ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 14.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.55.1
अभिजानामि जगतः कर्तारं त्वां जनार्दन ।
नूनं भवत्प्रसादोऽयमिति मे नास्ति संशयः ॥ १४.५५.१ ॥
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ! ଜଗତର କର୍ତ୍ତା ଆପଣ ବୋଲି ମୁଁ ଜାଣେ। ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ, ଏଥିରେ ମୋର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
14.55.2
चित्तं च सुप्रसन्नं मे त्वद्भावगतमच्युत ।
विनिवृत्तश्च मे कोप इति विद्धि परंतप ॥ १४.५५.२ ॥
ହେ ଅଚ୍ୟୁତ! ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱଭାବରେ ଲୀନ ମୋର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ; ମୋର କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି ବୋଲି ଜାଣନ୍ତୁ, ହେ ଶତ୍ରୁତାପକ!
14.55.3
यदि त्वनुग्रहं कञ्चित्त्वत्तोऽर्हामि जनार्दन ।
द्रष्टुमिच्छामि ते रूपं वैष्णवं तन्निदर्शय ॥ १४.५५.३ ॥
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ! ଆପଣଙ୍କଠାରୁ କିଛି ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇବାକୁ ଯଦି ମୁଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ଆପଣଙ୍କର ସେହି ବୈଷ୍ଣବ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ; ତାହା ମୋତେ ଦେଖାନ୍ତୁ।
14.55.4
ततः स तस्मै प्रीतात्मा दर्शयामास तद्वपुः ।
शाश्वतं वैष्णवं धीमान्ददृशे यद्धनंजयः ॥ १४.५५.४ ॥
ତା'ପରେ ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ ତାହାକୁ ନିଜର ସେହି ଶାଶ୍ୱତ ବୈଷ୍ଣବ ଶରୀର ଦେଖାଇଲେ, ଯାହା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଧନଞ୍ଜୟ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଥିଲେ।
14.55.5
स ददर्श महात्मानं विश्वरूपं महाभुजम् ।
सहस्रसूर्यप्रतिमं दीप्तिमत्पावकोपमम्।
सर्वमाकाशमावृत्य तिष्ठन्तं सर्वतोमुखम् ॥ १४.५५.५ ॥
ସେ ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱରୂପରେ ଦେଖିଲା—ମହାବାହୁ, ସହସ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିପରି, ସମସ୍ତ ଆକାଶ ଆବୃତ କରି ଠିଆ ହୋଇଥିବା, ସର୍ବତୋମୁଖ।
14.55.6
तद्दृष्ट्वा परमं रूपं विष्णोर्वैष्णवमद्भुतम् ।
विस्मयं च ययौ विप्रस्तं दृष्ट्वा परमेश्वरम् ॥ १४.५५.६ ॥
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସେହି ପରମ, ଅଦ୍ଭୁତ ବୈଷ୍ଣବ ରୂପ ଦେଖି, ସେହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ।
14.55.7
नमोनमस्ते सर्वात्मन्नारायण परात्मक ।
परमात्मन्पद्मनाभ पुण्डरीकाक्ष माधव ॥ १४.५५.७ ॥
ସର୍ବାତ୍ମନ୍, ନାରାୟଣ, ପରାତ୍ମନ୍, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର। ହେ ପରମାତ୍ମନ୍, ପଦ୍ମନାଭ, ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ, ମାଧବ!
14.55.8
हिरण्यगर्भरूपाय संसारोत्तारणाय च ।
पुरुषाय पुराणाय शान्तश्यामाय ते नमः ॥ १४.५५.८ ॥
ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭରୂପ, ସଂସାରରୁ ଉଦ୍ଧାରକାରୀ, ପୁରୁଷ, ପୁରାଣ, ଶାନ୍ତ-ଶ୍ୟାମ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
14.55.9
अविद्यातिमिरादित्यं भवव्याधिमहौषधिम् ।
संसारार्णवसारं त्वां प्रणमामि गतिर्भव ॥ १४.५५.९ ॥
ଅବିଦ୍ୟା ଅନ୍ଧକାରର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଭବରୋଗର ମହୌଷଧି, ସଂସାରସାଗରର ସାର ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି; ମୋର ଗତି ହୁଅନ୍ତୁ।
14.55.10
सर्ववेदैकवेद्याय सर्ववेदमयाय च ।
वासुदेवाय नित्याय नमो भक्तप्रियाय ते ॥ १४.५५.१० ॥
ସର୍ବବେଦ ଦ୍ୱାରା ଏକମାତ୍ର ଜ୍ଞେୟ, ସର୍ବବେଦମୟ, ବାସୁଦେବ, ନିତ୍ୟ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
14.55.11
दयया दुःखमोहान्मां सुमुद्धर्तुमिहार्हसि ।
कर्मभिर्बहुभिः पापैर्बद्धं पाहि जनार्दन ॥ १४.५५.११ ॥
ଦୟାରେ ଦୁଃଖ ଓ ମୋହରୁ ମୋତେ ଭଲ ଭାବେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଆପଣଙ୍କର ଉଚିତ। ବହୁ କର୍ମ ଓ ପାପରେ ବନ୍ଧା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ହେ ଜନାର୍ଦନ।
14.55.12
विश्वकर्मन्नमस्तेऽस्तु विश्वात्मन्विश्वकसम्भव ।
पद्म्यां ते पृथिवी व्याप्ता शिरसा चावृतं नभः ॥ १४.५५.१२ ॥
ହେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ହେଉ। ହେ ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ହେ ବିଶ୍ୱସମ୍ଭବ! ଆପଣଙ୍କ ପାଦରେ ପୃଥିବୀ ବ୍ୟାପ୍ତ; ମସ୍ତକରେ ଆକାଶ ଆବୃତ।
14.55.13
द्यावापृथिव्योर्यन्मध्यं जठरेण तवावृतम् ।
भुजाभ्यामावृताश्चाशास्त्वमिदं सर्वमच्युत ॥ १४.५५.१३ ॥
ହେ ଅଚ୍ୟୁତ! ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅନ୍ତରାଳ ଆପଣଙ୍କ ଉଦରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଦିଗ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ବାହୁରେ ଆବୃତ। ଏ ସବୁ ଆପଣ ହିଁ।
14.55.14
संहरस्व पुनर्देव रूपमक्षय्यमुत्तमम् ।
पुनस्त्वां स्वेन रूपेण द्रष्टुमिच्छामि शाश्वतम् ॥ १४.५५.१४ ॥
ହେ ଦେବ! ଏହି ଅକ୍ଷୟ ଓ ଉତ୍ତମ ରୂପକୁ ପୁନର୍ବାର ସଂହାର କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ଶାଶ୍ୱତ ସ୍ୱରୂପରେ ପୁନର୍ବାର ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
14.55.15
तमुवाच प्रसन्नात्मा गोविन्दो जनमेजय ।
वरं वृणीष्वेति तदा तमुदङ्कोऽब्रवीदिदम्। ॥ १४.५५.१५ ॥
ହେ ଜନମେଜୟ! ତେବେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୃଦୟ ଗୋବିନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ବର ମାଗ।' ସେତେବେଳେ ଉତ୍ତଙ୍କ ତାଙ୍କୁ ଏହା କହିଲେ।
14.55.16
पर्याप्त एष एवाद्य वरस्त्वत्तो महाद्युते ।
यत्ते रूपमिदं कृष्ण पश्यामि प्रभवाप्ययम् ॥ १४.५५.१६ ॥
ହେ ମହାତେଜସ୍ୱୀ! ଆଜି ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ଏହି ବର ମୋ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ; ହେ କୃଷ୍ଣ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ଲୟ ଥିବା ଆପଣଙ୍କ ଏହି ରୂପ ମୁଁ ଦେଖୁଛି।
14.55.17
तमब्रकवीत्पुनः कृष्णो मा त्वमत्र विचारय। ॥ १४.५५.१७ ॥
ତେବେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର କହିଲେ, 'ଏ ବିଷୟରେ ତୁମେ ବିଚାର କର ନାହିଁ।'
14.55.18
अवश्यं करणीयं च यद्येतन्मन्यसे विभो ।
तोयमिच्छामि यत्रेष्टं मरुष्वेतद्धि दुर्लभम् ॥ १४.५५.१८ ॥
ହେ ବିଭୋ! ଯଦି ଆପଣ ଏହା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ମନେ କରନ୍ତି, ତେବେ ମୋର ଇଷ୍ଟ ଜଳ ମୁଁ ଚାହେଁ; ମରୁଭୂମିରେ ଏହା ପ୍ରକୃତରେ ଦୁର୍ଲଭ।
14.55.19
ततः संहृत्य तत्तेजः प्रोवाचोदङ्कमीश्वरः ।
एष्टव्ये सति चिन्त्योऽहमित्युक्त्वा द्वारकां ययौ ॥ १४.५५.१९ ॥
ଏଥର ଈଶ୍ବର ନିଜ ତେଜ ସଂହାର କରି ଉଦଙ୍କଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବ" ଏହା କହି ସେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ।
14.55.20
ततः कदाचिद्भगवानुदङ्कस्तोयकाङ्क्षया ।
तृषितः परिचक्राम मरौ सस्मार चाच्युतम् ॥ १४.५५.२० ॥
ଏକଦା ଭଗବାନ ଉଦଙ୍କ ଜଳର ଇଚ୍ଛାରେ ତୃଷିତ ହୋଇ ମରୁଭୂମିରେ ବୁଲିଲେ ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
14.55.21
ततो दिग्वाससं धीमान्मातङ्गं मलपङ्किनम् ।
अपश्यत मरौ तस्मिञ्श्वयूथपरिवारितम् ॥ १४.५५.२१ ॥
ଏଥର ବୁଦ୍ଧିମାନ ଉଦଙ୍କ ମରୁଭୂମିରେ ଦିଗମ୍ବର, ମଳଲିପ୍ତ, କୁକୁରଙ୍କ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଘେରା ଏକ ମାତଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ।
14.55.22
भीषणं बद्धनिस्त्रिंशं बाणकार्मुकधारिणम् ।
तस्याधःस्रोतसोऽपश्यद्वारि भूरि द्विजोत्तमः ॥ १४.५५.२२ ॥
ଭୟଙ୍କର, ଖଡ୍ଗ ବାନ୍ଧିଥିବା, ବାଣ-ଧନୁ ଧରିଥିବା ତାହାର ତଳ ସ୍ରୋତରେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ ପ୍ରଚୁର ଜଳ ଦେଖିଲେ।
14.55.23
स्मरन्नेव च तं प्राह मातङ्गः प्रहसन्निव ।
एह्युदङ्क प्रतीच्छस्व मत्तो वारि भृगूद्वह।
कृपा हि मे सुमहती त्वां दृष्ट्वा तृट्समाश्रितम् ॥ १४.५५.२३ ॥
ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ମାତ୍ରେ ମାତଙ୍ଗ ହସି ହସି କହିଲା, "ଆ ଉଦଙ୍କ, ମୋଠାରୁ ଜଳ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ଭୃଗୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ! ତୃଷିତ ତୁମକୁ ଦେଖି ମୋର ବହୁତ କରୁଣା ହେଉଛି।"
14.55.24
इत्युक्तस्तेन स मुनिस्तत्तोयं नाभ्यनन्दन ।
चिक्षेप च स तं धीमान्वाग्भिरुग्राभिरच्युतम्। ॥ १४.५५.२४ ॥
ସେ ଏହା କହିବା ପରେ ସେହି ମୁନି ସେ ଜଳ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ; ଏବଂ ସେହି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ (ମାତଙ୍ଗଙ୍କୁ) କଠୋର ବାକ୍ୟରେ ଧିକ୍କାର କଲେ।
14.55.25
पुनःपुनश्च मातङ्ग पिबस्वेति तमब्रवीत् ।
न चापिबत्स सक्रोधः क्षुभितेनान्तरात्मना ॥ १४.५५.२५ ॥
ସେ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ, 'ହେ ମାତଙ୍ଗ, ପିଅ।' କିନ୍ତୁ କ୍ରୋଧରେ, ଅନ୍ତରାତ୍ମା କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ ସେ ପିଇଲା ନାହିଁ।
14.55.26
स तथा निश्चयात्तेन प्रत्याख्यातो महात्मना ।
श्वभिः सह महाराज तत्रैवान्तरधीयत ॥ १४.५५.२६ ॥
ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ଏହିପରି ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାତ ହୋଇ, ହେ ମହାରାଜ, ସେ କୁକୁରମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ହିଁ ଅନ୍ତର୍ହିତ ହେଲା।
14.55.27
उदङ्कस्तं तथा दृष्ट्वा ततो व्रीडितमानसः ।
मेने प्रलब्धमात्मानं कृष्णेनामित्रघातिना ॥ १४.५५.२७ ॥
ଉଦଙ୍କ ତାହାକୁ ସେପରି ଦେଖି, ଲଜ୍ଜିତ ମନରେ ଭାବିଲା ଯେ ଶତ୍ରୁଘାତୀ କୃଷ୍ଣ ତାହାକୁ ପ୍ରତାରଣା କରିଛନ୍ତି।
14.55.28
अथ तेनैव मार्गेण शङ्कचक्रगदाधरः ।
आजगाम महाबाहुरुदङ्कश्चैनमब्रवीत् ॥ १४.५५.२८ ॥
ତା'ପରେ ସେହି ପଥରେ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ମହାବାହୁ ଆସିଲେ; ଉଦଙ୍କ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲା।
14.55.29
न युक्तं तादृशं दातुं त्वया पुरुषसत्तम ।
सलिलं विप्रमुख्येभ्यो मातङ्गस्रोतसा विभो ॥ १४.५५.२९ ॥
ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ହେ ବିଭୁ, ମାତଙ୍ଗର ସ୍ରୋତରୁ ଆସିଥିବା ଏପରି ଜଳ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦେବା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ।
14.55.30
इत्युक्तवचनं तं तु महाबुद्धिर्जनार्दनः ।
उदङ्कं श्लक्ष्णया वाचा सान्त्वयन्निदमब्रवीत् ॥ १४.५५.३० ॥
ଏପରି କହିଲା ଉଦଙ୍କଙ୍କୁ ମହାବୁଦ୍ଧି ଜନାର୍ଦନ କୋମଳ ବାଣୀରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ଏହା କହିଲେ।
14.55.31
यादृशेनेह रूपेण योग्यं दातुं धृतेन वै ।
तादृशं खलु ते दत्तं यच्च त्वं नावबुध्यथाः ॥ १४.५५.३१ ॥
ଏଠାରେ ଯୋଗ୍ୟ ରୂପରେ ଯାହା ଦେବାର ଥିଲା, ତାହା ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଦିଆଯାଇଛି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାହା ବୁଝିପାରିଲ ନାହିଁ।
14.55.32
मया त्वदर्थमुक्तो वै वज्रपाणिः पुरंदरः ।
उदङ्कायामृतं देहि तोयरूपमिति प्रभुः ॥ १४.५५.३२ ॥
ତୁମ ପାଇଁ ବଜ୍ରପାଣି ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ ମୁଁ କହିଥିଲି; ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, 'ଉଦଙ୍କକୁ ଜଳରୂପେ ଅମୃତ ଦିଅ'।
14.55.33
स मामुवाच देवेन्द्र न मर्त्योऽमर्त्यतां व्रजेत् ।
अन्यमस्मै वरं देहीत्यसकृद्भृगुनन्दन ॥ १४.५५.३३ ॥
ସେ ମୋତେ କହିଲେ, 'ହେ ଦେବେନ୍ଦ୍ର, ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ଅମରତ୍ୱ ପାଇବ ନାହିଁ; ତାକୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ବର ଦିଅ।' ହେ ଭୃଗୁନନ୍ଦନ, ଏହା ସେ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ।
14.55.34
अमृतं देयमित्येव मयोक्तः स शचीपतिः ।
स मां प्रसाद्य देवेन्द्रः पुनरेवेदमब्रवीत् ॥ १४.५५.३४ ॥
'ଅମୃତ ଅବଶ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ' ବୋଲି ମୁଁ କହିଲି; ତେବେ ଶଚୀପତି ଦେବେନ୍ଦ୍ର ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରି ପୁନର୍ବାର ଏହା କହିଲେ।
14.55.35
यदि देयमवश्यं वै मातङ्गोऽहं महामते ।
भूत्वाऽमृतं प्रदास्यामि भार्गवाय महात्मने ॥ १४.५५.३५ ॥
ଯଦି ଅବଶ୍ୟ ଦେବାକୁ ହୁଏ, ହେ ମହାମତି, ମୁଁ ମାତଙ୍ଗ ହୋଇ ଭାର୍ଗବ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଅମୃତ ଦେବି।
14.55.36
यद्येवं प्रतिगृह्णाति भार्गवोऽमृतमद्य वै ।
प्रदातुमेष गच्छामि भार्गवस्यामृतं विभो।
प्रत्याख्यातस्त्वहं तेन दास्यामि न कथञ्चन ॥ १४.५५.३६ ॥
ଭାର୍ଗବ ଆଜି ଏହିପରି ଅମୃତ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ହେ ବିଭୋ, ମୁଁ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଅମୃତ ଦେବାକୁ ଯାଉଛି। କିନ୍ତୁ ସେ ମୋତେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଛନ୍ତି; ତେଣୁ ମୁଁ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଦେବି ନାହିଁ।
14.55.37
स तथा समयं कृत्वा तेन रूपेण वासवः ।
उपस्थितस्त्वया चापि प्रत्याख्यातोऽमृतं ददत्।
चाण्डालरूपी भगवान्सुमहांस्ते व्यतिक्रमः ॥ १४.५५.३७ ॥
ଏହିପରି ଚୁକ୍ତି କରି ସେହି ରୂପରେ ବାସବ ଆସିଥିଲେ। ଅମୃତ ଦେବାବେଳେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲ। ଚାଣ୍ଡାଳରୂପୀ ଭଗବନ୍, ଏହା ତୁମର ବଡ଼ ଅତିକ୍ରମ।
14.55.38
यत्तु शक्यं मया कर्तुं भूय एव तवेप्सितम् ।
तोयेप्सां तव दुर्धर्षां करिष्ये सफलामहम् ॥ १४.५५.३८ ॥
କିନ୍ତୁ ମୋ ପକ୍ଷରେ ଯାହା ସମ୍ଭବ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ମୁଁ ପୁଣି ତାହା କରିବି। ତୁମର ଦୁର୍ଧର୍ଷ ଜଳ-ଇଚ୍ଛାକୁ ମୁଁ ସଫଳ କରିବି।
14.55.39
येष्वहःसु च ते ब्रह्मन्सलिलेप्सा भविष्यति ।
तदा मरौ भविष्यन्ति जलपूर्णाः पयोधराः ॥ १४.५५.३९ ॥
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ତୁମର ଜଳ-ଇଚ୍ଛା ହେବ, ସେତେବେଳେ ମରୁଭୂମିରେ ଜଳପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘ ରହିବେ।
14.55.40
रसवच्च प्रदास्यन्ति तोयं ते भृगुनन्दन ।
उदङ्गमेघा इत्युक्ताः ख्यातिं यास्यन्ति चापि ते ॥ १४.५५.४० ॥
ହେ ଭୃଗୁନନ୍ଦନ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ରସଯୁକ୍ତ ଜଳ ଦେବେ। 'ଉଦଙ୍ଗ-ମେଘ' ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିବା ସେମାନେ ତୁମ ଖ୍ୟାତି ମଧ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ।
14.55.41
इत्युक्तः प्रीतिमान्विप्रः कृष्णेन स बभूव ह ।
अद्याप्युदङ्कमेघाश्च मरौ वर्षन्ति भारत ॥ १४.५५.४१ ॥
କୃଷ୍ଣ ଏପରି କହିବାରୁ ସେ ବିପ୍ର ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ହେ ଭାରତ, ଆଜି ମଧ୍ୟ ଉଦଙ୍କ-ମେଘ ମରୁଭୂମିରେ ବର୍ଷା କରନ୍ତି।