Mahābhārata · Adhyāya 14.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.52.1
ततोऽभ्यनोदयत्कृष्णो युज्यतामिति दारुकम् ।
मुहूर्तादिव चाचष्ट युक्तमित्येव दारुकः ॥ १४.५२.१ ॥
Da trieb Kṛṣṇa Dāruka an: »Der Wagen soll angespannt werden.« Und Dāruka meldete fast augenblicklich: »Er ist angespannt.«
14.52.2
तथैव चानुयात्राणि चोदयामास पाण्डवः ।
सन्नह्यध्वं प्रयास्यामो नगर गजसाह्वयम् ॥ १४.५२.२ ॥
Ebenso befahl der Pāṇḍava seinem Gefolge: »Macht euch bereit, wir brechen auf zur Stadt namens Gajasāhvaya.«
14.52.3
इत्युक्ताः सैनिकास्ते तु सज्जीभूता विशाम्पते ।
आचख्युः सज्जमित्येवं पार्थायामिततेजसे ॥ १४.५२.३ ॥
So angesprochen, meldeten jene Krieger, bereit, o Herr des Volkes, dem Pārtha von unermesslichem Glanz: »Es ist bereit.«
14.52.4
ततस्तौ रथमास्थाय प्रयातौ कृष्णपाण्डवौ ।
विकुर्वाणौ कताश्चित्राः प्रीयमाणौ विशाम्पते ॥ १४.५२.४ ॥
Da bestiegen die beiden, Kṛṣṇa und der Pāṇḍava, den Wagen und brachen auf, o Herr des Volkes, erfreut und wunderbare Kunststücke vorführend.
14.52.5
रथस्थं तु महातेजा वासुदेवं धनञ्जयः ।
पुनरेवाब्रवीद्वाक्यमिदं भरतसत्तम ॥ १४.५२.५ ॥
Zu Vāsudeva, der im Wagen saß, sprach der an Glanz große Dhanañjaya abermals diese Worte: »O Bester der Bharatas!«
14.52.6
त्वत्प्रसादाज्ज्यः प्राप्तो राज्ञा वृष्णिकुलोद्वह ।
निहताः शत्रवश्चापि प्राप्तं राज्यमकण्टकम् ॥ १४.५२.६ ॥
»Durch deine Gnade, o Träger des Vṛṣṇi-Geschlechts, hat der König den Sieg errungen; die Feinde sind erschlagen, und das Reich ist gewonnen, frei von Dornen.«
14.52.7
नाथवन्तश्च भवता पाण्डवा मधुसूदन ।
भवन्तं प्लवमासाद्य तीर्णाः स्म कुरुसागरम्।
भक्तांस्त्वमाश्रितानस्मान्पालयामुत्र चेह च। ॥ १४.५२.७ ॥
O Madhusūdana, durch dich haben die Pāṇḍavas einen Beschützer. Dich als Floß gewonnen, haben wir den Ozean der Kurus überquert. Beschütze uns, die Ergebenen, die bei dir Zuflucht gesucht haben, hier und dort.
14.52.8
विश्वकर्मन्नमस्तेऽस्तु विश्वात्मन्विश्वसत्तम ।
तथा त्वामभिजानामि तथा चाहं भवान्मतः ॥ १४.५२.८ ॥
O Viśvakarman, dir sei Verehrung. O Seele des Weltalls, o Bester aller. Ich kenne dich so, und durch dich werde ich ebenso geachtet.
14.52.9
त्वत्तेजःसम्भवो नित्यं हुताशो मधुसूदन ।
रतिः क्रीडामयी तुभ्यं माया ते रोदसी विभो ॥ १४.५२.९ ॥
O Madhusūdana, das Feuer entspringt stets deinem Glanz. Deine Freude besteht aus Spiel. O allgegenwärtiger Herr, deine Māyā sind Himmel und Erde.
14.52.10
त्वयि सर्वमिदं विश्वं यदिदं स्थाणु जङ्गमम् ।
त्वं हि सर्वं विकुरुषे भूतग्रामं चतुर्विधम् ॥ १४.५२.१० ॥
In dir ist dieses ganze Weltall, was unbeweglich und was beweglich ist. Du formst fürwahr die ganze Schar der Wesen, vierfach.
14.52.11
पृथिवीं चान्तरिक्षं च तथा स्थावरजङ्गमम् ।
हसिंतं तेऽमला ज्योत्स्ना ऋतवश्चेन्द्रियाणि ते ॥ १४.५२.११ ॥
Erde und Luftraum, ebenso alles Unbewegliche und Bewegliche, sind dein Lachen; dein makelloses Mondlicht, die Jahreszeiten und deine Sinne.
14.52.12
प्राणो वायुः सततगः क्रोधो मृत्युः सनातनः ।
प्रसादे चापि पद्मा श्रीर्नित्यं त्वयि महामते ॥ १४.५२.१२ ॥
Der Wind, der beständig weht, ist der Lebensatem; Zorn und ewiger Tod bist auch du. O Großweiser, in der Gnade sind Padmā und Śrī stets in dir.
14.52.13
रतिस्तुष्टिर्धृतिः क्षान्तिर्मतिः कान्तिश्चराचरम् ।
त्वमेवेह युगान्तेषु निधनं प्रोच्यसेऽनध ॥ १४.५२.१३ ॥
Lust, Zufriedenheit, Standhaftigkeit, Geduld, Verstand und Glanz – du allein bist das Bewegte und das Unbewegte. An den Enden der Weltalter wirst du allein als Vernichtung genannt, o Sündloser.
14.52.14
सुदीर्घेणापि कालेन न ते शक्या गुणा मया ।
आत्मा च परमो वक्तुं नमस्ते नलिनेक्षण ॥ १४.५२.१४ ॥
Auch in sehr langer Zeit kann ich deine Eigenschaften nicht aussprechen, noch dein höchstes Selbst. Verehrung dir, lotusäugiger.
14.52.15
विदितो मे सुदुर्धर्ष नारदाद्देवलात्तथा ।
कृष्णद्वैपायनाच्चेव तथा कुरुपितामहात् ॥ १४.५२.१५ ॥
Dies wurde mir bekannt, o Unbezwingbarer, durch Nārada, durch Devala, ebenso durch Kṛṣṇa Dvaipāyana und durch den Ahnherrn der Kuru.
14.52.16
त्वयि सर्वं समासक्तं त्वमेवैको जनेश्वरः ।
यच्चानुग्रहसंयुक्तमेतदुक्तं त्वयाऽनघ ॥ १४.५२.१६ ॥
Alles ruht in dir; du allein bist der Herr der Menschen. Und dies, was du mit Gnade gesprochen hast, o Sündloser.
14.52.17
एतत्सर्वमहं सम्यगाचरिष्ये जनार्दन ।
इदं चाद्भुतमत्यन्तं कृतमस्मत्प्रियेप्सया ॥ १४.५२.१७ ॥
All dies werde ich vollkommen vollbringen, o Janārdana. Und diese überaus wunderbare Tat wurde aus dem Wunsch getan, unserem Lieben zu gefallen.
14.52.18
यत्पापो निहतः सङ्ख्ये कौरव्यो धृतराष्ट्रजः ।
त्वया दग्धं हि तत्सैन्यं मया विजितमाहवे ॥ १४.५२.१८ ॥
Jener sündige Kaurava, Sohn des Dhṛtarāṣṭra, der im Kampf erschlagen wurde – dieses Heer wurde von dir verbrannt, und im Gefecht wurde es von mir besiegt.
14.52.19
भवता तत्कृतं कर्म येनावाप्तो जयो मया ।
दुर्योधनस्य सङ्ग्रामे तव बुद्धिपराक्रमैः ॥ १४.५२.१९ ॥
Durch die Tat, die Ihr vollbracht habt, und durch Eure Klugheit und Tapferkeit errang ich den Sieg über Duryodhana im Kampf.
14.52.20
कर्णस्य च वधोपायो यथावत्सम्प्रदर्शितः ।
सैन्धवस्य च पापस्य भूरिश्रवस एव च ॥ १४.५२.२० ॥
Auch das Mittel, Karṇa zu erschlagen, wurde richtig gezeigt, ebenso das für den frevelhaften Saindhava und für Bhūriśravas.
14.52.21
तस्मात्त्वमेव सञ्चिन्त्य हितं कुरु यथा तथा ।
अहं च प्रीयमाणेन त्वया देवकिनन्दन।
यदुक्तस्तत्करिष्यामि न हि मेऽत्र विचारणा ॥ १४.५२.२१ ॥
Darum erwäge du selbst gut und tue, was heilsam ist, wie auch immer. O Sohn der Devakī, was du mir freundlich sagst, werde ich tun; hierüber habe ich nichts zu bedenken.
14.52.22
राजानं च समासाद्य धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् ।
चोदयिष्यामि धर्मज्ञ गमनार्थं तवानघ ॥ १४.५२.२२ ॥
Wenn ich zu König Yudhiṣṭhira, dem Rechtschaffenen, komme, werde ich ihn zu deiner Reise antreiben, o Kenner des Dharma, o Makelloser.
14.52.23
आहृतं हि ममैतत्ते द्वारकागमनं प्रभो ।
अचिरादेव द्रष्टा त्वं मातुलं मे जनार्दन।
बलदेवं च दुर्धर्षं तथाऽन्यान्वृष्णिपुङ्गवान् ॥ १४.५२.२३ ॥
O Herr, diesen Vorschlag einer Reise nach Dvārakā habe ich für dich gebracht. O Janārdana, bald wirst du meinen mütterlichen Onkel sehen, den unbezwinglichen Balarāma und die anderen Stiere der Vṛṣṇis.
14.52.24
एवं सम्भाषमाणौ तौ प्राप्तौ वारणसाह्वयम् ।
तथा विविशतुश्चोभौ सम्प्रहृष्टनराकुलम् ॥ १४.५२.२४ ॥
Während sie so miteinander sprachen, erreichten die beiden die Stadt namens Vāraṇasāhvaya, und beide betraten jene Stadt, die von freudigen Menschen erfüllt war.
14.52.25
तौ गत्वा धृतराष्ट्रस्य गृहं शक्रगृहोपमम् ।
ददृशाते महाराज धृतराष्ट्रं जनेश्वरम् ॥ १४.५२.२५ ॥
Die beiden gingen in Dhṛtarāṣṭras Haus, das dem Wohnsitz Śakras glich, und sahen, o großer König, Dhṛtarāṣṭra, den Herrn der Menschen.
14.52.26
विदुरं च महाबुद्धिं राजानं च युधिष्ठिरम् ।
भीमसेनं च दुर्धर्षं माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ॥ १४.५२.२६ ॥
Sie sahen Vidura von großer Weisheit, König Yudhiṣṭhira, den unbezwingbaren Bhīmasena und die beiden Pāṇḍava-Söhne Mādrīs.
14.52.27
धृतराष्ट्रमुपासीनं युयुत्सुं चापराजितम् ।
गान्धारीं च महाप्रज्ञां पृथा कृष्णां च भामिनीम् ॥ १४.५२.२७ ॥
Sie sahen den sitzenden Dhṛtarāṣṭra, den unbesiegten Yuyutsu, Gāndhārī von großer Weisheit, Pṛthā und die strahlende Kṛṣṇā.
14.52.28
सुभद्राद्याश्च ताः सर्वा भरतानां स्त्रियस्तथा ।
ददृशाते स्त्रियः सर्वा गान्धारीपरिचारिकाः ॥ १४.५२.२८ ॥
Sie sahen alle Frauen des Bharata-Geschlechts, an ihrer Spitze Subhadrā, und alle Dienerinnen Gāndhārīs.
14.52.29
ततः समेत्य राजानं धृतराष्ट्रमरिंदमौ ।
निवेद्य नामधेये स्वे तस्य पादावगृह्णताम् ॥ १४.५२.२९ ॥
Dann traten die beiden Feindbezwinger zu König Dhṛtarāṣṭra, nannten ihre eigenen Namen und ergriffen seine Füße.
14.52.30
गान्धार्याश्च पृथायाश्च धर्मराजस्य चैव हि ।
भीमस्य च महात्मानौ तथा पादावगृह्णताम् ॥ १४.५२.३० ॥
Ebenso ergriffen die beiden großherzigen die Füße Gāndhārīs, Pṛthās, Dharmarājas und Bhīmas.
14.52.31
क्षत्तारं चापि सङ्गृह्य पृष्ट्वा कुशलमव्ययम् ।
परिष्वज्य महात्मानं वेश्यापुत्रं महारथम्।
तैः सार्धं नृपतिं वृद्धं ततस्तौ पर्युपासताम् ॥ १४.५२.३१ ॥
Dann umarmten sie auch Kṣattṛ und erkundigten sich nach seinem unvergänglichen Wohlergehen, und sie umarmten den großherzigen Sohn einer Dienerin, den mächtigen Wagenkämpfer. Zusammen mit ihnen dienten die beiden dem greisen König.
14.52.32
ततो निशि महाराजो धृतराष्ट्रः कुरूद्वहान् ।
जनार्दनं च मेधावी व्यसर्जयत वै गृहान् ॥ १४.५२.३२ ॥
Dann entließ in der Nacht der große König Dhṛtarāṣṭra die Edelsten der Kurus und den weisen Janārdana nach Hause.
14.52.33
तेऽनुज्ञाता नृपतिना ययुः स्वं स्वं निवेशनम् ।
धनंजयगृहानेव ययौ कृष्णस्तु वीर्यवान् ॥ १४.५२.३३ ॥
Vom König entlassen, gingen sie jeder in seine eigene Wohnung, doch der tapfere Kṛṣṇa ging in das Haus Dhanaṃjayas.
14.52.34
तत्रार्चितो यथान्यायं सर्वकामैरुपस्थितः ।
कृष्णः सुष्वाप मेधावी धनंजयसहायवान् ॥ १४.५२.३४ ॥
Dort nach Brauch geehrt und in allen Wünschen umsorgt, schlief der weise Kṛṣṇa, Dhanaṃjaya als Gefährten an seiner Seite.
14.52.35
प्रभातायां तु शर्वर्यां कृत्वा पौर्वाह्णिकीं क्रियाम् ।
धर्मराजस्य भनं जग्मतुः परमार्चितौ।
यत्रास्ते स सहामात्यो धर्मराजो महाबलः ॥ १४.५२.३५ ॥
Als der Morgen anbrach und sie das Vormittagsopfer vollzogen hatten, gingen die beiden, hoch geehrt, zur Wohnung König Dharmas, wo der mächtige Dharmarāja mit seinen Ministern weilte.
14.52.36
तौ प्रविश्य महात्मानौ तद्गृहं परमार्चितम् ।
धर्मराजं ददृशतुर्देवराजमिवाश्विनौ ॥ १४.५२.३६ ॥
Als die beiden Hochherzigen jene hochgeehrte Wohnung betraten, sahen sie König Dharma, wie die beiden Aśvin den König der Götter Indra sehen.
14.52.37
समासाद्य तु राजानं वार्ष्णेयकुरुपुङ्गवौ ।
निषीदतुरनुज्ञातौ प्रीयमाणेन तेन तौ ॥ १४.५२.३७ ॥
Nachdem sie sich dem König genähert hatten, setzten sich die beiden — der Held der Vṛṣṇi und der Stier der Kurus — mit seiner Erlaubnis nieder, denn er war erfreut.
14.52.38
ततः स राजा मेधावी विवक्षू प्रेक्ष्य तावुभौ ।
प्रोवाच वदतां श्रेष्ठो वचनं राजसत्तमः ॥ १४.५२.३८ ॥
Da sprach jener weise König, als er die beiden sah, die reden wollten — der beste der Redner und der beste der Könige — diese Worte.
14.52.39
विवक्षू हि युवां मन्ये वीरौ यदुकुरूद्वहौ ।
ब्रूतं कर्तास्मि सर्वं वां नचिरान्मा विचार्यताम् ॥ १४.५२.३९ ॥
Ich glaube, ihr beide wollt sprechen, ihr Helden, Träger der Yadu und der Kuru. Sprecht, ich werde alles für euch tun; zögert nicht.
14.52.40
इत्युक्तः फल्गुनस्तत्र धर्मराजानमब्रवीत् ।
विनीतवदुपागम्य वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ १४.५२.४० ॥
So angesprochen trat Phalguna demütig vor König Dharmarāja und sprach, geschickt in der Rede, diese Worte.
14.52.41
अयं चिरोषितो राजन्वासुदेवः प्रतापवान् ।
भवन्तं समनुज्ञाप्य पितरं द्रष्टुमिच्छति ॥ १४.५२.४१ ॥
O König, dieser mächtige Vāsudeva, der lange hier verweilt hat, möchte nach deiner Erlaubnis seinen Vater sehen.
14.52.42
स गच्छेदभ्यनुज्ञातो भवता यदि मन्यसे ।
आनर्तनगरीं वीरस्तदनुज्ञातुमर्हसि ॥ १४.५२.४२ ॥
Wenn du es für richtig hältst, möge er mit deiner Erlaubnis in die Stadt Ānarta gehen; o Held, du solltest ihm den Urlaub gewähren.
14.52.43
पुण्डरीकाक्ष भद्रं ते गच्छ त्वं मदुसूदन ।
पुरीं द्वारवतीमद्य द्रष्टुं शूरसुतं प्रभो ॥ १४.५२.४३ ॥
Lotusäugiger Madhusūdana, dir sei Segen. Geh heute, o Herr, in die Stadt Dvāravatī, um den Sohn Śūras zu sehen.
14.52.44
रोचते मे महाबाहो गमनं तव केशव ।
मातुलश्चिरदृष्टो मे त्वया देवी च देवकी ॥ १४.५२.४४ ॥
Starkarmiger Keśava, dein Aufbruch gefällt mir. Meinen Onkel mütterlicherseits und die Herrin Devakī hast du lange nicht gesehen.
14.52.45
समेत्यि मातुलं गत्वा बलदेवं च मानद ।
पूजयेथा महाप्राज्ञ मद्वाक्येन यथाऽर्हतः ॥ १४.५२.४५ ॥
O Spender der Ehre, triff meinen Onkel mütterlicherseits und geh auch zu Balarāma; ehre sie gebührend auf mein Wort hin, o Weiser.
14.52.46
स्मरेथाश्चापि मां नित्यं भीमं च बलिनां वरम् ।
फाल्गुनं सहदेवं च नकुलं चैव मानद ॥ १४.५२.४६ ॥
O Spender der Ehre, gedenke stets meiner, und gedenke auch Bhīmas, des Besten der Starken, sowie Arjunas, Sahadevas und Nakulas.
14.52.47
आनर्तानवलोक्य त्वं पितरं च महाभुजः ।
वृष्णींश्च पुनरागच्छेर्हयमेधे ममानघ ॥ १४.५२.४७ ॥
Starkarmiger, nachdem du die Ānartas, deinen Vater und auch die Vṛṣṇis gesehen hast, kehre wieder zu meinem Pferdeopfer zurück, o Makelloser.
14.52.48
स गच्छ रत्नान्यादाय विविधानि वसूनि च ।
यच्चप्यन्यन्मनोज्ञं ते तदप्यादत्स्व सात्वत ॥ १४.५२.४८ ॥
Geh, nimm Juwelen und mancherlei Schätze mit, und nimm auch alles andere an, was dir gefällt, o Sātvata.
14.52.49
इयं च वसुधा कृत्स्ना प्रसादात्तव केशव ।
अस्मानुपागता वीर निहताश्चापि शत्रवः ॥ १४.५२.४९ ॥
O Keśava, durch deine Gnade ist uns diese ganze Erde zugefallen, und, o Held, die Feinde sind erschlagen.
14.52.50
स्वर्गापवर्गविषयं त्वद्भक्तानां न दुर्लभम् ।
संसारगहने चेद्धपापाग्निप्रशमाम्बुद ॥ १४.५२.५० ॥
Für deine Verehrer sind Himmel und Erlösung nicht schwer zu erlangen; o Wolke, die das Feuer der Sünde im dichten Dickicht des Daseins löscht.
14.52.51
एवं ब्रुवति कौरव्ये धर्मराजे युधिष्ठिरे ।
वासुदेवो वरः पुंसामिदं वचनमब्रवीत् ॥ १४.५२.५१ ॥
Als der Kaurava, König der Gerechtigkeit Yudhiṣṭhira, so sprach, sprach Vāsudeva, der beste der Männer, diese Worte.
14.52.52
तवैव रत्नानि धनं च केवलं ।
धरा तु कृत्स्ना तु महाभुजाद्य वै।
यदस्ति चान्यद्द्रविणं गृहे मम ।
त्वमेव तस्येश्वर नित्यमीश्वरः ॥ १४.५२.५२ ॥
Diese Juwelen und Reichtümer gehören allein dir, und auch diese ganze Erde, o du Starkarmiger; jeder andere Reichtum in meinem Haus ist dein; o Herr, du bist stets sein Herrscher.
14.52.53
तथेत्यथोक्तः प्रतिपूजितस्तदा ।
गदाग्रजो धर्मसुतेन वीर्यवान्।
पितृष्वसारं त्ववदद्यथाविधि ।
सम्पूजितश्चाप्यगमत्प्रदक्षिणम् ॥ १४.५२.५३ ॥
So angesprochen und seinerseits vom Sohn der Gerechtigkeit geehrt, sprach der mächtige ältere Bruder Gadas da der Vorschrift gemäß zu seiner Tante väterlicherseits; und vollauf geehrt, ging er fort und umschritt sie.
14.52.54
तया स सम्यक् प्रतिनन्दितस्तत-
स्तथैव सर्वैर्विदुरादिभिस्तथा।
विनिर्ययौ नागपुराद्गदाग्रजो ।
रथेन दिव्येन चतुर्भुजः स्वयम् ॥ १४.५२.५४ ॥
Von ihr wohl begrüßt, ebenso von Vidura und allen anderen, brach der ältere Bruder Gadas, selbst vierarmig, auf einem göttlichen Wagen aus Nāgapura auf.
14.52.55
रथे सुभद्रामधिरोप्य भामिनीं ।
युधिष्ठिरस्यानुमते जनार्दनः।
पितृष्वसुश्चापि तथा महाभुजो ।
विनिर्ययौ पौरजनाभिसंवृतः ॥ १४.५२.५५ ॥
Mit Yudhiṣṭhiras Zustimmung hob Janārdana die strahlende Subhadrā auf den Wagen, ebenso seine Tante; der Starkarmige brach auf, umgeben von den Bewohnern der Stadt.
14.52.56
तमन्वयाद्वानरवर्यकेतनः ।
ससात्यकिर्माद्रवतीसुतावपि।
अगाधबुद्धिर्विदुरश्च माधवं ।
स्वयं च भीमो गजराजविक्रमः ॥ १४.५२.५६ ॥
Der, dessen Banner den besten der Affen trägt, folgte ihm zusammen mit Sātyaki; die beiden Söhne Mādravīs und Vidura von unergründlicher Weisheit folgten Mādhava; und Bhīma, dessen Tapferkeit der des Elefantenkönigs gleicht, folgte ihm selbst.
14.52.57
निवर्तयित्वा कुरुराष्ट्रवर्धनां-
स्ततः स सर्वान्विदुरं च वीर्यवान्।
जनार्दनो दारुकमाह सत्वरः ।
प्रचोदयाश्वानिति सात्यकिं तथा ॥ १४.५२.५७ ॥
Nachdem er die Mehrer des Kuru-Reiches, Vidura und alle anderen zurückgeschickt hatte, sagte der mächtige Janārdana rasch zu Dāruka: »Treibe die Pferde an«, und ebenso zu Sātyaki.
14.52.58
ततो ययौ शत्रुगणप्रमर्दनः ।
शिनिप्रवीरानुगतो जनार्दनः।
यथा निहत्यारिगणं शतकतु-
र्दिवं तथाऽऽनर्तपुरीं प्रतापवान् ॥ १४.५२.५८ ॥
Dann zog Janārdana, der Zermalmer feindlicher Heere, davon, gefolgt von den Helden der Śini; wie Indra, der Hundertopferer, nach Erschlagen des feindlichen Heeres zum Himmel geht, so ging der Mächtige zur Stadt Ānarta.