மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.69
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.69.1
सैवं विलप्य करुणं सोन्मादेव तपस्विनी ।
उत्तरा न्यपतद्भूमौ कृपणा पुत्रगृद्धिनी ॥ १४.६९.१ ॥
இவ்வாறு கருணையுடன் புலம்பிய பின், பித்து பிடித்தவள் போல இருந்த அந்தத் தபஸ்வினி உத்தரா, மகனுக்காக ஏங்கித் துயருற்று நிலத்தில் விழுந்தாள்.
14.69.2
तां तु दृष्ट्वा निपतितां हतपुत्रपरिच्छदाम् ।
चुक्रोश कुन्ती दुःखार्ता सर्वाश्च भरतास्त्रियः ॥ १४.६९.२ ॥
மகனையும் சுற்றத்தாரையும் இழந்து விழுந்து கிடந்த உத்தராவைக் கண்டு, துயரால் வாடிய குந்தியும் பரத குலப் பெண்களனைவரும் அலறினர்.
14.69.3
मुहूर्तमिव राजेन्द्र पाण्डवानां निवेशनम् ।
अप्रेक्षणीयमभवदार्तस्वनविनादितम् ॥ १४.६९.३ ॥
அரசர்களின் தலைவரே! பாண்டவர்களின் அந்த இல்லம் ஒரு கணம் காண்பதற்கும் இயலாததாக ஆனது; துயரக் குரல்களால் அது எதிரொலித்தது.
14.69.4
सा मुहूर्तं च राजेन्द्र पुत्रशोकाभिपीडिता ।
कश्मलाभिहता वीर वैराटी त्वभवत्तदा ॥ १४.६९.४ ॥
அரசர்களின் தலைவரே! வீரனே! மகன் துயரால் வருந்திய அந்த விராடன் மகள் உத்தரா அப்போது ஒரு கணம் மூர்ச்சையால் தாக்கப்பட்டாள்.
14.69.5
प्रतिलभ्य तु सा संज्ञामुत्तरा भरतर्षभ ।
अङ्कमारोप्य तं पुत्रमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १४.६९.५ ॥
பரதர்களில் காளையே! உணர்வைத் திரும்பப் பெற்ற உத்தரா, அந்த மகனை மடியில் வைத்துக்கொண்டு இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
14.69.6
धर्मज्ञस्य सुतः संस्त्वं न धर्ममवबुध्यसे ।
यस्त्वं वृष्णिप्रवीरस्य कुरुषे नाभिवादनम् ॥ १४.६९.६ ॥
தர்மத்தை அறிந்தவரின் மகனாக இருந்தும் நீ தர்மத்தை உணரவில்லை; வృஷ்ணி வீரர்களில் சிறந்தவருக்கு நீ வணக்கம் செலுத்துவதில்லையே.
14.69.7
पुत्र गत्वा मम वचो ब्रूयास्त्वं पितरं त्विदम् ।
दुर्मरं प्राणिनां वीर काले प्राप्ते कथञ्चन ॥ १४.६९.७ ॥
மகனே, சென்று என் இந்த வார்த்தைகளை உன் தந்தையிடம் சொல். வீரனே, உயிரினங்களுக்கு காலம் வந்துவிட்டால் எவ்வாறேனும் அதைத் தாங்குவது கடினம்.
14.69.8
याऽहं त्वया विनाऽद्येह पत्या पुत्रेण चैव ह ।
मरणं नाभिगच्छामि हतस्वस्तिरकिञ्चना ॥ १४.६९.८ ॥
இன்று உன்னையும், கணவனையும், மகனையும் இழந்த நான், நல்வாழ்வு அழிந்து, எதுவுமற்றவளாக இங்கே மரணத்தை அடையவில்லை.
14.69.9
अथवा धर्मराज्ञाऽहमनुज्ञाता महाभुजः ।
भक्षयिष्ये विषं घोरं प्रवेक्ष्ये वा हुताशनम् ॥ १४.६९.९ ॥
அல்லது, மகாபாகுவே, தர்மராஜனின் அனுமதி பெற்று நான் கொடிய விஷத்தை உண்பேன், அல்லது அக்னியில் பிரவேசிப்பேன்.
14.69.10
अथवा दुर्भरं तात यदिदं मे सहस्रधा ।
पतिपुत्रविहीनाया हृदयं न विदीर्यते ॥ १४.६९.१० ॥
அல்லது, அன்பு மகனே, கணவனும் மகனும் இல்லாத எனது இந்த இதயம் ஆயிரம் துண்டுகளாக வெடிக்கவில்லை; இது தாங்க முடியாதது.
14.69.11
उत्तिष्ठ पुत्र पस्येमां दुःखितां प्रपितामहीम् ।
आर्तामुपप्लुतां दीनां निमग्नां शोकसागरे ॥ १४.६९.११ ॥
மகனே, எழுந்திரு; துக்கமுற்ற, வேதனையடைந்த, பீடிக்கப்பட்ட, ஏழ்மையான, சோகக் கடலில் மூழ்கிய இந்தப் பாட்டியைப் பார்.
14.69.12
आर्यां च पश्य पाञ्चालीं सात्वतीं च तपस्विनीम् ।
मां च पश्य सुदुःखार्तां व्याधविद्धां मृगीमिव ॥ १४.६९.१२ ॥
உயர்ந்தவளான பாஞ்சாலியையும், தவம் செய்யும் சாத்வதியையும் பார்; மிகுந்த துக்கத்தால் வருந்தி, வேடனின் அம்பால் தாக்கப்பட்ட பெண் மானைப் போல இருக்கும் என்னையும் பார்.
14.69.13
उत्तिष्ठ पश्य वदनं लोकनाथस्य धीमतः ।
पुण्डरीकपलाशाक्षं पुरेव चपलेक्षणः ॥ १४.६९.१३ ॥
எழுந்திரு, ஞானியும் உலகங்களின் தலைவருமானவரின் முகத்தைப் பார். தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடையவர், முன்பு போலவே சுறுசுறுப்பான பார்வை கொண்டவர்.
14.69.14
एवं विप्रलपन्तीं तु दृष्ट्वा निपतितां पुनः ।
उत्तरां तां स्त्रियः सर्वाः पुनरुत्थापयन्त्युत ॥ १४.६९.१४ ॥
இவ்வாறு புலம்பிக் கொண்டிருந்த உத்தரையை மீண்டும் விழுந்திருப்பதைக் கண்டு, அங்கிருந்த பெண்கள் அனைவரும் அவளை மீண்டும் எழுப்பினர்.
14.69.15
उत्थाय च पुनर्धैर्यात्तदा मत्स्यपतेः सुता ।
प्राञ्जलिः पुण्डरीकाक्षं भूमावेवाभ्यवादयत् ॥ १४.६९.१५ ॥
அப்போது மத்ஸ்ய மன்னனின் மகள் உத்தரை மனவுறுதியுடன் மீண்டும் எழுந்து, கைகூப்பி, தாமரைக் கண்ணனை நிலத்தில் வணங்கினாள்.
14.69.16
श्रुत्वा स तस्या विपुलं विलापं पुरुषर्षभः ।
उपस्पृश्य ततः कृष्णो ब्रह्मास्त्रं प्रत्यसंहरत् ॥ १४.६९.१६ ॥
அவளுடைய பெரும் புலம்பலைக் கேட்ட அந்த நரசிங்கம், ஆசமனம் செய்துகொண்டு, பின்னர் கிருஷ்ணன் பிரம்மாஸ்திரத்தைத் திரும்பப் பெற்றான்.
14.69.17
प्रतिजज्ञे च दाशार्हस्तस्य जीवितमच्युतः ।
अब्रवीच्च विशुद्धात्मा सर्वं विश्रावयज्जगत् ॥ १४.६९.१७ ॥
தாசார்ஹன் (கிருஷ்ணன்) அவனுடைய உயிரை மீட்பதாக உறுதியளித்தான். நழுவாத, தூய உள்ளம் கொண்டவன் உலகம் அனைத்தும் கேட்கும்படி பேசினான்.
14.69.18
न ब्रवीम्युत्तरे मिथ्या सत्यमेतद्भविष्यति ।
एष संजीवयाम्येनं पश्यतां सर्वदेहिनाम् ॥ १४.६९.१८ ॥
உத்தரையே, நான் பொய் சொல்லவில்லை; இது உண்மையாகும். உடலுடைய அனைவரும் பார்க்க, இவனை நான் உயிர்ப்பிப்பேன்.
14.69.19
नोक्तपूर्वं मया मिथ्या स्वैरेष्वपि कदाचन ।
न च युद्धात्परावृत्तस्तथा संजीवतामयम् ॥ १४.६९.१९ ॥
நான் விளையாட்டிலும் கூட பொய் சொன்னதில்லை, போரிலிருந்து புறமுதுகு காட்டியதுமில்லை; அதனால் இவன் உயிர்பெறட்டும்.
14.69.20
यथा मे दयितो धर्मो ब्राह्मणश्च विशेषतः ।
अभिमन्योः सुतो जातो मृतो जीवत्वयं तथा ॥ १४.६९.२० ॥
தர்மமும் குறிப்பாக அந்தணர்களும் எனக்கு அன்பானவர்கள் என்பது உண்மையானால், அபிமன்யுவின் மகன் இறந்து பிறந்தவன் உயிர்பெறட்டும்.
14.69.21
यथाऽहं नाभिजानामि विजये तु कदाचन ।
विरोधं तेन सत्येन मृतो जीवत्वयं शिशुः ॥ १४.६९.२१ ॥
வெற்றியிலும் கூட நான் ஒருபோதும் எதிர்ப்பை நினைவுகூர்வதில்லை என்பது உண்மையானால், அந்த சத்தியத்தால் இறந்த இச்சிசு உயிர்பெறட்டும்.
14.69.22
यथा सत्यं च धर्मश्च मयि नित्यं प्रतिष्ठितौ ।
तथा मृतः शिशुरयं जीवतादभिमन्युजः ॥ १४.६९.२२ ॥
சத்தியமும் தர்மமும் என்னில் எப்போதும் நிலைபெற்றிருப்பது போல, இறந்த இச்சிசு—அபிமன்யுவின் மகன்—உயிர்பெறட்டும்.
14.69.23
यथा कंसश्च केशी च धर्मेण निहतौ मया ।
तेन सत्येन बालोऽयं पुनः संजीवतामिह ॥ १४.६९.२३ ॥
கம்சனையும் கேசியையும் நான் தர்மத்தின்படி கொன்றது போல, அந்த சத்தியத்தால் இந்தக் குழந்தை இங்கே மீண்டும் உயிர்பெறட்டும்.
14.69.24
इत्युक्त्वा वासुदेवोऽथ तं बालं भरतर्षभ ।
पादेन कमलाभेन ब्रह्मरुद्रार्चितेन च।
पस्पर्श पुण्डरीकाक्ष आपादतलमस्तकम् ॥ १४.६९.२४ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, பரதர்களில் சிறந்தவனே, தாமரைக் கண்ணனான வாசுதேவன் அந்தக் குழந்தையை, பிரம்மனும் ருத்திரனும் வணங்கிய தாமரை போன்ற தனது பாதத்தால், உள்ளங்கால் முதல் தலை வரை தொட்டார்.
14.69.25
स्पृष्टमात्रस्तु कृष्णेन स बालो भरतर्षभ ।
शनैःशनैर्महाराज प्रापद्यत स चेतनाम् ॥ १४.६९.२५ ॥
கிருஷ்ணன் தொட்ட உடனேயே, பரதர்களில் சிறந்தவனே, அந்தச் சிறுவன் மெல்ல மெல்ல, மகாராஜனே, உணர்வை மீண்டும் அடைந்தான்.
14.69.26
शनैःशनैर्महाराज प्रास्पन्दत सचेतनः ॥ १४.६९.२६ ॥
மெல்ல மெல்ல, மகாராஜனே, அவன் உணர்வுடன் அசையத் தொடங்கினான்.