ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 14.59
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.59.1
उदङ्कस्य वरं दत्त्वा गोविन्दो द्विजत्तम ।
अत ऊर्ध्वं महाबाहुः किं चकार महायशाः ॥ १४.५९.१ ॥
ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଉଦଙ୍କଙ୍କୁ ବର ଦେଇ ମହାବାହୁ ମହାଯଶା ଗୋବିନ୍ଦ ପରେ କ'ଣ କଲେ?
14.59.2
उदङ्काय वरं दत्त्वा प्रायात्सात्यकिना सह ।
द्वारकामेव गोविन्दः शीघ्रवेगैर्महाहयैः ॥ १४.५९.२ ॥
ଉଦଙ୍କଙ୍କୁ ବର ଦେଇ ଗୋବିନ୍ଦ ସାତ୍ୟକି ସହିତ ଦ୍ରୁତଗାମୀ ମହାଅଶ୍ୱରେ ଦ୍ୱାରକା ଅଭିମୁଖେ ଗଲେ।
14.59.3
सरांसि सरितश्चैव वनानि च गिरींस्तथा ।
अतिक्रम्याससादाथ रम्यां द्वारवतीं पुरीम् ॥ १४.५९.३ ॥
ସରୋବର, ନଦୀ, ବନ ଓ ପର୍ବତ ଅତିକ୍ରମ କରି ସେମାନେ ରମ୍ୟ ଦ୍ୱାରବତୀ ନଗରୀରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
14.59.4
वर्तमाने महाराज महे रैवतकस्य च ।
उपायात्पुण्डरीकाक्षो युयुधानानुगस्तदा ॥ १४.५९.४ ॥
ହେ ମହାରାଜ, ରୈବତକ ପର୍ବତରେ ମହୋତ୍ସବ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ଯୁଯୁଧାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
14.59.5
अलङ्कृतस्तु स गिरिर्नानारूपैर्विचित्रितैः ।
बभौ रत्नमयैः कोशैः संवृतः पुरुर्षर्षभ ॥ १४.५९.५ ॥
ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ପର୍ବତ ନାନା ରୂପରେ ସଜ୍ଜିତ ଓ ରତ୍ନମୟ କୋଷରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
14.59.6
काञ्चनस्रग्भिरग्र्याभिः सुमनोभिस्तथैव च ।
वासोभिश्च महाशैलः कल्पवृक्षैस्तथैव च ॥ १४.५९.६ ॥
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା, ଉତ୍ତମ ପୁଷ୍ପ, ବସ୍ତ୍ର ଓ କଳ୍ପବୃକ୍ଷରେ ସେ ମହାଶୈଳ ସଜ୍ଜିତ ଥିଲା।
14.59.7
दीपवृक्षैश्च सौवर्णैरभीक्ष्णमुपशोभितः ।
गुहानिर्झरदेशेषु दिवाभूतो बभूव ह ॥ १४.५९.७ ॥
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦୀପବୃକ୍ଷରେ ତାହା ନିରନ୍ତର ଶୋଭିତ ଥିଲା; ଗୁମ୍ଫା ଓ ଝରଣା ଅଞ୍ଚଳରେ ତାହା ଦିନ ପରି ହୋଇଗଲା।
14.59.8
एताकाभिर्विचित्राभिः सघण्टाभिः समन्ततः ।
पुंभिः स्त्रीभिश्च संघुष्टः प्रगीत इव चाभवत्।
अतीव प्रेक्षणीयोऽभून्मेरुर्मुनिगणैरिव ॥ १४.५९.८ ॥
ଏହି ବିଚିତ୍ର ଘଣ୍ଟାଯୁକ୍ତ ସଜ୍ଜାରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ନରନାରୀଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହୋଇ ତାହା ଯେପରି ଗୀତ ହେଉଥିଲା। ମେରୁ ମୁନିଗଣ ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦର୍ଶନୀୟ ହେଲା।
14.59.9
मत्तानां हृष्टरूपाणां स्त्रीणां पुंसां च भारत ।
गायतां पर्वतेन्द्रस्य दिविस्पृगिव निःस्वनः ॥ १४.५९.९ ॥
ହେ ଭାରତ, ମତ୍ତ ଓ ହର୍ଷିତ ରୂପ ଥିବା ନାରୀ-ପୁରୁଷଙ୍କ ଗୀତରେ ପର୍ବତରାଜଙ୍କ ଧ୍ୱନି ଯେପରି ଆକାଶ ଛୁଉଥିଲା।
14.59.10
प्रमत्तमत्तसम्मत्तक्ष्वेडितोद्धुष्टसंकुलः ।
तथा किलकिलाशब्दैर्भूधरोऽभून्मनोहरः ॥ १४.५९.१० ॥
ଉନ୍ମତ୍ତ, ମତ୍ତ ଓ ବାତୁଳଙ୍କ ଚିତ୍କାରରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କିଳିକିଳି ଶବ୍ଦରେ ସେ ପର୍ବତ ମନୋହର ହେଲା।
14.59.11
विपणापणवान्रम्यो भक्ष्यभोज्यविहारवान् ।
वस्त्रमाल्योत्करयुतो वीणावेणुमृदङ्गवान् ॥ १४.५९.११ ॥
ବଜାର ଓ ଦୋକାନରେ ରମ୍ୟ, ଭକ୍ଷ୍ୟ-ଭୋଜ୍ୟ ଓ ବିହାରସ୍ଥଳୀ ସହିତ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ମାଳାର ରାଶିରେ ଯୁକ୍ତ, ବୀଣା, ବେଣୁ ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ସହିତ।
14.59.12
सुरामैरेयमिश्रेण भक्ष्यभोज्येन चैव ह ।
दीनान्धकृपणादिभ्यो दीयमानेन चानिशम्।
बभौ परमकल्याणो महस्तस्य महागिरेः ॥ १४.५९.१२ ॥
ସୁରା ଓ ମୈରେୟ ମଦ୍ୟ ମିଶ୍ରିତ ଭକ୍ଷ୍ୟ-ଭୋଜ୍ୟରେ, ଏବଂ ଦୀନ, ଅନ୍ଧ, କୃପଣ ଆଦିଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଦାନ ଦିଆଯିବାରୁ, ସେହି ମହାପର୍ବତର ପରମ କଲ୍ୟାଣକାରୀ ତେଜ ଝଲସିଲା।
14.59.13
पुण्यावसथवान्वीरैः पुण्यकृद्भिर्निषेवितः ।
विहारो वृष्णिवीराणां महे रैवतस्य ह ॥ १४.५९.१३ ॥
ପୁଣ୍ୟ ନିବାସଯୁକ୍ତ, ପୁଣ୍ୟକର୍ମୀ ବୀରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ସେହି ସ୍ଥାନ ରୈବତ ମହୋତ୍ସବରେ ବୃଷ୍ଣି ବୀରମାନଙ୍କର ବିହାରସ୍ଥଳ ଥିଲା।
14.59.14
स नानावेश्मसंकीर्णो देवलोक इवाबभौ ।
तदा च कृष्णसान्निध्यान्मुदा देवगणैर्युतः ॥ १४.५९.१४ ॥
ଅନେକ ଗୃହରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସେ ଦେବଲୋକ ପରି ଶୋଭାୟମାନ ହେଲା; ସେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ଆନନ୍ଦରେ ଦେବଗଣଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ।
14.59.15
स्तुवन्त्यन्तर्हिता देवा गन्धर्वाश्च सहर्षिभिः ।
साधकः सर्वधर्माणामसुराणां विनाशकः ॥ १४.५९.१५ ॥
ଲୁଚିଥିବା ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି — ସର୍ବ ଧର୍ମର ସାଧକ, ଅସୁରମାନଙ୍କର ବିନାଶକଙ୍କୁ।
14.59.16
त्वं स्रष्टा सृज्यमाधारं कारणं धर्मवेदवित् ।
त्वया सत्क्रियते देव ज जानीमोऽत्र मायया ॥ १४.५९.१६ ॥
ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ସୃଷ୍ଟ ବସ୍ତୁର ଆଧାର ଓ କାରଣ ତୁମେ; ଧର୍ମ ଓ ବେଦ ଜାଣିଥିବା। ହେ ଦେବ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ; ଏଠାରେ ଆମେ ତୁମକୁ ମାୟାରେ ଜାଣୁ।
14.59.17
केवलं त्वाऽभिजानीमः शरणं परमेश्वरम् ।
ब्रह्मादीनां च गोविन्द सान्निध्वं शरणं नमः ॥ १४.५९.१७ ॥
କେବଳ ତୁମକୁ ଆମେ ଜାଣୁ — ଶରଣ୍ୟ, ପରମେଶ୍ୱର; ବ୍ରହ୍ମାଦିଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଶରଣ ତୁମେ। ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ହିଁ ଶରଣ; ନମସ୍କାର।
14.59.18
इति स्तुते मानुषैश्च पूजिते देवकीसुते ।
शक्रसद्मप्रतीकाशो बभूव स हि शैलराट् ॥ १४.५९.१८ ॥
ଏପରି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ଓ ପୂଜିତ ଦେବକୀସୁତଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଶୈଳରାଟ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଭବନ ପରି ହୋଇଗଲା।
14.59.19
ततः सम्पूज्यमानः स विवेश भवनं शुभम् ।
गोविन्दः सात्यकिश्चैव जग्मतुर्भवनं स्वकम् ॥ १४.५९.१९ ॥
ତା'ପରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସେ ଶୁଭ ଭବନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ ଓ ସାତ୍ୟକି ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ଭବନକୁ ଗଲେ।
14.59.20
विवेश च प्रहृष्टात्मा चिरकालप्रवासतः ।
कृत्वा नसुकरं कर्म दानवेष्विव वासवः ॥ १४.५९.२० ॥
ଦୀର୍ଘ ପ୍ରବାସ ପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଠିନ କର୍ମ କରି ଇନ୍ଦ୍ର ପରି।
14.59.21
उपायान्तं तु वार्ष्णेयं भोजवृष्ण्यन्धकास्तथा ।
अभ्यगच्चन्महात्मानं देवा इव शतक्रतुम् ॥ १४.५९.२१ ॥
ବାର୍ଷ୍ଣେୟ ନିକଟକୁ ଆସୁଥିବା ବେଳେ ଭୋଜ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଅଭ୍ୟର୍ଥନା କରିବାକୁ ଗଲେ, ଦେବତାମାନେ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କୁ ଯେପରି ଯାଆନ୍ତି।
14.59.22
स तानभ्यर्च्य मेधावी पृष्ट्वा च कुशलं तदा ।
अभ्यवादयत प्रीतः पितरं मातरं तदा ॥ १४.५९.२२ ॥
ସେହି ମେଧାବୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କୁଶଳ ପଚାରିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
14.59.23
ताभ्यां स सम्परिष्वक्तः सान्त्वितश्च महाभुजः ।
उपोपविष्टैः सर्वैस्तैर्वृष्णिभिः परिवारितः ॥ १४.५९.२३ ॥
ସେହି ଦୁହିଁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ମହାବାହୁ ଆଲିଙ୍ଗିତ ଓ ସାନ୍ତ୍ୱିତ ହେଲେ; ସେଠାରେ ବସିଥିବା ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଗଲେ।
14.59.24
स विश्रान्तो महातेजाः कृतपादावनेजनः ।
कथयामास तत्सर्वं पृष्टः पित्रा महाहवम् ॥ १४.५९.२४ ॥
ବିଶ୍ରାମ ନେଇ, ପାଦ ଧୋଇ ସେହି ମହାତେଜସ୍ୱୀ ପିତାଙ୍କ ପଚାରିବାରୁ ସେହି ମହାଯୁଦ୍ଧର ସବୁ କଥା କହିଲେ।