மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.2.1
एवमुक्तस्तु राजाऽसौ धृतराष्ट्रेण धीमता ।
तूष्णींबभूव मेधावी तमुवाचाथ केशवः ॥ १४.२.१ ॥
புத்திமானான திருதராட்டிரனால் இவ்வாறு அந்த அரசன் சொல்லப்பட்டபோது, மேதாவியான கேசவன் மௌனமாக இருந்தான்; பின்னர் அவனிடம் பேசினான்.
14.2.2
अतीव मनसा शोकः क्रियमाणो जनाधिप ।
सन्तपयति चैतस्य पूर्वप्रेतान्पितामहान् ॥ १४.२.२ ॥
மக்கள் தலைவனே, மனதில் மிகுந்த துயரம் எழுந்து அவனை முன்னோர்களான மூதாதையர் பற்றிய நினைவால் வாட்டுகிறது.
14.2.3
यजस्व विविधैर्यज्ञैर्बहुभिः स्वाप्तदक्षिणैः ।
देवांस्तर्पय सोमेन स्वधया च पितॄनपि ॥ १४.२.३ ॥
பல வகையான யாகங்களைச் செய்; ஏராளமான தக்ஷிணைகளுடன் யாகம் செய். சோமத்தால் தேவர்களையும், ஸ்வதாவினால் பிதுர்களையும் திருப்திப்படுத்து.
14.2.4
अतिथीनन्नपानेन कामैरन्यैरकिञ्चनान् ।
त्वद्विधस्य महाबुद्धे नैतदद्योपपद्यते।
विदितं वेदितव्यं ते कर्तव्यमपि ते कृतम् ॥ १४.२.४ ॥
விருந்தினர்களுக்கும், ஏழைகளுக்கும் உணவு, பானம் மற்றும் பிற விரும்பியவற்றால் உபசரி. மகாபுத்திமானே, உன்னைப் போன்றவருக்கு இது இன்று பொருந்தாது. அறியவேண்டியது உனக்குத் தெரியும்; செய்யவேண்டியதையும் நீ செய்துவிட்டாய்.
14.2.5
श्रुताश्च राजधर्मास्ते भीष्माद्भागीरथीसुतात् ।
कृष्णद्वैपायनाच्चैव नारदाद्विदुरात्तथा ॥ १४.२.५ ॥
பாகீரதியின் மகன் பீஷ்மரிடமிருந்தும், கிருஷ்ண த்வைபாயனரிடமிருந்தும், நாரதரிடமிருந்தும், விதுரரிடமிருந்தும் நீ அரசதர்மங்களைக் கேட்டிருக்கிறாய்.
14.2.6
नेमामर्हसि मूढानां वृत्तिं त्वमनुवर्तितुम् ।
पितृपैतामहं वृत्तमास्थाय धुरमुद्वह ॥ १४.२.६ ॥
மூடர்களின் இந்த நடத்தையை நீ பின்பற்றுவது தகாது. தந்தையும் பாட்டனும் கொண்ட நடத்தையை ஏற்று, பொறுப்பைச் சுமப்பாயாக.
14.2.7
युक्तं हि यशसा क्षात्रं स्वर्गं प्राप्तुमसंशयम् ।
नहि कश्चिद्धि शूरणां निहतोऽत्र पराङ्मुखः ॥ १४.२.७ ॥
வீரத்துடன் கூடிய க்ஷத்திரிய தர்மம் பொருத்தமானது; அதனால் சொர்க்கம் கிடைக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. இங்கே வீரர்களில் எவரும் புறமுதுகிட்டு கொல்லப்படவில்லை.
14.2.8
त्यज शोकं महाराज भवितव्यं हि तत्तथा ।
न शक्यास्ते पुनर्द्रष्टुं त्वया येऽस्मिन्रणे हताः ॥ १४.२.८ ॥
மகாராஜாவே, துக்கத்தை விடு; நடக்கவேண்டியது அவ்வாறே நடந்தது. இந்தப் போரில் கொல்லப்பட்டவர்களை நீ மீண்டும் காண இயலாது.
14.2.9
एतावदुक्त्वा गोविन्दो धर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
विरराम महातेजास्तमुवाच युधिष्ठिरः ॥ १४.२.९ ॥
இவ்வளவு கூறிய பின் மகாதேஜஸ்வியான கோவிந்தன் தருமராஜனாகிய யுதிஷ்டிரரிடம் அமைதியானார்; அப்போது யுதிஷ்டிரர் அவரிடம் கூறினார்.
14.2.10
गोविन्द मयि या प्रीतिस्तव सा विदिता मम ।
सौहृदेन तथा प्रेम्णा सदा मय्यनुकम्पसे ॥ १४.२.१० ॥
கோவிந்தா, உன் அன்பு என்மீது இருப்பதை நான் அறிவேன். நட்பாலும் பிரேமையாலும் நீ எப்போதும் என்மீது கருணை காட்டுகிறாய்.
14.2.11
प्रियं तु मे स्यात्सुमहत्कृतं चक्रगदाधर ।
श्रीमन्प्रीतेन मनसाक सर्वं यादवनन्दन ॥ १४.२.११ ॥
சக்கர-கதாதரனே, மகிழ்ந்த மனதுடன் நீ இதையெல்லாம் செய்தால் அது எனக்கு மிகப் பெரிய நன்மையாகும். யாதவர்களின் மகிழ்ச்சியே, மங்கலமானவனே.
14.2.12
यदि मामनुजानीयाद्भवान्गन्तुं तपोवनम् ।
कृतकृत्यो भविष्यामि इति मे निश्चिता मतिः ॥ १४.२.१२ ॥
நீ என்னை தபோவனத்திற்குச் செல்ல அனுமதித்தால், நான் என் கடமையை நிறைவேற்றியவனாவேன் என்பதே என் உறுதியான எண்ணம்.
14.2.13
न हि शान्तिं प्रपश्यामि पातयित्वा पितामहम् ।
नृशंसः पुरुषव्याघ्रं गुरुं वीर्यबलान्वितम्।
कर्णं च पुरुषव्याघ्नं सङ्ग्रामेष्वपलायिनम् ॥ १४.२.१३ ॥
பிதாமகரை, வீரியமும் பலமும் கொண்ட குருவை, போர்களில் பின்வாங்காத புருஷவ்யாக்ரரான கர்ணனை கொன்ற பின் எனக்கு அமைதி தெரியவில்லை; நான் கொடியவனாகிவிட்டேன்.
14.2.14
कर्मणा येन मुच्येयमस्मात्क्रूरादरिंदम ।
कर्मणा तद्विधत्स्वेह येन शुध्यति मे मनः ॥ १४.२.१४ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவரே, இந்தக் கொடுமையிலிருந்து நான் விடுபடக்கூடிய செயலை இங்கே எனக்கு விதியுங்கள்; அதனால் என் மனம் தூய்மையடையும்.
14.2.15
तमेवंवादिनं पार्थं व्यासः प्रोवाच धर्मवित् ।
सान्त्वयन्सुमहातेजाः शुभं वचनमर्थवत् ॥ १४.२.१५ ॥
இவ்வாறு பேசிய பார்த்தனிடம், தர்மமறிந்தவரும் மிகுந்த தேஜஸ் கொண்டவருமான வ்யாசர் ஆறுதல் கூறி, மங்களமும் பொருளுமுள்ள சொற்களைச் சொன்னார்.
14.2.16
सुकृता ते मतिस्तात पुनर्बाल्येन मुह्यसे ।
किमाकाशे वयं सर्वे प्रलपामो मुहुर्मुहुः ॥ १४.२.१६ ॥
குழந்தாய், உன் முடிவு நல்லதே; ஆனாலும் சிறுபிள்ளைத்தனத்தால் மீண்டும் மயங்குகிறாய். வானத்தை நோக்கி நாம் அனைவரும் ஏன் மீண்டும் மீண்டும் வீணாக பிதற்றுகிறோம்?
14.2.17
विदिताः क्षत्रधर्मास्ते येषां युद्धेन जीविका ।
तथा प्रवृत्तो नृपतिर्नाधिबन्धेन युज्यसे ॥ १४.२.१७ ॥
போரால் வாழ்வு நடத்தும் க்ஷத்திரிய தர்மங்கள் உனக்குத் தெரிந்தவை. அரசனாக அதில் ஈடுபட்டிருப்பதால் நீ பந்தத்தில் சிக்கமாட்டாய்.
14.2.18
मोक्षधर्माश्च निखिला याथातथ्येन ते श्रुताः ।
यथा वै कामजां मायां परित्युक्तं त्वमर्हसि ॥ १४.२.१८ ॥
மோட்சதர்மங்கள் அனைத்தையும் நீ உண்மையாகக் கேட்டிருக்கிறாய். ஆகவே ஆசையிலிருந்து பிறந்த மாயையைக் கைவிடுவது உனக்குத் தகுந்தது.
14.2.19
असकृच्चापि सन्देहाश्छिन्नास्ते कामजा मया ।
अश्रद्दधानो दुर्मेधा लुप्तस्मृतिरसि ध्रुवम् ॥ १४.२.१९ ॥
நான் உன் காமத்தால் எழுந்த ஐயங்களை பலமுறை நீக்கினேன்; ஆயினும் நீ நம்பிக்கையற்றவனும் மந்தபுத்தியுடையவனும் நிச்சயமாக நினைவிழந்தவனுமாக இருக்கிறாய்.
14.2.20
मैवं भव न ते युक्तमिदमज्ञानमीदृशम् ॥ १४.२.२० ॥
இவ்வாறு ஆகாதே; இத்தகைய அறியாமை உனக்குத் தகாது.
14.2.21
प्रायश्चित्तानि सर्वाणि विदितानि च तेऽनघ ।
राजधर्माश्च ते सर्वे दानधर्माश्च ते श्रुताः ॥ १४.२.२१ ॥
பாவமற்றவனே! எல்லா பிராயச்சித்தங்களும் உனக்குத் தெரியும்; அரசதர்மங்கள் அனைத்தும், தானதர்மங்களும் நீ கேட்டிருக்கிறாய்.
14.2.22
स कथं सर्वधर्मज्ञः सर्वागमविशारदः ।
परिमुह्यसि भूयस्त्वमज्ञानादिव भारत ॥ १४.२.२२ ॥
எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவனும், எல்லா ஆகமங்களிலும் வல்லவனுமான நீ, அறியாமையால் என்பது போல மீண்டும் எவ்வாறு மயங்குகிறாய், பாரதா?