Mahābhārata · Adhyāya 14.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.22.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
निबोध दशहोतृणां विधानमिह यादृशम् ॥ १४.२२.१ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte. Lerne die Ordnung der zehn Hotṛs, wie sie hier ist.
14.22.2
श्रोत्रं त्वक्चक्षुषी जिह्वा नासिका चरणौ करौ ।
उपस्थं पायुरिति वाग्घोतृणि दश भामिनि ॥ १४.२२.२ ॥
Das Ohr, die Haut, die beiden Augen, die Zunge, die Nase, die beiden Füße, die beiden Hände, das Genitale, der After und die Rede — dies sind die zehn Hotṛs, o Edle.
14.22.3
शब्दस्पर्शौ रूपरसौ गन्धो वाक्यं क्रिया गतिः ।
रेतोमूत्रपुरीषाणां त्यागो दश हवींषि च ॥ १४.२२.३ ॥
Schall und Berührung, Form und Geschmack, Geruch, Rede, Handlung, Bewegung und das Ausscheiden von Samen, Urin und Kot — dies sind die zehn Opfergaben.
14.22.4
दिशो वायू रविश्चन्द्रः पृथ्व्यग्नी विष्णुरेव च ।
इन्द्रः प्रजापतिर्मित्रमग्नयो दश भामिनि ॥ १४.२२.४ ॥
Die Himmelsrichtungen, der Wind, Sonne, Mond, Erde und Feuer, Viṣṇu, Indra, Prajāpati, Mitra und die Feuer — dies sind die zehn, o Edle.
14.22.5
दशेन्द्रियाणि होतृणि हवींषि दश भामिनि ।
विषया नाम समिधो हूयन्ते तु दशाग्निषु ॥ १४.२२.५ ॥
Die zehn Sinne sind die Hotṛs, die zehn Opfergaben, o Edle. Ihre Gegenstände, Brennhölzer genannt, werden in die zehn Feuer gegossen.
14.22.6
चित्तं स्रुवश्च वित्तं च पवित्रं ज्ञानमुत्तमम् ।
सुविभक्तमिदं पूर्वं जगदासीदिति श्रुतम् ॥ १४.२२.६ ॥
Der Geist ist der Löffel, und auch der Reichtum; ebenso das reine und höchste Wissen. Man hat gehört, dass diese Welt einst so wohl gegliedert war.
14.22.7
ततो विविक्ता वित्तासीत्सा वित्तं पर्यवेक्षते ।
सर्वमेवात्र विज्ञेयं चित्ते ज्ञानमवेक्षता।
रेतः शरीरभृत्काये विज्ञाता तु शरीरभृत् ॥ १४.२२.७ ॥
Dann wurde sie, die Getrennte, erkannt; sie prüft den Reichtum. Hier ist alles zu erkennen, von dem, der das Wissen im Geist betrachtet. Der Same ist im Körper des Verkörperten; und der Verkörperte ist der Erkennende.
14.22.8
शरीरभृद्गार्हपत्यस्तस्मादग्निः प्रणीयते ।
मनश्चाहवनीयस्तु तस्मिन्प्रक्षिप्यते हविः ॥ १४.२२.८ ॥
Der Verkörperte ist das Hausfeuer (gārhapatya); darum wird das Feuer hervorgeführt. Und der Geist ist das Opferfeuer (āhavanīya); in ihn wird die Opfergabe geworfen.
14.22.9
ततो वाचस्पतिर्जज्ञे तं मनः पर्यवेक्षते ।
रूपं भवति वै वक्त्रं तदनुद्रवते मनः ॥ १४.२२.९ ॥
Dann wurde Vācaspati geboren; der Geist betrachtet ihn. Die Gestalt ist wahrlich der Mund; der Geist eilt ihr nach.
14.22.10
ब्राह्मण्युवाच ।
कस्माद्वागभवत्पूर्वं कस्मात्पश्चान्मनोऽभवत्।
मनसा चिन्तितं पूर्वं वाक्यं समभिपद्यते ॥ १४.२२.१० ॥
Die brahmanische Frau sprach: Warum entstand die Rede zuerst, und warum entstand der Geist danach? Was der Geist zuerst gedacht hat, vollendet sich als Satz.
14.22.11
केन विज्ञानयोगेन मतिश्चित्तं समास्थिता ।
समुन्नीता नाध्यगच्छत्को वै तां प्रतिबाधते ॥ १४.२२.११ ॥
Durch welchen Yoga des Wissens festigt sich die Einsicht im Herzgeist? Obwohl emporgehoben, erreicht sie es nicht; wer hält sie auf?
14.22.12
तन्मनस्थः पतिर्भूत्वा तस्मात्प्रेहन्निवायति ।
तां मतिं मनसः प्राहुर्मनस्तस्मादपेक्षते ॥ १४.२२.१२ ॥
Da er zum Herrn wird, der im Geist wohnt, geht er darum hinaus und kehrt zurück. Diese Einsicht nennt man den Zustand des Geistes; darum wartet der Geist auf sie.
14.22.13
प्रश्नं तु वाङ्मनसयोर्यस्मात्त्वमनुपृच्छसि ।
तस्मात्ते वर्तयिष्यामि तयोरेव समाह्वयम् ॥ १४.२२.१३ ॥
Da du nach Rede und Geist fragst, werde ich dir den Wettstreit eben dieser beiden darlegen.
14.22.14
उभे वाङ्मनसी गत्वा भूतात्मानमपृच्छताम् ।
आवयोः श्रेष्ठमाचक्ष्व च्छिन्धि नौ संशयं विभो ॥ १४.२२.१४ ॥
Beide, Rede und Geist, gingen zur Seele der Wesen und fragten: 'Verkünde, welcher von uns beiden der Beste ist, und zerstreue unseren Zweifel, o Mächtiger.'
14.22.15
मन इत्येवि भगवांस्तदा प्राह सरस्वतीम् ।
अहं वै कामधुक्तुभ्यमिति तं प्राह वागथ ॥ १४.२२.१५ ॥
Da sprach der Erhabene zu Sarasvatī: 'Ich bin wahrlich die Wunscherfüllerin für dich.' Dann sprach die Rede zu ihm.
14.22.16
स्थावरं जङ्गमं चैव विद्ध्युभे मनसी मम ।
स्थावरं मत्सकाशे वै जङ्गमं विषये तव ॥ १४.२२.१६ ॥
Wisse, dass beide Geister, der ruhende und der bewegte, die meinen sind: der ruhende weilt bei mir, der bewegte in deinem Bereich.
14.22.17
यस्तु ते विषये गच्छन्मन्त्रो वर्णः स्वरोपि वा ।
तन्मनो जङ्गमं नाम तस्मादसि गरीयसी ॥ १४.२२.१७ ॥
Welches Mantra, welcher Buchstabe oder welcher Ton in deinem Bereich sich bewegt, heißt der bewegte Geist; darum bist du die gewichtigere.
14.22.18
तस्माद्भवितुमर्हामि स्वयमभ्येत्य शोभने ।
तस्मादुच्छ्वासमासाद्य प्रवक्ष्यामि सरस्वति ॥ १४.२२.१८ ॥
Darum bin ich würdig, selbst zu erscheinen, o Strahlende. Darum werde ich, nachdem ich den Atem erreicht habe, sprechen, o Sarasvatī.
14.22.19
प्राणापानावन्तरे यद्वाग्वै नित्यं स्म तिष्ठति ।
प्रीयमाणा महाभागे विना प्राणांश्च मामपि।
प्रजापतिमुपाधावत्प्रसीद भगवन्निति ॥ १४.२२.१९ ॥
Die Rede, die stets zwischen Prāṇa und Apāna verweilt, o Hochgesegnete, lief erfreut, ohne die Lebensatem und sogar ohne mich, zu Prajāpati und sprach: »O Erhabener, sei gnädig.«
14.22.20
ततः प्राणः प्रादुरभूद्वाचमाप्याययन्पुनः ।
तस्मादुच्छ्वासमासाद्य न वाग्वदति कर्हिचित् ॥ १४.२२.२० ॥
Da erschien der Lebensatem wieder und nährte erneut die Rede. Darum spricht die Rede, nachdem sie den Ausatem erreicht hat, niemals.
14.22.21
घोषिणी जातनिर्घोषा नित्यमेव प्रवर्तते ।
तयोरपि च घोषिण्या निर्घोर्षैव गरीयसी ॥ १४.२२.२१ ॥
Die Tönende, die ein Dröhnen erzeugt hat, wirkt stets. Auch unter jenen beiden ist das Dröhnen der Tönenden das größere.
14.22.22
गौरिव प्रस्रवत्यर्थान्रसमुत्तमशालिनी ।
सततं स्यन्दते ह्येषा शाश्वतं ब्रह्मवादिनी ॥ १४.२२.२२ ॥
Wie eine Kuh strömt sie Bedeutungen aus, geschmückt mit dem höchsten Saft. Diese Sprecherin des Brahman fließt stetig und ewig.
14.22.23
दिव्यादिव्यप्रभावेन भारती गौः शुचिस्मिते ।
एतयोरन्तरं पश्य सूक्ष्मयोर्यतमानयोः ॥ १४.२२.२३ ॥
Durch die Macht des Göttlichen und des Nicht-Göttlichen ist Bhāratī die Kuh. O Reinlächelnde, sieh den Unterschied zwischen diesen beiden feinen, sich mühenden.
14.22.24
ब्राह्मण्युवाच ।
अनुत्पन्नेषु वाक्येषु चोद्यमाना सिसृक्षया।
किंन्नु पूर्वं तदा देवी व्याजहार सरस्वती ॥ १४.२२.२४ ॥
Die Brāhmaṇī sprach: Als die Worte noch nicht entstanden waren, angetrieben vom Wunsch zu erschaffen, was sprach damals zuerst die Göttin Sarasvatī?
14.22.25
प्राणेन य सम्भवते शरीरे ।
प्राणादपानं प्रतिपद्यते च।
उदानभूता च विसृज्य देहं ।
व्यानेन सर्वं दिवमावृणोति ॥ १४.२२.२५ ॥
Das, was durch den Atem im Körper entsteht, gelangt vom Atem zum Abwärtsatem, und wird, zum Aufwärtsatem geworden, den Körper verlassend, durch den Ausbreitungsatem den ganzen Himmel bedecken.
14.22.26
ततः समाने प्रतितिष्ठतीह ।
इत्येव पूर्वं प्रजजल्प वागपि।
तस्मान्मनः स्थावरत्वाद्विशिष्टं ।
तथा देवी जङ्गमत्वाद्विशिष्टाः ॥ १४.२२.२६ ॥
Dann verweilt es hier im Samāna; so sprach auch zuvor die Rede. Daher ist der Geist durch sein Stehen ausgezeichnet, und ebenso ist die Göttin (die Rede) durch ihr Sich-Bewegen ausgezeichnet.