மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.55.1
अभिजानामि जगतः कर्तारं त्वां जनार्दन ।
नूनं भवत्प्रसादोऽयमिति मे नास्ति संशयः ॥ १४.५५.१ ॥
ஜனார்தனா! உலகைப் படைப்பவர் நீரே என்பதை நான் அறிவேன். இது நிச்சயமாக உமது அருளே; இதில் எனக்கு ஐயமில்லை.
14.55.2
चित्तं च सुप्रसन्नं मे त्वद्भावगतमच्युत ।
विनिवृत्तश्च मे कोप इति विद्धि परंतप ॥ १४.५५.२ ॥
அச்சுதா! உம் இயல்பில் ஈடுபட்ட என் மனம் மிகவும் தெளிவடைந்துள்ளது; என் கோபம் அடங்கிவிட்டது என்பதை அறிவீராக, பகைவரைச் சுடுபவரே!
14.55.3
यदि त्वनुग्रहं कञ्चित्त्वत्तोऽर्हामि जनार्दन ।
द्रष्टुमिच्छामि ते रूपं वैष्णवं तन्निदर्शय ॥ १४.५५.३ ॥
ஜனார்தனா! உம்மிடமிருந்து ஏதேனும் அருளுக்கு நான் தகுதியுடையவன் என்றால், உமது அந்த வைஷ்ணவ வடிவைக் காண விரும்புகிறேன்; அதைக் காட்டியருளும்.
14.55.4
ततः स तस्मै प्रीतात्मा दर्शयामास तद्वपुः ।
शाश्वतं वैष्णवं धीमान्ददृशे यद्धनंजयः ॥ १४.५५.४ ॥
பின்னர் அவர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவருக்கு அந்த நித்திய வைஷ்ணவ உடலைக் காட்டினார்; அதை ஞானியான தனஞ்சயனும் கண்டிருந்தான்.
14.55.5
स ददर्श महात्मानं विश्वरूपं महाभुजम् ।
सहस्रसूर्यप्रतिमं दीप्तिमत्पावकोपमम्।
सर्वमाकाशमावृत्य तिष्ठन्तं सर्वतोमुखम् ॥ १४.५५.५ ॥
அவர் அந்த மகாத்மாவை விஸ்வரூபத்தில் கண்டான்—பெருந்தோள்களுடையவராய், ஆயிரம் சூரியர்களுக்கு ஒப்பாய், ஒளிரும் நெருப்பைப் போல, வானம் முழுவதையும் மறைத்து நின்று, எல்லாத் திசைகளிலும் முகங்கள் கொண்டவராய்.
14.55.6
तद्दृष्ट्वा परमं रूपं विष्णोर्वैष्णवमद्भुतम् ।
विस्मयं च ययौ विप्रस्तं दृष्ट्वा परमेश्वरम् ॥ १४.५५.६ ॥
விஷ்ணுவின் அந்த உயர்ந்த, அற்புதமான வைஷ்ணவ வடிவைக் கண்டு, அந்த பரமேஸ்வரரைக் கண்டு, அந்த அந்தணர் வியப்பில் ஆழ்ந்தார்.
14.55.7
नमोनमस्ते सर्वात्मन्नारायण परात्मक ।
परमात्मन्पद्मनाभ पुण्डरीकाक्ष माधव ॥ १४.५५.७ ॥
அனைத்தின் ஆத்மாவே, நாராயணா, உயர்ந்த ஆத்மாவே, உமக்கு வணக்கம், வணக்கம். பரமாத்மாவே, பத்மநாபா, புண்டரீகாக்ஷா, மாதவா!
14.55.8
हिरण्यगर्भरूपाय संसारोत्तारणाय च ।
पुरुषाय पुराणाय शान्तश्यामाय ते नमः ॥ १४.५५.८ ॥
பொன்வயிற்றுருவாகியவனும், சம்சாரத்திலிருந்து கரையேற்றுபவனும், புருஷனும், பழையவனும், அமைதியான கருநிறத்தவனுமான உனக்கு வணக்கம்.
14.55.9
अविद्यातिमिरादित्यं भवव्याधिमहौषधिम् ।
संसारार्णवसारं त्वां प्रणमामि गतिर्भव ॥ १४.५५.९ ॥
அறியாமை இருளுக்கு சூரியனும், பிறவி நோய்க்கு மாபெரும் மருந்தும், சம்சார கடலின் சாரமுமான உன்னை வணங்குகிறேன்; எனக்கு புகலிடமாக இரு.
14.55.10
सर्ववेदैकवेद्याय सर्ववेदमयाय च ।
वासुदेवाय नित्याय नमो भक्तप्रियाय ते ॥ १४.५५.१० ॥
எல்லா வேதங்களாலும் ஒன்றாக அறியப்படுபவனும், எல்லா வேதமயமானவனுமான வாசுதேவனும், நித்தியனும், பக்தர்களுக்கு பிரியமானவனுமான உனக்கு வணக்கம்.
14.55.11
दयया दुःखमोहान्मां सुमुद्धर्तुमिहार्हसि ।
कर्मभिर्बहुभिः पापैर्बद्धं पाहि जनार्दन ॥ १४.५५.११ ॥
கருணையால் துக்கத்தினின்றும் மோகத்தினின்றும் என்னை நன்கு தூக்கியெடுக்கத் தகுந்தவன் நீ. பல கர்மங்களாலும் பாவங்களாலும் கட்டுண்ட என்னைக் காப்பாய், ஜனார்தனா.
14.55.12
विश्वकर्मन्नमस्तेऽस्तु विश्वात्मन्विश्वकसम्भव ।
पद्म्यां ते पृथिवी व्याप्ता शिरसा चावृतं नभः ॥ १४.५५.१२ ॥
உலகைப் படைப்பவனே, உனக்கு வணக்கம். உலகின் ஆத்மாவே, உலகின் தோற்றமே! உன் கால்களால் பூமி வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது; தலையால் ஆகாயம் மூடப்பட்டுள்ளது.
14.55.13
द्यावापृथिव्योर्यन्मध्यं जठरेण तवावृतम् ।
भुजाभ्यामावृताश्चाशास्त्वमिदं सर्वमच्युत ॥ १४.५५.१३ ॥
அச்சுதா! வானத்துக்கும் பூமிக்கும் இடைப்பட்ட வெளி உங்கள் வயிற்றால் நிரம்பியுள்ளது; திசைகள் உங்கள் கைகளால் சூழப்பட்டுள்ளன. இவை அனைத்தும் நீரே.
14.55.14
संहरस्व पुनर्देव रूपमक्षय्यमुत्तमम् ।
पुनस्त्वां स्वेन रूपेण द्रष्टुमिच्छामि शाश्वतम् ॥ १४.५५.१४ ॥
தேவா! இந்த அழிவற்ற உயர்ந்த வடிவத்தை மீண்டும் சுருக்கிக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் நித்திய சுய வடிவில் உங்களை மீண்டும் காண விரும்புகிறேன்.
14.55.15
तमुवाच प्रसन्नात्मा गोविन्दो जनमेजय ।
वरं वृणीष्वेति तदा तमुदङ्कोऽब्रवीदिदम्। ॥ १४.५५.१५ ॥
ஜனமேஜயா! அப்போது மகிழ்ந்த மனம் கொண்ட கோவிந்தர் அவனிடம், 'வரம் கேள்' என்றார். அப்போது உத்தங்கன் அவரிடம் இதைச் சொன்னான்.
14.55.16
पर्याप्त एष एवाद्य वरस्त्वत्तो महाद्युते ।
यत्ते रूपमिदं कृष्ण पश्यामि प्रभवाप्ययम् ॥ १४.५५.१६ ॥
மகாஒளியுடையவனே! இன்று உங்களிடமிருந்து இதுவே எனக்குப் போதுமான வரம். கிருஷ்ணா, உங்கள் தோற்றமும் ஒடுக்கமும் ஆகிய இந்த வடிவத்தை நான் காண்கிறேன்.
14.55.17
तमब्रकवीत्पुनः कृष्णो मा त्वमत्र विचारय। ॥ १४.५५.१७ ॥
அப்போது கிருஷ்ணர் அவனிடம் மீண்டும், 'இதைப்பற்றி நீ யோசிக்காதே' என்றார்.
14.55.18
अवश्यं करणीयं च यद्येतन्मन्यसे विभो ।
तोयमिच्छामि यत्रेष्टं मरुष्वेतद्धि दुर्लभम् ॥ १४.५५.१८ ॥
பிரபுவே! இதை நீங்கள் செய்யத்தக்கதாகக் கருதினால், எனக்கு விருப்பமான நீரை விரும்புகிறேன்; பாலைநிலத்தில் இது நிச்சயமாக அரிதானது.
14.55.19
ततः संहृत्य तत्तेजः प्रोवाचोदङ्कमीश्वरः ।
एष्टव्ये सति चिन्त्योऽहमित्युक्त्वा द्वारकां ययौ ॥ १४.५५.१९ ॥
பின்னர் ஈசுவரன் தன் ஒளியை ஒடுக்கி, உதங்கரிடம் கூறினார்: "தேவை ஏற்படும்போது என்னை நினைத்துக்கொள்" என்று சொல்லிவிட்டு துவாரகைக்குச் சென்றார்.
14.55.20
ततः कदाचिद्भगवानुदङ्कस्तोयकाङ्क्षया ।
तृषितः परिचक्राम मरौ सस्मार चाच्युतम् ॥ १४.५५.२० ॥
பின்னொரு காலத்தில் பகவான் உதங்கர் நீரை விரும்பி, தாகத்தால் பாலைநிலத்தில் அலைந்தார்; அச்யுதரை நினைத்தார்.
14.55.21
ततो दिग्वाससं धीमान्मातङ्गं मलपङ्किनम् ।
अपश्यत मरौ तस्मिञ्श्वयूथपरिवारितम् ॥ १४.५५.२१ ॥
பின்னர் அறிவாளியான உதங்கர் பாலைநிலத்தில் திசையையே ஆடையாகக் கொண்ட, அழுக்குப் படிந்த ஒரு மாதங்கனைக் கண்டார்; அவன் நாய்க்கூட்டத்தால் சூழப்பட்டிருந்தான்.
14.55.22
भीषणं बद्धनिस्त्रिंशं बाणकार्मुकधारिणम् ।
तस्याधःस्रोतसोऽपश्यद्वारि भूरि द्विजोत्तमः ॥ १४.५५.२२ ॥
பயங்கரமானவனும், வாளைக் கட்டியவனும், அம்பும் வில்லும் ஏந்தியவனுமான அவனுக்குக் கீழே ஓடும் நீரில், பிராமணர்களில் சிறந்தவர் ஏராளமான நீரைக் கண்டார்.
14.55.23
स्मरन्नेव च तं प्राह मातङ्गः प्रहसन्निव ।
एह्युदङ्क प्रतीच्छस्व मत्तो वारि भृगूद्वह।
कृपा हि मे सुमहती त्वां दृष्ट्वा तृट्समाश्रितम् ॥ १४.५५.२३ ॥
அவரை நினைவுகூர்ந்தவன் போலவே, மாதங்கன் சிரிப்பது போல் கூறினான்: "வா உதங்கா, என்னிடமிருந்து நீரைப் பெற்றுக்கொள், பிருகு குலத்தில் சிறந்தவனே! தாகத்தால் வாடும் உன்னைக் கண்டு எனக்கு மிகுந்த கருணை உண்டாகிறது."
14.55.24
इत्युक्तस्तेन स मुनिस्तत्तोयं नाभ्यनन्दन ।
चिक्षेप च स तं धीमान्वाग्भिरुग्राभिरच्युतम्। ॥ १४.५५.२४ ॥
அவன் இவ்வாறு கூறியதும், அந்த முனிவர் அந்த நீரை ஏற்கவில்லை; அந்த ஞானி அச்யுதனை (மாதங்கனை) கடுமையான சொற்களால் தாக்கினார்.
14.55.25
पुनःपुनश्च मातङ्ग पिबस्वेति तमब्रवीत् ।
न चापिबत्स सक्रोधः क्षुभितेनान्तरात्मना ॥ १४.५५.२५ ॥
அவர் மீண்டும் மீண்டும், 'மாதங்கா, குடி' என்று அவனிடம் சொன்னார். ஆனால் கோபத்தாலும் உள்ளம் கலங்கியவனாக அவன் குடிக்கவில்லை.
14.55.26
स तथा निश्चयात्तेन प्रत्याख्यातो महात्मना ।
श्वभिः सह महाराज तत्रैवान्तरधीयत ॥ १४.५५.२६ ॥
மகாத்மாவால் உறுதியுடன் இவ்வாறு மறுக்கப்பட்டு, மகாராஜாவே, அவன் நாய்களுடன் அங்கேயே மறைந்தான்.
14.55.27
उदङ्कस्तं तथा दृष्ट्वा ततो व्रीडितमानसः ।
मेने प्रलब्धमात्मानं कृष्णेनामित्रघातिना ॥ १४.५५.२७ ॥
உடங்கன் அவனை அவ்வாறு கண்டு, வெட்கித்த மனத்தோடு, எதிரிகளை அழிக்கும் கிருஷ்ணனால் தான் ஏமாற்றப்பட்டதாக நினைத்தான்.
14.55.28
अथ तेनैव मार्गेण शङ्कचक्रगदाधरः ।
आजगाम महाबाहुरुदङ्कश्चैनमब्रवीत् ॥ १४.५५.२८ ॥
பின்னர் அதே வழியில் சங்கு, சக்கரம், கதை ஏந்திய மகாபாகுவான கிருஷ்ணன் வந்தார்; உடங்கன் அவரிடம் சொன்னான்.
14.55.29
न युक्तं तादृशं दातुं त्वया पुरुषसत्तम ।
सलिलं विप्रमुख्येभ्यो मातङ्गस्रोतसा विभो ॥ १४.५५.२९ ॥
புருஷோத்தமா, விபுவே, மாதங்கனின் ஊற்றிலிருந்து வந்த அத்தகைய நீரை சிறந்த பிராமணர்களுக்குக் கொடுப்பது உமக்குத் தகாது.
14.55.30
इत्युक्तवचनं तं तु महाबुद्धिर्जनार्दनः ।
उदङ्कं श्लक्ष्णया वाचा सान्त्वयन्निदमब्रवीत् ॥ १४.५५.३० ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட உடங்கனை, மகாபுத்தி கொண்ட ஜனார்தனன் மென்மையான சொல்லால் தேற்றி இதைச் சொன்னார்.
14.55.31
यादृशेनेह रूपेण योग्यं दातुं धृतेन वै ।
तादृशं खलु ते दत्तं यच्च त्वं नावबुध्यथाः ॥ १४.५५.३१ ॥
இங்கு தகுதியான வடிவில் கொடுக்கவேண்டியதைப் போலவே உனக்கு நிச்சயமாகக் கொடுக்கப்பட்டது; அதை நீ அறியவில்லை.
14.55.32
मया त्वदर्थमुक्तो वै वज्रपाणिः पुरंदरः ।
उदङ्कायामृतं देहि तोयरूपमिति प्रभुः ॥ १४.५५.३२ ॥
உனக்காக வஜ்ரபாணியான புரந்தரனிடம் நான் கூறினேன்: 'உதங்கனுக்கு நீர் வடிவில் அமுதம் கொடு' என்று தலைவன் சொன்னான்.
14.55.33
स मामुवाच देवेन्द्र न मर्त्योऽमर्त्यतां व्रजेत् ।
अन्यमस्मै वरं देहीत्यसकृद्भृगुनन्दन ॥ १४.५५.३३ ॥
அவன் என்னிடம் சொன்னான்: 'தேவேந்திரனே, மனிதன் அமரத்துவத்தை அடைய முடியாது; அவனுக்கு வேறொரு வரம் கொடு.' பிருகுவின் மகனே, இதை அவன் பலமுறை சொன்னான்.
14.55.34
अमृतं देयमित्येव मयोक्तः स शचीपतिः ।
स मां प्रसाद्य देवेन्द्रः पुनरेवेदमब्रवीत् ॥ १४.५५.३४ ॥
'அமுதம் கொடுக்கப்பட வேண்டும்' என்று நான் சொன்னேன்; அப்போது சசீபதியான தேவேந்திரன் என்னை சமாதானப்படுத்தி மீண்டும் இதைச் சொன்னான்.
14.55.35
यदि देयमवश्यं वै मातङ्गोऽहं महामते ।
भूत्वाऽमृतं प्रदास्यामि भार्गवाय महात्मने ॥ १४.५५.३५ ॥
அவசியம் கொடுக்கவேண்டுமானால், ஓ மகாமதியே, நான் மாதங்கனாக மாறி பார்கவ மகாத்மாவுக்கு அமுதம் கொடுப்பேன்.
14.55.36
यद्येवं प्रतिगृह्णाति भार्गवोऽमृतमद्य वै ।
प्रदातुमेष गच्छामि भार्गवस्यामृतं विभो।
प्रत्याख्यातस्त्वहं तेन दास्यामि न कथञ्चन ॥ १४.५५.३६ ॥
பார்கவன் இன்று இவ்வாறு அமுதத்தை ஏற்றுக்கொண்டால், ஓ விபுவே, பார்கவனுக்கு அமுதம் கொடுக்கச் செல்கிறேன். ஆனால் அவனால் நான் நிராகரிக்கப்பட்டேன்; எனவே எந்த வகையிலும் கொடுக்க மாட்டேன்.
14.55.37
स तथा समयं कृत्वा तेन रूपेण वासवः ।
उपस्थितस्त्वया चापि प्रत्याख्यातोऽमृतं ददत्।
चाण्डालरूपी भगवान्सुमहांस्ते व्यतिक्रमः ॥ १४.५५.३७ ॥
இவ்வாறு ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டு அந்த வடிவில் வாசவன் வந்தார். அமிர்தத்தை அளித்தபோது நீயும் அவரை மறுத்தாய். சண்டாள வடிவிலிருந்த பகவானே, இது உன் பெரும் தவறு.
14.55.38
यत्तु शक्यं मया कर्तुं भूय एव तवेप्सितम् ।
तोयेप्सां तव दुर्धर्षां करिष्ये सफलामहम् ॥ १४.५५.३८ ॥
ஆனால் நான் செய்யக்கூடியதை மீண்டும் உனக்கு விரும்பியதற்காகச் செய்வேன். உன் அடக்க முடியாத நீர்த் தாகத்தை நான் பலனுள்ளதாக்குவேன்.
14.55.39
येष्वहःसु च ते ब्रह्मन्सलिलेप्सा भविष्यति ।
तदा मरौ भविष्यन्ति जलपूर्णाः पयोधराः ॥ १४.५५.३९ ॥
பிராமணரே, எந்த நாட்களில் உனக்கு நீர் வேட்கை ஏற்படுமோ, அப்போது பாலைவனத்தில் நீரால் நிரம்பிய மேகங்கள் தோன்றும்.
14.55.40
रसवच्च प्रदास्यन्ति तोयं ते भृगुनन्दन ।
उदङ्गमेघा इत्युक्ताः ख्यातिं यास्यन्ति चापि ते ॥ १४.५५.४० ॥
பிருகுவின் மகனே, அவை உனக்கு சுவையான நீரைத் தரும். 'உதங்க மேகங்கள்' என்று சொல்லப்பட்ட அவை உன் பெயரையும் புகழையும் அடையும்.
14.55.41
इत्युक्तः प्रीतिमान्विप्रः कृष्णेन स बभूव ह ।
अद्याप्युदङ्कमेघाश्च मरौ वर्षन्ति भारत ॥ १४.५५.४१ ॥
கிருஷ்ணரால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்த அந்தணர் மகிழ்ச்சியடைந்தார். ஓ பாரதா, இன்றும் உதங்க மேகங்கள் பாலைவனத்தில் பொழிகின்றன.