Mahābhārata · Adhyāya 14.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.2.1
एवमुक्तस्तु राजाऽसौ धृतराष्ट्रेण धीमता ।
तूष्णींबभूव मेधावी तमुवाचाथ केशवः ॥ १४.२.१ ॥
So von dem weisen Dhṛtarāṣṭra angesprochen, schwieg jener König; dann sprach der kluge Keśava zu ihm.
14.2.2
अतीव मनसा शोकः क्रियमाणो जनाधिप ।
सन्तपयति चैतस्य पूर्वप्रेतान्पितामहान् ॥ १४.२.२ ॥
O Herr der Menschen, ein Kummer, der tief im Geist entsteht, quält ihn um die vorangegangenen verstorbenen Ahnen.
14.2.3
यजस्व विविधैर्यज्ञैर्बहुभिः स्वाप्तदक्षिणैः ।
देवांस्तर्पय सोमेन स्वधया च पितॄनपि ॥ १४.२.३ ॥
Vollziehe vielfältige Opfer mit reichen Gaben an die Priester; erfreue die Götter mit Soma und die Ahnen mit svadhā-Spenden.
14.2.4
अतिथीनन्नपानेन कामैरन्यैरकिञ्चनान् ।
त्वद्विधस्य महाबुद्धे नैतदद्योपपद्यते।
विदितं वेदितव्यं ते कर्तव्यमपि ते कृतम् ॥ १४.२.४ ॥
Ehre die Gäste mit Speise, Trank und anderen erwünschten Dingen, und auch die Notleidenden. O Großweiser, für einen wie dich ist dies heute nicht angemessen. Was zu wissen ist, das weißt du; was zu tun ist, hast du auch getan.
14.2.5
श्रुताश्च राजधर्मास्ते भीष्माद्भागीरथीसुतात् ।
कृष्णद्वैपायनाच्चैव नारदाद्विदुरात्तथा ॥ १४.२.५ ॥
Du hast die Pflichten der Könige von Bhīṣma, dem Sohn der Bhāgīrathī, von Kṛṣṇa Dvaipāyana, von Nārada und ebenso von Vidura gehört.
14.2.6
नेमामर्हसि मूढानां वृत्तिं त्वमनुवर्तितुम् ।
पितृपैतामहं वृत्तमास्थाय धुरमुद्वह ॥ १४.२.६ ॥
Es geziemt dir nicht, dem Verhalten dieser Toren zu folgen; nimm das Verhalten deines Vaters und deiner Großväter an und trage die Last.
14.2.7
युक्तं हि यशसा क्षात्रं स्वर्गं प्राप्तुमसंशयम् ।
नहि कश्चिद्धि शूरणां निहतोऽत्र पराङ्मुखः ॥ १४.२.७ ॥
Die Pflicht des Kriegers, mit Ruhm verbunden, führt ohne Zweifel zum Himmel. Unter den Helden ist hier keiner mit dem Rücken zum Feind erschlagen worden.
14.2.8
त्यज शोकं महाराज भवितव्यं हि तत्तथा ।
न शक्यास्ते पुनर्द्रष्टुं त्वया येऽस्मिन्रणे हताः ॥ १४.२.८ ॥
Gib deinen Kummer auf, großer König, denn was geschehen sollte, ist so geschehen. Die in dieser Schlacht Erschlagenen wirst du nicht wiedersehen.
14.2.9
एतावदुक्त्वा गोविन्दो धर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
विरराम महातेजास्तमुवाच युधिष्ठिरः ॥ १४.२.९ ॥
Nachdem Govinda, von großem Glanz, so gesprochen hatte, schwieg er vor König Yudhiṣṭhira, dem Herrn des Dharma; und Yudhiṣṭhira sprach zu ihm.
14.2.10
गोविन्द मयि या प्रीतिस्तव सा विदिता मम ।
सौहृदेन तथा प्रेम्णा सदा मय्यनुकम्पसे ॥ १४.२.१० ॥
Govinda, ich kenne die Zuneigung, die du mir entgegenbringst; aus Freundschaft und Liebe erweist du mir stets Mitgefühl.
14.2.11
प्रियं तु मे स्यात्सुमहत्कृतं चक्रगदाधर ।
श्रीमन्प्रीतेन मनसाक सर्वं यादवनन्दन ॥ १४.२.११ ॥
Träger von Diskus und Keule, wenn du dies alles mit erfreutem Herzen tätest, wäre es mir eine sehr große Gunst. Freude der Yādava, Glorreicher.
14.2.12
यदि मामनुजानीयाद्भवान्गन्तुं तपोवनम् ।
कृतकृत्यो भविष्यामि इति मे निश्चिता मतिः ॥ १४.२.१२ ॥
Wenn du mir erlaubtest, in die Waldeinsiedelei zu gehen, wäre meine Pflicht erfüllt; dies ist mein fester Entschluss.
14.2.13
न हि शान्तिं प्रपश्यामि पातयित्वा पितामहम् ।
नृशंसः पुरुषव्याघ्रं गुरुं वीर्यबलान्वितम्।
कर्णं च पुरुषव्याघ्नं सङ्ग्रामेष्वपलायिनम् ॥ १४.२.१३ ॥
Nachdem ich den Großvater, den Lehrer, der mit Tapferkeit und Kraft begabt war, und Karṇa, den Tiger unter den Männern, der nie vor dem Kampf floh, erschlagen habe, sehe ich keinen Frieden; ich bin grausam geworden.
14.2.14
कर्मणा येन मुच्येयमस्मात्क्रूरादरिंदम ।
कर्मणा तद्विधत्स्वेह येन शुध्यति मे मनः ॥ १४.२.१४ ॥
O Bezwinger der Feinde, verordne mir hier die Handlung, durch die ich von dieser Grausamkeit befreit werde und durch die mein Geist gereinigt wird.
14.2.15
तमेवंवादिनं पार्थं व्यासः प्रोवाच धर्मवित् ।
सान्त्वयन्सुमहातेजाः शुभं वचनमर्थवत् ॥ १४.२.१५ ॥
Zu Pārtha, der so sprach, sagte Vyāsa, der Kenner des Dharma und von großem Glanz, tröstende, verheißungsvolle und sinnvolle Worte.
14.2.16
सुकृता ते मतिस्तात पुनर्बाल्येन मुह्यसे ।
किमाकाशे वयं सर्वे प्रलपामो मुहुर्मुहुः ॥ १४.२.१६ ॥
Dein Entschluss war wohl gefasst, mein Kind, doch aus kindlicher Unbedachtheit verwirrst du dich erneut. Warum reden wir alle immer wieder vergeblich ins Leere des Himmels?
14.2.17
विदिताः क्षत्रधर्मास्ते येषां युद्धेन जीविका ।
तथा प्रवृत्तो नृपतिर्नाधिबन्धेन युज्यसे ॥ १४.२.१७ ॥
Du kennst die Pflichten des Kriegers, für den der Lebensunterhalt vom Krieg kommt; als König in ihnen tätig, bist du nicht an Fesseln gebunden.
14.2.18
मोक्षधर्माश्च निखिला याथातथ्येन ते श्रुताः ।
यथा वै कामजां मायां परित्युक्तं त्वमर्हसि ॥ १४.२.१८ ॥
Alle Lehren der Befreiung hast du der Wahrheit gemäß gehört; daher solltest du die aus Begierde geborene Täuschung ablegen.
14.2.19
असकृच्चापि सन्देहाश्छिन्नास्ते कामजा मया ।
अश्रद्दधानो दुर्मेधा लुप्तस्मृतिरसि ध्रुवम् ॥ १४.२.१९ ॥
Ich habe deine aus dem Verlangen entstandenen Zweifel immer wieder ausgeräumt, und doch bist du ungläubig, schwachen Geistes und gewiss ohne Gedächtnis geworden.
14.2.20
मैवं भव न ते युक्तमिदमज्ञानमीदृशम् ॥ १४.२.२० ॥
Werde nicht so; eine solche Unwissenheit steht dir nicht an.
14.2.21
प्रायश्चित्तानि सर्वाणि विदितानि च तेऽनघ ।
राजधर्माश्च ते सर्वे दानधर्माश्च ते श्रुताः ॥ १४.२.२१ ॥
O Makelloser, alle Sühnehandlungen sind dir bekannt, und die königlichen Pflichten wie die Pflichten des Gebens hast du gehört.
14.2.22
स कथं सर्वधर्मज्ञः सर्वागमविशारदः ।
परिमुह्यसि भूयस्त्वमज्ञानादिव भारत ॥ १४.२.२२ ॥
Wie kannst du, der du alles Dharma kennst und in allen Schriften bewandert bist, erneut verwirrt werden, als ob es Unwissenheit wäre, o Bhārata?