مهابهاراتا · أدهيايا 14.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.22.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
निबोध दशहोतृणां विधानमिह यादृशम् ॥ १४.२२.१ ॥
وهنا أيضًا يُروى هذا الحديث القديم. فاعلم قاعدة الهوتارَ العشرة كما هي هنا.
14.22.2
श्रोत्रं त्वक्चक्षुषी जिह्वा नासिका चरणौ करौ ।
उपस्थं पायुरिति वाग्घोतृणि दश भामिनि ॥ १४.२२.२ ॥
الأذن والجلد والعينان واللسان والأنف والقدمان واليدان والعضو التناسلي والشرج والكلام — هؤلاء عشرة هوتارون أيتها السيدة.
14.22.3
शब्दस्पर्शौ रूपरसौ गन्धो वाक्यं क्रिया गतिः ।
रेतोमूत्रपुरीषाणां त्यागो दश हवींषि च ॥ १४.२२.३ ॥
الصوت واللمس، والصورة والطعم، والرائحة، والكلام، والفعل، والحركة، وإخراج المني والبول والبراز — هذه عشرة قرابين.
14.22.4
दिशो वायू रविश्चन्द्रः पृथ्व्यग्नी विष्णुरेव च ।
इन्द्रः प्रजापतिर्मित्रमग्नयो दश भामिनि ॥ १४.२२.४ ॥
الجهات، والريح، والشمس، والقمر، والأرض والنار، وفيشنو، وإندرا، وبرجاباتي، وميترا، والنيران — هذه عشرة أيتها السيدة.
14.22.5
दशेन्द्रियाणि होतृणि हवींषि दश भामिनि ।
विषया नाम समिधो हूयन्ते तु दशाग्निषु ॥ १४.२२.५ ॥
الحواس العشر هي الهوتارون والقرابين العشرة أيتها السيدة، وتُلقى موضوعاتها المسماة بالحطب في النيران العشر.
14.22.6
चित्तं स्रुवश्च वित्तं च पवित्रं ज्ञानमुत्तमम् ।
सुविभक्तमिदं पूर्वं जगदासीदिति श्रुतम् ॥ १४.२२.६ ॥
العقل هو المغرفة، والثروة كذلك؛ والمعرفة الطاهرة العليا أيضًا. وقد سُمع أن هذا العالم كان قبلًا مقسّمًا هكذا على نحو حسن.
14.22.7
ततो विविक्ता वित्तासीत्सा वित्तं पर्यवेक्षते ।
सर्वमेवात्र विज्ञेयं चित्ते ज्ञानमवेक्षता।
रेतः शरीरभृत्काये विज्ञाता तु शरीरभृत् ॥ १४.२२.७ ॥
ثم عُرفت تلك المنفصلة؛ وهي تتفقد الثروة. وهنا كل شيء يُعرف بمن يتأمل المعرفة في العقل. والنطفة في جسم المتجسد؛ والمتجسد هو العارف.
14.22.8
शरीरभृद्गार्हपत्यस्तस्मादग्निः प्रणीयते ।
मनश्चाहवनीयस्तु तस्मिन्प्रक्षिप्यते हविः ॥ १४.२२.८ ॥
المتجسد هو النار المنزلية (غارهبتيا)؛ ولذلك تُقاد النار إلى الأمام. والعقل هو نار القربان (آهافانيا)؛ وفيه تُلقى القربان.
14.22.9
ततो वाचस्पतिर्जज्ञे तं मनः पर्यवेक्षते ।
रूपं भवति वै वक्त्रं तदनुद्रवते मनः ॥ १४.२२.९ ॥
ثم وُلد فاتشاسباتي؛ فينظر إليه العقل. والصورة هي الفم حقاً؛ والعقل يجري وراءها.
14.22.10
ब्राह्मण्युवाच ।
कस्माद्वागभवत्पूर्वं कस्मात्पश्चान्मनोऽभवत्।
मनसा चिन्तितं पूर्वं वाक्यं समभिपद्यते ॥ १४.२२.१० ॥
قالت البرهمية: لماذا نشأ الكلام أولاً، ولماذا نشأ العقل بعد ذلك؟ فما يفكر فيه العقل أولاً يكتمل جملةً.
14.22.11
केन विज्ञानयोगेन मतिश्चित्तं समास्थिता ।
समुन्नीता नाध्यगच्छत्को वै तां प्रतिबाधते ॥ १४.२२.११ ॥
بأي يوغا للمعرفة تستقر الفطنة في القلب-العقل؟ ومع أنها ترتفع لا تبلغه؛ فمن يعوقها؟
14.22.12
तन्मनस्थः पतिर्भूत्वा तस्मात्प्रेहन्निवायति ।
तां मतिं मनसः प्राहुर्मनस्तस्मादपेक्षते ॥ १४.२२.१२ ॥
إذ يصير السيد المقيم في العقل، فيمضي إلى الأمام ثم يعود؛ وتلك الفطنة يسمونها حال العقل؛ ولذلك ينتظرها العقل.
14.22.13
प्रश्नं तु वाङ्मनसयोर्यस्मात्त्वमनुपृच्छसि ।
तस्मात्ते वर्तयिष्यामि तयोरेव समाह्वयम् ॥ १४.२२.१३ ॥
لأنك تسألين عن الكلام والعقل، سأعرض عليك المنافسة بينهما بعينها.
14.22.14
उभे वाङ्मनसी गत्वा भूतात्मानमपृच्छताम् ।
आवयोः श्रेष्ठमाचक्ष्व च्छिन्धि नौ संशयं विभो ॥ १४.२२.१४ ॥
ذهب الكلام والعقل كلاهما إلى روح الكائنات وسألا: 'أخبرنا أينا الأفضل، وأزل شكنا يا عظيم القدرة.'
14.22.15
मन इत्येवि भगवांस्तदा प्राह सरस्वतीम् ।
अहं वै कामधुक्तुभ्यमिति तं प्राह वागथ ॥ १४.२२.१५ ॥
فقال الرب لسارَسْواتي: 'إنني حقًا ضارعة الأمنيات لأجلك.' ثم قال له الكلام.
14.22.16
स्थावरं जङ्गमं चैव विद्ध्युभे मनसी मम ।
स्थावरं मत्सकाशे वै जङ्गमं विषये तव ॥ १४.२२.१६ ॥
اعلمي أن العقلين، الثابت والمتحرك، هما لي: الثابت عندي، والمتحرك في مجالك.
14.22.17
यस्तु ते विषये गच्छन्मन्त्रो वर्णः स्वरोपि वा ।
तन्मनो जङ्गमं नाम तस्मादसि गरीयसी ॥ १४.२२.१७ ॥
أي تعويذة أو حرف أو نغمة تجري في مجالك تُسمّى العقل المتحرك؛ ولذلك أنت أعظم وزنًا.
14.22.18
तस्माद्भवितुमर्हामि स्वयमभ्येत्य शोभने ।
तस्मादुच्छ्वासमासाद्य प्रवक्ष्यामि सरस्वति ॥ १४.२२.१८ ॥
لذلك أنا جدير بأن أحضر بنفسي، أيتها المشرقة. ولذلك، إذ بلغت النفس، سأتكلم يا سارَسْواتي.
14.22.19
प्राणापानावन्तरे यद्वाग्वै नित्यं स्म तिष्ठति ।
प्रीयमाणा महाभागे विना प्राणांश्च मामपि।
प्रजापतिमुपाधावत्प्रसीद भगवन्निति ॥ १४.२२.१९ ॥
الكلام الذي يلازم دائماً بين النفس الصاعد والنفس النازل، أيتها المباركة العظيمة، مسرورةً، دون الأنفاس الحيوية وحتى دوني، ركضت نحو براجابتي وقالت: «أيها الجليل، ارضَ عنا».
14.22.20
ततः प्राणः प्रादुरभूद्वाचमाप्याययन्पुनः ।
तस्मादुच्छ्वासमासाद्य न वाग्वदति कर्हिचित् ॥ १४.२२.२० ॥
ثم ظهر النفس الحيوي من جديد مغذّياً الكلام مرة أخرى. ولذلك، إذا وصل الكلام إلى الزفير، فلا يتكلم أبداً.
14.22.21
घोषिणी जातनिर्घोषा नित्यमेव प्रवर्तते ।
तयोरपि च घोषिण्या निर्घोर्षैव गरीयसी ॥ १४.२२.२१ ॥
الصادحة، إذ أحدثت دويّاً، تجري دائماً. ومن بين الاثنين، فإن دوي الصادحة هو الأعظم حقاً.
14.22.22
गौरिव प्रस्रवत्यर्थान्रसमुत्तमशालिनी ।
सततं स्यन्दते ह्येषा शाश्वतं ब्रह्मवादिनी ॥ १४.२२.२२ ॥
كالبقرة تفيض بالمعاني، متزينةً بأسمى الرحيق. هذه الناطقة بالبراهما تجري دائماً وأبداً.
14.22.23
दिव्यादिव्यप्रभावेन भारती गौः शुचिस्मिते ।
एतयोरन्तरं पश्य सूक्ष्मयोर्यतमानयोः ॥ १४.२२.२३ ॥
بقوة الإلهي وغير الإلهي، بهارتي بقرة. أيتها الباسمة الطاهرة، انظري إلى الفرق بين هاتين اللطيفتين اللتين تجتهدان.
14.22.24
ब्राह्मण्युवाच ।
अनुत्पन्नेषु वाक्येषु चोद्यमाना सिसृक्षया।
किंन्नु पूर्वं तदा देवी व्याजहार सरस्वती ॥ १४.२२.२४ ॥
قالت البراهمانية: حين لم تكن الكلمات قد ظهرت بعد، مدفوعةً برغبة الخلق، ماذا قالت الإلهة ساراسفاتي أولاً حينئذ؟
14.22.25
प्राणेन य सम्भवते शरीरे ।
प्राणादपानं प्रतिपद्यते च।
उदानभूता च विसृज्य देहं ।
व्यानेन सर्वं दिवमावृणोति ॥ १४.२२.२५ ॥
ما ينشأ في الجسد بالنفَس، ويبلغ من النفَس إلى الأبانا، ويصير أوداناً فيترك الجسد، ويغطي بالفياناً السماء كلها.
14.22.26
ततः समाने प्रतितिष्ठतीह ।
इत्येव पूर्वं प्रजजल्प वागपि।
तस्मान्मनः स्थावरत्वाद्विशिष्टं ।
तथा देवी जङ्गमत्वाद्विशिष्टाः ॥ १४.२२.२६ ॥
ثم يثبت هنا في السامانا؛ وهكذا نطقت الكلمة من قبل أيضاً. فلذلك يتميز العقل بثباته، وكذلك تتميز الإلهة (الكلمة) بحركتها.