Mahābhārata · Adhyāya 14.102

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

14.102.1

अतः परं प्रवक्ष्यामि भूमिदानमनुत्तमम् ॥ १४.१०२.१ ॥

Von nun an werde ich die höchste Gabe des Landes verkünden.

14.102.2

यः प्रयच्छति विप्राय भूमिं रम्यां सदक्षिणाम् ।
श्रोत्रियाय दरिद्राय साग्निहोत्राय पाण्डव ॥ १४.१०२.२ ॥

O Sohn Pāṇḍus, wer einem Brahmanen, der in den Veden bewandert, arm und Feueropferer ist, ein schönes Stück Land mit Dakṣiṇā schenkt,

14.102.3

स सर्वकामतृप्तात्मा सर्वरत्नविभूषितः ।
सर्वपापविनिर्मुक्तो दीप्यमानोऽर्कवत्सदा ॥ १४.१०२.३ ॥

Seine Seele ist in allen Wünschen gesättigt; mit allen Juwelen geschmückt, von allen Sünden befreit, strahlt er stets wie die Sonne.

14.102.4

बालसूर्यप्रकाशेन विचित्रध्वजशोभिना ।
याति यानेन दिव्येन मम लोकं महायशाः ॥ १४.१०२.४ ॥

Auf einem göttlichen Gefährt, das wie die aufgehende Sonne leuchtet und mit bunten Bannern geschmückt ist, gelangt der Ruhmreiche in meine Welt.

14.102.5

तत्र दिव्याङ्गनाभिस्तु सेव्यमानो यथासुखम् ।
कामगः कामरूपी च क्रीडत्यप्सरसांगणैः ॥ १४.१०२.५ ॥

Dort, von göttlichen Frauen nach Belieben umsorgt, wandert er, wohin er will, nimmt jede Gestalt an, die er wünscht, und erfreut sich an Scharen von Apsarās.

14.102.6

यावद्बिभर्ति लोकान्वै भूमिः कुरुकुलोद्वह ।
तावद्भूमिप्रदः काले मम लोके महीयते ॥ १४.१०२.६ ॥

O Träger des Kuru-Geschlechts, solange die Erde die Welten trägt, so lange wird der Landschenker in meiner Welt geehrt.

14.102.7

न हि भूमिप्रदानाद्वै दानमन्यद्विशिष्यते ।
न चापि भूमिहरणात्पापमान्यद्विशिष्यते ॥ १४.१०२.७ ॥

Keine andere Gabe ist höher als die Gabe des Landes, und keine andere Sünde ist größer als das Rauben von Land.

14.102.8

दानान्यन्यानि हीयन्ते कालेन कुरुपुङ्गव ।
भूमिदानस्य पुण्यस्य क्षयो नैवोपपद्यते ॥ १४.१०२.८ ॥

Andere Gaben vergehen mit der Zeit, o Stier der Kurus; doch das Verdienst der Landgabe schwindet keineswegs.

14.102.9

ब्राह्मणाय दरिद्राय भूमिं दत्तां तु यो नरः ।
न हिंसति नरव्याघ्र तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.१०२.९ ॥

O Tiger unter den Menschen, höre die Frucht des Verdienstes dessen, der dem Land, das einem armen Brahmanen gegeben wurde, keinen Schaden zufügt.

14.102.10

सप्तद्वीपसमुद्रान्ता रत्नसंचयसंकुला ।
सशैलवनदुर्गाढ्या तेन दत्ता मही भवेत् ॥ १४.१०२.१० ॥

Die Erde, die sich bis zu den sieben Kontinenten und Ozeanen erstreckt, voll von Haufen aus Juwelen, reich an Bergen, Wäldern und Festungen, ist dann von ihm gegeben.

14.102.11

भूमिं दृष्ट्वा दीयमानां श्रोत्रियायाग्निहोत्रिणे ।
सर्वभूतानि मन्यन्ते मां ददातीति हर्षवत् ॥ १४.१०२.११ ॥

Wenn sie sehen, wie das Land einem gelehrten Feueropferer gegeben wird, denken alle Wesen freudig, dass er mich gibt.

14.102.12

सुवर्णमणिरत्नानि धनानि च वसूनि च ।
सर्वदानानि वै राजन्ददाति वसुधां ददत् ॥ १४.१०२.१२ ॥

O König, wer Gold, Edelsteine, Juwelen, Reichtum und Schätze gibt, gibt alle Gaben; und indem er die Erde gibt, gibt er die Erde selbst.

14.102.13

सागरान्सरितः शैलान्समानि विषमाणि च ।
सर्वगन्धरसांश्चैव ददाति वसुधां ददत् ॥ १४.१०२.१३ ॥

Er gibt Ozeane, Flüsse, Berge, ebene und unebene Orte sowie alle Düfte und Geschmäcker; wer die Erde schenkt, gibt all dies.

14.102.14

ओषधीः फलसंपन्ना नानापुष्पसमन्विताः ।
कमलोत्पलषण्डांश्च ददाति वसुधां ददत् ॥ १४.१०२.१४ ॥

Er gibt die Kräuter, reich an Früchten und mit vielen Blüten geschmückt, sowie die Gruppen von Lotos und Seerosen; wer die Erde schenkt, gibt all dies.

14.102.15

धर्मं कामं तथा चार्थं वेदान्यज्ञांस्तथैव च ।
स्वर्गमार्गगतिं चैव ददाति वसुधां ददत् ॥ १४.१०२.१५ ॥

Er gibt Dharma, Verlangen, Reichtum, die Veden und Opfer sowie den Weg zum Himmel; wer die Erde schenkt, gibt all dies.

14.102.16

अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैर्ये यजन्ते सदक्षिणैः ।
न तत्फलं लभन्ते ते भूमिदानस्य यत्फलम् ॥ १४.१०२.१६ ॥

Wer mit dem Agniṣṭoma und anderen Opfern, mit Gaben an die Priester, opfert, erlangt nicht die Frucht, die die Frucht der Landschenkung ist.

14.102.17

श्रोत्रिया महीं दत्त्वा यो न हिंसति पाण्डव ।
तद्दानं कथयिष्यन्ति यावल्लोकाः प्रतिष्ठिताः।
तावत्स्वर्गोपभोगानां भोक्तारः पाण्डुनन्दन ॥ १४.१०२.१७ ॥

Wer einem gelehrten Brahmanen die Erde schenkt und ihm keinen Schaden zufügt — o Pāṇḍava, man wird dieses Geschenk verkünden, solange die Welten bestehen; o Sohn Pāṇḍus, so lange wird er die Freuden des Himmels genießen.

14.102.18

सस्यपूर्णां महीं यस्तु श्रोत्रियाय प्रयच्छति ।
पितरस्तस्य तृप्ययन्ति यावदाभूतसंप्लुवम् ॥ १४.१०२.१८ ॥

Wer einem gelehrten Brahmanen die mit Feldfrüchten gefüllte Erde schenkt — seine Ahnen werden zufriedengestellt bis zur Auflösung der Wesen.

14.102.19

मम रुद्रस्य सवितुस्त्रिदशानां तथैव च ।
प्रीतये विद्धि राजेन्द्र भूमिर्दत्ता द्विजाय वै ॥ १४.१०२.१९ ॥

O Herr der Könige, wisse, dass Land, das einem Brahmanen gegeben wird, zur Freude meiner, Rudras, Savitṛs und der dreißig Götter gegeben wird.

14.102.20

तेन पुण्येन पूतात्मा दाता भूमेर्युधिष्ठिर ।
मम सालोक्यमाप्नोति नात्र कार्या विचाराणा ॥ १४.१०२.२० ॥

Durch dieses Verdienst erlangt der Landspender mit gereinigter Seele, o Yudhiṣṭhira, die Wohnstatt in meiner Welt; daran sollst du nicht zweifeln.

14.102.21

यत्किंचित्कुरुते पापं पुरुषे वृत्तिकर्शितः ।
स च गोकर्णमात्रेण भूमिदानेन शुध्यति ॥ १४.१०२.२१ ॥

Welche Sünde ein Mensch auch begeht, vom Lebensunterhalt erschöpft, auch er wird durch die Gabe von Land von der Größe eines Kuhohrs gereinigt.

14.102.22

मासोपवासे यत्पुण्यं कृच्छ्रे चान्द्रायणेऽपि च ।
भूमिगोकर्णमात्रेण तत्पुण्यं तु विधीयते ॥ १४.१०२.२२ ॥

Das Verdienst eines einmonatigen Fastens, der Kṛcchra-Buße und der Cāndrāyaṇa-Buße wird ebenso als das Verdienst der Gabe von Land von der Größe eines Kuhohrs vorgeschrieben.

14.102.23

सर्वतीर्थाभिषेके च यत्पुण्यं समुदाहृतम् ।
भूमिगोकर्णमात्रेण तत्पुण्यं तु विधीयते ॥ १४.१०२.२३ ॥

Das Verdienst, das für das Baden an allen heiligen Furten verkündet wird, wird ebenso als das Verdienst der Gabe von Land von der Größe eines Kuhohrs vorgeschrieben.

14.102.24

देवदेव नमस्तेऽस्तदु वासुदेव सुरेश्वर ।
गोकर्णस्य प्रमाणं वै वक्तुमर्हसि तत्वतः ॥ १४.१०२.२४ ॥

Verehrung dir, Gott der Götter, Vāsudeva, Herr der Götter. Du solltest in Wahrheit das Maß des Kuhohrs nennen.

14.102.25

शृणु गोकर्णमात्रस्य प्रमाणं पाण्डुनन्दन ।
त्रिंशद्दण्डप्रमाणेन प्रमितं सर्वतो दिशम् ॥ १४.१०२.२५ ॥

Höre, Sohn Pāṇḍus, das Maß von Gokarṇa: Es wird nach allen Seiten mit einem Maß von dreißig Daṇḍas gemessen.

14.102.26

प्रत्यक्प्रागपि राजेन्द्र तत्तथा दक्षिणोत्तरम् ।
गोकर्णं तद्विदः प्राहुः प्रमाणं धरणेर्नृप ॥ १४.१०२.२६ ॥

O König der Könige, nach Westen und nach Osten, ebenso nach Süden und Norden: Die Kundigen nennen Gokarṇa das Maß der Erde, o König.

14.102.27

सवृषं गोशतं यत्र सुखं तिष्ठत्ययन्त्रितम् ।
सवत्सं कुरुशार्दूल तच्च गोकर्णमुच्यते ॥ १४.१०२.२७ ॥

Wo hundert Kühe ungebunden und behaglich beisammenstehen, zusammen mit einem Stier und ihren Kälbern, o Tiger der Kurus, das heißt ebenfalls Gokarṇa.

14.102.28

किंकरा मृत्युदण्डाश्च कुंभीपाकाश्च दारुणाः ।
घोराश्च वारुणाः पाशा नोपसर्पन्ति भूमिदम् ॥ १४.१०२.२८ ॥

Die Diener Yamas, die Stäbe des Todes, die schrecklichen Kumbhīpāka-Höllen und die furchtbaren Schlingen Varuṇas nähern sich dem Landspender nicht.

14.102.29

निरया रौरवाद्याश्च तथा वैतरणी नदी ।
तीव्राश्च यातनाः कृष्टा नोपसर्पन्ति भूमिदम् ॥ १४.१०२.२९ ॥

Die Höllen beginnend mit Raurava, der Fluss Vaitaraṇī und die harten Qualen nähern sich dem Landspender nicht.

14.102.30

चित्रगुप्ताः कलिः कालः कृतान्तो मृत्युरेव च ।
यमश्च भगवान्साक्षात्पूजयन्ति महीप्रदम् ॥ १४.१०२.३० ॥

Citragupta, Kali, Kāla, Kṛtānta, der Tod und der ehrwürdige Yama selbst ehren den Spender der Erde.

14.102.31

रुद्रः प्रजापतिः शक्रः सुरा ऋषिगणास्तथा ।
अहं च प्रीतिमान्राजन्पूजयामो महीप्रदम् ॥ १४.१०२.३१ ॥

Rudra, Prajāpati, Śakra, die Götter und die Scharen der Weisen, und auch ich, erfreut, o König, ehren den Spender des Landes.

14.102.32

कृशभृत्यस्य कृशगोः कृशाश्वस्य कृतातिथेः ।
भूमिर्देया नरश्रेष्ठ स निधइः पारलौकिकः ॥ १४.१०२.३२ ॥

Land soll dem gegeben werden, dessen Diener hager, dessen Kühe mager, dessen Pferde mager sind und der Gastfreundschaft erwiesen hat, o Bester der Menschen; das ist ein Schatz für die andere Welt.

14.102.33

सीदमानकुटुंबाय श्रोत्रियायाग्निहोत्रिणे ।
व्रस्थाय दरिद्राय भूमिर्देया नराधिप ॥ १४.१०२.३३ ॥

Land soll einem gelehrten Brahmanen gegeben werden, einem Hüter des Feueropfers, dessen Familie leidet, der gefallen und arm ist, o Herr der Menschen.

14.102.34

यथा हि धात्री क्षीरेण पुत्रं वर्धयति स्वयम् ।
दातारमनुगृह्णाति दत्ता ह्येवं वसुंधरा ॥ १४.१०२.३४ ॥

So wie die Amme das Kind selbst mit ihrer Milch nährt, so begünstigt die einmal gegebene Erde den Geber.

14.102.35

यथा बिभर्ति गौर्वत्सं सृजन्ती क्षीरमात्मनः ।
तथा सर्वगुणोपेता भूमिर्वहति भूमिदम् ॥ १४.१०२.३५ ॥

So wie die Kuh ihr Kalb nährt, indem sie ihre eigene Milch gibt, so trägt die mit allen guten Eigenschaften begabte Erde den Landgeber.

14.102.36

यथा बीजनि रोहन्ति जलसिक्तानि भूपते ।
तथा कामाः प्ररोहन्ति भूमिदस्य दिनेदिने ॥ १४.१०२.३६ ॥

So wie die mit Wasser besprengten Samen sprießen, o Herr der Erde, so wachsen die Wünsche des Landgebers Tag für Tag.

14.102.37

यथा तेजस्तु सूर्यस्य तमः सर्वं व्यपोहति ।
तथा पापं नरस्येह भूमिदानं व्यपोहति ॥ १४.१०२.३७ ॥

Wie das Licht der Sonne alle Finsternis vertreibt, so vertreibt hier die Gabe des Landes die Sünde des Menschen.

14.102.38

दाता दशानुगृह्णाति यो हरेद्दश हन्ति च ।
अतीतान्यागतानीह कुलानि कुरुपुङ्गव ॥ १४.१०२.३८ ॥

Der Gebende segnet zehn Generationen, und wer nimmt, vernichtet zehn. O Bester der Kurus, auch die Familien der Vergangenheit und Zukunft werden hier davon berührt.

14.102.39

आश्रुत्य भूमिदानं तु दत्त्वा यो वा हरेन्पुनः ।
स बद्धो वारुणैः पाशैः क्षिप्यते पूयशोणिते ॥ १४.१०२.३९ ॥

Wer, nachdem er ein Landgeschenk versprochen und gegeben hat, es wieder nimmt, wird mit den Schlingen Varuṇas gefesselt und in Eiter und Blut geworfen.

14.102.40

स्वदत्तां परदत्तां वा यो हरेत् वसुंधराम् ।
न तस्य नरकाद्धोराद्विद्यते निष्कृतिः क्वचित् ॥ १४.१०२.४० ॥

Für den, der die Erde nimmt, sei sie von ihm selbst oder von einem anderen gegeben, gibt es nirgends Sühne aus jener schrecklichen Hölle.

14.102.41

ब्राह्म्णस्य हृते क्षेत्रे हन्याद्द्वादश पूर्वजान् ।
स गच्छेत्कृमियोनिं च न च मुच्येत जातु सः ॥ १४.१०२.४१ ॥

Wer das Feld eines Brahmanen nimmt, vernichtet zwölf Vorfahren. Er geht in den Schoß der Würmer und wird niemals befreit.

14.102.42

दत्त्वा भूमिं द्विजेन्द्राय यस्तामेवोपजीवति ।
गवां शतसहस्रस्य हन्तुः स लभते फलम् ॥ १४.१०२.४२ ॥

Wer, nachdem er Land dem Besten der Zweimalgeborenen gegeben hat, dann von eben diesem Land lebt, erhält die Frucht dessen, der hunderttausend Kühe tötet.

14.102.43

सोधश्शिरास्तु पापात्मा कुंभीपाकेषु पच्यते ।
दिव्यैर्वर्षसहस्रैस्तु कुंभीपाकाद्विजनिस्सृतः।
इह लोके भवेत्स श्वा रातजन्मनि पाण्डव ॥ १४.१०२.४३ ॥

Der sündhafte Sodhaśśirās wird in den Kumbhīpāka-Höllen gekocht. Nach tausend göttlichen Jahren, aus Kumbhīpāka herausgekommen, wird dieser zweimal Geborene in dieser Welt zum Hund, in einer Nachtgeburt, o Pāṇḍava.

14.102.44

दत्त्वा भूमि द्विजेन्द्राणां यस्तामेवोपजीवति ।
स मूढो याति दुष्टात्मा नरकानेकविंशतिम्।
नरकेभ्यो विनिर्मुक्तः शुनां योनिं स गच्छति ॥ १४.१०२.४४ ॥

Wer den Besten der Zweimalgeborenen Land schenkt und dann gerade von diesem Land lebt, dieser törichte, böse Mensch geht in einundzwanzig Höllen; aus den Höllen befreit, geht er in den Schoß der Hunde.

14.102.45

हलकृष्टा मही देया सबीजा सस्यमालिनी ।
अथवा सोदका देया दरिद्राय द्विजातये ॥ १४.१०२.४५ ॥

Land, mit dem Pflug bearbeitet, mit Saat, mit Feldfrüchten geschmückt, soll gegeben werden; oder Land mit Wasser soll einem armen Zweimalgeborenen gegeben werden.

14.102.46

एवं दत्ता मही राजन्प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।
सर्वान्कामानवाप्नोति मनसा चिन्तितानि च ॥ १४.१०२.४६ ॥

So erlangt der Mensch, o König, wenn Land mit froher innerer Gesinnung gegeben wird, alle Wünsche, die er in seinem Geist gehegt hat.

14.102.47

बहुभिर्वसुधा दत्ता दीयते च नराधिपैः ।
यस्य यस्य यदा भूमिस्तस्य तस्य तदा फलम् ॥ १४.१०२.४७ ॥

Die Erde wurde von vielen Königen gegeben und wird von Königen gegeben; wem zu welcher Zeit das Land gehört, dem gehört dann seine Frucht.

14.102.48

यः प्रयच्छति कन्यां वै सुरूपां श्रोत्रियाय वै ।
स ब्रह्मदेयो राजेन्द्र तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.१०२.४८ ॥

Wer einem gelehrten Vedakundigen eine schöne Jungfrau gibt, der ist eine Brahman-Gabe; o bester der Könige, höre die Frucht seines Verdienstes.

14.102.49

बलीवर्दसहस्राणां दत्तानां धुर्यवाहिनाम् ।
यत्पुण्यं लभते राजन्कन्यादानेन तत्फलम् ॥ १४.१०२.४९ ॥

O König, das Verdienst, das man durch die Gabe tausender Joch-Stiere erlangt, dieselbe Frucht erlangt man durch die Gabe einer Jungfrau.

14.102.50

गवां शतसहस्रस्य सम्यग्धत्तस्थ यत्फलम् ।
तत्फलं समवाप्नोतिः यः प्रयच्छति कन्यकाम् ॥ १४.१०२.५० ॥

Die Frucht, die man aus der rechten Gabe von hunderttausend Kühen erlangt, dieselbe Frucht erlangt vollständig, wer eine Jungfrau schenkt.

14.102.51

यावन्ति चैव रोमाणि कन्यायाः कुरुपुङ्गव ।
तावद्वर्षसहस्राणि मम लोके महीयते ॥ १४.१०२.५१ ॥

O Stier der Kurus, so viele Tausende von Jahren, wie Haare auf dem Körper der Jungfrau sind, wird er in meiner Welt geehrt.

14.102.52

ततश्चापि च्युतः कालादिह लोके स जायते ।
षडङ्गविच्चतुर्वेदी सर्वलोकार्चितो द्विजः ॥ १४.१०२.५२ ॥

Dann, wenn die Zeit gekommen ist, fällt er aus jener Welt und wird hier als zweimal Geborener Brahmane geboren, kundig in den sechs Vedāṅgas und den vier Veden, von allen Welten geehrt.

14.102.53

यः सुवर्णं दरिद्राय ब्राह्मणाय प्रयच्छति ।
श्रोत्रियाय सुवृत्ताय बहुपुत्राय पाण्डव ॥ १४.१०२.५३ ॥

O Sohn Pāṇḍus, wer einem armen Brahmanen Gold gibt, der im Veda bewandert, von gutem Wandel ist und viele Söhne hat.

14.102.54

स मुक्तः सर्वपापेभ्यो बालसूर्यसमप्रभः ।
विमानं दिव्यामारूढः कामगः कामभोगवान्
वर्षकोटिं महातेजा मम लोके महीयते ॥ १४.१०२.५४ ॥

Von allen Sünden befreit, leuchtend wie die aufgehende Sonne, besteigt er einen göttlichen Himmelswagen, geht, wohin er will, und genießt die Freuden, die er begehrt; der von großem Glanz wird zehn Millionen Jahre in meiner Welt geehrt.

14.102.55

ततः कालावतीर्णश्च सोस्मिँल्लोके हि जायते ।
वेदवेदाङ्गविद्विप्रः कोटीधनपतिर्भवेत् ॥ १४.१०२.५५ ॥

Dann, wenn seine Zeit gekommen ist, wird er in dieser Welt als Brahmane geboren, der die Veden und ihre Hilfswissenschaften kennt, und wird Herr über zehn Millionen an Reichtum.

14.102.56

यश्च रूप्यं प्रयच्छेद्वै दरिद्राय द्विजातये ।
कृशवृत्तेः कृशगवे स मुक्तः सर्वकिल्बिषैः ॥ १४.१०२.५६ ॥

Wer einem armen Zweimalgeborenen, dessen Lebensunterhalt kärglich ist und dessen Kühe mager sind, Silber gibt, der wird von allen Sünden befreit.

14.102.57

पूर्णचन्द्रप्रकाशेन विमानेन विराजता ।
कामरूपि यथाकामं स्वर्गलोके महीयते ॥ १४.१०२.५७ ॥

Im Glanz des Vollmondes strahlend, in einem himmlischen Wagen, fähig, nach Belieben jede Gestalt anzunehmen, wird er in der Himmelswelt geehrt.

14.102.58

ततोऽवतीर्णः कालेन लोके चास्मिन्महायशाः ।
सर्वलोकार्चितः श्रीमान्राजा भवति वीर्यवान् ॥ १४.१०२.५८ ॥

Dann, zur rechten Zeit in diese Welt herabgestiegen, wird er ein König von großem Ruhm, von allen Welten geehrt, glanzvoll und mächtig.

14.102.59

तिलपर्वतकं यस्तु श्रोत्रियाय प्रयच्छति ।
विशेषेण दरिद्राय तस्यापि शृणु यत्फलम् ॥ १४.१०२.५९ ॥

Höre auch die Frucht dessen, der einem gelehrten Brahmanen einen Berg aus Sesam schenkt, besonders einem armen.

14.102.60

पुण्यं वृषायुतोत्सर्गे यत्प्रोक्तं पाण्डुनन्दन ।
तत्पुण्यं समनुप्राप्य तत्क्षणाद्विरजा भवेत् ॥ १४.१०२.६० ॥

O Sohn Pāṇḍus, wer das Verdienst erlangt, das bei der Freilassung von zehntausend Stieren verkündet wird, wird in eben diesem Augenblick rein.

14.102.61

यथा त्वचं भुजङ्गो वै त्यक्त्वा शुद्धतनुर्भवेत् ।
तता तिलप्रदानाद्वै पापं त्यक्त्वा विसुद्ध्यति ॥ १४.१०२.६१ ॥

Wie eine Schlange, nachdem sie ihre Haut abgestreift hat, von reinem Leib wird, so wird man durch die Gabe von Sesam, nachdem man die Sünde abgelegt hat, gereinigt.

14.102.62

तिलषण्डं प्रयुञ्जानो जांबूनदविभूषितम् ।
विमानं दिव्यमारूढः पितृलोके महीयते ॥ १४.१०२.६२ ॥

Wer einen mit Gold geschmückten Sesamhaufen darbringt, besteigt ein göttliches himmlisches Gefährt und wird in der Welt der Ahnen geehrt.

14.102.63

षष्टिं वर्षसहस्राणि कामरूपी महायशाः ।
तिलप्रदाता रमते पितृलोके यथासुखम् ॥ १४.१०२.६३ ॥

Der hochberühmte Spender von Sesam, der jede beliebige Gestalt annehmen kann, erfreut sich in der Welt der Ahnen sechzigtausend Jahre lang nach Belieben.

14.102.64

यः प्रयच्छति विप्राय तिलधेनुं नराधिप ।
श्रोत्रियाय दरिद्राय शृणु तस्यापि यत्फलम् ॥ १४.१०२.६४ ॥

O Herr der Menschen, höre auch die Frucht dessen, der einem armen, gelehrten Brahmanen eine Sesam-Kuh gibt.

14.102.65

गोसहस्रप्रदानेन यत्पुण्यं समुदाहृतम् ।
तत्पुण्यफलामाप्नोति तिलधेनुप्रदो नरः ॥ १४.१०२.६५ ॥

Das Verdienst, das für die Gabe von tausend Kühen verkündet wurde, dieses Verdienstes Frucht erlangt der Mensch, der eine Sesam-Kuh gibt.

14.102.66

तिलानां कुडवैर्यस्तु तिलधेनुं प्रयच्छति ।
तावत्कोटिसमा राजन्स्वर्गलोके महीयते ॥ १४.१०२.६६ ॥

O König, wer eine Sesam-Kuh mit Kuḍava-Maßen Sesam gibt, wird im Himmel so viele Crores von Jahren lang geehrt.

14.102.67

अष्टाढकतिलैः कृत्वा तिलधेनु नराधिप ।
द्वात्रिंशन्निष्कसंयुक्तं विषुवे यः प्रयच्छति।
मद्भक्त्या मद्गतात्मा वै तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.१०२.६७ ॥

O Herr der Menschen, wer aus acht Āḍhaka Sesam eine Sesamkuh macht und sie zur Tagundnachtgleiche zusammen mit zweiunddreißig Niṣka gibt, mit Hingabe an mich und die auf mich gerichtete Seele, höre die Frucht des Verdienstes, die er erlangt.

14.102.68

कन्यादानसहस्रस्य विधिदत्तस्य यत्फलम् ।
तत्पुण्यं समनुप्राप्तो मम लोके महीयते ॥ १४.१०२.६८ ॥

Nachdem er das Verdienst erlangt hat, das der Frucht von tausend rechtmäßig gegebenen Jungfrauenspenden gleicht, wird er in meiner Welt geehrt.

14.102.69

मम लोकावतीर्णश्च सोस्मिँल्लोकेऽभिजायते ।
ऋग्यजुस्सामवेदानां पारगो ब्राह्मणर्षभः ॥ १४.१०२.६९ ॥

Vom Herabstieg aus meiner Welt wird er in dieser Welt geboren, als Meister der Veden Ṛg, Yajur und Sāman, ein Stier unter den Brahmanen.

14.102.70

गां तु यस्तु दरिद्राय श्रोत्रियाय प्रयच्छति ।
प्रसन्नां क्षीरिणीं पुण्यां सवत्सां कांस्यदोहिनीं ॥ १४.१०२.७० ॥

Wer einem armen, schriftkundigen Brahmanen eine Kuh gibt, eine heitere, milchgebende, heilige Kuh mit ihrem Kalb und einem Melkgefäß aus Bronze—

14.102.71

यत्किंचिद्दुष्कृतं कर्म तस्य पूर्वकृतं नृपः ।
तत्सर्वं तत्क्षणादेव विनश्यति न संशयः ॥ १४.१०२.७१ ॥

O König, welche böse Tat er zuvor auch begangen hat, sie alle werden in genau diesem Augenblick vernichtet; daran besteht kein Zweifel.

14.102.72

यानं च वृषसंयुक्तं दीप्यमानं स्वलङ्कृतम् ।
आरूढः कामगं दिव्यं गोलोकमधिगच्छति ॥ १४.१०२.७२ ॥

Er besteigt ein göttliches Gefährt, vor einen Stier gespannt, strahlend und prächtig geschmückt, das nach Belieben fährt, und erreicht die Welt der Kühe.

14.102.73

यावन्ति चैव रोमाणि तस्या गोस्तु नराधिप ।
तावद्वर्षसहस्राणि गवां लोके महीयते ॥ १४.१०२.७३ ॥

O Herr der Menschen, so viele Tausend Jahre, wie Haare an jener Kuh sind, wird er in der Welt der Kühe geehrt.

14.102.74

गोलोकादवतीर्णस्तु लोकेऽस्मिन्ब्राह्मणो भवेत् ।
सत्रयाजी वदन्यश्च सर्वराजभिरर्चितः ॥ १४.१०२.७४ ॥

Vom Kuhhimmel herabgestiegen, wird er in dieser Welt ein Brahmane, der die Satra-Opfer darbringt und das Veda rezitiert, von allen Königen geehrt.

14.102.75

तिलं गावः सुवर्णं चाप्यन्नं कन्या वसुंधरा ।
तारयन्तीह दत्तानि ब्राह्मणेभ्यो महाभुज ॥ १४.१०२.७५ ॥

O Mächtigarmiger, Sesam, Kühe, Gold, Speise, eine Jungfrau und Land, den Brahmanen gegeben, bringen hier den Geber hinüber.

14.102.76

ब्राह्मणं वृत्तसंपन्नमाहिताग्निमलोलुपम् ।
तर्पयेद्विधिवद्राजन्स निधिः पारलौकिकः ॥ १४.१०२.७६ ॥

O König, wer einen Brahmanen von gutem Wandel, Hüter der heiligen Feuer und frei von Gier nach Vorschrift zufriedenstellt, ist ein Schatz für die jenseitige Welt.

14.102.77

आहिताग्नि दरिद्रं च श्रोत्रियं च जितेन्द्रियम् ।
शूद्रान्नवर्जितं चैव द्विजं यत्नेन पूजयेत् ॥ १४.१०२.७७ ॥

Ein Zweimalgeborener, der die heiligen Feuer hütet, arm, im Veda bewandert, selbstbeherrscht ist und Speise eines Śūdra meidet, soll sorgfältig geehrt werden.

14.102.78

आहिताग्निः सदा पात्रमह्निहोत्री च वेदवित् ।
पात्राणामपि तत्पात्रं शूद्रान्नं यस्य नोदरे ॥ १४.१०२.७८ ॥

Ein Hüter der heiligen Feuer ist stets ein würdiger Empfänger, ebenso wer das tägliche Feueropfer darbringt und den Veda kennt; doch unter den Würdigen ist der würdigste derjenige, in dessen Bauch keine Speise eines Śūdra gelangt ist.

14.102.79

यच्च वेदमयं पात्रं यच्च पात्रं तपोमयम् ।
असंकीर्णं च यत्पात्रं तत्पात्रं तारयिष्यति ॥ १४.१०२.७९ ॥

Das aus dem Veda bestehende Gefäß, das aus Askese bestehende Gefäß und das unvermischte Gefäß — dieses Gefäß wird (den Menschen) hinübertragen.

14.102.80

नित्यस्वाध्यायनिरतास्त्वसंकीर्णेन्द्रियाश्च ये ।
पञ्चयज्ञपरा नित्यं पूजितास्तारयन्ति ते ॥ १४.१०२.८० ॥

Jene, die stets dem Vedastudium hingegeben sind, deren Sinne unbefleckt sind und die stets den fünf Opfern ergeben sind — geehrt führen sie (andere) hinüber.

14.102.81

ये क्षान्तिदान्ताः श्रुतिपूर्णकर्णा ।
जितेन्द्रियाः प्राणिवधै निवृत्ताः।
प्रतिग्रहे संकुचिता गृहस्था-
स्ते ब्राह्मणास्तारयितुं समर्थाः ॥ १४.१०२.८१ ॥

Jene Brahmanen, die geduldig und selbstbeherrscht sind, deren Ohren mit der Śruti gefüllt sind, die ihre Sinne besiegt haben, die vom Töten lebender Wesen ablassen und die als Haushalter zögernd Gaben annehmen — diese Brahmanen vermögen (andere) hinüberzuführen.