् ॥ १४.१०१.८५ ॥
Então, caído deste mundo no tempo devido, o de grande renome, conhecedor da essência dos Vedas e de suas ciências, tornar-se-á um brâmane abastado.
14.101.86
सर्वातिथ्यं तु यः कुर्याद्यथाश्रद्धं नरेश्वर ।
अकालनियमेनापि सत्यवादी जितेन्द्रियः ॥ १४.१०१.८६ ॥
Ó senhor dos homens, aquele que oferece hospitalidade a todos os hóspedes segundo sua fé, e mesmo sem uma regra fixa de tempo é veraz e senhor de seus sentidos,
14.101.87
सत्यसन्धो चितक्रोधः शाखाधर्मविवर्जितः ।
अधर्मभीरुर्धर्मिष्ठो मायामात्सर्यवर्जितः ॥ १४.१०१.८७ ॥
aquele que mantém a palavra, dominou a ira, está livre dos deveres de seu ramo védico, teme a injustiça, é firme no dharma e livre de engano e inveja,
14.101.88
श्रद्दधानः सुचिर्नित्यं पाकबेदविवर्जितः ।
स विमानेन दिव्येन दिव्यरूपी महायशाः ॥ १४.१०१.८८ ॥
Aquele que tem fé, é sempre puro e livre dos ritos culinários, o de grande renome parte num carro celeste, em forma divina.
14.101.89
पुरन्दरपुरं याति गीयमानोप्सरोगणैः ।
मन्वन्तरं तु तत्रैव क्रीडित्वा देवपूजितः।
मानुष्यलोकमागम्य भोगवान्ब्राह्मणो भवेत् ॥ १४.१०१.८९ ॥
Ele vai à cidade de Purandara, onde bandos de apsarases cantam seu louvor; lá se diverte durante um manvantara, honrado pelos deuses, e ao vir ao mundo humano torna-se um brâmane abastado.
14.101.90
दशजन्मानि विप्रत्वमाप्नुयाद्राजपूजितः ।
जातिस्मरश्च भवति यत्रयत्रोपजायते ॥ १४.१०१.९० ॥
Alcança a condição de brâmane ao longo de dez nascimentos, honrado pelos reis; e onde quer que nasça, lembra-se de seus nascimentos anteriores.