Mahābhārata · Adhyāya 14.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.55.1
अभिजानामि जगतः कर्तारं त्वां जनार्दन ।
नूनं भवत्प्रसादोऽयमिति मे नास्ति संशयः ॥ १४.५५.१ ॥
Ó Janārdana, eu sei que tu és o criador do mundo. Certamente esta é a tua graça; disto não tenho dúvida.
14.55.2
चित्तं च सुप्रसन्नं मे त्वद्भावगतमच्युत ।
विनिवृत्तश्च मे कोप इति विद्धि परंतप ॥ १४.५५.२ ॥
Ó Acyuta, a minha mente, voltada para a tua natureza, está muito satisfeita, e a minha ira se extinguiu — sabe disto, ó queimador de inimigos.
14.55.3
यदि त्वनुग्रहं कञ्चित्त्वत्तोऽर्हामि जनार्दन ।
द्रष्टुमिच्छामि ते रूपं वैष्णवं तन्निदर्शय ॥ १४.५५.३ ॥
Ó Janārdana, se mereço alguma graça de tua parte, desejo ver a tua forma vaiṣṇava — mostra-ma.
14.55.4
ततः स तस्मै प्रीतात्मा दर्शयामास तद्वपुः ।
शाश्वतं वैष्णवं धीमान्ददृशे यद्धनंजयः ॥ १४.५५.४ ॥
Então, com o coração alegre, mostrou-lhe aquele corpo vaiṣṇava eterno que também o sábio Dhanaṃjaya contemplara.
14.55.5
स ददर्श महात्मानं विश्वरूपं महाभुजम् ।
सहस्रसूर्यप्रतिमं दीप्तिमत्पावकोपमम्।
सर्वमाकाशमावृत्य तिष्ठन्तं सर्वतोमुखम् ॥ १४.५५.५ ॥
Viu aquele de grande alma em sua forma universal: de grandes braços, semelhante a mil sóis, como fogo flamejante, de pé, envolvendo todo o céu, voltado para todas as direções.
14.55.6
तद्दृष्ट्वा परमं रूपं विष्णोर्वैष्णवमद्भुतम् ।
विस्मयं च ययौ विप्रस्तं दृष्ट्वा परमेश्वरम् ॥ १४.५५.६ ॥
Ao ver aquela forma vaiṣṇava suprema e maravilhosa de Viṣṇu, e ao contemplar aquele Senhor Supremo, o brâmane foi tomado de espanto.
14.55.7
नमोनमस्ते सर्वात्मन्नारायण परात्मक ।
परमात्मन्पद्मनाभ पुण्डरीकाक्ष माधव ॥ १४.५५.७ ॥
Saudações, saudações a ti, alma de todos, Nārāyaṇa, eu supremo. Ó Paramātman, Padmanābha, Puṇḍarīkākṣa, Mādhava!
14.55.8
हिरण्यगर्भरूपाय संसारोत्तारणाय च ।
पुरुषाय पुराणाय शान्तश्यामाय ते नमः ॥ १४.५५.८ ॥
A ti, cuja forma é o útero dourado, que transporta do saṃsāra, o Puruṣa, o antigo, o calmo de tez escura: saudações.
14.55.9
अविद्यातिमिरादित्यं भवव्याधिमहौषधिम् ।
संसारार्णवसारं त्वां प्रणमामि गतिर्भव ॥ १४.५५.९ ॥
A ti, sol para a escuridão da ignorância, grande remédio para a doença da existência, essência do oceano do saṃsāra, prostro-me; sê o meu refúgio.
14.55.10
सर्ववेदैकवेद्याय सर्ववेदमयाय च ।
वासुदेवाय नित्याय नमो भक्तप्रियाय ते ॥ १४.५५.१० ॥
A ti, que só és conhecido por todos os Vedas, feito de todos os Vedas, Vāsudeva, o eterno, querido dos teus devotos: saudações.
14.55.11
दयया दुःखमोहान्मां सुमुद्धर्तुमिहार्हसि ।
कर्मभिर्बहुभिः पापैर्बद्धं पाहि जनार्दन ॥ १४.५५.११ ॥
Por compaixão deverias erguer-me bem do sofrimento e da ilusão. Protege-me, preso por muitas ações e pecados, ó Janārdana.
14.55.12
विश्वकर्मन्नमस्तेऽस्तु विश्वात्मन्विश्वकसम्भव ।
पद्म्यां ते पृथिवी व्याप्ता शिरसा चावृतं नभः ॥ १४.५५.१२ ॥
Saudações a ti, ó artífice do universo, ó alma do universo, ó origem do universo! Pelos teus pés a terra está penetrada, e pela tua cabeça o céu está coberto.
14.55.13
द्यावापृथिव्योर्यन्मध्यं जठरेण तवावृतम् ।
भुजाभ्यामावृताश्चाशास्त्वमिदं सर्वमच्युत ॥ १४.५५.१३ ॥
Ó Acyuta, o espaço entre o céu e a terra está preenchido pelo teu ventre, e as direções estão envolvidas pelos teus braços; tudo isto és tu.
14.55.14
संहरस्व पुनर्देव रूपमक्षय्यमुत्तमम् ।
पुनस्त्वां स्वेन रूपेण द्रष्टुमिच्छामि शाश्वतम् ॥ १४.५५.१४ ॥
Ó deus, recolhe de novo esta forma imperecível e suprema; desejo ver-te outra vez na tua forma eterna.
14.55.15
तमुवाच प्रसन्नात्मा गोविन्दो जनमेजय ।
वरं वृणीष्वेति तदा तमुदङ्कोऽब्रवीदिदम्। ॥ १४.५५.१५ ॥
Então Govinda, com o coração satisfeito, disse-lhe, ó Janamejaya: «Escolhe uma bênção.» Então Uttaṅka lhe disse isto.
14.55.16
पर्याप्त एष एवाद्य वरस्त्वत्तो महाद्युते ।
यत्ते रूपमिदं कृष्ण पश्यामि प्रभवाप्ययम् ॥ १४.५५.१६ ॥
Ó tão resplandecente, esta é hoje a única bênção de que preciso de ti: que, Kṛṣṇa, eu veja esta tua forma, origem e dissolução.
14.55.17
तमब्रकवीत्पुनः कृष्णो मा त्वमत्र विचारय। ॥ १४.५५.१७ ॥
Então Kṛṣṇa disse-lhe de novo: «Não deliberes sobre isto aqui.»
14.55.18
अवश्यं करणीयं च यद्येतन्मन्यसे विभो ।
तोयमिच्छामि यत्रेष्टं मरुष्वेतद्धि दुर्लभम् ॥ १४.५५.१८ ॥
Ó senhor, se julgas que isto deve ser feito, desejo água onde ela for desejada; no deserto, isto é de facto raro.
14.55.19
ततः संहृत्य तत्तेजः प्रोवाचोदङ्कमीश्वरः ।
एष्टव्ये सति चिन्त्योऽहमित्युक्त्वा द्वारकां ययौ ॥ १४.५५.१९ ॥
Então o Senhor, recolhendo aquele esplendor, falou a Udaṅka: "Quando for preciso e pensares em mim, lembra-te de mim." Dito isto, partiu para Dvārakā.
14.55.20
ततः कदाचिद्भगवानुदङ्कस्तोयकाङ्क्षया ।
तृषितः परिचक्राम मरौ सस्मार चाच्युतम् ॥ १४.५५.२० ॥
Então, certa vez, o bem-aventurado Udaṅka, desejando água e sedento, vagueou pelo deserto e lembrou-se de Acyuta.
14.55.21
ततो दिग्वाससं धीमान्मातङ्गं मलपङ्किनम् ।
अपश्यत मरौ तस्मिञ्श्वयूथपरिवारितम् ॥ १४.५५.२१ ॥
Então o sábio Udaṅka viu naquele deserto um mātaṅga nu, coberto de sujeira, cercado por uma matilha de cães.
14.55.22
भीषणं बद्धनिस्त्रिंशं बाणकार्मुकधारिणम् ।
तस्याधःस्रोतसोऽपश्यद्वारि भूरि द्विजोत्तमः ॥ १४.५५.२२ ॥
Terrível, com a espada presa, portando arco e flechas; e sob ele, na corrente, o melhor dos duas vezes nascidos viu água abundante.
14.55.23
स्मरन्नेव च तं प्राह मातङ्गः प्रहसन्निव ।
एह्युदङ्क प्रतीच्छस्व मत्तो वारि भृगूद्वह।
कृपा हि मे सुमहती त्वां दृष्ट्वा तृट्समाश्रितम् ॥ १४.५५.२३ ॥
Lembrando-se dele, o mātaṅga, como que rindo, disse: "Vem, Udaṅka, recebe água de mim, o melhor dos Bhṛgu. Ao ver-te afligido pela sede, a minha compaixão é muito grande."
14.55.24
इत्युक्तस्तेन स मुनिस्तत्तोयं नाभ्यनन्दन ।
चिक्षेप च स तं धीमान्वाग्भिरुग्राभिरच्युतम्। ॥ १४.५५.२४ ॥
Assim interpelado por ele, o sábio não aceitou aquela água; e o sábio lançou palavras violentas contra Acyuta.
14.55.25
पुनःपुनश्च मातङ्ग पिबस्वेति तमब्रवीत् ।
न चापिबत्स सक्रोधः क्षुभितेनान्तरात्मना ॥ १४.५५.२५ ॥
Repetidamente disse-lhe: "Bebe, ó Mātaṅga." Mas ele, cheio de ira, com a alma interior agitada, não bebeu.
14.55.26
स तथा निश्चयात्तेन प्रत्याख्यातो महात्मना ।
श्वभिः सह महाराज तत्रैवान्तरधीयत ॥ १४.५५.२६ ॥
Assim recusado com firme resolução por aquele de grande alma, ó grande rei, desapareceu ali mesmo, junto com os cães.
14.55.27
उदङ्कस्तं तथा दृष्ट्वा ततो व्रीडितमानसः ।
मेने प्रलब्धमात्मानं कृष्णेनामित्रघातिना ॥ १४.५५.२७ ॥
Ao vê-lo assim, Uḍaṅka, com a mente envergonhada, julgou-se enganado por Kṛṣṇa, o matador de inimigos.
14.55.28
अथ तेनैव मार्गेण शङ्कचक्रगदाधरः ।
आजगाम महाबाहुरुदङ्कश्चैनमब्रवीत् ॥ १४.५५.२८ ॥
Então, pelo mesmo caminho, chegou o de braços poderosos, portador da concha, do disco e da maça, e Uḍaṅka lhe falou.
14.55.29
न युक्तं तादृशं दातुं त्वया पुरुषसत्तम ।
सलिलं विप्रमुख्येभ्यो मातङ्गस्रोतसा विभो ॥ १४.५५.२९ ॥
Não te convém, ó melhor dos homens, ó poderoso senhor, dar tal água da corrente de um mātaṅga aos principais brāhmaṇas.
14.55.30
इत्युक्तवचनं तं तु महाबुद्धिर्जनार्दनः ।
उदङ्कं श्लक्ष्णया वाचा सान्त्वयन्निदमब्रवीत् ॥ १४.५५.३० ॥
Assim interpelado, Janārdana, de grande inteligência, consolando Uḍaṅka com palavras suaves, disse isto.
14.55.31
यादृशेनेह रूपेण योग्यं दातुं धृतेन वै ।
तादृशं खलु ते दत्तं यच्च त्वं नावबुध्यथाः ॥ १४.५५.३१ ॥
Exatamente na forma em que aqui se deve dar o que é digno, assim te foi dado, embora tu não o tenhas percebido.
14.55.32
मया त्वदर्थमुक्तो वै वज्रपाणिः पुरंदरः ।
उदङ्कायामृतं देहि तोयरूपमिति प्रभुः ॥ १४.५५.३२ ॥
Por tua causa falei a Purandara, o de mão de raio: 'Dá a Udaṅka o néctar em forma de água', disse o senhor.
14.55.33
स मामुवाच देवेन्द्र न मर्त्योऽमर्त्यतां व्रजेत् ।
अन्यमस्मै वरं देहीत्यसकृद्भृगुनन्दन ॥ १४.५५.३३ ॥
Ele me disse: 'Ó senhor dos deuses, um mortal não pode alcançar a imortalidade; dá-lhe outro dom.' Ó filho de Bhṛgu, repetiu isto vezes sem conta.
14.55.34
अमृतं देयमित्येव मयोक्तः स शचीपतिः ।
स मां प्रसाद्य देवेन्द्रः पुनरेवेदमब्रवीत् ॥ १४.५५.३४ ॥
Eu disse: 'O néctar deve certamente ser dado'; então o senhor de Śacī, Indra, apaziguou-me e falou de novo assim.
14.55.35
यदि देयमवश्यं वै मातङ्गोऽहं महामते ।
भूत्वाऽमृतं प्रदास्यामि भार्गवाय महात्मने ॥ १४.५५.३५ ॥
Se deve certamente ser dado, ó de grande mente, eu, tornado um Mātaṅga, darei o néctar ao magnânimo Bhārgava.
14.55.36
यद्येवं प्रतिगृह्णाति भार्गवोऽमृतमद्य वै ।
प्रदातुमेष गच्छामि भार्गवस्यामृतं विभो।
प्रत्याख्यातस्त्वहं तेन दास्यामि न कथञ्चन ॥ १४.५५.३६ ॥
Se o Bhārgava aceita hoje o néctar assim, ó poderoso, vou dar o néctar ao Bhārgava. Mas ele me rejeitou, por isso de forma alguma o darei.
14.55.37
स तथा समयं कृत्वा तेन रूपेण वासवः ।
उपस्थितस्त्वया चापि प्रत्याख्यातोऽमृतं ददत्।
चाण्डालरूपी भगवान्सुमहांस्ते व्यतिक्रमः ॥ १४.५५.३७ ॥
Tendo feito tal acordo, Vāsava veio naquela forma; e tu também o rejeitaste enquanto ele oferecia o néctar. Ó venerável em forma de chandāla, esta é a tua grande transgressão.
14.55.38
यत्तु शक्यं मया कर्तुं भूय एव तवेप्सितम् ।
तोयेप्सां तव दुर्धर्षां करिष्ये सफलामहम् ॥ १४.५५.३८ ॥
Mas farei de novo o que me é possível, o que desejas. Tornarei frutífero o teu desejo indomável de água.
14.55.39
येष्वहःसु च ते ब्रह्मन्सलिलेप्सा भविष्यति ।
तदा मरौ भविष्यन्ति जलपूर्णाः पयोधराः ॥ १४.५५.३९ ॥
Ó brâmane, nos dias em que surgir o teu desejo de água, então haverá no deserto nuvens cheias de água.
14.55.40
रसवच्च प्रदास्यन्ति तोयं ते भृगुनन्दन ।
उदङ्गमेघा इत्युक्ताः ख्यातिं यास्यन्ति चापि ते ॥ १४.५५.४० ॥
Ó filho de Bhṛgu, eles te darão água saborosa; e essas nuvens, chamadas nuvens de Udaṅka, também alcançarão fama.
14.55.41
इत्युक्तः प्रीतिमान्विप्रः कृष्णेन स बभूव ह ।
अद्याप्युदङ्कमेघाश्च मरौ वर्षन्ति भारत ॥ १४.५५.४१ ॥
Assim interpelado por Kṛṣṇa, o brâmane ficou feliz. Ó Bhārata, ainda hoje as nuvens de Udaṅka chovem no deserto.