Mahābhārata · Adhyāya 14.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.33.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
ब्राह्मणस्य च संवादं जनकस्य च भामिनि ॥ १४.३३.१ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Erzählung, den Dialog eines Brahmanen und Janakas, o Strahlende.
14.33.2
ब्राह्मणं जनको राजा सन्नं कस्मिंश्चिदागसि ।
विषये मे न वस्तव्यमिति शिष्ट्यर्थमब्रवीत् ॥ १४.३३.२ ॥
König Janaka sprach zu dem Brahmanen, der durch irgendeine Verfehlung betrübt war, um ihn zu belehren: "Du sollst nicht in meinem Reich wohnen."
14.33.3
इत्युक्तः प्रत्युवाचाथ ब्राह्मणो राजसत्तमम् ।
आचक्ष्व विषयं राजन्यावांस्तव वशे स्थितः ॥ १४.३३.३ ॥
So angesprochen antwortete der Brahmane dem Besten der Könige: "O König, sag mir, welches Land das deine ist, in dem ich unter deiner Macht stehe."
14.33.4
सोऽन्यस्य विषये राज्ञो वस्तुमिच्छाम्यहं विभो ।
वचस्ते कर्तुमिच्छामि यथाशास्त्रं महीपते ॥ १४.३३.४ ॥
"O Mächtiger, ich möchte im Reich eines anderen Königs wohnen; o Herr der Erde, ich möchte dein Wort gemäß den Schriften erfüllen."
14.33.5
इत्युक्तस्तु तदा राजा ब्राह्मणेन यशस्विना ।
मुहुरुष्णं विनिःस्वस्य न किञ्चित्प्रत्यभाषत ॥ १४.३३.५ ॥
Als der berühmte Brahmane so gesprochen hatte, stieß der König immer wieder heiße Seufzer aus und antwortete nichts.
14.33.6
तमासीनं ध्यायमानं राजानममितौजसम् ।
कश्मलं सहसाऽगच्छद्भानुमन्तमिव ग्रहः ॥ १४.३३.६ ॥
Über den König von unermesslicher Kraft, der dasaß und grübelte, kam plötzlich die Verwirrung, wie eine Finsternis über die leuchtende Sonne kommt.
14.33.7
समाश्वास्य ततो राजा विगते कश्यमे तदा ।
ततो मूहूर्तादिव तं ब्राह्मणं वाक्यमब्रवीत् ॥ १४.३३.७ ॥
Da fasste sich der König, als die Ohnmacht vergangen war, und sprach nach einem Augenblick diese Worte zu dem Brahmanen.
14.33.8
पितृपैतामहे राज्ये वश्ये जनपदे सति ।
विषयं नाधिगच्छामि विचिन्वन्पृथिवीमहम् ॥ १४.३३.८ ॥
Im Reich von Vater und Großvater, obwohl das Land unterworfen ist, finde ich, indem ich die Erde suche, mein Herrschaftsgebiet nicht.
14.33.9
नाध्यगच्छं यदा पृथ्व्यां मिथिला मार्गिता मया ।
नाध्यगच्छं यदा तस्यां स्वप्रजा मार्गिता मया ॥ १४.३३.९ ॥
Als ich auf der Erde Mithilā suchte und es nicht fand, da suchte ich darin meine eigenen Untertanen und fand auch sie nicht.
14.33.10
नाध्यगच्छं यदा तस्यां तदा मे कश्मलोऽभवत् ।
ततो मे कश्मलस्यान्ते मतिः पुनरुपस्थिता ॥ १४.३३.१० ॥
Als ich auch dort nichts fand, überkam mich eine Ohnmacht; dann, am Ende der Ohnmacht, kehrte mein Verstand zurück.
14.33.11
तदा न विषयं मन्ये सर्वो वा विषयो मम ।
आत्माऽपि चायं न मम सर्वा वा पृथिवी मम ॥ १४.३३.११ ॥
Dann halte ich die Herrschaft nicht für meine; auch mein ganzes Land ist nicht mein. Auch dieses Selbst ist nicht mein, noch ist die ganze Erde mein.
14.33.12
यथा मम तथाऽन्येषामिति मन्ये द्विजोत्तम ।
उष्यतां यावदुत्साहो भुज्यतां यावदिष्यते ॥ १४.३३.१२ ॥
So wie es für mich ist, so meine ich, ist es auch für die anderen, o Bester der Zweimalgeborenen. Mögen sie wohnen, solange sie den Eifer haben, und genießen, solange sie begehren.
14.33.13
पितृपैतामहे राज्ये वश्ये जनपदे सति ।
ब्रूहि कां मतिमास्थाय ममत्वं वर्जितं त्वया ॥ १४.३३.१३ ॥
Da das Reich von Vater und Großvater stammt und das Land dir untertan ist, sag: Durch welche Einsicht hast du das Anhaften des »Meinen« abgelegt?
14.33.14
कां वै बुद्धिं समाश्रित्य सर्वो वै विषयस्तव ।
नावैषि विषयं येन सर्वो वा विषयस्तव ॥ १४.३३.१४ ॥
Durch welche Einsicht gehört dir dein ganzes Gebiet, und doch erkennst du nicht, durch welches Mittel das ganze Gebiet dein ist?
14.33.15
अन्तवन्त इहारम्भा विदिताः सर्वकर्मसु ।
नाध्यगच्छमहं तस्मान्ममेदमिति यद्भवेत् ॥ १४.३३.१५ ॥
Hier sind die Anfänge aller Handlungen als vergänglich bekannt; daher habe ich nichts gefunden, von dem man sagen könnte: Das ist mein.
14.33.16
कस्येदमिति कस्य स्वमिति वेदवचस्तथा ।
नाध्यगच्छमहं बुद्ध्या ममेदमिति यद्भवेत् ॥ १४.३३.१६ ॥
»Wem gehört dies?« und »wessen Besitz ist dies?« — so sind auch die Worte des Veda. Mit dem Verstand habe ich nicht gefunden, was man »dies ist mein« nennen könnte.
14.33.17
एतां बुद्धिं समाश्रित्य ममत्वं वर्जितं मया ।
शृणु बुद्धिं च यां ज्ञात्वा सर्वत्र विषयो मम ॥ १४.३३.१७ ॥
Durch diese Einsicht habe ich das Anhaften des »Meinen« abgelegt. Nun höre die Einsicht, durch deren Erkenntnis das Gebiet überall mein ist.
14.33.18
नाहमात्मार्थमिच्छामि गन्धान्घ्राणगतानपि ।
तस्मान्मे निर्जिता भूमिर्वशे तिष्ठति नित्यदा ॥ १४.३३.१८ ॥
Ich begehre für mich selbst nicht einmal die Düfte, die die Nase erreichen; darum bleibt die von mir eroberte Erde stets unter meiner Herrschaft.
14.33.19
नाहमात्मार्थमिच्छामि रसानास्येऽपि वर्ततः ।
आपो मे निर्जितास्तस्माद्वशे तिष्ठन्ति नित्यदा ॥ १४.३३.१९ ॥
Ich begehre nicht einmal die Geschmäcker im Mund um meiner selbst willen. Darum ist das Wasser von mir besiegt; es steht stets unter meiner Herrschaft.
14.33.20
नाहमात्मार्थमिच्छामि रूपं ज्योतिश्च चक्षुषः ।
तस्मान्मे निर्जितं ज्योतिर्वशे तिष्ठति नित्यदा ॥ १४.३३.२० ॥
Ich begehre um meiner selbst willen weder die Gestalt noch das Licht des Auges. Darum ist das Licht von mir besiegt; es steht stets unter meiner Herrschaft.
14.33.21
नाहमात्मार्थमिच्छामि स्पर्शांस्त्वचि गताश्च ये ।
तस्मान्मे निर्जितो वायुर्वशे तिष्ठति नित्यदा ॥ १४.३३.२१ ॥
Ich begehre um meiner selbst willen nicht die Berührungen, die in der Haut wohnen. Darum ist der Wind von mir besiegt; er steht stets unter meiner Herrschaft.
14.33.22
नाहमात्मार्थमिच्छामि शब्दाञ्श्रोत्रगतानपि ।
आकाशं मे जितं तस्माद्वशे तिष्ठति नित्यदा ॥ १४.३३.२२ ॥
Ich begehre um meiner selbst willen nicht einmal die Töne, die im Ohr wohnen. Darum ist der Raum von mir besiegt; er steht stets unter meiner Herrschaft.
14.33.23
नाहमात्मार्थमिच्छामि मनो नित्यं मनोन्तरे ।
मनो मे निर्जितं तस्माद्वशे तिष्ठति नित्यदा ॥ १४.३३.२३ ॥
Ich begehre um meiner selbst willen nicht den Geist, der stets im Geist weilt. Darum ist der Geist von mir besiegt; er steht stets unter meiner Herrschaft.
14.33.24
देवेभ्यश्च पितृभ्यश्च भूतेभ्योऽतिथिभिः सह ।
इत्यर्थं सर्व एवेति समारम्भा भवन्ति वै ॥ १४.३३.२४ ॥
Für die Götter, für die Ahnen, für die Wesen und zusammen mit den Gästen – zu diesem Zweck also entstehen wahrlich alle Unternehmungen.
14.33.25
ततः प्रहस्य जनकं ब्राह्मणः पुनरब्रवीत् ।
त्वज्जिज्ञासार्थमद्येह विद्धि मां धर्ममागतम् ॥ १४.३३.२५ ॥
Da sprach der Brahmane lachend wieder zu Janaka: "Wisse, dass ich heute hier aus Dharma gekommen bin, um dich zu befragen."
14.33.26
त्वमस्य ब्रह्मिनाभस्य दुर्वारस्यानिवर्तिनः ।
सत्वनेमिनिरुद्धस्य चक्रस्यैकः प्रवर्तकः ॥ १४.३३.२६ ॥
Du allein bist der Beweger dieses Rades, das Brahman als Nabe hat, unaufhaltsam ist, nicht zurückkehrt und vom Reif des Sattva gehalten wird.