மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.52.1
ततोऽभ्यनोदयत्कृष्णो युज्यतामिति दारुकम् ।
मुहूर्तादिव चाचष्ट युक्तमित्येव दारुकः ॥ १४.५२.१ ॥
அப்போது கிருஷ்ணன் தாருகனிடம், 'தேரைப் பூட்டு' என்று தூண்டினான். ஒரு கணத்திலேயே தாருகன், 'பூட்டப்பட்டுவிட்டது' என்று அறிவித்தான்.
14.52.2
तथैव चानुयात्राणि चोदयामास पाण्डवः ।
सन्नह्यध्वं प्रयास्यामो नगर गजसाह्वयम् ॥ १४.५२.२ ॥
அவ்வாறே பாண்டவன் பரிவாரங்களையும் தூண்டினான்: 'தயாராகுங்கள், நாம் கஜசாஹ்வய நகரத்திற்குச் செல்வோம்.'
14.52.3
इत्युक्ताः सैनिकास्ते तु सज्जीभूता विशाम्पते ।
आचख्युः सज्जमित्येवं पार्थायामिततेजसे ॥ १४.५२.३ ॥
ஓ விசாம்பதியே, இவ்வாறு கூறப்பட்ட அந்த வீரர்கள் தயாராகி, அளவற்ற ஒளியுடைய பார்த்தனுக்கு, 'தயார்' என்று அறிவித்தனர்.
14.52.4
ततस्तौ रथमास्थाय प्रयातौ कृष्णपाण्डवौ ।
विकुर्वाणौ कताश्चित्राः प्रीयमाणौ विशाम्पते ॥ १४.५२.४ ॥
பின்னர் அவ்விருவரான கிருஷ்ணனும் பாண்டவனும் தேரில் ஏறிப் புறப்பட்டனர். ஓ விசாம்பதியே, அவர்கள் விசித்திரமான வித்தைகளைக் காட்டி மகிழ்ந்திருந்தனர்.
14.52.5
रथस्थं तु महातेजा वासुदेवं धनञ्जयः ।
पुनरेवाब्रवीद्वाक्यमिदं भरतसत्तम ॥ १४.५२.५ ॥
தேரில் அமர்ந்திருந்த வாசுதேவனிடம் மகாதேஜஸ்வியான தனஞ்சயன் மீண்டும் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினான், 'ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே!'
14.52.6
त्वत्प्रसादाज्ज्यः प्राप्तो राज्ञा वृष्णिकुलोद्वह ।
निहताः शत्रवश्चापि प्राप्तं राज्यमकण्टकम् ॥ १४.५२.६ ॥
ஓ விருஷ்ணி குலத்தைத் தாங்குபவனே! உன் அருளால் அரசன் வெற்றி பெற்றான்; எதிரிகள் கொல்லப்பட்டனர்; முள்ளற்ற அரசு கிடைத்தது.
14.52.7
नाथवन्तश्च भवता पाण्डवा मधुसूदन ।
भवन्तं प्लवमासाद्य तीर्णाः स्म कुरुसागरम्।
भक्तांस्त्वमाश्रितानस्मान्पालयामुत्र चेह च। ॥ १४.५२.७ ॥
மதுசூதனா, உன்னால் பாண்டவர்களுக்குக் காவலன் உண்டு. உன்னை ஓடமாகக் கொண்டு குருசாகரத்தை நாம் கடந்தோம். பக்தர்களும் உன்னிடம் சரணடைந்தவர்களுமான எங்களை இங்கும் அங்கும் காத்தருள்வாயாக.
14.52.8
विश्वकर्मन्नमस्तेऽस्तु विश्वात्मन्विश्वसत्तम ।
तथा त्वामभिजानामि तथा चाहं भवान्मतः ॥ १४.५२.८ ॥
விஸ்வகர்மனே, உனக்கு வணக்கம். விஸ்வாத்மனே, உலகில் சிறந்தவனே. நீ அப்படியே என்று நான் அறிவேன்; உன்னால் நானும் அப்படியே கருதப்படுகிறேன்.
14.52.9
त्वत्तेजःसम्भवो नित्यं हुताशो मधुसूदन ।
रतिः क्रीडामयी तुभ्यं माया ते रोदसी विभो ॥ १४.५२.९ ॥
மதுசூதனா, உன் தேஜஸிலிருந்தே எப்போதும் அக்னி தோன்றுகிறது. உனக்குரிய ரதி விளையாட்டுத்தன்மையுடையது. விபுவே, உன் மாயையே வானமும் பூமியும்.
14.52.10
त्वयि सर्वमिदं विश्वं यदिदं स्थाणु जङ्गमम् ।
त्वं हि सर्वं विकुरुषे भूतग्रामं चतुर्विधम् ॥ १४.५२.१० ॥
நிலையானதும் அசைவதுமான இந்த எல்லா உலகமும் உன்னிலேயே உள்ளது. நீயே நான்கு வகையான உயிர்த்தொகுதி அனைத்தையும் உருவாக்குகிறாய்.
14.52.11
पृथिवीं चान्तरिक्षं च तथा स्थावरजङ्गमम् ।
हसिंतं तेऽमला ज्योत्स्ना ऋतवश्चेन्द्रियाणि ते ॥ १४.५२.११ ॥
பூமியும் வானமும், அவ்வாறே நிலையானதும் அசைவதுமானதும் உன் சிரிப்பாகும்; உன் களங்கமற்ற நிலவொளி, பருவங்கள், உன் புலன்கள் ஆகியவையும்.
14.52.12
प्राणो वायुः सततगः क्रोधो मृत्युः सनातनः ।
प्रसादे चापि पद्मा श्रीर्नित्यं त्वयि महामते ॥ १४.५२.१२ ॥
எப்போதும் நகரும் வாயுவே பிராணன்; கோபமும் நித்திய மரணமும் நீயே. மகாமதியே, அருளில் பத்மையும் ஸ்ரீயும் எப்போதும் உன்னிலேயே உள்ளனர்.
14.52.13
रतिस्तुष्टिर्धृतिः क्षान्तिर्मतिः कान्तिश्चराचरम् ।
त्वमेवेह युगान्तेषु निधनं प्रोच्यसेऽनध ॥ १४.५२.१३ ॥
ஆசை, திருப்தி, உறுதி, பொறுமை, அறிவு, ஒளி—அசையும் அசையாத அனைத்தும் நீரே. யுகங்களின் முடிவில் நீரே அழிவு என்று சொல்லப்படுகிறீர், ஓ பாவமற்றவரே.
14.52.14
सुदीर्घेणापि कालेन न ते शक्या गुणा मया ।
आत्मा च परमो वक्तुं नमस्ते नलिनेक्षण ॥ १४.५२.१४ ॥
நீண்ட காலத்திலும் உம் குணங்களை என்னால் சொல்ல முடியாது; உமது உயர்ந்த ஆத்மாவையும் சொல்ல முடியாது. தாமரைக் கண்ணரே, உமக்கு வணக்கம்.
14.52.15
विदितो मे सुदुर्धर्ष नारदाद्देवलात्तथा ।
कृष्णद्वैपायनाच्चेव तथा कुरुपितामहात् ॥ १४.५२.१५ ॥
ஓ கடக்க முடியாதவரே, நாரதரிடமிருந்தும், தேவலரிடமிருந்தும், கிருஷ்ண துவைபாயனரிடமிருந்தும், குருக்களின் பிதாமகரிடமிருந்தும் இது எனக்குத் தெரியவந்தது.
14.52.16
त्वयि सर्वं समासक्तं त्वमेवैको जनेश्वरः ।
यच्चानुग्रहसंयुक्तमेतदुक्तं त्वयाऽनघ ॥ १४.५२.१६ ॥
எல்லாம் உம்மிடமே நிலைபெற்றுள்ளது; நீர் ஒருவரே மக்களின் ஈசுவரர். ஓ பாவமற்றவரே, அருளுடன் நீர் சொன்ன இந்த வார்த்தைகளும் அப்படியே.
14.52.17
एतत्सर्वमहं सम्यगाचरिष्ये जनार्दन ।
इदं चाद्भुतमत्यन्तं कृतमस्मत्प्रियेप्सया ॥ १४.५२.१७ ॥
ஓ ஜனார்த்தனரே, இவை அனைத்தையும் நான் முழுமையாகச் செய்வேன். மேலும் இந்த மிக அற்புதமான செயல் எங்கள் நலத்தை விரும்பிச் செய்யப்பட்டது.
14.52.18
यत्पापो निहतः सङ्ख्ये कौरव्यो धृतराष्ट्रजः ।
त्वया दग्धं हि तत्सैन्यं मया विजितमाहवे ॥ १४.५२.१८ ॥
போரில் கொல்லப்பட்ட அந்தப் பாவியாகிய கௌரவன், திருதராஷ்டிரரின் மகன்—அவனுடைய அந்தப் படையை நீர் எரித்தீர்; போரில் நான் அதை வென்றேன்.
14.52.19
भवता तत्कृतं कर्म येनावाप्तो जयो मया ।
दुर्योधनस्य सङ्ग्रामे तव बुद्धिपराक्रमैः ॥ १४.५२.१९ ॥
நீர் செய்த அந்தச் செயலால், உமது அறிவாலும் வீரத்தாலும், துரியோதனனுடனான போரில் எனக்கு வெற்றி கிடைத்தது.
14.52.20
कर्णस्य च वधोपायो यथावत्सम्प्रदर्शितः ।
सैन्धवस्य च पापस्य भूरिश्रवस एव च ॥ १४.५२.२० ॥
கர்ணனைக் கொல்லும் வழியும், பாவியான சைந்தவனுடையதும், பூரிசிரவஸுடையதும் கூட முறையாக காட்டப்பட்டது.
14.52.21
तस्मात्त्वमेव सञ्चिन्त्य हितं कुरु यथा तथा ।
अहं च प्रीयमाणेन त्वया देवकिनन्दन।
यदुक्तस्तत्करिष्यामि न हि मेऽत्र विचारणा ॥ १४.५२.२१ ॥
ஆகையால் நீரே நன்கு சிந்தித்து எது நலமோ அதை எவ்வாறேனும் செய்க. தேவகியின் மகனே, நீர் மகிழ்ந்து சொல்வதை நான் செய்வேன்; இதில் எனக்கு எந்த ஆலோசனையும் இல்லை.
14.52.22
राजानं च समासाद्य धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् ।
चोदयिष्यामि धर्मज्ञ गमनार्थं तवानघ ॥ १४.५२.२२ ॥
அறநெறியுள்ள அரசன் யுதிஷ்ठिरனிடம் சென்று, அறிந்தவனே, பாவமற்றவனே, உமது பயணத்திற்காக நான் அவரைத் தூண்டுவேன்.
14.52.23
आहृतं हि ममैतत्ते द्वारकागमनं प्रभो ।
अचिरादेव द्रष्टा त्वं मातुलं मे जनार्दन।
बलदेवं च दुर्धर्षं तथाऽन्यान्वृष्णिपुङ्गवान् ॥ १४.५२.२३ ॥
ஆண்டவனே, உமது துவாரகைப் பயணம் குறித்த இந்தச் செய்தியை நான் உமக்காகக் கொண்டு வந்தேன். ஜனார்தனா, விரைவில் நீர் என் மாமனையும், வெல்லற்கரிய பலதேவரையும், பிற விருஷ்ணி வீரர்களையும் காண்பீர்.
14.52.24
एवं सम्भाषमाणौ तौ प्राप्तौ वारणसाह्वयम् ।
तथा विविशतुश्चोभौ सम्प्रहृष्टनराकुलम् ॥ १४.५२.२४ ॥
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டே அவ்விருவரும் வாரணசாஹ்வ நகரை அடைந்தனர்; பின்னர் மகிழ்ச்சியான மக்களால் நிறைந்த அந்நகரத்தினுள் இருவரும் நுழைந்தனர்.
14.52.25
तौ गत्वा धृतराष्ट्रस्य गृहं शक्रगृहोपमम् ।
ददृशाते महाराज धृतराष्ट्रं जनेश्वरम् ॥ १४.५२.२५ ॥
அவ்விருவரும் இந்திரன் இல்லம் போன்ற திருதராஷ்டிரரின் மாளிகைக்குச் சென்று, ஓ மகாராஜா, மக்களின் தலைவரான திருதராஷ்டிரரைக் கண்டனர்.
14.52.26
विदुरं च महाबुद्धिं राजानं च युधिष्ठिरम् ।
भीमसेनं च दुर्धर्षं माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ॥ १४.५२.२६ ॥
மகாபுத்திமான் விதுரரையும், அரசன் யுதிஷ்டிரரையும், வெல்ல முடியாத பீமசேனரையும், மாத்ரியின் இரு பாண்டு மகன்களையும் அவர்கள் கண்டனர்.
14.52.27
धृतराष्ट्रमुपासीनं युयुत्सुं चापराजितम् ।
गान्धारीं च महाप्रज्ञां पृथा कृष्णां च भामिनीम् ॥ १४.५२.२७ ॥
அமர்ந்திருந்த திருதராஷ்டிரரையும், வெல்லப்படாத யுயுத்சுவையும், மகாபிரஜ்ஞையான காந்தாரியையும், பிருதை, ஒளிமிக்க கிருஷ்ணையையும் கண்டனர்.
14.52.28
सुभद्राद्याश्च ताः सर्वा भरतानां स्त्रियस्तथा ।
ददृशाते स्त्रियः सर्वा गान्धारीपरिचारिकाः ॥ १४.५२.२८ ॥
சுபத்திரா முதலான பரதர் குலத்துப் பெண்கள் அனைவரையும், காந்தாரியின் பணிப்பெண்கள் அனைவரையும் அவர்கள் கண்டனர்.
14.52.29
ततः समेत्य राजानं धृतराष्ट्रमरिंदमौ ।
निवेद्य नामधेये स्वे तस्य पादावगृह्णताम् ॥ १४.५२.२९ ॥
பின்னர் அந்த இரு எதிரி அடக்குநர்களும் அரசன் திருதராஷ்டிரரை அணுகி, தங்கள் பெயர்களைச் சொல்லி அவருடைய பாதங்களைப் பற்றினர்.
14.52.30
गान्धार्याश्च पृथायाश्च धर्मराजस्य चैव हि ।
भीमस्य च महात्मानौ तथा पादावगृह्णताम् ॥ १४.५२.३० ॥
காந்தாரி, பிருதை, தர்மராஜர், பீமர் ஆகியோரின் பாதங்களையும் அவ்விரு மகாத்மாக்கள் அவ்வாறே பற்றினர்.
14.52.31
क्षत्तारं चापि सङ्गृह्य पृष्ट्वा कुशलमव्ययम् ।
परिष्वज्य महात्मानं वेश्यापुत्रं महारथम्।
तैः सार्धं नृपतिं वृद्धं ततस्तौ पर्युपासताम् ॥ १४.५२.३१ ॥
பின்னர் அவர்கள் க்ஷத்தாவையும் தழுவி அவரது நலத்தை விசாரித்தனர்; மகாத்மாவும் வேசிபுத்திரரும் மகாரதருமானவரையும் தழுவினர். பின்னர் அவர்களுடன் சேர்ந்து அவ்விருவரும் வயோதிக அரசரை அணுகிப் பணிவிடை செய்தனர்.
14.52.32
ततो निशि महाराजो धृतराष्ट्रः कुरूद्वहान् ।
जनार्दनं च मेधावी व्यसर्जयत वै गृहान् ॥ १४.५२.३२ ॥
பின்னர் இரவில் மகாராஜ திருதராஷ்டிரன் குருக்களின் சிறந்தவர்களையும், அறிவுள்ள ஜனார்த்தனனையும் தங்கள் வீடுகளுக்கு அனுப்பினார்.
14.52.33
तेऽनुज्ञाता नृपतिना ययुः स्वं स्वं निवेशनम् ।
धनंजयगृहानेव ययौ कृष्णस्तु वीर्यवान् ॥ १४.५२.३३ ॥
அரசரின் அனுமதி பெற்று அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தம் தம் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றனர்; ஆனால் வீரியவானான கிருஷ்ணன் தனஞ்சயனின் இல்லத்திற்கே சென்றான்.
14.52.34
तत्रार्चितो यथान्यायं सर्वकामैरुपस्थितः ।
कृष्णः सुष्वाप मेधावी धनंजयसहायवान् ॥ १४.५२.३४ ॥
அங்கு முறைப்படி மதிக்கப்பட்டு, எல்லா விருப்பங்களுடனும் உபசரிக்கப்பட்ட அறிவுள்ள கிருஷ்ணன், தனஞ்சயனைத் துணையாகக் கொண்டு உறங்கினான்.
14.52.35
प्रभातायां तु शर्वर्यां कृत्वा पौर्वाह्णिकीं क्रियाम् ।
धर्मराजस्य भनं जग्मतुः परमार्चितौ।
यत्रास्ते स सहामात्यो धर्मराजो महाबलः ॥ १४.५२.३५ ॥
விடியற்காலையில் இரவு கழிந்ததும், முற்பகல் கடமைகளை முடித்து, மிகவும் மதிக்கப்பட்ட அவ்விருவரும் தர்மராஜனின் மாளிகைக்குச் சென்றனர்; அங்கே அமைச்சர்களுடன் மகாபலவான் தர்மராஜன் இருந்தான்.
14.52.36
तौ प्रविश्य महात्मानौ तद्गृहं परमार्चितम् ।
धर्मराजं ददृशतुर्देवराजमिवाश्विनौ ॥ १४.५२.३६ ॥
அந்த இரு மகாத்மாக்களும் அந்த மிகவும் மதிக்கப்பட்ட மாளிகைக்குள் நுழைந்து தர்மராஜனைக் கண்டனர்; அஸ்வினி தேவர்கள் தேவராஜன் இந்திரனைக் காண்பது போல.
14.52.37
समासाद्य तु राजानं वार्ष्णेयकुरुपुङ्गवौ ।
निषीदतुरनुज्ञातौ प्रीयमाणेन तेन तौ ॥ १४.५२.३७ ॥
அரசனை அடைந்து, விருஷ்ணி குலத்தவனும் குருகுலச் சிறந்தவனுமான அவ்விருவரும் அவன் அனுமதியுடன் அமர்ந்தனர்; அவன் மகிழ்ந்திருந்தான்.
14.52.38
ततः स राजा मेधावी विवक्षू प्रेक्ष्य तावुभौ ।
प्रोवाच वदतां श्रेष्ठो वचनं राजसत्तमः ॥ १४.५२.३८ ॥
அப்போது அறிவுள்ள அந்த அரசன், பேச விரும்பும் அவ்விருவரையும் கண்டு, பேசுபவர்களில் சிறந்தவனும் அரசர்களில் உத்தமனுமாக இவ்வார்த்தையைக் கூறினான்.
14.52.39
विवक्षू हि युवां मन्ये वीरौ यदुकुरूद्वहौ ।
ब्रूतं कर्तास्मि सर्वं वां नचिरान्मा विचार्यताम् ॥ १४.५२.३९ ॥
நீங்கள் இருவரும் பேச விரும்புகிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன், யாதவ, குரு குலங்களைத் தாங்கும் வீரர்களே. சொல்லுங்கள், உங்களுக்காக அனைத்தையும் செய்வேன்; தாமதிக்க வேண்டாம்.
14.52.40
इत्युक्तः फल्गुनस्तत्र धर्मराजानमब्रवीत् ।
विनीतवदुपागम्य वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ १४.५२.४० ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், பல்குனன் அங்கே தருமராஜனிடம் பணிவுடன் அணுகி, சொல்லில் வல்லவனாக இவ்வார்த்தையைக் கூறினான்.
14.52.41
अयं चिरोषितो राजन्वासुदेवः प्रतापवान् ।
भवन्तं समनुज्ञाप्य पितरं द्रष्टुमिच्छति ॥ १४.५२.४१ ॥
அரசே, நீண்ட காலம் தங்கியிருந்த இந்த வாசுதேவன், வலிமைமிக்கவன், உம்மிடம் அனுமதி பெற்று தன் தந்தையைக் காண விரும்புகிறான்.
14.52.42
स गच्छेदभ्यनुज्ञातो भवता यदि मन्यसे ।
आनर्तनगरीं वीरस्तदनुज्ञातुमर्हसि ॥ १४.५२.४२ ॥
நீர் ஏற்றுக்கொண்டால், அவன் உம்மிடம் அனுமதி பெற்று ஆனர்த நகருக்குச் செல்லலாம்; வீரனே, அவனுக்கு அனுமதி அளிப்பது உமக்குத் தகும்.
14.52.43
पुण्डरीकाक्ष भद्रं ते गच्छ त्वं मदुसूदन ।
पुरीं द्वारवतीमद्य द्रष्टुं शूरसुतं प्रभो ॥ १४.५२.४३ ॥
தாமரைக் கண்ணனே, மதுசூதனா, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். பிரபுவே, இன்று நீ துவாரவதி நகரத்துக்குச் சென்று சூரனின் மகனைப் பார்.
14.52.44
रोचते मे महाबाहो गमनं तव केशव ।
मातुलश्चिरदृष्टो मे त्वया देवी च देवकी ॥ १४.५२.४४ ॥
மகாபாகுவே கேசவா, நீ செல்வது எனக்கு விருப்பமாக இருக்கிறது. என் மாமாவையும் தேவி தேவகியையும் நீ நீண்ட நாட்களாகப் பார்க்கவில்லை.
14.52.45
समेत्यि मातुलं गत्वा बलदेवं च मानद ।
पूजयेथा महाप्राज्ञ मद्वाक्येन यथाऽर्हतः ॥ १४.५२.४५ ॥
மானம் அளிப்பவனே, மாமாவைச் சந்தித்து பலதேவனையும் சென்று, என் சொல்லின்படி அவர்களுக்குத் தகுந்த மரியாதை செய்வாயாக, மகாபுத்திமானே.
14.52.46
स्मरेथाश्चापि मां नित्यं भीमं च बलिनां वरम् ।
फाल्गुनं सहदेवं च नकुलं चैव मानद ॥ १४.५२.४६ ॥
மானம் அளிப்பவனே, நீ எப்போதும் என்னை நினைவுகூர்வாயாக; பலவான்களில் சிறந்த பீமனையும், அர்ஜுனனையும், சகதேவனையும், நகுலனையும் நினைவுகூர்வாயாக.
14.52.47
आनर्तानवलोक्य त्वं पितरं च महाभुजः ।
वृष्णींश्च पुनरागच्छेर्हयमेधे ममानघ ॥ १४.५२.४७ ॥
மகாபாகுவே, ஆனர்த்தர்களையும் உன் தந்தையையும் பார்த்து, வ்ருஷ்ணிகளையும் பார்த்து, குற்றமற்றவனே, என் அஸ்வமேதத்தில் மீண்டும் வருவாயாக.
14.52.48
स गच्छ रत्नान्यादाय विविधानि वसूनि च ।
यच्चप्यन्यन्मनोज्ञं ते तदप्यादत्स्व सात्वत ॥ १४.५२.४८ ॥
நீ செல், பல வகையான ரத்தினங்களையும் செல்வங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு. உனக்கு மனதுக்கு இனிய வேறு எதுவானாலும் அதையும் ஏற்றுக்கொள், சாத்வதனே.
14.52.49
इयं च वसुधा कृत्स्ना प्रसादात्तव केशव ।
अस्मानुपागता वीर निहताश्चापि शत्रवः ॥ १४.५२.४९ ॥
கேசவா, உன் அருளால் இந்த முழு பூமியும் எங்களுக்கு வந்து சேர்ந்தது; வீரனே, எதிரிகளும் கொல்லப்பட்டனர்.
14.52.50
स्वर्गापवर्गविषयं त्वद्भक्तानां न दुर्लभम् ।
संसारगहने चेद्धपापाग्निप्रशमाम्बुद ॥ १४.५२.५० ॥
உன் பக்தர்களுக்கு சொர்க்கமும் முக்தியும் அடைவது கடினமல்ல; பிறவிக் காட்டின் பாவத் தீயை அணைக்கும் மேகமே.
14.52.51
एवं ब्रुवति कौरव्ये धर्मराजे युधिष्ठिरे ।
वासुदेवो वरः पुंसामिदं वचनमब्रवीत् ॥ १४.५२.५१ ॥
குரு வம்சத்து தர்மராஜா யுதிஷ்டிரன் இவ்வாறு சொன்னபோது, மனிதர்களில் சிறந்த வாசுதேவன் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
14.52.52
तवैव रत्नानि धनं च केवलं ।
धरा तु कृत्स्ना तु महाभुजाद्य वै।
यदस्ति चान्यद्द्रविणं गृहे मम ।
त्वमेव तस्येश्वर नित्यमीश्वरः ॥ १४.५२.५२ ॥
இந்த ரத்தினங்களும் செல்வமும் உன்னுடையவையே; மகாபாகுவே, இந்த முழு பூமியும் உன்னுடையதே; என் வீட்டில் உள்ள வேறு செல்வமும் உன்னுடையதே; தலைவா, நீயே அதன் என்றும் அதிபதி.
14.52.53
तथेत्यथोक्तः प्रतिपूजितस्तदा ।
गदाग्रजो धर्मसुतेन वीर्यवान्।
पितृष्वसारं त्ववदद्यथाविधि ।
सम्पूजितश्चाप्यगमत्प्रदक्षिणम् ॥ १४.५२.५३ ॥
"அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று சொல்லப்பட்டு, தர்மபுத்திரனால் மதிக்கப்பட்ட வலிமைமிக்க கதாக்ரஜன் அப்போது தன் அத்தையிடம் முறைப்படி பேசினான்; மதிக்கப்பட்டு அவன் வலம் வந்து சென்றான்.
14.52.54
तया स सम्यक् प्रतिनन्दितस्तत-
स्तथैव सर्वैर्विदुरादिभिस्तथा।
विनिर्ययौ नागपुराद्गदाग्रजो ।
रथेन दिव्येन चतुर्भुजः स्वयम् ॥ १४.५२.५४ ॥
அவளால் அவன் நன்றாக வாழ்த்தப்பட்டான்; அவ்வாறே விதுரர் முதலான அனைவராலும் வாழ்த்தப்பட்டான்; பின்னர் கதாக்ரஜனாகிய நான்கு கரங்களுடைய அவன் தானே நாகபுரத்திலிருந்து தெய்வீகத் தேரில் புறப்பட்டான்.
14.52.55
रथे सुभद्रामधिरोप्य भामिनीं ।
युधिष्ठिरस्यानुमते जनार्दनः।
पितृष्वसुश्चापि तथा महाभुजो ।
विनिर्ययौ पौरजनाभिसंवृतः ॥ १४.५२.५५ ॥
யுதிஷ்டிரரின் அனுமதியுடன் ஜனார்தனன் ஒளிமிகு சுபத்திரையை ரதத்தில் ஏற்றி, தன் அத்தையையும் ஏற்றினார்; மகாபாகுவான அவர் நகரமக்களால் சூழப்பட்டு புறப்பட்டார்.
14.52.56
तमन्वयाद्वानरवर्यकेतनः ।
ससात्यकिर्माद्रवतीसुतावपि।
अगाधबुद्धिर्विदुरश्च माधवं ।
स्वयं च भीमो गजराजविक्रमः ॥ १४.५२.५६ ॥
குரங்கின் சிறந்தவனை கொடியில் கொண்டவன் (அர்ஜுனன்) சாத்யகியுடன் அவரைப் பின்தொடர்ந்தான்; மாத்ரியின் இரு மகன்களும், ஆழ்ந்த அறிவுடைய விதுரரும், மாதவரைப் பின்தொடர்ந்தனர்; யானைமன்னன் போன்ற வீரமுடைய பீமனும் தானே பின்தொடர்ந்தான்.
14.52.57
निवर्तयित्वा कुरुराष्ट्रवर्धनां-
स्ततः स सर्वान्विदुरं च वीर्यवान्।
जनार्दनो दारुकमाह सत्वरः ।
प्रचोदयाश्वानिति सात्यकिं तथा ॥ १४.५२.५७ ॥
குரு நாட்டை வளர்ப்பவர்களையும் விதுரரையும் அனைவரையும் திருப்பி அனுப்பிய பின், வீரியவானான ஜனார்தனன் விரைவாக தாருகனிடம், 'குதிரைகளைச் செலுத்து' என்றார்; சாத்யகியிடமும் அவ்வாறே கூறினார்.
14.52.58
ततो ययौ शत्रुगणप्रमर्दनः ।
शिनिप्रवीरानुगतो जनार्दनः।
यथा निहत्यारिगणं शतकतु-
र्दिवं तथाऽऽनर्तपुरीं प्रतापवान् ॥ १४.५२.५८ ॥
அப்போது எதிரிக் கூட்டங்களை நசுக்குபவனான ஜனார்தனன், சினி வீரர்களால் பின்தொடரப்பட்டு சென்றான்; இந்திரன் பகைவர் படையை அழித்து சொர்க்கம் செல்வது போல, அந்த பிரதாபவான் ஆனர்த்த நகரத்திற்குச் சென்றான்.