மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.22.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
निबोध दशहोतृणां विधानमिह यादृशम् ॥ १४.२२.१ ॥
இங்கும் இந்தப் பழைய வரலாற்றைச் சொல்கிறார்கள். பத்து ஹோதாக்களின் விதி இங்கு எவ்வாறுள்ளதோ அதை அறிந்துகொள்.
14.22.2
श्रोत्रं त्वक्चक्षुषी जिह्वा नासिका चरणौ करौ ।
उपस्थं पायुरिति वाग्घोतृणि दश भामिनि ॥ १४.२२.२ ॥
காது, தோல், இரண்டு கண்கள், நாக்கு, மூக்கு, இரண்டு கால்கள், இரண்டு கைகள், உபஸ்தம், ஆசனவாய், பேச்சு — ஓ பாமினி, இவை பத்து ஹோதாக்கள்.
14.22.3
शब्दस्पर्शौ रूपरसौ गन्धो वाक्यं क्रिया गतिः ।
रेतोमूत्रपुरीषाणां त्यागो दश हवींषि च ॥ १४.२२.३ ॥
ஒலி, தொடுதல், உருவம், சுவை, நறுமணம், சொல், செயல், நடை, விந்து, சிறுநீர் மற்றும் மலம் ஆகியவற்றின் விடுதல் — இவை பத்து ஹவிஸ்கள்.
14.22.4
दिशो वायू रविश्चन्द्रः पृथ्व्यग्नी विष्णुरेव च ।
इन्द्रः प्रजापतिर्मित्रमग्नयो दश भामिनि ॥ १४.२२.४ ॥
திசைகள், வாயு, சூரியன், சந்திரன், பூமி மற்றும் அக்னி, விஷ்ணு, இந்திரன், பிரஜாபதி, மித்ரன், அக்னிகள் — ஓ பாமினி, இவை பத்து.
14.22.5
दशेन्द्रियाणि होतृणि हवींषि दश भामिनि ।
विषया नाम समिधो हूयन्ते तु दशाग्निषु ॥ १४.२२.५ ॥
பத்து இந்திரியங்கள் ஹோதாக்கள், பத்து ஹவிஸ்கள் — ஓ பாமினி. விஷயங்கள் எனும் சமிதைகள் பத்து அக்னிகளில் இடப்படுகின்றன.
14.22.6
चित्तं स्रुवश्च वित्तं च पवित्रं ज्ञानमुत्तमम् ।
सुविभक्तमिदं पूर्वं जगदासीदिति श्रुतम् ॥ १४.२२.६ ॥
மனம் ஸ்ருவம், செல்வமும்; தூய்மையாக்கும் உயர்ந்த ஞானமும். இவ்வுலகம் முன்பு இவ்வாறு நன்கு பகுக்கப்பட்டிருந்தது என்று கேட்கப்பட்டுள்ளது.
14.22.7
ततो विविक्ता वित्तासीत्सा वित्तं पर्यवेक्षते ।
सर्वमेवात्र विज्ञेयं चित्ते ज्ञानमवेक्षता।
रेतः शरीरभृत्काये विज्ञाता तु शरीरभृत् ॥ १४.२२.७ ॥
பின்னர் பிரிக்கப்பட்டவள் அறியப்பட்டாள்; அவள் செல்வத்தைக் கவனிக்கிறாள். இங்கே அனைத்தும் அறியத்தக்கவை—மனதில் ஞானத்தைக் காண்பவனால். விதை உடல்தாரியின் உடலில் உள்ளது; உடல்தாரியே அறிபவன்.
14.22.8
शरीरभृद्गार्हपत्यस्तस्मादग्निः प्रणीयते ।
मनश्चाहवनीयस्तु तस्मिन्प्रक्षिप्यते हविः ॥ १४.२२.८ ॥
உடல்தாரியே கார்ஹபத்யம்; ஆகவே அக்னி முன்னெடுக்கப்படுகிறது. மனமோ ஆஹவனீயம்; அதில் ஹவிஸ் இடப்படுகிறது.
14.22.9
ततो वाचस्पतिर्जज्ञे तं मनः पर्यवेक्षते ।
रूपं भवति वै वक्त्रं तदनुद्रवते मनः ॥ १४.२२.९ ॥
பின்னர் வாசஸ்பதி பிறந்தார்; மனம் அவரைக் கவனிக்கிறது. உருவம் உண்மையில் வாய்; அதைத் தொடர்ந்து மனம் ஓடுகிறது.
14.22.10
ब्राह्मण्युवाच ।
कस्माद्वागभवत्पूर्वं कस्मात्पश्चान्मनोऽभवत्।
मनसा चिन्तितं पूर्वं वाक्यं समभिपद्यते ॥ १४.२२.१० ॥
பிராமணி கூறினாள்: முதலில் ஏன் வாக் தோன்றியது, பின்னர் ஏன் மனம் தோன்றியது? மனதால் முன்பு நினைக்கப்பட்டதே வாக்கியமாக நிறைவுபெறுகிறது.
14.22.11
केन विज्ञानयोगेन मतिश्चित्तं समास्थिता ।
समुन्नीता नाध्यगच्छत्को वै तां प्रतिबाधते ॥ १४.२२.११ ॥
எந்த விஞ்ஞான யோகத்தால் புத்தி சித்தத்தில் நிலைபெற்றது? மேலே எழுப்பப்பட்டும் அதை அது அடையவில்லை; அதை யார் தடுக்கிறார்?
14.22.12
तन्मनस्थः पतिर्भूत्वा तस्मात्प्रेहन्निवायति ।
तां मतिं मनसः प्राहुर्मनस्तस्मादपेक्षते ॥ १४.२२.१२ ॥
அது மனத்தில் நிற்கும் தலைவனாகி, ஆகவே முன்னேறிச் சென்று திரும்புகிறது. அந்த புத்தியை மனத்தின் (நிலை) என்கிறார்கள்; ஆகவே மனம் அதைச் சார்ந்திருக்கிறது.
14.22.13
प्रश्नं तु वाङ्मनसयोर्यस्मात्त्वमनुपृच्छसि ।
तस्मात्ते वर्तयिष्यामि तयोरेव समाह्वयम् ॥ १४.२२.१३ ॥
நீ வாக்கையும் மனதையும் பற்றி கேட்பதால், அவ்விரண்டின் போட்டியையே உனக்கு விவரிப்பேன்.
14.22.14
उभे वाङ्मनसी गत्वा भूतात्मानमपृच्छताम् ।
आवयोः श्रेष्ठमाचक्ष्व च्छिन्धि नौ संशयं विभो ॥ १४.२२.१४ ॥
வாக்கும் மனமும் இருவரும் பூதாத்மாவிடம் சென்று கேட்டனர்: 'எங்களில் சிறந்தவர் யார் என்று கூறி எங்கள் ஐயத்தைத் தீர்த்தருள்வீர், ஓ விபுவே.'
14.22.15
मन इत्येवि भगवांस्तदा प्राह सरस्वतीम् ।
अहं वै कामधुक्तुभ्यमिति तं प्राह वागथ ॥ १४.२२.१५ ॥
அப்போது பகவான் சரஸ்வதியிடம் கூறினார்: 'நான்தான் உனக்கு விருப்பங்களைப் பொழியும் காமதுக்.' அதன்பின் வாக்கு அவருக்குக் கூறியது.
14.22.16
स्थावरं जङ्गमं चैव विद्ध्युभे मनसी मम ।
स्थावरं मत्सकाशे वै जङ्गमं विषये तव ॥ १४.२२.१६ ॥
நிலையானது, இயங்குவது ஆகிய இரண்டு மனங்களையும் அறிவாயாக; நிலையானது என்னிடத்திலும், இயங்குவது உன் எல்லையிலும் இருக்கும்.
14.22.17
यस्तु ते विषये गच्छन्मन्त्रो वर्णः स्वरोपि वा ।
तन्मनो जङ्गमं नाम तस्मादसि गरीयसी ॥ १४.२२.१७ ॥
உன் எல்லையில் செல்லும் மந்திரம், எழுத்து அல்லது சுரம் எதுவாயினும், அது இயங்கும் மனம் எனப்படும்; ஆகையால் நீ மேலானவள்.
14.22.18
तस्माद्भवितुमर्हामि स्वयमभ्येत्य शोभने ।
तस्मादुच्छ्वासमासाद्य प्रवक्ष्यामि सरस्वति ॥ १४.२२.१८ ॥
ஆகையால் நானே வந்து இருக்கத் தகுதியுடையவன், ஓ அழகியே. ஆகையால் மூச்சைப் பெற்று நான் பேசுவேன், ஓ சரஸ்வதி.
14.22.19
प्राणापानावन्तरे यद्वाग्वै नित्यं स्म तिष्ठति ।
प्रीयमाणा महाभागे विना प्राणांश्च मामपि।
प्रजापतिमुपाधावत्प्रसीद भगवन्निति ॥ १४.२२.१९ ॥
பிராணனுக்கும் அபானனுக்கும் இடையில் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் வாக்கு, மகாபாகையே, மகிழ்ந்து பிராணர்களுடனும் என்னுடனும் கூட இல்லாமல் பிரஜாபதியிடம் ஓடி, 'பகவானே, அருள்புரியுங்கள்' என்றது.
14.22.20
ततः प्राणः प्रादुरभूद्वाचमाप्याययन्पुनः ।
तस्मादुच्छ्वासमासाद्य न वाग्वदति कर्हिचित् ॥ १४.२२.२० ॥
பின்னர் பிராணன் மீண்டும் தோன்றி வாக்கை மீண்டும் வளர்த்தது. ஆகையால் மூச்சை அடைந்தபின் வாக்கு ஒருபோதும் பேசுவதில்லை.
14.22.21
घोषिणी जातनिर्घोषा नित्यमेव प्रवर्तते ।
तयोरपि च घोषिण्या निर्घोर्षैव गरीयसी ॥ १४.२२.२१ ॥
ஒலிக்கும் தன்மையுடைய கோஷிணி, முழக்கத்தை உண்டாக்கி எப்போதும் செயல்படுகிறது. அவ்விருவரிலும் கோஷிணியின் முழக்கமே மிகச் சிறந்தது.
14.22.22
गौरिव प्रस्रवत्यर्थान्रसमुत्तमशालिनी ।
सततं स्यन्दते ह्येषा शाश्वतं ब्रह्मवादिनी ॥ १४.२२.२२ ॥
பசுவைப் போல அது பொருள்களைப் பொழிகிறது, உயர்ந்த சாறால் அலங்கரிக்கப்பட்டு. பிரம்மத்தைப் பேசும் இவள் இடைவிடாமல் நித்தியமாகப் பாய்கிறாள்.
14.22.23
दिव्यादिव्यप्रभावेन भारती गौः शुचिस्मिते ।
एतयोरन्तरं पश्य सूक्ष्मयोर्यतमानयोः ॥ १४.२२.२३ ॥
தெய்வீகமும் தெய்வீகமற்றதுமான ஆற்றலால், பாரதி, பசு. தூய புன்னகையுடையவளே, முயன்றுகொண்டிருக்கும் இந்த இரு நுண்ணியவர்களின் வேறுபாட்டைப் பார்.
14.22.24
ब्राह्मण्युवाच ।
अनुत्पन्नेषु वाक्येषु चोद्यमाना सिसृक्षया।
किंन्नु पूर्वं तदा देवी व्याजहार सरस्वती ॥ १४.२२.२४ ॥
பிராமணி கூறினாள்: வாக்கியங்கள் இன்னும் தோன்றாதிருந்தபோது, படைக்கும் விருப்பத்தால் தூண்டப்பட்டு, அப்போது தேவி சரஸ்வதி முதலில் என்ன பேசினாள்?
14.22.25
प्राणेन य सम्भवते शरीरे ।
प्राणादपानं प्रतिपद्यते च।
उदानभूता च विसृज्य देहं ।
व्यानेन सर्वं दिवमावृणोति ॥ १४.२२.२५ ॥
எது பிராணனால் உடலில் தோன்றுகிறதோ, பிராணனிலிருந்து அபானனை அடைகிறதோ, உதானமாக இருந்து உடலை விட்டு, வியானனால் முழு வானத்தையும் மூடுகிறதோ.
14.22.26
ततः समाने प्रतितिष्ठतीह ।
इत्येव पूर्वं प्रजजल्प वागपि।
तस्मान्मनः स्थावरत्वाद्विशिष्टं ।
तथा देवी जङ्गमत्वाद्विशिष्टाः ॥ १४.२२.२६ ॥
பின்னர் இங்கே சமானனில் நிலைக்கிறது; இவ்வாறே முன்பு வாக்கும் பேசியது. ஆகவே நிலையானதால் மனம் சிறந்தது; அதுபோல நகர்வதால் தேவி (வாக்கு) சிறந்தவள்.