مهابهاراتا · أدهيايا 14.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.55.1
अभिजानामि जगतः कर्तारं त्वां जनार्दन ।
नूनं भवत्प्रसादोऽयमिति मे नास्ति संशयः ॥ १४.५५.१ ॥
يا جانارداナ، أعلم أنك خالق العالم. لا شك أن هذا من فضلك، وليس عندي في ذلك ريب.
14.55.2
चित्तं च सुप्रसन्नं मे त्वद्भावगतमच्युत ।
विनिवृत्तश्च मे कोप इति विद्धि परंतप ॥ १४.५५.२ ॥
يا أتشيوتا، قد صار قلبي، متجهًا إلى طبيعتك، مسرورًا جدًا، وقد سكن غضبي — فاعلم ذلك، يا محرق الأعداء.
14.55.3
यदि त्वनुग्रहं कञ्चित्त्वत्तोऽर्हामि जनार्दन ।
द्रष्टुमिच्छामि ते रूपं वैष्णवं तन्निदर्शय ॥ १४.५५.३ ॥
يا جانارداナ، إن كنت أستحق منك شيئًا من الفضل، فإني أريد أن أرى صورتك الفيشنافية؛ فأرني إياها.
14.55.4
ततः स तस्मै प्रीतात्मा दर्शयामास तद्वपुः ।
शाश्वतं वैष्णवं धीमान्ददृशे यद्धनंजयः ॥ १४.५५.४ ॥
فأراه حينئذ بقلب مسرور جسده الفيشنافي الأزلي، الذي رآه أيضًا الحكيم دهنجايا.
14.55.5
स ददर्श महात्मानं विश्वरूपं महाभुजम् ।
सहस्रसूर्यप्रतिमं दीप्तिमत्पावकोपमम्।
सर्वमाकाशमावृत्य तिष्ठन्तं सर्वतोमुखम् ॥ १४.५५.५ ॥
رأى ذلك العظيم النفس في صورته الكونية: ذا الذراعين الكبيرتين، كألف شمس، كنار متوهجة، واقفًا يغمر السماء كلها، متجهًا بوجهه إلى كل الجهات.
14.55.6
तद्दृष्ट्वा परमं रूपं विष्णोर्वैष्णवमद्भुतम् ।
विस्मयं च ययौ विप्रस्तं दृष्ट्वा परमेश्वरम् ॥ १४.५५.६ ॥
لما رأى ذلك الشكل الفيشنافي الأعلى العجيب لفيشنو، ورأى ذلك الرب الأعلى، امتلأ البراهمي دهشة.
14.55.7
नमोनमस्ते सर्वात्मन्नारायण परात्मक ।
परमात्मन्पद्मनाभ पुण्डरीकाक्ष माधव ॥ १४.५५.७ ॥
سلام، سلام لك يا روح الكل، يا نارايانا، يا الذات العليا. يا روح الأرواح العليا، يا بادمانابها، يا بونداريكاكشا، يا مادهافا!
14.55.8
हिरण्यगर्भरूपाय संसारोत्तारणाय च ।
पुरुषाय पुराणाय शान्तश्यामाय ते नमः ॥ १४.५५.८ ॥
لك يا من صورتك الرحم الذهبي، يا من ينجي من السامسارا، يا بوروشا القديم، يا الهادئ الداكن: سلام.
14.55.9
अविद्यातिमिरादित्यं भवव्याधिमहौषधिम् ।
संसारार्णवसारं त्वां प्रणमामि गतिर्भव ॥ १४.५५.९ ॥
لك، يا شمس ظلمة الجهل، ويا الدواء العظيم لمرض الوجود، ويا جوهر بحر السامسارا، أنحني؛ كن ملجإي.
14.55.10
सर्ववेदैकवेद्याय सर्ववेदमयाय च ।
वासुदेवाय नित्याय नमो भक्तप्रियाय ते ॥ १४.५५.१० ॥
لك، يا من هو وحده المعروف بجميع الفيدات، يا المكون من جميع الفيدات، يا فاسوديفا الأزلي المحبوب لعابديه: سلام.
14.55.11
दयया दुःखमोहान्मां सुमुद्धर्तुमिहार्हसि ।
कर्मभिर्बहुभिः पापैर्बद्धं पाहि जनार्दन ॥ १४.५५.११ ॥
بالرحمة ينبغي لك أن ترفعني من الألم والوهم. احفظني، أنا المقيد بأعمال وذنوب كثيرة، يا جاناردانا.
14.55.12
विश्वकर्मन्नमस्तेऽस्तु विश्वात्मन्विश्वकसम्भव ।
पद्म्यां ते पृथिवी व्याप्ता शिरसा चावृतं नभः ॥ १४.५५.१२ ॥
سلام لك يا صانع الكون، يا روح الكون، يا منبع الكون! بقدميك تعمّ الأرض، وبرأسك تُغطّى السماء.
14.55.13
द्यावापृथिव्योर्यन्मध्यं जठरेण तवावृतम् ।
भुजाभ्यामावृताश्चाशास्त्वमिदं सर्वमच्युत ॥ १४.५५.१३ ॥
يا أَچيوتا، إن الفضاء بين السماء والأرض ممتلئ ببطنك، والجهات محاطة بذراعيك؛ هذا كله أنت.
14.55.14
संहरस्व पुनर्देव रूपमक्षय्यमुत्तमम् ।
पुनस्त्वां स्वेन रूपेण द्रष्टुमिच्छामि शाश्वतम् ॥ १४.५५.१४ ॥
أيها الإله، أعد هذه الصورة الخالدة العليا إلى حالها؛ أريد أن أراك مرة أخرى في صورتك الأبدية الخاصة.
14.55.15
तमुवाच प्रसन्नात्मा गोविन्दो जनमेजय ।
वरं वृणीष्वेति तदा तमुदङ्कोऽब्रवीदिदम्। ॥ १४.५५.१५ ॥
فقال له غوفيندا، وقد سرّ قلبه، يا جنميجايا: «اختر نعمة». فقال له أُتّانكا هذا.
14.55.16
पर्याप्त एष एवाद्य वरस्त्वत्तो महाद्युते ।
यत्ते रूपमिदं कृष्ण पश्यामि प्रभवाप्ययम् ॥ १४.५५.१६ ॥
أيها المتألّق العظيم، إن هذه النعمة منك اليوم كافية؛ يا كريشنا، أنني أرى صورتك هذه، أصل الخلق وفناءه.
14.55.17
तमब्रकवीत्पुनः कृष्णो मा त्वमत्र विचारय। ॥ १४.५५.१७ ॥
فقال له كريشنا مرة أخرى: «لا تُفكّر في هذا هنا».
14.55.18
अवश्यं करणीयं च यद्येतन्मन्यसे विभो ।
तोयमिच्छामि यत्रेष्टं मरुष्वेतद्धि दुर्लभम् ॥ १४.५५.१८ ॥
أيها السيد، إن رأيت أن هذا لا بد من فعله، فإني أريد ماءً حيث أشاء؛ فإن هذا في الصحراء لنادر حقاً.
14.55.19
ततः संहृत्य तत्तेजः प्रोवाचोदङ्कमीश्वरः ।
एष्टव्ये सति चिन्त्योऽहमित्युक्त्वा द्वारकां ययौ ॥ १४.५५.१९ ॥
فقطع الرب ذلك الضياء وقال لأوداﻧﻜﺎ: «متى كان الأمر واجبًا فاذكرني.» وبعد أن قال هذا مضى إلى دوارﻛﺎ.
14.55.20
ततः कदाचिद्भगवानुदङ्कस्तोयकाङ्क्षया ।
तृषितः परिचक्राम मरौ सस्मार चाच्युतम् ॥ १४.५५.२० ॥
ثم في وقت ما تاق الإله المبارك أوداﻧﻜﺎ إلى الماء، فاشتد عطشه، فتجول في الصحراء وذكر أتشوتا.
14.55.21
ततो दिग्वाससं धीमान्मातङ्गं मलपङ्किनम् ।
अपश्यत मरौ तस्मिञ्श्वयूथपरिवारितम् ॥ १४.५५.२१ ॥
فرأى الحكيم أوداﻧﻜﺎ في تلك الصحراء ماتنغا عاريًا مغطى بالأوساخ، محاطًا بقطيع من الكلاب.
14.55.22
भीषणं बद्धनिस्त्रिंशं बाणकार्मुकधारिणम् ।
तस्याधःस्रोतसोऽपश्यद्वारि भूरि द्विजोत्तमः ॥ १४.५५.२२ ॥
مرعبًا، يحمل سيفًا مشدودًا وقوسًا وسهامًا؛ وتحته في المجرى الجاري رأى خيرة المولودين مرتين ماءً وفيرًا.
14.55.23
स्मरन्नेव च तं प्राह मातङ्गः प्रहसन्निव ।
एह्युदङ्क प्रतीच्छस्व मत्तो वारि भृगूद्वह।
कृपा हि मे सुमहती त्वां दृष्ट्वा तृट्समाश्रितम् ॥ १४.५५.२३ ॥
ثم قال الماتنغا وكأنه يضحك، وهو يتذكره: «تعال يا أوداﻧﻜﺎ، خذ الماء مني، يا خير آل بهرغو! إن رؤيتي لك وأنت مكروب من العطش تملؤني رحمة عظيمة.»
14.55.24
इत्युक्तस्तेन स मुनिस्तत्तोयं नाभ्यनन्दन ।
चिक्षेप च स तं धीमान्वाग्भिरुग्राभिरच्युतम्। ॥ १४.५५.२४ ॥
فلما خاطبه بذلك لم يقبل الحكيم ذلك الماء؛ وألقى الحكيم على أتشوتا كلمات قاسية.
14.55.25
पुनःपुनश्च मातङ्ग पिबस्वेति तमब्रवीत् ।
न चापिबत्स सक्रोधः क्षुभितेनान्तरात्मना ॥ १४.५५.२५ ॥
قال له مرارًا: «اشرب، أيها الماتنغا.» لكنه، وقد امتلأ غضبًا واضطربت نفسه الداخلية، لم يشرب.
14.55.26
स तथा निश्चयात्तेन प्रत्याख्यातो महात्मना ।
श्वभिः सह महाराज तत्रैवान्तरधीयत ॥ १४.५५.२६ ॥
فلما رفضه ذلك العظيم النفس برفض ثابت، أيها الملك العظيم، اختفى هناك نفسه مع الكلاب.
14.55.27
उदङ्कस्तं तथा दृष्ट्वा ततो व्रीडितमानसः ।
मेने प्रलब्धमात्मानं कृष्णेनामित्रघातिना ॥ १४.५५.२७ ॥
رأى أُدَنكا ذلك، فاستحيا في نفسه، وظن أنه قد خُدع من كريشنا، قاتل الأعداء.
14.55.28
अथ तेनैव मार्गेण शङ्कचक्रगदाधरः ।
आजगाम महाबाहुरुदङ्कश्चैनमब्रवीत् ॥ १४.५५.२८ ॥
ثم جاء من ذلك الطريق ذاته ذو الذراعين القويتين، حاملًا الصدفة والقرص والعصا، فقال له أُدَنكا.
14.55.29
न युक्तं तादृशं दातुं त्वया पुरुषसत्तम ।
सलिलं विप्रमुख्येभ्यो मातङ्गस्रोतसा विभो ॥ १४.५५.२९ ॥
لا يليق بك، أيها الأفضل بين الرجال، أيها السيد القدير، أن تعطي مثل ذلك الماء من مجرى الماتنغا لكبار البراهمة.
14.55.30
इत्युक्तवचनं तं तु महाबुद्धिर्जनार्दनः ।
उदङ्कं श्लक्ष्णया वाचा सान्त्वयन्निदमब्रवीत् ॥ १४.५५.३० ॥
فلما خاطبه بذلك، أجاب جاناردانا ذو العقل العظيم، مُطَمْئِنًا أُدَنكا بكلام لطيف، فقال هذا.
14.55.31
यादृशेनेह रूपेण योग्यं दातुं धृतेन वै ।
तादृशं खलु ते दत्तं यच्च त्वं नावबुध्यथाः ॥ १४.५५.३१ ॥
وكما يُعطى هنا ما يليق بالعطاء في صورته المناسبة، أُعطيتَ حقًا مثل ذلك، وإن لم تدرك ذلك.
14.55.32
मया त्वदर्थमुक्तो वै वज्रपाणिः पुरंदरः ।
उदङ्कायामृतं देहि तोयरूपमिति प्रभुः ॥ १४.५५.३२ ॥
من أجلك قلتُ حقًا لبورندارا حامل الصاعقة: «أعطِ أُدَنكا الأمرتا في هيئة الماء»، هكذا قال السيد.
14.55.33
स मामुवाच देवेन्द्र न मर्त्योऽमर्त्यतां व्रजेत् ।
अन्यमस्मै वरं देहीत्यसकृद्भृगुनन्दन ॥ १४.५५.३३ ॥
قال لي: «أيها سيد الآلهة، لا يبلغ الفاني الخلود؛ فأعطِه منحة أخرى». يا ابن بهريغو، قالها مرارًا وتكرارًا.
14.55.34
अमृतं देयमित्येव मयोक्तः स शचीपतिः ।
स मां प्रसाद्य देवेन्द्रः पुनरेवेदमब्रवीत् ॥ १४.५५.३४ ॥
قلتُ: «لا بد أن يُعطى الأمرتا»، فأرضاني سيد شاشي، إندرا، ثم قال هذا مرة أخرى.
14.55.35
यदि देयमवश्यं वै मातङ्गोऽहं महामते ।
भूत्वाऽमृतं प्रदास्यामि भार्गवाय महात्मने ॥ १४.५५.३५ ॥
إن كان لا بد من إعطائه، يا عظيم الفكر، فإنني سأصير ماتانغا وأعطي الأمرتا للبهرغافا العظيم النفس.
14.55.36
यद्येवं प्रतिगृह्णाति भार्गवोऽमृतमद्य वै ।
प्रदातुमेष गच्छामि भार्गवस्यामृतं विभो।
प्रत्याख्यातस्त्वहं तेन दास्यामि न कथञ्चन ॥ १४.५५.३६ ॥
إن قَبِل البهرغافا اليوم الأمرتا هكذا، يا جبار، فإني أذهب لأعطي الأمرتا للبهرغافا. لكنه رفضني، فلن أعطيه بأي حال.
14.55.37
स तथा समयं कृत्वा तेन रूपेण वासवः ।
उपस्थितस्त्वया चापि प्रत्याख्यातोऽमृतं ददत्।
चाण्डालरूपी भगवान्सुमहांस्ते व्यतिक्रमः ॥ १४.५५.३७ ॥
وبعد أن عقد ذلك العهد جاء فاسافا بذلك الهيئة؛ وأنت أيضًا رفضته بينما كان يقدم الرحيق. أيها الموقر في هيئة الجاندالا، هذا تجاوزك الكبير.
14.55.38
यत्तु शक्यं मया कर्तुं भूय एव तवेप्सितम् ।
तोयेप्सां तव दुर्धर्षां करिष्ये सफलामहम् ॥ १४.५५.३८ ॥
لكنني سأفعل مرة أخرى ما هو ممكن لي، مما تشتهيه. سأجعل رغبتك الشديدة في الماء مثمرة.
14.55.39
येष्वहःसु च ते ब्रह्मन्सलिलेप्सा भविष्यति ।
तदा मरौ भविष्यन्ति जलपूर्णाः पयोधराः ॥ १४.५५.३९ ॥
أيها البراهمي، في الأيام التي تنشأ فيها رغبتك في الماء، ستكون في الصحراء غيوم مليئة بالماء.
14.55.40
रसवच्च प्रदास्यन्ति तोयं ते भृगुनन्दन ।
उदङ्गमेघा इत्युक्ताः ख्यातिं यास्यन्ति चापि ते ॥ १४.५५.४० ॥
أيها ابن بهرغو، سيعطونك ماءً عذبًا؛ وتلك الغيوم، المسماة غيوم أودانكا، ستنال الشهرة أيضًا.
14.55.41
इत्युक्तः प्रीतिमान्विप्रः कृष्णेन स बभूव ह ।
अद्याप्युदङ्कमेघाश्च मरौ वर्षन्ति भारत ॥ १४.५५.४१ ॥
وعندما خاطبه كريشنا بذلك، فرح البراهمي. أيها البهاراتا، حتى اليوم تمطر غيوم أودانكا في الصحراء.