Mahābhārata · Adhyāya 14.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.2.1
एवमुक्तस्तु राजाऽसौ धृतराष्ट्रेण धीमता ।
तूष्णींबभूव मेधावी तमुवाचाथ केशवः ॥ १४.२.१ ॥
Así interpelado por el sabio Dhṛtarāṣṭra, aquel rey guardó silencio; entonces el perspicaz Keśava le habló.
14.2.2
अतीव मनसा शोकः क्रियमाणो जनाधिप ।
सन्तपयति चैतस्य पूर्वप्रेतान्पितामहान् ॥ १४.२.२ ॥
Oh señor de los hombres, un dolor que surge intensamente en la mente lo atormenta por los abuelos ya fallecidos.
14.2.3
यजस्व विविधैर्यज्ञैर्बहुभिः स्वाप्तदक्षिणैः ।
देवांस्तर्पय सोमेन स्वधया च पितॄनपि ॥ १४.२.३ ॥
Realiza diversos sacrificios con abundantes ofrendas a los sacerdotes; sacia a los dioses con soma y a los antepasados con ofrendas de svadhā.
14.2.4
अतिथीनन्नपानेन कामैरन्यैरकिञ्चनान् ।
त्वद्विधस्य महाबुद्धे नैतदद्योपपद्यते।
विदितं वेदितव्यं ते कर्तव्यमपि ते कृतम् ॥ १४.२.४ ॥
Honra a los huéspedes con comida, bebida y otros bienes deseados, y también a los necesitados. Oh gran sabio, esto no conviene hoy a alguien como tú. Lo que hay que saber lo sabes, y lo que había que hacer tú también lo has hecho.
14.2.5
श्रुताश्च राजधर्मास्ते भीष्माद्भागीरथीसुतात् ।
कृष्णद्वैपायनाच्चैव नारदाद्विदुरात्तथा ॥ १४.२.५ ॥
Has oído los deberes de los reyes de Bhīṣma, hijo de Bhāgīrathī, de Kṛṣṇa Dvaipāyana, de Nārada y también de Vidura.
14.2.6
नेमामर्हसि मूढानां वृत्तिं त्वमनुवर्तितुम् ।
पितृपैतामहं वृत्तमास्थाय धुरमुद्वह ॥ १४.२.६ ॥
No te corresponde seguir la conducta de estos necios; adopta la conducta de tu padre y de tus abuelos y lleva la carga.
14.2.7
युक्तं हि यशसा क्षात्रं स्वर्गं प्राप्तुमसंशयम् ।
नहि कश्चिद्धि शूरणां निहतोऽत्र पराङ्मुखः ॥ १४.२.७ ॥
El deber del guerrero, unido a la gloria, conduce sin duda al cielo. Entre los héroes, aquí ninguno ha sido muerto dando la espalda.
14.2.8
त्यज शोकं महाराज भवितव्यं हि तत्तथा ।
न शक्यास्ते पुनर्द्रष्टुं त्वया येऽस्मिन्रणे हताः ॥ १४.२.८ ॥
Abandona tu dolor, gran rey, pues lo que debía ser, así fue. A los que fueron muertos en esta batalla no podrás volver a verlos.
14.2.9
एतावदुक्त्वा गोविन्दो धर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
विरराम महातेजास्तमुवाच युधिष्ठिरः ॥ १४.२.९ ॥
Habiendo dicho esto, Govinda, de gran esplendor, guardó silencio ante el rey Yudhiṣṭhira, señor del dharma; y Yudhiṣṭhira le habló.
14.2.10
गोविन्द मयि या प्रीतिस्तव सा विदिता मम ।
सौहृदेन तथा प्रेम्णा सदा मय्यनुकम्पसे ॥ १४.२.१० ॥
Govinda, conozco el afecto que me tienes; con amistad y con amor siempre me muestras compasión.
14.2.11
प्रियं तु मे स्यात्सुमहत्कृतं चक्रगदाधर ।
श्रीमन्प्रीतेन मनसाक सर्वं यादवनन्दन ॥ १४.२.११ ॥
Portador del disco y la maza, si hicieras todo esto con ánimo complacido, sería para mí un favor muy grande. Alegría de los Yādavas, glorioso.
14.2.12
यदि मामनुजानीयाद्भवान्गन्तुं तपोवनम् ।
कृतकृत्यो भविष्यामि इति मे निश्चिता मतिः ॥ १४.२.१२ ॥
Si me permitieras ir al retiro del bosque, quedaría cumplido mi deber; tal es mi firme resolución.
14.2.13
न हि शान्तिं प्रपश्यामि पातयित्वा पितामहम् ।
नृशंसः पुरुषव्याघ्रं गुरुं वीर्यबलान्वितम्।
कर्णं च पुरुषव्याघ्नं सङ्ग्रामेष्वपलायिनम् ॥ १४.२.१३ ॥
Tras haber abatido al abuelo, al maestro dotado de valor y fuerza y a Karṇa, tigre entre los hombres que nunca huyó de las batallas, no veo paz; me he vuelto cruel.
14.2.14
कर्मणा येन मुच्येयमस्मात्क्रूरादरिंदम ।
कर्मणा तद्विधत्स्वेह येन शुध्यति मे मनः ॥ १४.२.१४ ॥
¡Oh domador de enemigos!, prescríbeme aquí la acción por la cual pueda liberarme de esta crueldad, por la cual mi mente se purifique.
14.2.15
तमेवंवादिनं पार्थं व्यासः प्रोवाच धर्मवित् ।
सान्त्वयन्सुमहातेजाः शुभं वचनमर्थवत् ॥ १४.२.१५ ॥
A Pārtha, que así hablaba, Vyāsa, conocedor del dharma y de gran esplendor, le habló con palabras de consuelo, auspiciosas y llenas de sentido.
14.2.16
सुकृता ते मतिस्तात पुनर्बाल्येन मुह्यसे ।
किमाकाशे वयं सर्वे प्रलपामो मुहुर्मुहुः ॥ १४.२.१६ ॥
Tu resolución era acertada, hijo mío, pero por tu infantilidad vuelves a dejarte engañar. ¿Por qué todos nosotros balbuceamos una y otra vez al cielo, en vano?
14.2.17
विदिताः क्षत्रधर्मास्ते येषां युद्धेन जीविका ।
तथा प्रवृत्तो नृपतिर्नाधिबन्धेन युज्यसे ॥ १४.२.१७ ॥
Conoces los deberes del guerrero, para quienes el sustento viene de la guerra; dedicado a ellos como rey, no quedas atado por ataduras.
14.2.18
मोक्षधर्माश्च निखिला याथातथ्येन ते श्रुताः ।
यथा वै कामजां मायां परित्युक्तं त्वमर्हसि ॥ १४.२.१८ ॥
Todas las enseñanzas de la liberación las has escuchado tal como son; por eso te corresponde abandonar la ilusión nacida del deseo.
14.2.19
असकृच्चापि सन्देहाश्छिन्नास्ते कामजा मया ।
अश्रद्दधानो दुर्मेधा लुप्तस्मृतिरसि ध्रुवम् ॥ १४.२.१९ ॥
He disipado tus dudas nacidas del deseo una y otra vez, y aun así te has vuelto incrédulo, torpe de entendimiento y, sin duda, sin memoria.
14.2.20
मैवं भव न ते युक्तमिदमज्ञानमीदृशम् ॥ १४.२.२० ॥
No te vuelvas así; tal ignorancia no te conviene.
14.2.21
प्रायश्चित्तानि सर्वाणि विदितानि च तेऽनघ ।
राजधर्माश्च ते सर्वे दानधर्माश्च ते श्रुताः ॥ १४.२.२१ ॥
Oh sin mancha, conoces todas las expiaciones, y has oído todos los deberes del rey y los deberes de la donación.
14.2.22
स कथं सर्वधर्मज्ञः सर्वागमविशारदः ।
परिमुह्यसि भूयस्त्वमज्ञानादिव भारत ॥ १४.२.२२ ॥
¿Cómo tú, que conoces todo el dharma y eres diestro en todas las escrituras, vuelves a confundirte, como si fuera por ignorancia, oh Bhārata?