Mahābhārata · Adhyāya 14.69
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.69.1
सैवं विलप्य करुणं सोन्मादेव तपस्विनी ।
उत्तरा न्यपतद्भूमौ कृपणा पुत्रगृद्धिनी ॥ १४.६९.१ ॥
So klagte sie erbärmlich, wie von Sinnen, und die asketische Uttarā fiel elend zu Boden, nach ihrem Sohn verlangend.
14.69.2
तां तु दृष्ट्वा निपतितां हतपुत्रपरिच्छदाम् ।
चुक्रोश कुन्ती दुःखार्ता सर्वाश्च भरतास्त्रियः ॥ १४.६९.२ ॥
Als sie Uttarā niedergesunken sah, ihres Sohnes und ihres Gefolges beraubt, schrie Kuntī, von Kummer gequält, und alle Frauen der Bharatas auf.
14.69.3
मुहूर्तमिव राजेन्द्र पाण्डवानां निवेशनम् ।
अप्रेक्षणीयमभवदार्तस्वनविनादितम् ॥ १४.६९.३ ॥
O Herr der Könige, für einen Augenblick wurde die Wohnstätte der Pāṇḍavas unansehnlich, erfüllt von Schreien der Qual.
14.69.4
सा मुहूर्तं च राजेन्द्र पुत्रशोकाभिपीडिता ।
कश्मलाभिहता वीर वैराटी त्वभवत्तदा ॥ १४.६९.४ ॥
O Herr der Könige, o Held, Uttarā, die Tochter Virāṭas, von Kummer um ihren Sohn gequält, wurde für einen Augenblick von Ohnmacht überwältigt.
14.69.5
प्रतिलभ्य तु सा संज्ञामुत्तरा भरतर्षभ ।
अङ्कमारोप्य तं पुत्रमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १४.६९.५ ॥
Als sie das Bewusstsein wiedererlangt hatte, o Stier der Bharatas, nahm Uttarā ihren Sohn in den Schoß und sprach diese Worte.
14.69.6
धर्मज्ञस्य सुतः संस्त्वं न धर्ममवबुध्यसे ।
यस्त्वं वृष्णिप्रवीरस्य कुरुषे नाभिवादनम् ॥ १४.६९.६ ॥
Obwohl du der Sohn des Kenners des Dharma bist, verstehst du das Dharma nicht, denn du erweist dem vornehmsten der Helden der Vṛṣṇis keine Ehrerbietung.
14.69.7
पुत्र गत्वा मम वचो ब्रूयास्त्वं पितरं त्विदम् ।
दुर्मरं प्राणिनां वीर काले प्राप्ते कथञ्चन ॥ १४.६९.७ ॥
Sohn, geh und sag deinem Vater diese meine Worte. Held, wenn für die Lebewesen die Zeit gekommen ist, ist es auf keine Weise leicht zu ertragen.
14.69.8
याऽहं त्वया विनाऽद्येह पत्या पुत्रेण चैव ह ।
मरणं नाभिगच्छामि हतस्वस्तिरकिञ्चना ॥ १४.६९.८ ॥
Heute, ohne dich, ohne Gatten und Sohn, gehe ich, des Heils beraubt und besitzlos, hier nicht in den Tod.
14.69.9
अथवा धर्मराज्ञाऽहमनुज्ञाता महाभुजः ।
भक्षयिष्ये विषं घोरं प्रवेक्ष्ये वा हुताशनम् ॥ १४.६९.९ ॥
Oder, o Starkarmiger, mit Erlaubnis des Dharma-Königs werde ich furchtbares Gift essen oder ins Feuer gehen.
14.69.10
अथवा दुर्भरं तात यदिदं मे सहस्रधा ।
पतिपुत्रविहीनाया हृदयं न विदीर्यते ॥ १४.६९.१० ॥
Oder, lieber Sohn, dieses mein Herz, das des Gatten und Sohnes beraubt ist, zerspringt nicht in tausend Stücke; es ist unerträglich.
14.69.11
उत्तिष्ठ पुत्र पस्येमां दुःखितां प्रपितामहीम् ।
आर्तामुपप्लुतां दीनां निमग्नां शोकसागरे ॥ १४.६९.११ ॥
Steh auf, Sohn, sieh diese betrübte, gequälte, überwältigte, elende Urgroßmutter an, versunken im Ozean des Kummers.
14.69.12
आर्यां च पश्य पाञ्चालीं सात्वतीं च तपस्विनीम् ।
मां च पश्य सुदुःखार्तां व्याधविद्धां मृगीमिव ॥ १४.६९.१२ ॥
Sieh die edle Pāñcālī und die asketische Sātvatī an, und sieh mich an, so sehr vom Schmerz gequält, wie eine Hirschkuh vom Pfeil des Jägers getroffen.
14.69.13
उत्तिष्ठ पश्य वदनं लोकनाथस्य धीमतः ।
पुण्डरीकपलाशाक्षं पुरेव चपलेक्षणः ॥ १४.६९.१३ ॥
Erhebe dich und sieh das Antlitz des weisen Herrn der Welten, mit lotusblattgleichen Augen, mit flinkem Blick wie zuvor.
14.69.14
एवं विप्रलपन्तीं तु दृष्ट्वा निपतितां पुनः ।
उत्तरां तां स्त्रियः सर्वाः पुनरुत्थापयन्त्युत ॥ १४.६९.१४ ॥
Als sie sah, wie Uttarā so klagte und wieder niedergesunken war, begannen alle Frauen, sie erneut aufzurichten.
14.69.15
उत्थाय च पुनर्धैर्यात्तदा मत्स्यपतेः सुता ।
प्राञ्जलिः पुण्डरीकाक्षं भूमावेवाभ्यवादयत् ॥ १४.६९.१५ ॥
Da erhob sich Uttarā, die Tochter des Matsya-Königs, wieder, fasste Mut und verneigte sich mit gefalteten Händen vor dem Lotusäugigen, eben dort auf dem Boden.
14.69.16
श्रुत्वा स तस्या विपुलं विलापं पुरुषर्षभः ।
उपस्पृश्य ततः कृष्णो ब्रह्मास्त्रं प्रत्यसंहरत् ॥ १४.६९.१६ ॥
Als er ihre laute Klage hörte, reinigte sich jener Stier unter den Menschen mit Wasser, und dann zog Kṛṣṇa die Brahmāstra zurück.
14.69.17
प्रतिजज्ञे च दाशार्हस्तस्य जीवितमच्युतः ।
अब्रवीच्च विशुद्धात्मा सर्वं विश्रावयज्जगत् ॥ १४.६९.१७ ॥
Dāśārha (Kṛṣṇa) gelobte ihr das Leben, und der Unwandelbare, reinen Geistes, sprach so, dass die ganze Welt es hörte.
14.69.18
न ब्रवीम्युत्तरे मिथ्या सत्यमेतद्भविष्यति ।
एष संजीवयाम्येनं पश्यतां सर्वदेहिनाम् ॥ १४.६९.१८ ॥
Ich spreche nicht falsch, Uttarā; dies wird geschehen. Vor den Augen aller verkörperten Wesen werde ich ihn wiederbeleben.
14.69.19
नोक्तपूर्वं मया मिथ्या स्वैरेष्वपि कदाचन ।
न च युद्धात्परावृत्तस्तथा संजीवतामयम् ॥ १४.६९.१९ ॥
Ich habe nie eine Lüge gesprochen, selbst nicht im Scherz, und mich nie vom Kampf abgewandt; durch diese Wahrheit möge er wieder leben.
14.69.20
यथा मे दयितो धर्मो ब्राह्मणश्च विशेषतः ।
अभिमन्योः सुतो जातो मृतो जीवत्वयं तथा ॥ १४.६९.२० ॥
So wie mir das Dharma und besonders die Brahmanen teuer sind, so möge dieser Sohn Abhimanyus, tot geboren, wieder leben.
14.69.21
यथाऽहं नाभिजानामि विजये तु कदाचन ।
विरोधं तेन सत्येन मृतो जीवत्वयं शिशुः ॥ १४.६९.२१ ॥
So wie ich mich selbst im Sieg nie an eine Feindschaft erinnere, möge durch diese Wahrheit dieses tote Kind wieder leben.
14.69.22
यथा सत्यं च धर्मश्च मयि नित्यं प्रतिष्ठितौ ।
तथा मृतः शिशुरयं जीवतादभिमन्युजः ॥ १४.६९.२२ ॥
Wie Wahrheit und Dharma stets fest in mir gegründet sind, so möge dieses tote Kind, Sohn Abhimanyus, wieder leben.
14.69.23
यथा कंसश्च केशी च धर्मेण निहतौ मया ।
तेन सत्येन बालोऽयं पुनः संजीवतामिह ॥ १४.६९.२३ ॥
So wie ich Kaṃsa und Keśin gemäß dem Dharma erschlagen habe, möge durch diese Wahrheit dieses Kind hier wieder leben.
14.69.24
इत्युक्त्वा वासुदेवोऽथ तं बालं भरतर्षभ ।
पादेन कमलाभेन ब्रह्मरुद्रार्चितेन च।
पस्पर्श पुण्डरीकाक्ष आपादतलमस्तकम् ॥ १४.६९.२४ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, o Stier der Bharatas, berührte der lotusäugige Vāsudeva jenes Kind mit seinem lotusgleichen Fuß, von den Fußsohlen bis zum Kopf, verehrt von Brahmā und Rudra.
14.69.25
स्पृष्टमात्रस्तु कृष्णेन स बालो भरतर्षभ ।
शनैःशनैर्महाराज प्रापद्यत स चेतनाम् ॥ १४.६९.२५ ॥
Kaum hatte Kṛṣṇa ihn berührt, da kam jenes Kind, Stier der Bharatas, großer König, allmählich wieder zu Bewusstsein.
14.69.26
शनैःशनैर्महाराज प्रास्पन्दत सचेतनः ॥ १४.६९.२६ ॥
Allmählich, großer König, begann er, wieder bei Bewusstsein, sich zu regen.