مهابهاراتا · أدهيايا 14.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.2.1
एवमुक्तस्तु राजाऽसौ धृतराष्ट्रेण धीमता ।
तूष्णींबभूव मेधावी तमुवाचाथ केशवः ॥ १४.२.१ ॥
فلما خاطبه دهريتاراشترا الحكيم بذلك صمت ذلك الملك، فتكلم معه كيشافا العاقل.
14.2.2
अतीव मनसा शोकः क्रियमाणो जनाधिप ।
सन्तपयति चैतस्य पूर्वप्रेतान्पितामहान् ॥ १४.२.२ ॥
أيها سيد الناس، إن الحزن الشديد الذي ينشأ في نفسه يعذبه على الأجداد الراحلين من قبل.
14.2.3
यजस्व विविधैर्यज्ञैर्बहुभिः स्वाप्तदक्षिणैः ।
देवांस्तर्पय सोमेन स्वधया च पितॄनपि ॥ १४.२.३ ॥
أقم قرابين شتى مع هدايا وافرة للكهنة؛ أرضِ الآلهة بالسوما، والأسلاف بقرابين السواداها.
14.2.4
अतिथीनन्नपानेन कामैरन्यैरकिञ्चनान् ।
त्वद्विधस्य महाबुद्धे नैतदद्योपपद्यते।
विदितं वेदितव्यं ते कर्तव्यमपि ते कृतम् ॥ १४.२.४ ॥
أكرم الضيوف بالطعام والشراب وسائر ما يُرغب فيه، وكذلك الفقراء. أيها الحكيم العظيم، ما يليق اليوم بمثلك هذا؛ ما ينبغي معرفته معلوم لك، وما ينبغي فعله قد فعلته أنت أيضاً.
14.2.5
श्रुताश्च राजधर्मास्ते भीष्माद्भागीरथीसुतात् ।
कृष्णद्वैपायनाच्चैव नारदाद्विदुरात्तथा ॥ १४.२.५ ॥
لقد سمعت واجبات الملوك من بِيشما ابن باغيراثي، ومن كريشنا دفايبايانا، ومن ناراداً، وكذلك من فيدورا.
14.2.6
नेमामर्हसि मूढानां वृत्तिं त्वमनुवर्तितुम् ।
पितृपैतामहं वृत्तमास्थाय धुरमुद्वह ॥ १४.२.६ ॥
لا يليق بك أن تتبع سلوك هؤلاء الحمقى؛ فاتبع سلوك أبيك وأجدادك واحمل العبء.
14.2.7
युक्तं हि यशसा क्षात्रं स्वर्गं प्राप्तुमसंशयम् ।
नहि कश्चिद्धि शूरणां निहतोऽत्र पराङ्मुखः ॥ १४.२.७ ॥
واجب المحارب المقترن بالمجد يفضي بلا ريب إلى السماء. ولم يُقتل هنا من الأبطال أحد وهو مولٍّ ظهره.
14.2.8
त्यज शोकं महाराज भवितव्यं हि तत्तथा ।
न शक्यास्ते पुनर्द्रष्टुं त्वया येऽस्मिन्रणे हताः ॥ १४.२.८ ॥
دع حزنك أيها الملك العظيم، فما كان ينبغي أن يكون قد كان هكذا. لن تستطيع أن ترى مجددًا الذين قُتلوا في هذه المعركة.
14.2.9
एतावदुक्त्वा गोविन्दो धर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
विरराम महातेजास्तमुवाच युधिष्ठिरः ॥ १४.२.९ ॥
ولما قال هذا، صمت غوفيندا عظيم البهاء أمام الملك يودهيشتهيرا سيد الدهرما؛ فقال له يودهيشتهيرا.
14.2.10
गोविन्द मयि या प्रीतिस्तव सा विदिता मम ।
सौहृदेन तथा प्रेम्णा सदा मय्यनुकम्पसे ॥ १४.२.१० ॥
يا غوفيندا، أعلم المودة التي تكنها لي؛ فبالصداقة والمحبة تُظهر لي دائمًا الرحمة.
14.2.11
प्रियं तु मे स्यात्सुमहत्कृतं चक्रगदाधर ।
श्रीमन्प्रीतेन मनसाक सर्वं यादवनन्दन ॥ १४.२.११ ॥
يا حامل القرص والصولجان، لو فعلت هذا كله بقلب راضٍ لكان لي ذلك نعمةً عظيمة. يا بهجة اليادافا، أيها المجيد.
14.2.12
यदि मामनुजानीयाद्भवान्गन्तुं तपोवनम् ।
कृतकृत्यो भविष्यामि इति मे निश्चिता मतिः ॥ १४.२.१२ ॥
إن أذنتَ لي بالذهاب إلى صومعة الغابة للتعبد، فسأكون قد أتممت ما عليّ؛ هذا عزمي الراسخ.
14.2.13
न हि शान्तिं प्रपश्यामि पातयित्वा पितामहम् ।
नृशंसः पुरुषव्याघ्रं गुरुं वीर्यबलान्वितम्।
कर्णं च पुरुषव्याघ्नं सङ्ग्रामेष्वपलायिनम् ॥ १४.२.१३ ॥
بعد أن قتلتُ الجدّ، والمعلّم الموهوب بالبأس والقوة، وكارنا، نمرَ الرجال الذي لم يفرّ قط من القتال، لا أرى السلام؛ لقد صرتُ قاسيًا.
14.2.14
कर्मणा येन मुच्येयमस्मात्क्रूरादरिंदम ।
कर्मणा तद्विधत्स्वेह येन शुध्यति मे मनः ॥ १४.२.१४ ॥
يا قاهر الأعداء، حدّد لي هنا الفعلَ الذي به أتخلّص من هذه القسوة، وبه يطهر قلبي.
14.2.15
तमेवंवादिनं पार्थं व्यासः प्रोवाच धर्मवित् ।
सान्त्वयन्सुमहातेजाः शुभं वचनमर्थवत् ॥ १४.२.१५ ॥
قال فياسا، العارف بالدارما ذو البهاء العظيم، لبارثا الذي كان يتكلم هكذا، كلمات مواسية مباركة ذات معنى.
14.2.16
सुकृता ते मतिस्तात पुनर्बाल्येन मुह्यसे ।
किमाकाशे वयं सर्वे प्रलपामो मुहुर्मुहुः ॥ १४.२.१६ ॥
كان عزمك حسنًا يا بنيّ، لكنك تضلّ من جديد بسبب طيشك الطفولي. لماذا نهذي جميعًا في السماء مرارًا وتكرارًا عبثًا؟
14.2.17
विदिताः क्षत्रधर्मास्ते येषां युद्धेन जीविका ।
तथा प्रवृत्तो नृपतिर्नाधिबन्धेन युज्यसे ॥ १४.२.१७ ॥
لقد عرفتَ واجبات الكشاتريا الذين معاشهم من الحرب؛ وإذ أنت ملك منخرط فيها فلا تُقيَّد بالأغلال.
14.2.18
मोक्षधर्माश्च निखिला याथातथ्येन ते श्रुताः ।
यथा वै कामजां मायां परित्युक्तं त्वमर्हसि ॥ १४.२.१८ ॥
لقد سمعتَ حقًّا جميعَ تعاليم التحرّر؛ فينبغي لك أن تتخلّى عن الوهم المولود من الشهوة.
14.2.19
असकृच्चापि सन्देहाश्छिन्नास्ते कामजा मया ।
अश्रद्दधानो दुर्मेधा लुप्तस्मृतिरसि ध्रुवम् ॥ १४.२.१९ ॥
لقد أزلتُ مراراً شكوكك المتولدة عن الشهوة، ومع ذلك صرتَ غير مؤمن وضعيف الفهم، ولا شك أنك فقدت الذاكرة.
14.2.20
मैवं भव न ते युक्तमिदमज्ञानमीदृशम् ॥ १४.२.२० ॥
لا تكن هكذا؛ فليس يليق بك هذا الجهل بهذا الشكل.
14.2.21
प्रायश्चित्तानि सर्वाणि विदितानि च तेऽनघ ।
राजधर्माश्च ते सर्वे दानधर्माश्च ते श्रुताः ॥ १४.२.२१ ॥
أيها الطاهر من الذنب، إن جميع الكفارات معلومة لك، وقد سمعتَ جميع واجبات الملوك وواجبات العطاء.
14.2.22
स कथं सर्वधर्मज्ञः सर्वागमविशारदः ।
परिमुह्यसि भूयस्त्वमज्ञानादिव भारत ॥ १४.२.२२ ॥
كيف تضلّ مجدداً، أنت العارف بكل دهرما والمتبحّر في جميع الآغامات، كأنما من جهل، يا بهاراتا؟