Mahābhārata · Adhyāya 14.19
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.19.1
शुभानामशुभानां च नेह नाशोस्ति कर्मणाम् ।
प्राप्यप्राप्यानुपच्यन्ते क्षेत्रेक्षेत्रे तथातथा ॥ १४.१९.१ ॥
Hier gibt es keine Vernichtung guter oder schlechter Taten; auf jedem Feld reifen sie, indem sie immer wieder ihre Frucht empfangen, je nachdem.
14.19.2
यथा प्रसूयमानस्तु फली दद्यात्फलं बहु ।
तथा स्याद्विपुलं पुण्यं शुद्धेन मनसा कृतम् ॥ १४.१९.२ ॥
So wie ein fruchtbarer Baum reichlich Früchte trägt, so bringt eine mit reinem Geist vollbrachte Tat großes Verdienst.
14.19.3
पापं चापि तथैव स्यात्पापेन मनसा कृतम् ।
पुरोधाय मनो हीह कर्मण्यात्मा प्रवर्तते ॥ १४.१९.३ ॥
Auch die Sünde ist ebenso, wenn sie mit sündigem Geist begangen wird; denn hier handelt das Selbst, indem es den Geist voranstellt.
14.19.4
यथा कर्मसमाविष्टः काममन्युसमावृतः ।
नरो गर्भं प्रविशति तत्रापि शृणु चोत्तरम् ॥ १४.१९.४ ॥
Wie ein in Handlungen versunkener, von Begierde und Zorn umhüllter Mensch in den Mutterschoß eingeht, so höre auch die weitere Antwort darüber.
14.19.5
शुक्रं शोणितसंसृष्टं स्त्रिया गर्भाशयं गतम् ।
क्षेत्रं कर्मजमाप्नोति शुभं वा यदि वाऽशुभम् ॥ १४.१९.५ ॥
Der mit Blut vermischte Same, der in den Mutterschoß einer Frau gelangt ist, erhält ein aus dem Handeln entstandenes Feld, ob gut oder schlecht.
14.19.6
सौक्ष्म्यादव्यक्तयावाच्च न च क्वचन सज्जति ।
सम्प्राप्य ब्राह्मणः कायं तस्मात्तद्ब्रह्म शाश्वतम् ॥ १४.१९.६ ॥
Wegen seiner Feinheit und Unmanifestheit haftet es nirgends; der Brahmane (das Selbst) hat einen Körper erlangt — darum ist jenes Brahman ewig.
14.19.7
तद्बीजं सर्वभूतानां तेन जीवन्ति जन्तवः ॥ १४.१९.७ ॥
Das ist der Same aller Wesen; durch ihn leben die lebenden Geschöpfe.
14.19.8
स जीवः सर्वभूतानां गर्भमाविश्य भागशः ।
दधाति चेतना सद्यः प्राणस्थानेष्ववस्थितः।
ततः स्पन्दयतेऽङ्गानि स गर्भश्चेतनान्वितः ॥ १४.१९.८ ॥
Diese lebendige Seele aller Wesen tritt in den Mutterschoß ein und verleiht Bewusstsein stückweise; im Sitz des Atems verweilend, gibt sie es sogleich. Dann setzt sie die Glieder in Bewegung; dieser Embryo wird mit Bewusstsein begabt.
14.19.9
यथा लोहस्य विष्यन्दो निषिक्तो बिम्बविग्रहम् ।
उपैति तद्वज्जानीहि गर्भे जीवप्रवेशनम् ॥ १४.१९.९ ॥
So wie ein Strom geschmolzenen Eisens, in eine Form gegossen, die Gestalt eines Bildes annimmt, so erkenne den Eintritt der Seele in den Mutterschoß.
14.19.10
लोहपिण्डं यथा वह्निः प्रविश्य ह्यतितापयेत् ।
तथा त्वमपि जानीहि गर्भे जीवोपपादनम्। ॥ १४.१९.१० ॥
So wie das Feuer, in einen Eisenklumpen eindringend, ihn heftig erhitzt, so erkenne auch du die Entstehung der Seele im Mutterschoß.
14.19.11
यथा च दीपः शरणं दीप्यमानः प्रकाशयेत् ।
एवमेव शरीराणि प्रकाशयति चेतनः ॥ १४.१९.११ ॥
So wie eine Lampe, in ihrem Schutz brennend, Licht gibt, so erleuchtet das bewusste Selbst die Körper.
14.19.12
यद्यच्च कुरुते कर्म शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
पूर्वदेहकृतं सर्वमवश्यमुपभुज्यते ॥ १४.१९.१२ ॥
Welche Handlung ein Mensch auch vollbringt, gut oder böse, alles, was in einem früheren Körper getan wurde, wird gewiss erfahren.
14.19.13
ततस्तु क्षीयते चैव पुनश्चान्यत्प्रचीयते ।
यावत्तु मोक्षयोगस्थं धर्मं नैवावबुध्यते ॥ १४.१९.१३ ॥
Dann vergeht es, und wieder sammelt sich etwas anderes an, solange man das Dharma nicht versteht, das in der Verbindung mit der Befreiung steht.
14.19.14
तत्ते धर्मं प्रवक्ष्यामि सुखी भवति येन वै ।
आवर्तमानो जातीषु यथाऽन्योन्यासु सत्तम ॥ १४.१९.१४ ॥
Darum werde ich dir jenes Dharma verkünden, durch das man glücklich wird, o Bester der Guten, wenn man von Geburt zu Geburt kreist.
14.19.15
दानं व्रतं ब्रह्मचर्यं यथोक्तव्रतधारणम् ।
दमः प्रशान्तता चैव भूतानां चानुकम्पनम् ॥ १४.१९.१५ ॥
Geben, Gelübde, Keuschheit, das Einhalten der vorgeschriebenen Gelübde, Selbstbeherrschung, Gelassenheit und Mitgefühl mit den Wesen.
14.19.16
संयमश्चानृशंस्य च परस्वादानवर्जनम् ।
व्यलीकानामकरणं भूताना मनसा भुवि ॥ १४.१९.१६ ॥
Selbstbeherrschung und Nicht-Grausamkeit, das Sich-Enthalten vom Nehmen fremden Eigentums und das Nicht-Schaden der Wesen auf Erden, selbst im Geiste.
14.19.17
मातापित्रोश्च शुश्रूषा देवतातितिपूजनम् ।
गुरुपूजा घृणा शौचं नित्यमिन्द्रयसंयमः ॥ १४.१९.१७ ॥
Dienst an Mutter und Vater, Verehrung der Götter und Gäste, Verehrung der Lehrer, Scham, Reinheit und die stete Beherrschung der Sinne.
14.19.18
प्रवर्तनं शुभानां च तत्सतां व्रतमुच्यते ।
ततो धर्मः प्रभवति यः प्रजाः पाति शाश्वतीः ॥ १४.१९.१८ ॥
Das Fördern guter Taten heißt das Gelübde der Rechtschaffenen; daraus entsteht jenes Dharma, das die ewigen Geschöpfe schützt.
14.19.19
सद्भिराचरितो धर्मः सदाचारे प्रतिष्ठितः ।
उभयार्थो भवत्येव स्वर्गार्थो मोक्षतस्तथा॥ ॥ १४.१९.१९ ॥
Das von den Guten geübte Dharma, in guter Lebensführung gegründet, dient gewiss beiden Zielen: dem Himmel und ebenso der Befreiung (mokṣa).
14.19.20
एवं सत्सु सदा पश्येत्तत्रछाप्येषा ध्रुवा स्थितिः ।
आचारो धर्ममाचष्टे यस्मिन्सन्तो व्यवस्थिताः ॥ १४.१९.२० ॥
So soll man dies stets bei den Guten sehen; dort liegt diese feste Ordnung. Das Verhalten selbst verkündet das Dharma, in dem die Guten gegründet sind.
14.19.21
तेषु तत्कर्म निक्षिप्तं यः स धर्मः सनातनः ।
यस्तं समभिपद्येत न स दुर्गतिमाप्नुयात् ॥ १४.१९.२१ ॥
In ihnen ist jene Handlung niedergelegt, die das ewige Dharma ist; wer sich ihr anvertraut, gelangt nicht in ein schlechtes Schicksal.
14.19.22
अतो नियम्यते लोकः प्रच्यवन्धर्मवर्त्मसु ।
यश्च योगी च मुक्तश्च स ऐतेभ्यो विशिष्यते ॥ १४.१९.२२ ॥
Darum wird die Welt gezügelt, wenn sie von den Pfaden des Dharma abweicht; der Yogin und der Befreite steht über diesen.
14.19.23
वर्तमानस्य धर्मेण पुरुषस्य यथा तथा ।
संसारतारणं ह्यस्य कालेन महता भवेत् ॥ १४.१९.२३ ॥
Für den Menschen, der im Dharma lebt, wie auch immer er sei, wird das Überqueren des saṃsāra gewiss erst nach sehr langer Zeit geschehen.
14.19.24
एवं पूर्वकृतं कर्म सर्वो जन्तुः प्रपद्यते ।
सर्वं तत्कारणं येन निकृतोऽप्यमिहागतः ॥ १४.१९.२४ ॥
So erfährt jedes Lebewesen die Handlung, die es früher vollbracht hat; das ist die Ursache von allem, weshalb diese, obwohl verletzt, hierher gekommen sind.
14.19.25
शरीरग्रहणं चास्य केन पूर्वं प्रकल्पितम् ।
इत्येवं संशये लोके तच्च वक्ष्याम्यतः परम् ॥ १४.१९.२५ ॥
Wer hat zuerst die Annahme eines Körpers für diesen (Seele) bestimmt? So herrscht Zweifel in der Welt. Das will ich nun darlegen.
14.19.26
शरीरमात्मनः कृत्वा सर्वलोकपितामहः ।
त्रैलोक्यमसृजद्ब्रह्मा कृत्स्नं स्थावरजङ्गमम् ॥ १४.१९.२६ ॥
Nachdem er sich selbst einen Körper gemacht hatte, erschuf Brahmā, der Urahn aller Welten, die drei Welten und alles Unbewegliche und Bewegliche.
14.19.27
ततः प्रधानमसृजच्चेतनां तु शरीरिणाम् ।
यया सर्वमिदं व्याप्तं यां लोके परमां विदुः ॥ १४.१९.२७ ॥
Dann erschuf er das Urprinzip und das Bewusstsein der verkörperten Wesen, durch das all dies durchdrungen ist und das man in der Welt als das höchste kennt.
14.19.28
इदं तत्क्षरमित्युक्तं परं त्वमृतमक्षरम् ।
त्रयाणां मिथुनं सर्वमेकैकस्य पृथक्पृथक् ॥ १४.१९.२८ ॥
Dies heißt das Vergängliche; das Höchste aber ist das Unsterbliche und Unvergängliche. Das dreifache Paar ist in allen Dingen, jedes für sich.
14.19.29
असृजत्सर्वभूतानि पूर्वदृष्टः प्रजापतिः ।
स्थावराणि च भूतानि इत्येषा पौर्विकी श्रुतिः ॥ १४.१९.२९ ॥
Der Herr der Geschöpfe, der in alter Zeit gesehen wurde, schuf alle Wesen, das Unbewegliche und die Lebewesen; so lautet die alte Überlieferung.
14.19.30
तस्य कालपरीमाणमकरोत्स पितामहः ।
भूतेषु परिवृत्तिं च पनरावृत्तिमेव च ॥ १४.१९.३० ॥
Jener Urahn bestimmte ihr Zeitmaß sowie den Umlauf und die Wiederkehr unter den Wesen.
14.19.31
यथा तु कश्चिन्मेधावी दृष्टात्मा पूर्वजन्मनि ।
यत्प्रवक्ष्यामि तत्सर्वं यथावदुपपद्यते ॥ १४.१९.३१ ॥
Wie ein weiser Mann, der in einer früheren Geburt das Selbst gesehen hat, so passt alles, was ich darlegen werde, genau.
14.19.32
सुखदुःखे यथा सम्यगनित्ये यः प्रपश्यति ।
कायं चामेध्यसंस्थानं विनाशं कर्मसंहितम् ॥ १४.१९.३२ ॥
Wer richtig sieht, dass Lust und Leid unbeständig sind, und dass der Körper ein unreines Gebilde ist, an Handlung gebunden und dem Untergang geweiht.
14.19.33
यच्च किञ्चित्सुखं तच्च दुःखं दृष्टमिति स्मरन् ।
संसारसागरं घोरं तरिष्यति सुदुस्तरम् ॥ १४.१९.३३ ॥
Sich erinnernd, dass jede Lust ebenfalls als Leid erkannt wurde, wird er den schrecklichen, sehr schwer zu überquerenden Ozean des saṃsāra überqueren.
14.19.34
जनीमरणरोगैश्च समाविष्टः प्रधानवित् ।
चेतनाव्तसु चैतन्यं समं भूतेषु पश्यति ॥ १४.१९.३४ ॥
Obwohl von Geburt, Tod und Krankheit umfangen, sieht der Kenner des Urprinzips das Bewusstsein in den empfindenden Wesen als gleich unter allen Wesen.
14.19.35
निर्विद्यते ततः कश्चिन्मार्गमाणः परं पदम् ।
तस्योपदेशं वक्ष्यामि याथातथ्येन सत्तम ॥ १४.१९.३५ ॥
Dann wird jemand, der den höchsten Zustand sucht, ernüchtert. Bester der Guten, ich werde seine Lehre genau so darlegen, wie sie ist.
14.19.36
शाश्वतस्याव्ययस्याथ् यदस्य ज्ञानमुत्तमम् ।
प्रोच्यमानं मया विप्र निबोधदमशेषतः ॥ १४.१९.३६ ॥
Das höchste Wissen vom Ewigen und Unvergänglichen, das von mir verkündet wird, o Brahmane, verstehe es vollständig.