Mahābhārata · Adhyāya 14.102

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Leer con significados

14.102.1

अतः परं प्रवक्ष्यामि भूमिदानमनुत्तमम् ॥ १४.१०२.१ ॥

Desde aquí en adelante, declararé el supremo don de la tierra.

14.102.2

यः प्रयच्छति विप्राय भूमिं रम्यां सदक्षिणाम् ।
श्रोत्रियाय दरिद्राय साग्निहोत्राय पाण्डव ॥ १४.१०२.२ ॥

Oh hijo de Pāṇḍu, quien entrega una tierra hermosa con su dakṣiṇā a un brāhmaṇa versado en los Vedas, pobre y que mantiene el sacrificio del fuego,

14.102.3

स सर्वकामतृप्तात्मा सर्वरत्नविभूषितः ।
सर्वपापविनिर्मुक्तो दीप्यमानोऽर्कवत्सदा ॥ १४.१०२.३ ॥

Su alma queda saciada en todos los deseos; adornado con todas las joyas, libre de todo pecado, resplandece siempre como el sol.

14.102.4

बालसूर्यप्रकाशेन विचित्रध्वजशोभिना ।
याति यानेन दिव्येन मम लोकं महायशाः ॥ १४.१०२.४ ॥

En un vehículo divino que brilla como el sol naciente y está adornado con banderas de vivos colores, aquel de gran fama va a mi mundo.

14.102.5

तत्र दिव्याङ्गनाभिस्तु सेव्यमानो यथासुखम् ।
कामगः कामरूपी च क्रीडत्यप्सरसांगणैः ॥ १४.१०२.५ ॥

Allí, atendido por mujeres divinas a su gusto, yendo donde quiere y tomando la forma que desea, se deleita con grupos de apsarases.

14.102.6

यावद्बिभर्ति लोकान्वै भूमिः कुरुकुलोद्वह ।
तावद्भूमिप्रदः काले मम लोके महीयते ॥ १४.१०२.६ ॥

Oh sostén del linaje de los Kuru, mientras la tierra sostenga los mundos, tanto tiempo será honrado en mi mundo el donante de tierra.

14.102.7

न हि भूमिप्रदानाद्वै दानमन्यद्विशिष्यते ।
न चापि भूमिहरणात्पापमान्यद्विशिष्यते ॥ १४.१०२.७ ॥

No hay otro don superior al don de la tierra, y no hay otro pecado mayor que arrebatar la tierra.

14.102.8

दानान्यन्यानि हीयन्ते कालेन कुरुपुङ्गव ।
भूमिदानस्य पुण्यस्य क्षयो नैवोपपद्यते ॥ १४.१०२.८ ॥

Otros dones se desvanecen con el tiempo, oh toro de los Kurus; pero el mérito del don de la tierra no decae en absoluto.

14.102.9

ब्राह्मणाय दरिद्राय भूमिं दत्तां तु यो नरः ।
न हिंसति नरव्याघ्र तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.१०२.९ ॥

Oh tigre entre los hombres, escucha el fruto de mérito de quien no daña la tierra dada a un brahmín pobre.

14.102.10

सप्तद्वीपसमुद्रान्ता रत्नसंचयसंकुला ।
सशैलवनदुर्गाढ्या तेन दत्ता मही भवेत् ॥ १४.१०२.१० ॥

La tierra, que se extiende hasta los siete continentes y océanos, repleta de montones de joyas, rica en montañas, bosques y fortalezas, queda entonces dada por él.

14.102.11

भूमिं दृष्ट्वा दीयमानां श्रोत्रियायाग्निहोत्रिणे ।
सर्वभूतानि मन्यन्ते मां ददातीति हर्षवत् ॥ १४.१०२.११ ॥

Al ver la tierra entregada a un brahmín versado y sacrificador del fuego, todos los seres piensan con alegría que es a mí a quien da.

14.102.12

सुवर्णमणिरत्नानि धनानि च वसूनि च ।
सर्वदानानि वै राजन्ददाति वसुधां ददत् ॥ १४.१०२.१२ ॥

Oh rey, quien da oro, gemas, joyas, riqueza y tesoros da todos los dones; y al dar la tierra, da la propia tierra.

14.102.13

सागरान्सरितः शैलान्समानि विषमाणि च ।
सर्वगन्धरसांश्चैव ददाति वसुधां ददत् ॥ १४.१०२.१३ ॥

Da los océanos, los ríos, las montañas, los lugares llanos y accidentados, y todos los aromas y sabores; quien dona la tierra lo da todo.

14.102.14

ओषधीः फलसंपन्ना नानापुष्पसमन्विताः ।
कमलोत्पलषण्डांश्च ददाति वसुधां ददत् ॥ १४.१०२.१४ ॥

Da las hierbas ricas en frutos y adornadas con flores diversas, y los grupos de loto y nenúfar; quien dona la tierra lo da todo.

14.102.15

धर्मं कामं तथा चार्थं वेदान्यज्ञांस्तथैव च ।
स्वर्गमार्गगतिं चैव ददाति वसुधां ददत् ॥ १४.१०२.१५ ॥

Da el dharma, el deseo, la riqueza, los Vedas y los sacrificios, y el avance por el camino del cielo; quien dona la tierra lo da todo.

14.102.16

अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैर्ये यजन्ते सदक्षिणैः ।
न तत्फलं लभन्ते ते भूमिदानस्य यत्फलम् ॥ १४.१०२.१६ ॥

Quienes sacrifican con el Agniṣṭoma y otros sacrificios, con sus ofrendas a los sacerdotes, no obtienen el fruto que es el fruto de la donación de tierra.

14.102.17

श्रोत्रिया महीं दत्त्वा यो न हिंसति पाण्डव ।
तद्दानं कथयिष्यन्ति यावल्लोकाः प्रतिष्ठिताः।
तावत्स्वर्गोपभोगानां भोक्तारः पाण्डुनन्दन ॥ १४.१०२.१७ ॥

Quien, tras dar la tierra a un brahmán versado, no le causa daño — oh Pāṇḍava, la gente proclamará ese don mientras existan los mundos; oh hijo de Pāṇḍu, durante ese tiempo disfrutará de los placeres del cielo.

14.102.18

सस्यपूर्णां महीं यस्तु श्रोत्रियाय प्रयच्छति ।
पितरस्तस्य तृप्ययन्ति यावदाभूतसंप्लुवम् ॥ १४.१०२.१८ ॥

Quien da la tierra llena de cosechas a un brahmán versado — sus antepasados quedan satisfechos hasta la disolución de los seres.

14.102.19

मम रुद्रस्य सवितुस्त्रिदशानां तथैव च ।
प्रीतये विद्धि राजेन्द्र भूमिर्दत्ता द्विजाय वै ॥ १४.१०२.१९ ॥

Oh señor de reyes, sabe que la tierra dada a un brahmán se da para el placer mío, de Rudra, de Savitṛ y de los treinta dioses.

14.102.20

तेन पुण्येन पूतात्मा दाता भूमेर्युधिष्ठिर ।
मम सालोक्यमाप्नोति नात्र कार्या विचाराणा ॥ १४.१०२.२० ॥

Por ese mérito, el donante de tierra, con el alma purificada, oh Yudhiṣṭhira, alcanza la morada en mi mundo; aquí no hay que dudar.

14.102.21

यत्किंचित्कुरुते पापं पुरुषे वृत्तिकर्शितः ।
स च गोकर्णमात्रेण भूमिदानेन शुध्यति ॥ १४.१०२.२१ ॥

Cualquier pecado que cometa un hombre agotado por su sustento, también se purifica con la donación de tierra del tamaño de la oreja de una vaca.

14.102.22

मासोपवासे यत्पुण्यं कृच्छ्रे चान्द्रायणेऽपि च ।
भूमिगोकर्णमात्रेण तत्पुण्यं तु विधीयते ॥ १४.१०२.२२ ॥

El mérito que hay en el ayuno de un mes, en la penitencia kṛcchra y en la penitencia cāndrāyaṇa, se prescribe igualmente como el mérito de dar tierra del tamaño de la oreja de una vaca.

14.102.23

सर्वतीर्थाभिषेके च यत्पुण्यं समुदाहृतम् ।
भूमिगोकर्णमात्रेण तत्पुण्यं तु विधीयते ॥ १४.१०२.२३ ॥

El mérito declarado por bañarse en todos los vados sagrados se prescribe igualmente como el mérito de dar tierra del tamaño de la oreja de una vaca.

14.102.24

देवदेव नमस्तेऽस्तदु वासुदेव सुरेश्वर ।
गोकर्णस्य प्रमाणं वै वक्तुमर्हसि तत्वतः ॥ १४.१०२.२४ ॥

Homenaje a ti, dios de los dioses, Vāsudeva, señor de los dioses. En verdad debes declarar con exactitud la medida de la oreja de la vaca.

14.102.25

शृणु गोकर्णमात्रस्य प्रमाणं पाण्डुनन्दन ।
त्रिंशद्दण्डप्रमाणेन प्रमितं सर्वतो दिशम् ॥ १४.१०२.२५ ॥

Escucha, hijo de Pāṇḍu, la medida de Gokarṇa: se mide en todas direcciones con una medida de treinta daṇḍas.

14.102.26

प्रत्यक्प्रागपि राजेन्द्र तत्तथा दक्षिणोत्तरम् ।
गोकर्णं तद्विदः प्राहुः प्रमाणं धरणेर्नृप ॥ १४.१०२.२६ ॥

Oh rey de reyes, hacia el oeste y hacia el este, y así también hacia el sur y el norte: los que lo conocen llaman a Gokarṇa la medida de la tierra, oh rey.

14.102.27

सवृषं गोशतं यत्र सुखं तिष्ठत्ययन्त्रितम् ।
सवत्सं कुरुशार्दूल तच्च गोकर्णमुच्यते ॥ १४.१०२.२७ ॥

Donde cien vacas permanecen cómodamente, sin ataduras, junto con un toro y con sus becerros, oh tigre de los Kurus, también eso se llama Gokarṇa.

14.102.28

किंकरा मृत्युदण्डाश्च कुंभीपाकाश्च दारुणाः ।
घोराश्च वारुणाः पाशा नोपसर्पन्ति भूमिदम् ॥ १४.१०२.२८ ॥

Los servidores de Yama, las varas de la muerte, los terribles infiernos Kumbhīpāka y los horribles lazos de Varuṇa no se acercan al donante de tierra.

14.102.29

निरया रौरवाद्याश्च तथा वैतरणी नदी ।
तीव्राश्च यातनाः कृष्टा नोपसर्पन्ति भूमिदम् ॥ १४.१०२.२९ ॥

Los infiernos que empiezan con Raurava, el río Vaitaraṇī y los tormentos severos infligidos no se acercan al donante de tierra.

14.102.30

चित्रगुप्ताः कलिः कालः कृतान्तो मृत्युरेव च ।
यमश्च भगवान्साक्षात्पूजयन्ति महीप्रदम् ॥ १४.१०२.३० ॥

Citragupta, Kali, Kāla, Kṛtānta, la Muerte y el venerable Yama en persona honran al donante de la tierra.

14.102.31

रुद्रः प्रजापतिः शक्रः सुरा ऋषिगणास्तथा ।
अहं च प्रीतिमान्राजन्पूजयामो महीप्रदम् ॥ १४.१०२.३१ ॥

Rudra, Prajāpati, Śakra, los dioses y las multitudes de sabios, y yo también, complacido, oh rey, honramos al donante de tierra.

14.102.32

कृशभृत्यस्य कृशगोः कृशाश्वस्य कृतातिथेः ।
भूमिर्देया नरश्रेष्ठ स निधइः पारलौकिकः ॥ १४.१०२.३२ ॥

Se debe dar tierra a quien tiene sirvientes flacos, vacas flacas, caballos flacos y ha ofrecido hospitalidad, oh mejor de los hombres; eso es un tesoro para el otro mundo.

14.102.33

सीदमानकुटुंबाय श्रोत्रियायाग्निहोत्रिणे ।
व्रस्थाय दरिद्राय भूमिर्देया नराधिप ॥ १४.१०२.३३ ॥

Se debe dar tierra a un brahmán erudito, guardián del sacrificio del fuego, cuya familia sufre, caído y pobre, oh señor de los hombres.

14.102.34

यथा हि धात्री क्षीरेण पुत्रं वर्धयति स्वयम् ।
दातारमनुगृह्णाति दत्ता ह्येवं वसुंधरा ॥ १४.१०२.३४ ॥

Así como la nodriza alimenta al niño con su leche, así la tierra, una vez dada, favorece al donante.

14.102.35

यथा बिभर्ति गौर्वत्सं सृजन्ती क्षीरमात्मनः ।
तथा सर्वगुणोपेता भूमिर्वहति भूमिदम् ॥ १४.१०२.३५ ॥

Como la vaca cría a su ternero dándole su propia leche, así la tierra, dotada de todas las buenas cualidades, sostiene al donante de tierra.

14.102.36

यथा बीजनि रोहन्ति जलसिक्तानि भूपते ।
तथा कामाः प्ररोहन्ति भूमिदस्य दिनेदिने ॥ १४.१०२.३६ ॥

Así como las semillas regadas con agua brotan, oh señor de la tierra, así los deseos del donante de tierra florecen día tras día.

14.102.37

यथा तेजस्तु सूर्यस्य तमः सर्वं व्यपोहति ।
तथा पापं नरस्येह भूमिदानं व्यपोहति ॥ १४.१०२.३७ ॥

Como la luz del sol disipa toda oscuridad, así el don de la tierra disipa aquí el pecado del hombre.

14.102.38

दाता दशानुगृह्णाति यो हरेद्दश हन्ति च ।
अतीतान्यागतानीह कुलानि कुरुपुङ्गव ॥ १४.१०२.३८ ॥

El donante bendice a diez generaciones, y quien arrebata destruye a diez. Oh, mejor de los Kurus, aquí también las familias del pasado y del futuro se ven afectadas por esto.

14.102.39

आश्रुत्य भूमिदानं तु दत्त्वा यो वा हरेन्पुनः ।
स बद्धो वारुणैः पाशैः क्षिप्यते पूयशोणिते ॥ १४.१०२.३९ ॥

Quien, tras prometer y aun haber dado un don de tierra, lo vuelve a tomar, queda atado con los lazos de Varuṇa y es arrojado a pus y sangre.

14.102.40

स्वदत्तां परदत्तां वा यो हरेत् वसुंधराम् ।
न तस्य नरकाद्धोराद्विद्यते निष्कृतिः क्वचित् ॥ १४.१०२.४० ॥

Para quien arrebata la tierra, ya sea dada por sí mismo o por otro, no hay expiación en ninguna parte de aquel terrible infierno.

14.102.41

ब्राह्म्णस्य हृते क्षेत्रे हन्याद्द्वादश पूर्वजान् ।
स गच्छेत्कृमियोनिं च न च मुच्येत जातु सः ॥ १४.१०२.४१ ॥

Quien arrebata el campo de un brahmán destruye a doce antepasados. Va al vientre de los gusanos y nunca queda libre.

14.102.42

दत्त्वा भूमिं द्विजेन्द्राय यस्तामेवोपजीवति ।
गवां शतसहस्रस्य हन्तुः स लभते फलम् ॥ १४.१०२.४२ ॥

Quien, tras dar tierra al mejor de los dvijas, vive luego de esa misma tierra, obtiene el fruto de quien mata cien mil vacas.

14.102.43

सोधश्शिरास्तु पापात्मा कुंभीपाकेषु पच्यते ।
दिव्यैर्वर्षसहस्रैस्तु कुंभीपाकाद्विजनिस्सृतः।
इह लोके भवेत्स श्वा रातजन्मनि पाण्डव ॥ १४.१०२.४३ ॥

El pecador Sodhaśśirās es cocinado en los infiernos Kumbhīpāka. Tras mil años divinos, al salir de Kumbhīpāka, aquel brahmán nacido dos veces se convierte en perro en este mundo, en un nacimiento nocturno, oh Pāṇḍava.

14.102.44

दत्त्वा भूमि द्विजेन्द्राणां यस्तामेवोपजीवति ।
स मूढो याति दुष्टात्मा नरकानेकविंशतिम्।
नरकेभ्यो विनिर्मुक्तः शुनां योनिं स गच्छति ॥ १४.१०२.४४ ॥

Quien da tierra a los mejores de los dos veces nacidos y luego vive de esa misma tierra, ese necio de mente perversa va a veintiún infiernos; liberado de los infiernos, va al vientre de los perros.

14.102.45

हलकृष्टा मही देया सबीजा सस्यमालिनी ।
अथवा सोदका देया दरिद्राय द्विजातये ॥ १४.१०२.४५ ॥

Debe darse tierra arada con el arado, con semilla, adornada con cosechas; o bien tierra con agua debe darse a un brahmán pobre.

14.102.46

एवं दत्ता मही राजन्प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।
सर्वान्कामानवाप्नोति मनसा चिन्तितानि च ॥ १४.१०२.४६ ॥

Así, oh rey, cuando se da tierra con el alma interior alegre, el hombre obtiene todos los deseos que ha pensado en su mente.

14.102.47

बहुभिर्वसुधा दत्ता दीयते च नराधिपैः ।
यस्य यस्य यदा भूमिस्तस्य तस्य तदा फलम् ॥ १४.१०२.४७ ॥

La tierra ha sido dada por muchos reyes y es dada por los reyes; a quien tenga la tierra en cada momento, para él en ese momento es su fruto.

14.102.48

यः प्रयच्छति कन्यां वै सुरूपां श्रोत्रियाय वै ।
स ब्रह्मदेयो राजेन्द्र तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.१०२.४८ ॥

Quien entrega una doncella hermosa a un erudito védico, es un don de brahmán; oh mejor de los reyes, escucha el fruto de su mérito.

14.102.49

बलीवर्दसहस्राणां दत्तानां धुर्यवाहिनाम् ।
यत्पुण्यं लभते राजन्कन्यादानेन तत्फलम् ॥ १४.१०२.४९ ॥

Oh rey, el mérito que se obtiene al donar miles de toros de yugo, ese mismo fruto se obtiene con el don de una doncella.

14.102.50

गवां शतसहस्रस्य सम्यग्धत्तस्थ यत्फलम् ।
तत्फलं समवाप्नोतिः यः प्रयच्छति कन्यकाम् ॥ १४.१०२.५० ॥

El fruto que se obtiene al dar debidamente cien mil vacas, ese mismo fruto lo obtiene por completo quien entrega una doncella en don.

14.102.51

यावन्ति चैव रोमाणि कन्यायाः कुरुपुङ्गव ।
तावद्वर्षसहस्राणि मम लोके महीयते ॥ १४.१०२.५१ ॥

Oh toro de los Kurus, por tantos miles de años como pelos hay en el cuerpo de la doncella, es honrado en mi mundo.

14.102.52

ततश्चापि च्युतः कालादिह लोके स जायते ।
षडङ्गविच्चतुर्वेदी सर्वलोकार्चितो द्विजः ॥ १४.१०२.५२ ॥

Luego, cuando el tiempo se cumple, cae de aquel mundo y nace en este mundo como un brahmín dvija, versado en los seis miembros y en los cuatro Vedas, honrado por todos los mundos.

14.102.53

यः सुवर्णं दरिद्राय ब्राह्मणाय प्रयच्छति ।
श्रोत्रियाय सुवृत्ताय बहुपुत्राय पाण्डव ॥ १४.१०२.५३ ॥

Oh hijo de Pāṇḍu, quien da oro a un brahmín pobre, versado en el Veda, de buena conducta y con muchos hijos.

14.102.54

स मुक्तः सर्वपापेभ्यो बालसूर्यसमप्रभः ।
विमानं दिव्यामारूढः कामगः कामभोगवान्
वर्षकोटिं महातेजा मम लोके महीयते ॥ १४.१०२.५४ ॥

Liberado de todos los pecados, radiante como el sol naciente, sube a un carro celestial divino, va donde desea y disfruta de los placeres que quiere; el de gran esplendor es honrado en mi mundo durante diez millones de años.

14.102.55

ततः कालावतीर्णश्च सोस्मिँल्लोके हि जायते ।
वेदवेदाङ्गविद्विप्रः कोटीधनपतिर्भवेत् ॥ १४.१०२.५५ ॥

Luego, cuando llega su tiempo, nace en este mundo como brahmán versado en los Vedas y sus ciencias auxiliares, y se convierte en señor de diez millones en riquezas.

14.102.56

यश्च रूप्यं प्रयच्छेद्वै दरिद्राय द्विजातये ।
कृशवृत्तेः कृशगवे स मुक्तः सर्वकिल्बिषैः ॥ १४.१०२.५६ ॥

Quien da plata a un brahmán pobre, cuyo sustento es escaso y cuyas vacas son flacas, queda libre de todos los pecados.

14.102.57

पूर्णचन्द्रप्रकाशेन विमानेन विराजता ।
कामरूपि यथाकामं स्वर्गलोके महीयते ॥ १४.१०२.५७ ॥

Resplandeciente con la luz de la luna llena, en un carro celestial, capaz de tomar la forma que desee, es honrado en el mundo celestial.

14.102.58

ततोऽवतीर्णः कालेन लोके चास्मिन्महायशाः ।
सर्वलोकार्चितः श्रीमान्राजा भवति वीर्यवान् ॥ १४.१०२.५८ ॥

Luego, descendiendo en el tiempo a este mundo, se convierte en un rey de gran renombre, honrado por todos los mundos, glorioso y poderoso.

14.102.59

तिलपर्वतकं यस्तु श्रोत्रियाय प्रयच्छति ।
विशेषेण दरिद्राय तस्यापि शृणु यत्फलम् ॥ १४.१०२.५९ ॥

Escucha también el fruto de quien da una montaña de sésamo a un brahmán versado, y en especial a uno pobre.

14.102.60

पुण्यं वृषायुतोत्सर्गे यत्प्रोक्तं पाण्डुनन्दन ।
तत्पुण्यं समनुप्राप्य तत्क्षणाद्विरजा भवेत् ॥ १४.१०२.६० ॥

Oh hijo de Pāṇḍu, habiendo obtenido el mérito declarado en la liberación de diez mil toros, se vuelve puro en ese mismo instante.

14.102.61

यथा त्वचं भुजङ्गो वै त्यक्त्वा शुद्धतनुर्भवेत् ।
तता तिलप्रदानाद्वै पापं त्यक्त्वा विसुद्ध्यति ॥ १४.१०२.६१ ॥

Como la serpiente, habiendo desprendido su piel, se vuelve de cuerpo puro, así por la donación de sésamo uno, habiendo abandonado el pecado, queda purificado.

14.102.62

तिलषण्डं प्रयुञ्जानो जांबूनदविभूषितम् ।
विमानं दिव्यमारूढः पितृलोके महीयते ॥ १४.१०२.६२ ॥

Quien ofrece una porción de sésamo adornada de oro, habiendo subido a un carro celestial divino, es honrado en el mundo de los antepasados.

14.102.63

षष्टिं वर्षसहस्राणि कामरूपी महायशाः ।
तिलप्रदाता रमते पितृलोके यथासुखम् ॥ १४.१०२.६३ ॥

El gran renombrado donante de sésamo, capaz de tomar cualquier forma a voluntad, se regocija en el mundo de los antepasados como le place durante sesenta mil años.

14.102.64

यः प्रयच्छति विप्राय तिलधेनुं नराधिप ।
श्रोत्रियाय दरिद्राय शृणु तस्यापि यत्फलम् ॥ १४.१०२.६४ ॥

Oh señor de los hombres, escucha también el fruto de quien da una vaca de sésamo a un brahmán pobre y erudito.

14.102.65

गोसहस्रप्रदानेन यत्पुण्यं समुदाहृतम् ।
तत्पुण्यफलामाप्नोति तिलधेनुप्रदो नरः ॥ १४.१०२.६५ ॥

El mérito que se declara por la donación de mil vacas, ese fruto de mérito lo obtiene el hombre que da una vaca de sésamo.

14.102.66

तिलानां कुडवैर्यस्तु तिलधेनुं प्रयच्छति ।
तावत्कोटिसमा राजन्स्वर्गलोके महीयते ॥ १४.१०२.६६ ॥

Oh rey, quien da una vaca de sésamo con kuḍavas de sésamo es honrado en el cielo durante tantos crores de años.

14.102.67

अष्टाढकतिलैः कृत्वा तिलधेनु नराधिप ।
द्वात्रिंशन्निष्कसंयुक्तं विषुवे यः प्रयच्छति।
मद्भक्त्या मद्गतात्मा वै तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.१०२.६७ ॥

Oh señor de los hombres, quien, habiendo hecho una vaca de sésamo de ocho āḍhakas de sésamo, la da en el equinoccio junto con treinta y dos niṣkas, con devoción hacia mí y el alma fija en mí, escucha el fruto de mérito que obtiene.

14.102.68

कन्यादानसहस्रस्य विधिदत्तस्य यत्फलम् ।
तत्पुण्यं समनुप्राप्तो मम लोके महीयते ॥ १४.१०२.६८ ॥

Habiendo obtenido el mérito igual al fruto de mil donaciones de doncellas dadas según el rito, es honrado en mi mundo.

14.102.69

मम लोकावतीर्णश्च सोस्मिँल्लोकेऽभिजायते ।
ऋग्यजुस्सामवेदानां पारगो ब्राह्मणर्षभः ॥ १४.१०२.६९ ॥

Descendiendo de mi mundo, nace en este mundo como maestro de los Vedas Ṛg, Yajur y Sāma, toro entre los brāhmaṇas.

14.102.70

गां तु यस्तु दरिद्राय श्रोत्रियाय प्रयच्छति ।
प्रसन्नां क्षीरिणीं पुण्यां सवत्सां कांस्यदोहिनीं ॥ १४.१०२.७० ॥

Quien da una vaca a un brahmín erudito y pobre —una vaca alegre, lechera, sagrada, con su ternero y un recipiente de bronce para ordeñar—

14.102.71

यत्किंचिद्दुष्कृतं कर्म तस्य पूर्वकृतं नृपः ।
तत्सर्वं तत्क्षणादेव विनश्यति न संशयः ॥ १४.१०२.७१ ॥

Oh rey, cualquier mala acción que haya cometido antes, todo ello se destruye en ese mismo instante; no hay duda.

14.102.72

यानं च वृषसंयुक्तं दीप्यमानं स्वलङ्कृतम् ।
आरूढः कामगं दिव्यं गोलोकमधिगच्छति ॥ १४.१०२.७२ ॥

Subiendo a un vehículo divino uncido a un toro, resplandeciente y bien adornado, que va a voluntad, alcanza el mundo de las vacas.

14.102.73

यावन्ति चैव रोमाणि तस्या गोस्तु नराधिप ।
तावद्वर्षसहस्राणि गवां लोके महीयते ॥ १४.१०२.७३ ॥

Oh señor de los hombres, por tantos miles de años como pelos tiene aquella vaca, es honrado en el mundo de las vacas.

14.102.74

गोलोकादवतीर्णस्तु लोकेऽस्मिन्ब्राह्मणो भवेत् ।
सत्रयाजी वदन्यश्च सर्वराजभिरर्चितः ॥ १४.१०२.७४ ॥

Descendido del mundo de las vacas, en este mundo se convierte en un brahmín que realiza los sacrificios sattra y recita el Veda, honrado por todos los reyes.

14.102.75

तिलं गावः सुवर्णं चाप्यन्नं कन्या वसुंधरा ।
तारयन्तीह दत्तानि ब्राह्मणेभ्यो महाभुज ॥ १४.१०२.७५ ॥

Oh de poderosos brazos, el sésamo, las vacas, el oro, el alimento, una doncella y la tierra, dados a los brahmanes, transportan aquí al donante a la otra orilla.

14.102.76

ब्राह्मणं वृत्तसंपन्नमाहिताग्निमलोलुपम् ।
तर्पयेद्विधिवद्राजन्स निधिः पारलौकिकः ॥ १४.१०२.७६ ॥

Oh rey, quien satisface debidamente a un brahmín dotado de buena conducta, guardián de los fuegos sagrados y libre de avaricia, es un tesoro para el otro mundo.

14.102.77

आहिताग्नि दरिद्रं च श्रोत्रियं च जितेन्द्रियम् ।
शूद्रान्नवर्जितं चैव द्विजं यत्नेन पूजयेत् ॥ १४.१०२.७७ ॥

Un dvija que mantiene los fuegos sagrados, es pobre, versado en el Veda, dueño de sus sentidos y evita el alimento de un śūdra, debe ser honrado con esmero.

14.102.78

आहिताग्निः सदा पात्रमह्निहोत्री च वेदवित् ।
पात्राणामपि तत्पात्रं शूद्रान्नं यस्य नोदरे ॥ १४.१०२.७८ ॥

El guardián de los fuegos sagrados es siempre un receptor digno, como lo es quien realiza la ofrenda diaria del fuego y conoce el Veda; pero entre los dignos, es el más digno aquel en cuyo vientre no ha entrado alimento de un śūdra.

14.102.79

यच्च वेदमयं पात्रं यच्च पात्रं तपोमयम् ।
असंकीर्णं च यत्पात्रं तत्पात्रं तारयिष्यति ॥ १४.१०२.७९ ॥

El recipiente hecho del Veda, el recipiente hecho de austeridad y el recipiente no mezclado: ese recipiente hará cruzar (al hombre).

14.102.80

नित्यस्वाध्यायनिरतास्त्वसंकीर्णेन्द्रियाश्च ये ।
पञ्चयज्ञपरा नित्यं पूजितास्तारयन्ति ते ॥ १४.१०२.८० ॥

Quienes se dedican siempre al estudio de los Vedas, cuyos sentidos son puros y que siempre se entregan a los cinco sacrificios: honrados, hacen cruzar (a otros).

14.102.81

ये क्षान्तिदान्ताः श्रुतिपूर्णकर्णा ।
जितेन्द्रियाः प्राणिवधै निवृत्ताः।
प्रतिग्रहे संकुचिता गृहस्था-
स्ते ब्राह्मणास्तारयितुं समर्थाः ॥ १४.१०२.८१ ॥

Aquellos brahmanes que son pacientes y dominados, cuyos oídos están llenos de la Śruti, que han vencido sus sentidos, que se abstienen de matar seres vivos y que, como cabezas de familia, se muestran reacios a aceptar donativos: esos brahmanes son capaces de hacer cruzar (a otros).