مهابهاراتا · أدهيايا 14.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.33.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
ब्राह्मणस्य च संवादं जनकस्य च भामिनि ॥ १४.३३.१ ॥
وهنا يُروى أيضًا هذا الحديث القديم، حوار البراهمي مع جناكا، أيتها البهية.
14.33.2
ब्राह्मणं जनको राजा सन्नं कस्मिंश्चिदागसि ।
विषये मे न वस्तव्यमिति शिष्ट्यर्थमब्रवीत् ॥ १४.३३.२ ॥
قال الملك جناكا، للبراهمي المكروب بسبب زلة ما، تأديبًا له: "لا ينبغي أن تقيم في مملكتي."
14.33.3
इत्युक्तः प्रत्युवाचाथ ब्राह्मणो राजसत्तमम् ।
आचक्ष्व विषयं राजन्यावांस्तव वशे स्थितः ॥ १४.३३.३ ॥
فأجاب البراهمي، إذ خوطب بذلك، أفضل الملوك: "أيها الملك، أخبرني أي أرض من أرضك أنا فيها تحت سلطانك."
14.33.4
सोऽन्यस्य विषये राज्ञो वस्तुमिच्छाम्यहं विभो ।
वचस्ते कर्तुमिच्छामि यथाशास्त्रं महीपते ॥ १४.३३.४ ॥
"أيها القدير، أريد أن أقيم في مملكة ملك آخر؛ أيها سيد الأرض، أريد أن أنفذ قولك وفق الشاستر."
14.33.5
इत्युक्तस्तु तदा राजा ब्राह्मणेन यशस्विना ।
मुहुरुष्णं विनिःस्वस्य न किञ्चित्प्रत्यभाषत ॥ १४.३३.५ ॥
ولما قال البراهمي المشهور ذلك، أخذ الملك يتنهد تنهدًا حارًّا مرارًا، ولم يجب بشيء.
14.33.6
तमासीनं ध्यायमानं राजानममितौजसम् ।
कश्मलं सहसाऽगच्छद्भानुमन्तमिव ग्रहः ॥ १४.३३.६ ॥
فاجأ الكدر الملك ذا البأس الذي لا يُحد، وهو جالس متأمل، كما يصيب الكسوف الشمس الساطعة.
14.33.7
समाश्वास्य ततो राजा विगते कश्यमे तदा ।
ततो मूहूर्तादिव तं ब्राह्मणं वाक्यमब्रवीत् ॥ १४.३३.७ ॥
ثم استعاد الملك رباطة جأشه بعد زوال الغشية، وكأنما بعد لحظة، فقال لذلك البراهمي هذه الكلمات.
14.33.8
पितृपैतामहे राज्ये वश्ये जनपदे सति ।
विषयं नाधिगच्छामि विचिन्वन्पृथिवीमहम् ॥ १४.३३.८ ॥
في المملكة الموروثة عن الأب والجد، ومع أن الأقاليم خاضعة، فإنني وأنا أبحث في الأرض لا أجد سلطاني.
14.33.9
नाध्यगच्छं यदा पृथ्व्यां मिथिला मार्गिता मया ।
नाध्यगच्छं यदा तस्यां स्वप्रजा मार्गिता मया ॥ १४.३३.९ ॥
لما بحثت عن ميثيلا على الأرض فلم أجدها، بحثت فيها عن رعيتي فلم أجدهم.
14.33.10
नाध्यगच्छं यदा तस्यां तदा मे कश्मलोऽभवत् ।
ततो मे कश्मलस्यान्ते मतिः पुनरुपस्थिता ॥ १४.३३.१० ॥
ولما لم أجدهم فيها أيضًا، أصابتني غشية؛ ثم في نهاية تلك الغشية عادت إليّ عقلي.
14.33.11
तदा न विषयं मन्ये सर्वो वा विषयो मम ।
आत्माऽपि चायं न मम सर्वा वा पृथिवी मम ॥ १४.३३.११ ॥
عندئذ لا أعد السلطان لي، ولا كل إقليمي لي. وهذه الذات أيضًا ليست لي، ولا الأرض كلها لي.
14.33.12
यथा मम तथाऽन्येषामिति मन्ये द्विजोत्तम ।
उष्यतां यावदुत्साहो भुज्यतां यावदिष्यते ॥ १४.३३.१२ ॥
كما هو لي، كذلك أظن أنه للآخرين، يا أفضل المولودين مرتين. فليسكنوا ما دام لهم الحماس، وليتمتعوا ما داموا يشتهون.
14.33.13
पितृपैतामहे राज्ये वश्ये जनपदे सति ।
ब्रूहि कां मतिमास्थाय ममत्वं वर्जितं त्वया ॥ १४.३३.१३ ॥
وقد صار المُلك موروثًا عن الأب والجد والبلاد خاضعة لك، فأخبرني: بأي فهمٍ تركتَ التعلّق بقولك «هذا لي»؟
14.33.14
कां वै बुद्धिं समाश्रित्य सर्वो वै विषयस्तव ।
नावैषि विषयं येन सर्वो वा विषयस्तव ॥ १४.३३.१४ ॥
بأي فهمٍ صار كل ملكك لك، ومع ذلك لا تدري بأي وجهٍ صار كل ملكك لك؟
14.33.15
अन्तवन्त इहारम्भा विदिताः सर्वकर्मसु ।
नाध्यगच्छमहं तस्मान्ममेदमिति यद्भवेत् ॥ १४.३३.१५ ॥
ههنا تُعرف بدايات كل الأعمال بأنها ذات نهاية، فلذلك لم أجد ما يصح أن يُقال عنه: هذا لي.
14.33.16
कस्येदमिति कस्य स्वमिति वेदवचस्तथा ।
नाध्यगच्छमहं बुद्ध्या ममेदमिति यद्भवेत् ॥ १४.३३.१६ ॥
«هذا لمن؟» و«مِلك من؟» — وكذلك هي أقوال الفيدا. بالعقل لم أجد ما يصح أن يُقال عنه: هذا لي.
14.33.17
एतां बुद्धिं समाश्रित्य ममत्वं वर्जितं मया ।
शृणु बुद्धिं च यां ज्ञात्वा सर्वत्र विषयो मम ॥ १४.३३.१७ ॥
وبالاعتماد على هذا الفهم تركتُ التعلّق بقولي «لي». فاسمع الآن الفهم الذي به، إذا عُرف، يكون الملك لي في كل مكان.
14.33.18
नाहमात्मार्थमिच्छामि गन्धान्घ्राणगतानपि ।
तस्मान्मे निर्जिता भूमिर्वशे तिष्ठति नित्यदा ॥ १४.३३.१८ ॥
لا أشتهي لنفسي حتى الروائح التي تصل إلى الأنف؛ ولذلك تبقى الأرض التي فتحتُها دائمًا تحت سلطاني.
14.33.19
नाहमात्मार्थमिच्छामि रसानास्येऽपि वर्ततः ।
आपो मे निर्जितास्तस्माद्वशे तिष्ठन्ति नित्यदा ॥ १४.३३.१९ ॥
لا أشتهي لنفسي حتى الطعوم التي في الفم. لذلك قد قهرتُ الماء، فهو دائمًا تحت سلطاني.
14.33.20
नाहमात्मार्थमिच्छामि रूपं ज्योतिश्च चक्षुषः ।
तस्मान्मे निर्जितं ज्योतिर्वशे तिष्ठति नित्यदा ॥ १४.३३.२० ॥
لا أشتهي لنفسي صورة البصر ولا نوره. لذلك قد قهرتُ النور، فهو دائمًا تحت سلطاني.
14.33.21
नाहमात्मार्थमिच्छामि स्पर्शांस्त्वचि गताश्च ये ।
तस्मान्मे निर्जितो वायुर्वशे तिष्ठति नित्यदा ॥ १४.३३.२१ ॥
لا أشتهي لنفسي اللمسات التي تسكن الجلد. لذلك قد قهرتُ الريح، فهي دائمًا تحت سلطاني.
14.33.22
नाहमात्मार्थमिच्छामि शब्दाञ्श्रोत्रगतानपि ।
आकाशं मे जितं तस्माद्वशे तिष्ठति नित्यदा ॥ १४.३३.२२ ॥
لا أشتهي لنفسي حتى الأصوات التي في الأذن. لذلك قد قهرتُ الفضاء، فهو دائمًا تحت سلطاني.
14.33.23
नाहमात्मार्थमिच्छामि मनो नित्यं मनोन्तरे ।
मनो मे निर्जितं तस्माद्वशे तिष्ठति नित्यदा ॥ १४.३३.२३ ॥
لا أشتهي لنفسي العقل الذي هو دائمًا داخل العقل. لذلك قد قهرتُ العقل، فهو دائمًا تحت سلطاني.
14.33.24
देवेभ्यश्च पितृभ्यश्च भूतेभ्योऽतिथिभिः सह ।
इत्यर्थं सर्व एवेति समारम्भा भवन्ति वै ॥ १४.३३.२४ ॥
للآلهة، وللأسلاف، وللكائنات، ومع الضيوف — لهذا الغرض حقًا تنشأ جميع الأعمال.
14.33.25
ततः प्रहस्य जनकं ब्राह्मणः पुनरब्रवीत् ।
त्वज्जिज्ञासार्थमद्येह विद्धि मां धर्ममागतम् ॥ १४.३३.२५ ॥
فضحك البراهمي وقال لجنكا مرة أخرى: «اعلم أنني جئت اليوم إلى هنا وفق الدارما لأستفسر منك.»
14.33.26
त्वमस्य ब्रह्मिनाभस्य दुर्वारस्यानिवर्तिनः ।
सत्वनेमिनिरुद्धस्य चक्रस्यैकः प्रवर्तकः ॥ १४.३३.२६ ॥
أنت وحدك محرّك هذه العجلة، التي محورها البراهمان، لا تُقاوَم ولا ترجع، ومحصورة في إطار السattva.