மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.48
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.48.1
केचिद्ब्रह्ममयं वृक्षं केचिद्ब्रह्ममयं वनम् ।
केचित्परममव्यक्तं केचित्परमनामयम्।
मन्यन्ते सर्वमप्येतदव्यक्तप्रभवाव्ययम् ॥ १४.४८.१ ॥
சிலர் மரத்தைப் பிரம்மமயமாகக் கருதுகிறார்கள், சிலர் காட்டைப் பிரம்மமயமாகக் கருதுகிறார்கள், சிலர் உயர்ந்த அவ்யக்தத்தையும், சிலர் உயர்ந்த நிராமயத்தையும் கருதுகிறார்கள். இவை அனைத்தையும் அவ்யக்தத்திலிருந்து தோன்றியதும் அழியாததுமாக அவர்கள் கருதுகிறார்கள்.
14.48.2
उच्छ्वासमात्रमपि चेद्योऽन्तकाले समो भवेत् ।
आत्मानमुपसङ्म्य सोमृतत्वाय कल्पते ॥ १४.४८.२ ॥
இறுதிக் காலத்தில் ஒரு மூச்சளவேனும் சமநிலையில் நிலைத்திருப்பவன், ஆன்மாவை அடைந்து அமிருதத்துவத்திற்குத் தகுதி பெறுகிறான்.
14.48.3
निमेषमात्रमपि चेत्संयम्यात्मानमात्मनि ।
गच्छत्यात्मप्रसादेन विदुषां प्राप्तिमव्ययाम् ॥ १४.४८.३ ॥
ஒரு கண் இமைப்பளவேனும் ஆன்மாவை ஆன்மாவில் அடக்கினால், ஆன்மாவின் அருளால் அவன் ஞானிகளின் அழியாத அடைதலை அடைகிறான்.
14.48.4
प्राणायामैरथ प्राणान्संयम्य स पुनःपुनः ।
दशद्वादशभिर्वापि चतुर्विंशात्समन्ततः ॥ १४.४८.४ ॥
பின்னர் பிராணாயாமங்களால் பிராணன்களை அடக்கி, அவன் மீண்டும் மீண்டும், பத்து அல்லது பன்னிரண்டு, அல்லது இருபத்து நான்கு வீதம் எல்லாப் பக்கங்களிலும் (அடக்குக).
14.48.5
एवं पूर्वं प्रसन्नात्मा लभते यद्यदिच्छति ।
अव्यक्तात्सत्वमुद्रिक्तममृतत्वाय कल्पते ॥ १४.४८.५ ॥
இவ்வாறு முன்பு பிரசன்ன ஆன்மாவுடையவன் எதை விரும்புகிறானோ அதை அடைகிறான்; அவ்யக்தத்திலிருந்து தோன்றிய மேலோங்கிய சத்துவம் அமிருதத்துவத்திற்குத் தகுதி பெறுகிறது.
14.48.6
सत्वात्परतरं नान्यत्प्रशंसन्तीह तद्विदः ।
अनुमानाद्विजानीमः पुरुषं सत्वसंश्रयम्।
न शक्यमन्यथा गन्तुं पुरुषं द्विजसत्तमाः ॥ १४.४८.६ ॥
சத்துவத்தை விட உயர்ந்தது வேறெதுவும் இல்லை என்று இங்கு தத்துவம் அறிந்தோர் புகழ்கின்றனர். சத்துவத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட புருஷனை நாம் அனுமானத்தால் அறிகிறோம். இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவர்களே, புருஷனை வேறுவிதமாக அடைய இயலாது.
14.48.7
क्षमा धृतिरहिंसा च समता सत्यमार्जवम् ।
ज्ञानं त्यागोथ संन्यासः सात्विकं वृत्तमिष्यते ॥ १४.४८.७ ॥
பொறுமை, உறுதி, அஹிம்சை, சமநிலை, சத்தியம், நேர்மை, ஞானம், தியாகம் மற்றும் சந்நியாசம் ஆகியவையே சாத்த்விக நடத்தை எனப்படுகிறது.
14.48.8
एतेनैवानुमानेन मन्यन्ते वै मनीषिणः ।
सत्वं च पुरुषश्चैव तत्र नास्ति विचारणा ॥ १४.४८.८ ॥
இந்த அனுமானத்தாலேயே ஞானிகள் சத்துவத்தையும் புருஷனையும் ஏற்கின்றனர்; இதில் ஐயமில்லை.
14.48.9
आहुरेके च विद्वांसो ये ज्ञाने सुप्रतिष्ठिताः ।
क्षेत्रज्ञसत्वयोरैक्यमित्येतन्नोपपद्यते ॥ १४.४८.९ ॥
ஞானத்தில் நிலைபெற்ற சில அறிஞர்கள், க்ஷேத்திரஜ்ஞனும் சத்துவமும் ஒன்றே என்கின்றனர்; ஆனால் அது பொருந்தாது.
14.48.10
पृथग्भूतस्तथा नित्यमित्येतदविचारितम् ।
पृथग्भावश्च विज्ञेयः सहजश्चापि तत्त्वतः ॥ १४.४८.१० ॥
'எப்போதும் தனித்திருப்பது' என்பதும் ஆராயப்படாத கூற்றே; தனித்தன்மையை உண்மையில் இயல்பானதாக அறிய வேண்டும்.
14.48.11
तथैवैकत्वनानात्वमिष्यते विदुषां नयः ।
मशकोदुम्बरे चैक्यं पृथक्त्वमपि दृश्यते ॥ १४.४८.११ ॥
அதுபோலவே அறிஞர்களின் நெறி ஒருமையையும் பன்மையையும் கொள்கிறது; கொசுவிலும் அத்திப்பழத்திலும் ஒற்றுமையும் வேறுபாடும் காணப்படுகின்றன.
14.48.12
मत्स्यो यथाऽन्यः स्यादप्सु सम्प्रयोगस्तथा तयोः ।
सम्बन्धस्तोयबिन्दूनां पर्णैः कोकनदस्य च ॥ १४.४८.१२ ॥
நீரில் வாழும் மீன் நீரிலிருந்து வேறாக இருப்பது போலவே அவை இரண்டின் சேர்க்கையும் உள்ளது; நீர்த்துளிகள் இலைகளுடனும் செந்தாமரையுடனும் கொண்டுள்ள தொடர்பைப் போல.
14.48.13
इत्युक्तवन्तस्ते विप्रास्तदा लोकपितामहम् ।
पुनः संशयमापन्नाः पप्रच्छुर्मुनिसत्तमाः ॥ १४.४८.१३ ॥
இவ்வாறு கூறிய அந்த அந்தணர்கள், முனிவர்களில் சிறந்தோர், அப்போது உலகப் பிதாமகரிடம் மீண்டும் ஐயமுற்று வினவினர்.