Mahābhārata · Adhyāya 14.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.22.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
निबोध दशहोतृणां विधानमिह यादृशम् ॥ १४.२२.१ ॥
Aqui também narram esta antiga história. Aprende a regra dos dez hotṛs tal como é aqui.
14.22.2
श्रोत्रं त्वक्चक्षुषी जिह्वा नासिका चरणौ करौ ।
उपस्थं पायुरिति वाग्घोतृणि दश भामिनि ॥ १४.२२.२ ॥
O ouvido, a pele, os dois olhos, a língua, o nariz, os dois pés, as duas mãos, o órgão genital, o ânus e a fala — estes são os dez hotṛs, ó senhora.
14.22.3
शब्दस्पर्शौ रूपरसौ गन्धो वाक्यं क्रिया गतिः ।
रेतोमूत्रपुरीषाणां त्यागो दश हवींषि च ॥ १४.२२.३ ॥
O som e o toque, a forma e o sabor, o odor, a fala, a ação, o movimento, e a expulsão do sêmen, da urina e das fezes — estas são as dez oblações.
14.22.4
दिशो वायू रविश्चन्द्रः पृथ्व्यग्नी विष्णुरेव च ।
इन्द्रः प्रजापतिर्मित्रमग्नयो दश भामिनि ॥ १४.२२.४ ॥
As direções, o vento, o sol, a lua, a terra e o fogo, Viṣṇu, Indra, Prajāpati, Mitra e os fogos — estes são os dez, ó senhora.
14.22.5
दशेन्द्रियाणि होतृणि हवींषि दश भामिनि ।
विषया नाम समिधो हूयन्ते तु दशाग्निषु ॥ १४.२२.५ ॥
Os dez sentidos são os hotṛs e as dez oblações, ó senhora. Seus objetos, chamados lenha de sacrifício, são lançados nos dez fogos.
14.22.6
चित्तं स्रुवश्च वित्तं च पवित्रं ज्ञानमुत्तमम् ।
सुविभक्तमिदं पूर्वं जगदासीदिति श्रुतम् ॥ १४.२२.६ ॥
A mente é a colher, e também a riqueza; e o conhecimento puro e supremo. Ouviu-se que este mundo outrora estava assim bem dividido.
14.22.7
ततो विविक्ता वित्तासीत्सा वित्तं पर्यवेक्षते ।
सर्वमेवात्र विज्ञेयं चित्ते ज्ञानमवेक्षता।
रेतः शरीरभृत्काये विज्ञाता तु शरीरभृत् ॥ १४.२२.७ ॥
Então ela, separada, tornou-se conhecida; examina a riqueza. Aqui tudo deve ser conhecido por quem observa o conhecimento na mente. A semente está no corpo do ser encarnado; e o ser encarnado é o conhecedor.
14.22.8
शरीरभृद्गार्हपत्यस्तस्मादग्निः प्रणीयते ।
मनश्चाहवनीयस्तु तस्मिन्प्रक्षिप्यते हविः ॥ १४.२२.८ ॥
O ser encarnado é o fogo doméstico (gārhapatya); por isso o fogo é conduzido. E a mente é o fogo da oferenda (āhavanīya); nela é lançada a oblação.
14.22.9
ततो वाचस्पतिर्जज्ञे तं मनः पर्यवेक्षते ।
रूपं भवति वै वक्त्रं तदनुद्रवते मनः ॥ १४.२२.९ ॥
Então nasceu Vācaspati; a mente o contempla. A forma é, de fato, a boca; a mente corre atrás dela.
14.22.10
ब्राह्मण्युवाच ।
कस्माद्वागभवत्पूर्वं कस्मात्पश्चान्मनोऽभवत्।
मनसा चिन्तितं पूर्वं वाक्यं समभिपद्यते ॥ १४.२२.१० ॥
A mulher brâmane disse: Por que a fala surgiu primeiro, e por que a mente surgiu depois? O que a mente pensou primeiro completa-se como frase.
14.22.11
केन विज्ञानयोगेन मतिश्चित्तं समास्थिता ।
समुन्नीता नाध्यगच्छत्को वै तां प्रतिबाधते ॥ १४.२२.११ ॥
Por qual yoga do conhecimento o entendimento se firma no coração-mente? Embora elevado, não o alcança; quem o obstrui?
14.22.12
तन्मनस्थः पतिर्भूत्वा तस्मात्प्रेहन्निवायति ।
तां मतिं मनसः प्राहुर्मनस्तस्मादपेक्षते ॥ १४.२२.१२ ॥
Tornando-se o senhor que habita na mente, por isso sai e retorna. Esse entendimento chamam estado da mente; por isso a mente o aguarda.
14.22.13
प्रश्नं तु वाङ्मनसयोर्यस्मात्त्वमनुपृच्छसि ।
तस्मात्ते वर्तयिष्यामि तयोरेव समाह्वयम् ॥ १४.२२.१३ ॥
Como perguntas sobre a fala e a mente, exporei a ti a própria disputa entre ambas.
14.22.14
उभे वाङ्मनसी गत्वा भूतात्मानमपृच्छताम् ।
आवयोः श्रेष्ठमाचक्ष्व च्छिन्धि नौ संशयं विभो ॥ १४.२२.१४ ॥
Ambos, a fala e a mente, foram à alma dos seres e perguntaram: 'Declara qual de nós dois é o melhor, e dissipa nossa dúvida, ó poderoso.'
14.22.15
मन इत्येवि भगवांस्तदा प्राह सरस्वतीम् ।
अहं वै कामधुक्तुभ्यमिति तं प्राह वागथ ॥ १४.२२.१५ ॥
Então o Senhor disse a Sarasvatī: 'Eu sou, de fato, a que realiza os desejos para ti.' Então a fala lhe respondeu.
14.22.16
स्थावरं जङ्गमं चैव विद्ध्युभे मनसी मम ।
स्थावरं मत्सकाशे वै जङ्गमं विषये तव ॥ १४.२२.१६ ॥
Saiba que ambas as mentes, a estável e a móvel, são minhas: a estável permanece comigo, a móvel no teu domínio.
14.22.17
यस्तु ते विषये गच्छन्मन्त्रो वर्णः स्वरोपि वा ।
तन्मनो जङ्गमं नाम तस्मादसि गरीयसी ॥ १४.२२.१७ ॥
Qualquer mantra, letra ou tom que se move no teu domínio chama-se a mente móvel; por isso és a mais venerável.
14.22.18
तस्माद्भवितुमर्हामि स्वयमभ्येत्य शोभने ।
तस्मादुच्छ्वासमासाद्य प्रवक्ष्यामि सरस्वति ॥ १४.२२.१८ ॥
Por isso sou digno de me tornar presente vindo eu mesmo, ó radiante. Por isso, tendo alcançado o sopro, falarei, ó Sarasvatī.
14.22.19
प्राणापानावन्तरे यद्वाग्वै नित्यं स्म तिष्ठति ।
प्रीयमाणा महाभागे विना प्राणांश्च मामपि।
प्रजापतिमुपाधावत्प्रसीद भगवन्निति ॥ १४.२२.१९ ॥
A fala que sempre permanece entre o alento vital e o alento descendente, ó bem-aventurada, contente, sem os alentos vitais e mesmo sem mim, correu até Prajāpati e disse: «Ó venerável, sê benévolo.»
14.22.20
ततः प्राणः प्रादुरभूद्वाचमाप्याययन्पुनः ।
तस्मादुच्छ्वासमासाद्य न वाग्वदति कर्हिचित् ॥ १४.२२.२० ॥
Então o alento vital apareceu de novo, nutrindo outra vez a fala. Por isso, ao alcançar a expiração, a fala nunca fala.
14.22.21
घोषिणी जातनिर्घोषा नित्यमेव प्रवर्तते ।
तयोरपि च घोषिण्या निर्घोर्षैव गरीयसी ॥ १४.२२.२१ ॥
A ressonante, tendo produzido um estrondo, age sempre. Entre aqueles dois, também, o estrondo da ressonante é certamente o maior.
14.22.22
गौरिव प्रस्रवत्यर्थान्रसमुत्तमशालिनी ।
सततं स्यन्दते ह्येषा शाश्वतं ब्रह्मवादिनी ॥ १४.२२.२२ ॥
Como uma vaca, ela derrama significados, adornada com a mais alta essência. Esta falante do Brahman flui constante e eternamente.
14.22.23
दिव्यादिव्यप्रभावेन भारती गौः शुचिस्मिते ।
एतयोरन्तरं पश्य सूक्ष्मयोर्यतमानयोः ॥ १४.२२.२३ ॥
Pelo poder do divino e do não divino, Bhāratī é a vaca. Ó tu de sorriso puro, vê a diferença entre estas duas sutis que se esforçam.
14.22.24
ब्राह्मण्युवाच ।
अनुत्पन्नेषु वाक्येषु चोद्यमाना सिसृक्षया।
किंन्नु पूर्वं तदा देवी व्याजहार सरस्वती ॥ १४.२२.२४ ॥
A brâmane disse: Quando as palavras ainda não tinham surgido, impelida pelo desejo de criar, o que disse então primeiro a deusa Sarasvatī?
14.22.25
प्राणेन य सम्भवते शरीरे ।
प्राणादपानं प्रतिपद्यते च।
उदानभूता च विसृज्य देहं ।
व्यानेन सर्वं दिवमावृणोति ॥ १४.२२.२५ ॥
Aquilo que surge no corpo pelo prāṇa, alcança o apāna a partir do prāṇa, e, tornado udāna, deixa o corpo e, pelo vyāna, cobre todo o céu.
14.22.26
ततः समाने प्रतितिष्ठतीह ।
इत्येव पूर्वं प्रजजल्प वागपि।
तस्मान्मनः स्थावरत्वाद्विशिष्टं ।
तथा देवी जङ्गमत्वाद्विशिष्टाः ॥ १४.२२.२६ ॥
Então ele permanece firme aqui no samāna; assim também outrora a fala se manifestou. Por isso a mente é superior por ser estável, e igualmente a deusa (a fala) é superior por ser móvel.