Mahābhārata · Adhyāya 14.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.55.1
अभिजानामि जगतः कर्तारं त्वां जनार्दन ।
नूनं भवत्प्रसादोऽयमिति मे नास्ति संशयः ॥ १४.५५.१ ॥
O Janārdana, ich erkenne dich als den Schöpfer der Welt. Gewiss ist dies deine Gnade; daran habe ich keinen Zweifel.
14.55.2
चित्तं च सुप्रसन्नं मे त्वद्भावगतमच्युत ।
विनिवृत्तश्च मे कोप इति विद्धि परंतप ॥ १४.५५.२ ॥
O Acyuta, mein auf dein Wesen gerichteter Geist ist sehr erfreut, und mein Zorn ist vergangen — wisse dies, o Feindverbrenner.
14.55.3
यदि त्वनुग्रहं कञ्चित्त्वत्तोऽर्हामि जनार्दन ।
द्रष्टुमिच्छामि ते रूपं वैष्णवं तन्निदर्शय ॥ १४.५५.३ ॥
O Janārdana, wenn ich irgendeine Gunst von dir verdiene, so wünsche ich deine vaiṣṇavische Gestalt zu sehen — zeige sie mir.
14.55.4
ततः स तस्मै प्रीतात्मा दर्शयामास तद्वपुः ।
शाश्वतं वैष्णवं धीमान्ददृशे यद्धनंजयः ॥ १४.५५.४ ॥
Dann zeigte er ihm, das Herz erfreut, jenen ewigen vaiṣṇavischen Leib, den auch der weise Dhanaṃjaya geschaut hatte.
14.55.5
स ददर्श महात्मानं विश्वरूपं महाभुजम् ।
सहस्रसूर्यप्रतिमं दीप्तिमत्पावकोपमम्।
सर्वमाकाशमावृत्य तिष्ठन्तं सर्वतोमुखम् ॥ १४.५५.५ ॥
Er sah jenen Hochherzigen in seiner Universalgestalt: großarmig, gleich tausend Sonnen, wie loderndes Feuer, stehend und den ganzen Himmel umhüllend, nach allen Seiten gewandt.
14.55.6
तद्दृष्ट्वा परमं रूपं विष्णोर्वैष्णवमद्भुतम् ।
विस्मयं च ययौ विप्रस्तं दृष्ट्वा परमेश्वरम् ॥ १४.५५.६ ॥
Als der Brahmane jene höchste, wunderbare vaiṣṇavische Gestalt Viṣṇus sah und den höchsten Herrn erblickte, wurde er von Staunen ergriffen.
14.55.7
नमोनमस्ते सर्वात्मन्नारायण परात्मक ।
परमात्मन्पद्मनाभ पुण्डरीकाक्ष माधव ॥ १४.५५.७ ॥
Gruß, Gruß dir, Seele aller, Nārāyaṇa, höchstes Selbst. O höchste Seele, Padmanābha, Puṇḍarīkākṣa, Mādhava!
14.55.8
हिरण्यगर्भरूपाय संसारोत्तारणाय च ।
पुरुषाय पुराणाय शान्तश्यामाय ते नमः ॥ १४.५५.८ ॥
Dir, dessen Gestalt der goldene Keim ist, der aus dem Saṃsāra hinüberführt, dem Puruṣa, dem Uralten, dem stillen Dunklen: Gruß.
14.55.9
अविद्यातिमिरादित्यं भवव्याधिमहौषधिम् ।
संसारार्णवसारं त्वां प्रणमामि गतिर्भव ॥ १४.५५.९ ॥
Dir, Sonne für die Finsternis der Unwissenheit, große Arznei für die Krankheit des Daseins, Essenz des Ozeans des Saṃsāra, verneige ich mich; sei mein Ziel.
14.55.10
सर्ववेदैकवेद्याय सर्ववेदमयाय च ।
वासुदेवाय नित्याय नमो भक्तप्रियाय ते ॥ १४.५५.१० ॥
Dir, der allein durch alle Veden zu erkennen ist, aus allen Veden bestehend, Vāsudeva, dem Ewigen, den Verehrern lieb: Gruß.
14.55.11
दयया दुःखमोहान्मां सुमुद्धर्तुमिहार्हसि ।
कर्मभिर्बहुभिः पापैर्बद्धं पाहि जनार्दन ॥ १४.५५.११ ॥
Aus Mitleid solltest du mich gut aus Leid und Verblendung heben. Beschütze mich, gebunden durch viele Taten und Sünden, o Janārdana.
14.55.12
विश्वकर्मन्नमस्तेऽस्तु विश्वात्मन्विश्वकसम्भव ।
पद्म्यां ते पृथिवी व्याप्ता शिरसा चावृतं नभः ॥ १४.५५.१२ ॥
Gruß dir, o Schöpfer des Alls, o Seele des Alls, o Ursprung des Alls! Durch deine Füße ist die Erde durchdrungen, und durch dein Haupt ist der Himmel bedeckt.
14.55.13
द्यावापृथिव्योर्यन्मध्यं जठरेण तवावृतम् ।
भुजाभ्यामावृताश्चाशास्त्वमिदं सर्वमच्युत ॥ १४.५५.१३ ॥
O Acyuta, der Raum zwischen Himmel und Erde ist von deinem Leib erfüllt, und die Himmelsrichtungen sind von deinen Armen umschlossen; all dies bist du.
14.55.14
संहरस्व पुनर्देव रूपमक्षय्यमुत्तमम् ।
पुनस्त्वां स्वेन रूपेण द्रष्टुमिच्छामि शाश्वतम् ॥ १४.५५.१४ ॥
O Gott, zieh diese unvergängliche, höchste Gestalt wieder zurück; ich wünsche dich wieder in deiner eigenen ewigen Gestalt zu sehen.
14.55.15
तमुवाच प्रसन्नात्मा गोविन्दो जनमेजय ।
वरं वृणीष्वेति तदा तमुदङ्कोऽब्रवीदिदम्। ॥ १४.५५.१५ ॥
Da sprach Govinda, dessen Herz erfreut war, zu ihm, o Janamejaya: »Wähle dir einen Segen.« Da sprach Uttaṅka zu ihm dies.
14.55.16
पर्याप्त एष एवाद्य वरस्त्वत्तो महाद्युते ।
यत्ते रूपमिदं कृष्ण पश्यामि प्रभवाप्ययम् ॥ १४.५५.१६ ॥
O Hochstrahlender, dieser eine Segen von dir genügt mir heute: dass ich, Kṛṣṇa, deine Gestalt sehe, Ursprung und Vergehen.
14.55.17
तमब्रकवीत्पुनः कृष्णो मा त्वमत्र विचारय। ॥ १४.५५.१७ ॥
Da sprach Kṛṣṇa wieder zu ihm: »Überlege hierüber nicht.«
14.55.18
अवश्यं करणीयं च यद्येतन्मन्यसे विभो ।
तोयमिच्छामि यत्रेष्टं मरुष्वेतद्धि दुर्लभम् ॥ १४.५५.१८ ॥
O Herr, wenn du meinst, dass dies geschehen muss, wünsche ich Wasser dort, wo es erwünscht ist; in der Wüste ist dies in der Tat selten.
14.55.19
ततः संहृत्य तत्तेजः प्रोवाचोदङ्कमीश्वरः ।
एष्टव्ये सति चिन्त्योऽहमित्युक्त्वा द्वारकां ययौ ॥ १४.५५.१९ ॥
Da sammelte der Herr seinen Glanz wieder ein, sprach zu Udaṅka: "Wenn es zu tun ist und du an mich denkst, so sei meiner gedacht", und ging nach Dvārakā.
14.55.20
ततः कदाचिद्भगवानुदङ्कस्तोयकाङ्क्षया ।
तृषितः परिचक्राम मरौ सस्मार चाच्युतम् ॥ १४.५५.२० ॥
Dann wanderte der gesegnete Udaṅka eines Tages, nach Wasser verlangend und durstig, in der Wüste umher und gedachte Acyutas.
14.55.21
ततो दिग्वाससं धीमान्मातङ्गं मलपङ्किनम् ।
अपश्यत मरौ तस्मिञ्श्वयूथपरिवारितम् ॥ १४.५५.२१ ॥
Da sah der weise Udaṅka in jener Wüste einen nackten Mātaṅga, mit Schmutz bedeckt, umgeben von einem Rudel Hunde.
14.55.22
भीषणं बद्धनिस्त्रिंशं बाणकार्मुकधारिणम् ।
तस्याधःस्रोतसोऽपश्यद्वारि भूरि द्विजोत्तमः ॥ १४.५५.२२ ॥
Furchterregend, mit angebundenem Schwert, Bogen und Pfeilen tragend — und unter ihm sah der Vorzüglichste der Zweimalgeborenen im strömenden Wasser reichlich Wasser.
14.55.23
स्मरन्नेव च तं प्राह मातङ्गः प्रहसन्निव ।
एह्युदङ्क प्रतीच्छस्व मत्तो वारि भृगूद्वह।
कृपा हि मे सुमहती त्वां दृष्ट्वा तृट्समाश्रितम् ॥ १४.५५.२३ ॥
Ihn erinnernd sprach der Mātaṅga, als lache er: "Komm, Udaṅka, nimm Wasser von mir, Bester der Bhṛgus! Dich von Durst geplagt zu sehen, erfüllt mich mit großem Mitleid."
14.55.24
इत्युक्तस्तेन स मुनिस्तत्तोयं नाभ्यनन्दन ।
चिक्षेप च स तं धीमान्वाग्भिरुग्राभिरच्युतम्। ॥ १४.५५.२४ ॥
So angesprochen, nahm der Weise jenes Wasser nicht an; und der Kluge schleuderte Acyuta harte Worte entgegen.
14.55.25
पुनःपुनश्च मातङ्ग पिबस्वेति तमब्रवीत् ।
न चापिबत्स सक्रोधः क्षुभितेनान्तरात्मना ॥ १४.५५.२५ ॥
Immer wieder sagte er zu ihm: »Trink, o Mātaṅga.« Doch er, voll Zorn, die innere Seele erregt, trank nicht.
14.55.26
स तथा निश्चयात्तेन प्रत्याख्यातो महात्मना ।
श्वभिः सह महाराज तत्रैवान्तरधीयत ॥ १४.५५.२६ ॥
So von jenem Großseligen mit fester Entschlossenheit zurückgewiesen, o großer König, verschwand er an Ort und Stelle zusammen mit den Hunden.
14.55.27
उदङ्कस्तं तथा दृष्ट्वा ततो व्रीडितमानसः ।
मेने प्रलब्धमात्मानं कृष्णेनामित्रघातिना ॥ १४.५५.२७ ॥
Als Uḍaṅka ihn so sah, dachte er mit beschämtem Sinn, er sei von Kṛṣṇa, dem Feindetöter, getäuscht worden.
14.55.28
अथ तेनैव मार्गेण शङ्कचक्रगदाधरः ।
आजगाम महाबाहुरुदङ्कश्चैनमब्रवीत् ॥ १४.५५.२८ ॥
Da kam auf demselben Weg der Starkarmige, Träger von Muschel, Diskus und Keule, und Uḍaṅka sprach zu ihm.
14.55.29
न युक्तं तादृशं दातुं त्वया पुरुषसत्तम ।
सलिलं विप्रमुख्येभ्यो मातङ्गस्रोतसा विभो ॥ १४.५५.२९ ॥
Es ziemt dir nicht, o Bester der Männer, o mächtiger Herr, solches Wasser aus dem Strom eines Mātaṅga den vornehmsten Brahmanen zu geben.
14.55.30
इत्युक्तवचनं तं तु महाबुद्धिर्जनार्दनः ।
उदङ्कं श्लक्ष्णया वाचा सान्त्वयन्निदमब्रवीत् ॥ १४.५५.३० ॥
So angesprochen sprach Janārdana, der Große an Einsicht, Uḍaṅka mit sanften Worten tröstend, dies.
14.55.31
यादृशेनेह रूपेण योग्यं दातुं धृतेन वै ।
तादृशं खलु ते दत्तं यच्च त्वं नावबुध्यथाः ॥ १४.५५.३१ ॥
Gerade in der Gestalt, in der hier das Angemessene zu geben ist, wurde dir wahrlich gegeben, doch du hast es nicht erkannt.
14.55.32
मया त्वदर्थमुक्तो वै वज्रपाणिः पुरंदरः ।
उदङ्कायामृतं देहि तोयरूपमिति प्रभुः ॥ १४.५५.३२ ॥
Für dich sprach ich wahrlich zu Purandara, dem Donnerkeulenträger: 'Gib Udaṅka das Amṛta in Gestalt von Wasser', so sprach der Herr.
14.55.33
स मामुवाच देवेन्द्र न मर्त्योऽमर्त्यतां व्रजेत् ।
अन्यमस्मै वरं देहीत्यसकृद्भृगुनन्दन ॥ १४.५५.३३ ॥
Er sprach zu mir: 'O Herr der Götter, ein Sterblicher kann nicht unsterblich werden; gib ihm eine andere Gabe.' O Sohn des Bhṛgu, dies wiederholte er immer wieder.
14.55.34
अमृतं देयमित्येव मयोक्तः स शचीपतिः ।
स मां प्रसाद्य देवेन्द्रः पुनरेवेदमब्रवीत् ॥ १४.५५.३४ ॥
Ich sprach: 'Das Amṛta muss gewiss gegeben werden'; da besänftigte mich der Herr der Śacī, Indra, und sprach erneut so.
14.55.35
यदि देयमवश्यं वै मातङ्गोऽहं महामते ।
भूत्वाऽमृतं प्रदास्यामि भार्गवाय महात्मने ॥ १४.५५.३५ ॥
Wenn es gewiss gegeben werden muss, o Großgesinnter, werde ich als Mātaṅga das Amṛta dem großherzigen Bhārgava geben.
14.55.36
यद्येवं प्रतिगृह्णाति भार्गवोऽमृतमद्य वै ।
प्रदातुमेष गच्छामि भार्गवस्यामृतं विभो।
प्रत्याख्यातस्त्वहं तेन दास्यामि न कथञ्चन ॥ १४.५५.३६ ॥
Nimmt der Bhārgava heute das Amṛta so an, o Mächtiger, so gehe ich, es dem Bhārgava zu geben. Doch er hat mich zurückgewiesen, daher werde ich es keinesfalls geben.
14.55.37
स तथा समयं कृत्वा तेन रूपेण वासवः ।
उपस्थितस्त्वया चापि प्रत्याख्यातोऽमृतं ददत्।
चाण्डालरूपी भगवान्सुमहांस्ते व्यतिक्रमः ॥ १४.५५.३७ ॥
Nachdem er so vereinbart hatte, kam Vāsava in jener Gestalt; und auch du wiesest ihn zurück, als er den Nektar reichte. O Ehrwürdiger in der Gestalt eines Caṇḍāla, dies ist dein großes Vergehen.
14.55.38
यत्तु शक्यं मया कर्तुं भूय एव तवेप्सितम् ।
तोयेप्सां तव दुर्धर्षां करिष्ये सफलामहम् ॥ १४.५५.३८ ॥
Doch was mir möglich ist, werde ich dir abermals tun, was du begehrst. Ich werde dein unbezwingbares Verlangen nach Wasser fruchtbar machen.
14.55.39
येष्वहःसु च ते ब्रह्मन्सलिलेप्सा भविष्यति ।
तदा मरौ भविष्यन्ति जलपूर्णाः पयोधराः ॥ १४.५५.३९ ॥
O Brahmane, an den Tagen, an denen dein Verlangen nach Wasser entsteht, werden in der Wüste Wolken voller Wasser sein.
14.55.40
रसवच्च प्रदास्यन्ति तोयं ते भृगुनन्दन ।
उदङ्गमेघा इत्युक्ताः ख्यातिं यास्यन्ति चापि ते ॥ १४.५५.४० ॥
O Sohn des Bhṛgu, sie werden dir süßes Wasser geben; und jene Wolken, Udaṅka-Wolken genannt, werden ebenfalls Ruhm erlangen.
14.55.41
इत्युक्तः प्रीतिमान्विप्रः कृष्णेन स बभूव ह ।
अद्याप्युदङ्कमेघाश्च मरौ वर्षन्ति भारत ॥ १४.५५.४१ ॥
So angesprochen von Kṛṣṇa, wurde der Brahmane erfreut. O Bhārata, noch heute regnen die Udaṅka-Wolken in der Wüste.