Mahābhārata · Adhyāya 14.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.55.1
अभिजानामि जगतः कर्तारं त्वां जनार्दन ।
नूनं भवत्प्रसादोऽयमिति मे नास्ति संशयः ॥ १४.५५.१ ॥
Oh Janārdana, sé que tú eres el creador del mundo. Sin duda esta es tu gracia; de ello no tengo duda.
14.55.2
चित्तं च सुप्रसन्नं मे त्वद्भावगतमच्युत ।
विनिवृत्तश्च मे कोप इति विद्धि परंतप ॥ १४.५५.२ ॥
Oh Acyuta, mi mente, vuelta hacia tu naturaleza, está muy complacida, y mi ira se ha apaciguado; sábelo, oh abrasador de enemigos.
14.55.3
यदि त्वनुग्रहं कञ्चित्त्वत्तोऽर्हामि जनार्दन ।
द्रष्टुमिच्छामि ते रूपं वैष्णवं तन्निदर्शय ॥ १४.५५.३ ॥
Oh Janārdana, si merezco algún favor tuyo, deseo ver tu forma vaiṣṇava; muéstramela.
14.55.4
ततः स तस्मै प्रीतात्मा दर्शयामास तद्वपुः ।
शाश्वतं वैष्णवं धीमान्ददृशे यद्धनंजयः ॥ १४.५५.४ ॥
Entonces, con el ánimo complacido, le mostró aquel cuerpo vaiṣṇava eterno que también había contemplado el sabio Dhanaṃjaya.
14.55.5
स ददर्श महात्मानं विश्वरूपं महाभुजम् ।
सहस्रसूर्यप्रतिमं दीप्तिमत्पावकोपमम्।
सर्वमाकाशमावृत्य तिष्ठन्तं सर्वतोमुखम् ॥ १४.५५.५ ॥
Vio a aquel magnánimo en su forma universal: de grandes brazos, semejante a mil soles, como fuego ardiente, de pie cubriendo todo el cielo, con rostros en todas direcciones.
14.55.6
तद्दृष्ट्वा परमं रूपं विष्णोर्वैष्णवमद्भुतम् ।
विस्मयं च ययौ विप्रस्तं दृष्ट्वा परमेश्वरम् ॥ १४.५५.६ ॥
Al contemplar aquella forma vaiṣṇava suprema y maravillosa de Viṣṇu, y al ver a aquel Señor Supremo, el brahmán quedó lleno de asombro.
14.55.7
नमोनमस्ते सर्वात्मन्नारायण परात्मक ।
परमात्मन्पद्मनाभ पुण्डरीकाक्ष माधव ॥ १४.५५.७ ॥
Reverencia, reverencia a ti, oh alma de todos, Nārāyaṇa, alma suprema. ¡Oh Paramātman, Padmanābha, Puṇḍarīkākṣa, Mādhava!
14.55.8
हिरण्यगर्भरूपाय संसारोत्तारणाय च ।
पुरुषाय पुराणाय शान्तश्यामाय ते नमः ॥ १४.५५.८ ॥
A ti, cuya forma es el útero dorado, que libras del saṃsāra, el Puruṣa, el antiguo, el sereno de color oscuro: salutación.
14.55.9
अविद्यातिमिरादित्यं भवव्याधिमहौषधिम् ।
संसारार्णवसारं त्वां प्रणमामि गतिर्भव ॥ १४.५५.९ ॥
A ti, sol para la oscuridad de la ignorancia, gran medicina para la enfermedad de la existencia, esencia del océano del saṃsāra, me inclino; sé mi refugio.
14.55.10
सर्ववेदैकवेद्याय सर्ववेदमयाय च ।
वासुदेवाय नित्याय नमो भक्तप्रियाय ते ॥ १४.५५.१० ॥
A ti, a quien solo se conoce mediante todos los Vedas, hecho de todos los Vedas, Vāsudeva, el eterno, querido de tus devotos: salutación.
14.55.11
दयया दुःखमोहान्मां सुमुद्धर्तुमिहार्हसि ।
कर्मभिर्बहुभिः पापैर्बद्धं पाहि जनार्दन ॥ १४.५५.११ ॥
Por compasión deberías levantarme bien del sufrimiento y la ilusión. Protégeme, atado por muchas acciones y pecados, oh Janārdana.
14.55.12
विश्वकर्मन्नमस्तेऽस्तु विश्वात्मन्विश्वकसम्भव ।
पद्म्यां ते पृथिवी व्याप्ता शिरसा चावृतं नभः ॥ १४.५५.१२ ॥
Reverencia a ti, oh artífice del universo, oh alma del universo, oh origen del universo. Con tus pies está penetrada la tierra, y con tu cabeza está cubierto el cielo.
14.55.13
द्यावापृथिव्योर्यन्मध्यं जठरेण तवावृतम् ।
भुजाभ्यामावृताश्चाशास्त्वमिदं सर्वमच्युत ॥ १४.५५.१३ ॥
¡Oh Acyuta! El espacio entre el cielo y la tierra está lleno de tu vientre, y las direcciones están rodeadas por tus brazos; todo esto eres tú.
14.55.14
संहरस्व पुनर्देव रूपमक्षय्यमुत्तमम् ।
पुनस्त्वां स्वेन रूपेण द्रष्टुमिच्छामि शाश्वतम् ॥ १४.५५.१४ ॥
¡Oh dios! Recoge de nuevo esta forma imperecedera y suprema; deseo verte otra vez en tu forma eterna.
14.55.15
तमुवाच प्रसन्नात्मा गोविन्दो जनमेजय ।
वरं वृणीष्वेति तदा तमुदङ्कोऽब्रवीदिदम्। ॥ १४.५५.१५ ॥
Entonces Govinda, con el corazón complacido, le dijo: «Pide un don». Entonces Uttaṅka le habló así, ¡oh Janamejaya!
14.55.16
पर्याप्त एष एवाद्य वरस्त्वत्तो महाद्युते ।
यत्ते रूपमिदं कृष्ण पश्यामि प्रभवाप्ययम् ॥ १४.५५.१६ ॥
¡Oh tan resplandeciente! Este es ya suficiente don que recibo de ti hoy: que, Kṛṣṇa, vea esta forma tuya, origen y disolución.
14.55.17
तमब्रकवीत्पुनः कृष्णो मा त्वमत्र विचारय। ॥ १४.५५.१७ ॥
Entonces Kṛṣṇa le dijo de nuevo: «No delibères sobre esto aquí».
14.55.18
अवश्यं करणीयं च यद्येतन्मन्यसे विभो ।
तोयमिच्छामि यत्रेष्टं मरुष्वेतद्धि दुर्लभम् ॥ १४.५५.१८ ॥
¡Oh señor! Si crees que esto debe hacerse, deseo agua donde sea deseada; en el desierto, esto es ciertamente raro.
14.55.19
ततः संहृत्य तत्तेजः प्रोवाचोदङ्कमीश्वरः ।
एष्टव्ये सति चिन्त्योऽहमित्युक्त्वा द्वारकां ययौ ॥ १४.५५.१९ ॥
Entonces el Señor, retirando aquel resplandor, habló a Udaṅka: "Cuando sea necesario y pienses en mí, recuérdame." Dicho esto, partió hacia Dvārakā.
14.55.20
ततः कदाचिद्भगवानुदङ्कस्तोयकाङ्क्षया ।
तृषितः परिचक्राम मरौ सस्मार चाच्युतम् ॥ १४.५५.२० ॥
Entonces, en cierta ocasión, el bienaventurado Udaṅka, deseando agua y sediento, vagó por el desierto y recordó a Acyuta.
14.55.21
ततो दिग्वाससं धीमान्मातङ्गं मलपङ्किनम् ।
अपश्यत मरौ तस्मिञ्श्वयूथपरिवारितम् ॥ १४.५५.२१ ॥
Entonces el sabio Udaṅka vio en aquel desierto a un mātaṅga desnudo, cubierto de suciedad, rodeado por una manada de perros.
14.55.22
भीषणं बद्धनिस्त्रिंशं बाणकार्मुकधारिणम् ।
तस्याधःस्रोतसोऽपश्यद्वारि भूरि द्विजोत्तमः ॥ १४.५५.२२ ॥
Aterrador, con la espada ceñida, portando arco y flechas; y bajo él, en la corriente, el mejor de los dvija vio abundante agua.
14.55.23
स्मरन्नेव च तं प्राह मातङ्गः प्रहसन्निव ।
एह्युदङ्क प्रतीच्छस्व मत्तो वारि भृगूद्वह।
कृपा हि मे सुमहती त्वां दृष्ट्वा तृट्समाश्रितम् ॥ १४.५५.२३ ॥
Recordándole, el mātaṅga, como riéndose, dijo: "Ven, Udaṅka, toma agua de mí, el mejor de los Bhṛgu. Al verte afligido por la sed, mi compasión es muy grande."
14.55.24
इत्युक्तस्तेन स मुनिस्तत्तोयं नाभ्यनन्दन ।
चिक्षेप च स तं धीमान्वाग्भिरुग्राभिरच्युतम्। ॥ १४.५५.२४ ॥
Así interpelado por él, el sabio no aceptó aquella agua; y el sabio lanzó palabras furiosas contra Acyuta.
14.55.25
पुनःपुनश्च मातङ्ग पिबस्वेति तमब्रवीत् ।
न चापिबत्स सक्रोधः क्षुभितेनान्तरात्मना ॥ १४.५५.२५ ॥
Una y otra vez le dijo: "Bebe, oh mātaṅga." Pero él, lleno de ira y con el alma interior agitada, no bebió.
14.55.26
स तथा निश्चयात्तेन प्रत्याख्यातो महात्मना ।
श्वभिः सह महाराज तत्रैवान्तरधीयत ॥ १४.५५.२६ ॥
Así rechazado con firme resolución por aquel de alma grande, oh gran rey, desapareció allí mismo junto con los perros.
14.55.27
उदङ्कस्तं तथा दृष्ट्वा ततो व्रीडितमानसः ।
मेने प्रलब्धमात्मानं कृष्णेनामित्रघातिना ॥ १४.५५.२७ ॥
Al verlo así, Uḍaṅka, con la mente avergonzada, pensó que había sido engañado por Kṛṣṇa, el matador de enemigos.
14.55.28
अथ तेनैव मार्गेण शङ्कचक्रगदाधरः ।
आजगाम महाबाहुरुदङ्कश्चैनमब्रवीत् ॥ १४.५५.२८ ॥
Entonces, por el mismo camino, llegó el de brazos poderosos, portador de concha, disco y maza, y Uḍaṅka le habló.
14.55.29
न युक्तं तादृशं दातुं त्वया पुरुषसत्तम ।
सलिलं विप्रमुख्येभ्यो मातङ्गस्रोतसा विभो ॥ १४.५५.२९ ॥
No te conviene, oh el mejor de los hombres, oh señor poderoso, dar tal agua de la corriente de un mātaṅga a los principales brāhmaṇas.
14.55.30
इत्युक्तवचनं तं तु महाबुद्धिर्जनार्दनः ।
उदङ्कं श्लक्ष्णया वाचा सान्त्वयन्निदमब्रवीत् ॥ १४.५५.३० ॥
Así dirigido, Janārdana, de gran intelecto, consolando a Uḍaṅka con palabras suaves, dijo esto.
14.55.31
यादृशेनेह रूपेण योग्यं दातुं धृतेन वै ।
तादृशं खलु ते दत्तं यच्च त्वं नावबुध्यथाः ॥ १४.५५.३१ ॥
Tal como debe darse aquí lo que es digno de ofrecer, así te fue dado en verdad, aunque tú no lo comprendiste.
14.55.32
मया त्वदर्थमुक्तो वै वज्रपाणिः पुरंदरः ।
उदङ्कायामृतं देहि तोयरूपमिति प्रभुः ॥ १४.५५.३२ ॥
Por ti hablé en verdad al de la mano del rayo, Purandara: 'Da a Udaṅka el néctar en forma de agua', así dijo el señor.
14.55.33
स मामुवाच देवेन्द्र न मर्त्योऽमर्त्यतां व्रजेत् ।
अन्यमस्मै वरं देहीत्यसकृद्भृगुनन्दन ॥ १४.५५.३३ ॥
Él me dijo: 'Oh señor de los dioses, un mortal no puede alcanzar la inmortalidad; dale otro don.' Oh hijo de Bhṛgu, lo repitió una y otra vez.
14.55.34
अमृतं देयमित्येव मयोक्तः स शचीपतिः ।
स मां प्रसाद्य देवेन्द्रः पुनरेवेदमब्रवीत् ॥ १४.५५.३४ ॥
Dije: 'El néctar debe ciertamente ser dado'; entonces el señor de Śacī, Indra, me apaciguó y de nuevo habló así.
14.55.35
यदि देयमवश्यं वै मातङ्गोऽहं महामते ।
भूत्वाऽमृतं प्रदास्यामि भार्गवाय महात्मने ॥ १४.५५.३५ ॥
Si ciertamente debe darse, oh de gran mente, yo, convertido en Mātaṅga, daré el néctar al magnánimo Bhārgava.
14.55.36
यद्येवं प्रतिगृह्णाति भार्गवोऽमृतमद्य वै ।
प्रदातुमेष गच्छामि भार्गवस्यामृतं विभो।
प्रत्याख्यातस्त्वहं तेन दास्यामि न कथञ्चन ॥ १४.५५.३६ ॥
Si el Bhārgava acepta hoy así el néctar, oh poderoso, voy a dar el néctar al Bhārgava. Pero él me ha rechazado, así que de ninguna manera lo daré.
14.55.37
स तथा समयं कृत्वा तेन रूपेण वासवः ।
उपस्थितस्त्वया चापि प्रत्याख्यातोऽमृतं ददत्।
चाण्डालरूपी भगवान्सुमहांस्ते व्यतिक्रमः ॥ १४.५५.३७ ॥
Habiendo hecho ese acuerdo, Vāsava vino en esa forma; y tú también lo rechazaste mientras ofrecía el néctar. Oh venerable en forma de chandāla, esta es tu gran transgresión.
14.55.38
यत्तु शक्यं मया कर्तुं भूय एव तवेप्सितम् ।
तोयेप्सां तव दुर्धर्षां करिष्ये सफलामहम् ॥ १४.५५.३८ ॥
Pero haré de nuevo lo que me es posible, lo que deseas. Haré fructífero tu indomable deseo de agua.
14.55.39
येष्वहःसु च ते ब्रह्मन्सलिलेप्सा भविष्यति ।
तदा मरौ भविष्यन्ति जलपूर्णाः पयोधराः ॥ १४.५५.३९ ॥
Oh brahmán, en los días en que surja tu deseo de agua, entonces en el desierto habrá nubes llenas de agua.
14.55.40
रसवच्च प्रदास्यन्ति तोयं ते भृगुनन्दन ।
उदङ्गमेघा इत्युक्ताः ख्यातिं यास्यन्ति चापि ते ॥ १४.५५.४० ॥
Oh hijo de Bhṛgu, te darán agua dulce; y esas nubes, llamadas nubes de Udaṅka, alcanzarán también fama.
14.55.41
इत्युक्तः प्रीतिमान्विप्रः कृष्णेन स बभूव ह ।
अद्याप्युदङ्कमेघाश्च मरौ वर्षन्ति भारत ॥ १४.५५.४१ ॥
Así dirigido por Kṛṣṇa, el brahmán se alegró. Oh Bhārata, incluso hoy las nubes de Udaṅka llueven en el desierto.