Mahābhārata · Adhyāya 14.63
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.63.1
श्रुत्वैतद्वचनं ब्रह्मन्व्यासेनोक्तं महात्मना ।
अश्वमेधं प्रति तदा किं भूयः प्रचकार ह ॥ १४.६३.१ ॥
O Brahmane, was tat er nun erneut in Bezug auf das Pferdeopfer, nachdem er diese Worte des großmütigen Vyāsa gehört hatte?
14.63.2
रत्नं च यन्मरुत्तेनि निहितं वसुधातले ।
तदवाप कथं चेति तन्मे ब्रूहि द्विजोत्तम ॥ १४.६३.२ ॥
Wie gelangte er in den Besitz jenes Juwels, das Marutta unter der Erde verborgen hatte? Sag es mir, o Bester der Zweimalgeborenen.
14.63.3
श्रुत्वा द्वैपायनवचो धर्मिराजो युधिष्ठिरः ।
भ्रातॄन्सर्वान्समानाय्य काले वचनमब्रवीत् ॥ १४.६३.३ ॥
Nachdem er die Worte Dvaipāyanas gehört hatte, versammelte König Yudhiṣṭhira, der Herr des Dharma, alle seine Brüder und sprach zu gegebener Zeit diese Worte.
14.63.4
अर्जुनं भीमसेनं च माद्रीपुत्रौ यमावपि ।
श्रुतं वो वचनं वीराः सौहृदाद्यन्महात्मना ॥ १४.६३.४ ॥
O Helden, Arjuna, Bhīmasena und die beiden Söhne Mādrīs, die Zwillinge: Ihr habt aus Zuneigung die Worte gehört, die der großmütige Mann gesprochen hat.
14.63.5
कुरूणां हितकामेन प्रोक्तं कृष्णेन धीमता ।
तपोवृद्धेनि महता सुहृदां भूतिमिच्छता ॥ १४.६३.५ ॥
Gesprochen von dem weisen Kṛṣṇa, der das Wohl der Kurus wollte, im Askese alt und groß, der das Gedeihen seiner Freunde wünschte.
14.63.6
गुरुणा धर्मशीलेन व्यासेनाद्भुतकर्मणा ।
भीष्मेण च महाप्राज्ञ गोविन्देनि च धीमता ॥ १४.६३.६ ॥
Der Lehrer Vyāsa, dessen Wesen Dharma ist und dessen Taten wunderbar sind, Bhīṣma von großer Weisheit und der weise Govinda (sprachen ebenfalls).
14.63.7
संस्मृत्य तदहं सम्यक्कर्तुमिच्छामि पाण्डवाः ।
आयत्यां च तदात्वे च सर्वेषां तद्धि नो हितम् ॥ १४.६३.७ ॥
Dessen gedenkend möchte ich es recht tun, ihr Pāṇḍavas; denn das ist unser aller Wohl, in Zukunft wie jetzt.
14.63.8
अनुबन्धे च कल्याणं यद्वचो ब्रह्मवादिनः ।
इयं हि वसुधा सर्वा क्षीणरत्ना कुरूद्वहाः ॥ १४.६३.८ ॥
Und in dessen Fortsetzung liegt das heilbringende Wort des Brahman-Sehers; denn diese ganze Erde, o Bester der Kurus, ist ihrer Juwelen beraubt.
14.63.9
तच्चाचष्ट तदा व्यासो मरुत्तस्य धनं नृपाः ।
यद्येतद्वो बहुमतं मन्यध्वं वा क्षमं यदि।
तदानयामहे सर्वे कतं वा भीम मन्यसे ॥ १४.६३.९ ॥
Da berichtete Vyāsa vom Reichtum des Marutta. Ihr Könige, wenn euch dies sehr willkommen oder angemessen erscheint, so wollen wir alle es herbeibringen; oder, o Bhīma, was du für richtig hältst.
14.63.10
इत्युक्तवाक्ये नृपतौ तदा कुरुकुलोद्वह ।
भीमसेनो नृपश्रेष्ठं प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत् ॥ १४.६३.१० ॥
Als der König so gesprochen hatte, o Erster des Kuru-Geschlechts, sprach Bhīmasena mit gefalteten Händen zum besten der Könige diese Worte.
14.63.11
रोचते मे महाबाहो यदिदं भाषितं त्वया ।
व्यासाख्यातस्य वित्तस्य समुपानयनं प्रति ॥ १४.६३.११ ॥
O Starkarmiger, was du über das Herbeiholen des von Vyāsa erzählten Reichtums gesagt hast, gefällt mir.
14.63.12
तत्प्राप्नुयामहे धर्माद्यद्धनं काङ्क्षितं प्रभो ।
कृतमेव महाराज भवेदिति मतिर्मम ॥ १४.६३.१२ ॥
Durch das Dharma, o Herr, mögen wir den ersehnten Reichtum erlangen. O großer König, meine Meinung ist, dass es gelingen wird.
14.63.13
ते वयं प्रणिपातेन गिरीशस्य महात्मनः ।
तदानयामि भद्रं ते समभ्यर्च्य कपर्दिनम् ॥ १४.६३.१३ ॥
Indem wir uns vor dem großen Herrn der Berge verneigen und Kapardin gebührend verehren, werden wir es herbeibringen; möge dir Glück beschieden sein.
14.63.14
तं विभुं देवदेवेशं शूलपाणिं त्रिलोचनम् ।
अनादिनिधनं शंभुं नमस्यामि महेश्वरम् ॥ १४.६३.१४ ॥
Ich verneige mich vor jenem allgegenwärtigen Herrn der Götter, dem Dreizackträger, dem Dreiäugigen, dem Anfangs- und Endlosen, dem gütigen Śambhu, dem großen Herrn.
14.63.15
लोकनाथं गणाध्यक्षं तस्यैवानुचरांश्चि तान् ।
प्रसाद्यार्थमवाप्स्यामो नूनं वाग्बुद्धिकर्मभिः ॥ १४.६३.१५ ॥
Wenn wir den Herrn der Welten, den Anführer der Scharen und selbst seine Gefolgsleute durch Wort, Gedanke und Tat versöhnt haben, werden wir gewiss unser Ziel erreichen.
14.63.16
रक्षन्ते ये च तद्द्रव्यं किन्नरा रौद्रदर्शनाः ।
ते च वश्या भविष्यन्ति प्रसन्ने वृषभध्वजे ॥ १४.६३.१६ ॥
Auch die grimmig aussehenden Kinnaras, die jenen Schatz bewachen, werden unterworfen sein, wenn der Stierbannerträger zufrieden ist.
14.63.17
स हि देवः प्रसन्नात्मा भक्तानां परमेश्वरः ।
ददात्यमरतां चापि किं पुनः काञ्चनं प्रभुः ॥ १४.६३.१७ ॥
Jener Gott, der höchste Herr mit wohlwollendem Herzen, verleiht seinen Verehrern sogar Unsterblichkeit — wie viel mehr dann Gold!
14.63.18
वनस्थास्य पुरा जिष्णोरस्त्रं पाशुपतं महत् ।
रौद्रं ब्रह्मसिरश्चादात्प्रसन्नः किं पुनर्धनम् ॥ १४.६३.१८ ॥
Einst, als Jiṣṇu (Arjuna) im Walde lebte, schenkte er ihm, erfreut, die gewaltige, grimmige Pāśupata-Waffe und die Brahmaśiras-Waffe; wie viel mehr dann Reichtum!
14.63.19
वयं सर्वे हि तद्भक्ताः स चास्माकं प्रसीदति ।
तत्प्रसादादिदं राज्यं प्राप्तं कौरवनन्दन ॥ १४.६३.१९ ॥
Wir alle sind seine Verehrer, und er ist uns gnädig. Durch seine Gnade wurde dieses Reich erlangt, o Wonne der Kurus.
14.63.20
अभिमन्योर्वधे वृत्ते प्रतिज्ञाते धनञ्जये ।
जयद्रथवधार्थाय स्वप्ने लोकगुरुर्निशि।
प्रसाद्य लब्धवानस्त्रमर्जुनः सहकेशवः ॥ १४.६३.२० ॥
Nachdem Abhimanyu erschlagen worden war und Dhanañjaya gelobt hatte, Jayadratha zu töten, besänftigte Arjuna zusammen mit Keśava nachts im Traum den Lehrer der Welten und erlangte die Waffe.
14.63.21
तत्र प्रभातां रजनीं फल्गुनस्याग्रतः प्रभुः ।
जघान सैन्यं शूलेन प्रत्यक्षं सव्यसाचिनः ॥ १४.६३.२१ ॥
Dort, als die Nacht zum Morgen wurde, schlug der Herr vor Phalguna das Heer nieder, sichtbar vor dem Linkshändigen Bogenschützen, mit seinem Dreizack.
14.63.22
कस्तां सेनां महाराज मनसाऽपि प्रधर्षयेत् ।
द्रोणिकर्णबलैर्युक्तां महेष्वासैः प्रहारिभिः।
ऋते देवान्महेष्वासाद्बहुरूपान्महेश्वरात् ॥ १४.६३.२२ ॥
O großer König, wer hätte jenes Heer, ausgestattet mit der Macht Drauṇis und Karṇas, voller großer Bogenschützen und Schläger, auch nur in Gedanken angreifen können — außer dem Gott, dem großen Bogenschützen, dem großen Herrn der vielen Gestalten?
14.63.23
तस्यैव च प्रसादेव निहतास्तव शत्रवः ।
अश्वमेधस्य संसिद्धिं तव सम्पादयिष्यति। ॥ १४.६३.२३ ॥
Durch seine Gnade wurden deine Feinde erschlagen, und er wird dein Aśvamedha zur Vollendung führen.
14.63.24
श्रुत्वैवं वदतस्तस्य वाक्यं भीमस्य भारत ।
प्रीतो धर्मात्मजो राजा बभूवातीव भारत।
अर्जुनप्रमुखाश्चापि तथेत्येवाब्रुवन्वचः ॥ १४.६३.२४ ॥
Als er diese Worte Bhīmas gehört hatte, o Bhārata, wurde der König, der Sohn des Dharma, außerordentlich erfreut. Auch Arjuna und die übrigen sprachen: «So sei es».
14.63.25
कृत्वा तु पाण्डवाः सर्वे रत्नाहरणनिश्चयम् ।
सेनामाज्ञापयामासुर्नक्षत्रेऽहनि च ध्रुवे ॥ १४.६३.२५ ॥
Nachdem die Pāṇḍavas alle beschlossen hatten, die Juwelen zu holen, befahlen sie dem Heer, an einem Tag unter einem festen Mondhaus aufzubrechen.
14.63.26
ततो ययुः पाण्डुसुता ब्राह्मणान्स्वस्ति वाच्य च ।
अर्चयित्वा सुरश्रेष्ठं पूर्वमेव महेश्वरम् ॥ १४.६३.२६ ॥
Dann brachen die Söhne Pāṇḍus auf, nachdem sie die Brahmanen Segenswünsche hatten sprechen lassen und zuvor Maheśvara, den besten der Götter, verehrt hatten.
14.63.27
मोदकैः पायसेनाथ मांसापूपैस्तथैव च ।
आशास्य च महात्मानं प्रययुर्मुदिता भृशम् ॥ १४.६३.२७ ॥
Mit Süßbällchen, Milchreis und Fleischkuchen, und nachdem sie den Segen des großen Wesens empfangen hatten, brachen sie sehr erfreut auf.
14.63.28
तेषां प्रयास्यतां तत्र मङ्गलानि शुभान्यथ ।
प्राहुः प्रहृष्टमनसो द्विजाग्र्या नागराश्च ते ॥ १४.६३.२८ ॥
Als sie aufbrachen, sprachen die vornehmsten Brahmanen und die Stadtbewohner mit frohem Herzen glückverheißende Worte.
14.63.29
ततः प्रदक्षिणीकृत्य शिरोभिः प्रणिपत्य च ।
ब्राह्मणानग्निसहितान्प्रययुः पाण्डुनन्दनाः ॥ १४.६३.२९ ॥
Dann umschritten die Söhne Pāṇḍus die Brahmanen mit dem heiligen Feuer rechtsherum, verneigten sich mit dem Haupt und brachen auf.
14.63.30
समनुज्ञाप्य राजानं पुत्रशोकसमाहतम् ।
धृतराष्ट्रं सभार्यं वै पृथां च पृथुलोचनाम् ॥ १४.६३.३० ॥
Nachdem sie sich vom König Dhṛtarāṣṭra verabschiedet hatten, der von Trauer um seine Söhne getroffen war, samt seiner Gemahlin, und von Pṛthā mit den breiten Augen,
14.63.31
मूले निक्षिप्य कौरव्यं युयुत्सुं धृतराष्ट्रजम् ।
सम्पूज्यमानाः पौरैश्च ब्राह्मणैश्च मनीषिभिः।
प्रययुः पाण्डवा वीरा नियमस्थाः शुचिव्रताः ॥ १४.६३.३१ ॥
Nachdem sie Yuyutsu, den Kaurava, Sohn Dhṛtarāṣṭras, der Obhut des Königs anvertraut hatten, und von den Bürgern, den Brahmanen und den Weisen geehrt, brachen die heldenhaften Pāṇḍavas auf, fest in ihren Gelübden und rein in ihren Observanzen.