Mahābhārata · Adhyāya 15.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.2.1
एवं सम्पूजितो राजा पाण्डवैरंबिकासुतः ।
विजहार यथापूर्वमृषिभिः पर्युपस्थितः ॥ १५.२.१ ॥
Así honrado por los Pāṇḍavas, el rey Dhṛtarāṣṭra, hijo de Ambikā, vivió como antes, rodeado de sabios.
15.2.2
ब्रह्मदेयाग्रहारांश्च प्रददौ स कुरूद्वहः ।
तच्च कुन्तीसुतो राजा सर्वमेवान्वमोदत ॥ १५.२.२ ॥
Aquel excelente de los Kurus donó tierras brahmadeya y aldeas agrahāra a los brahmanes, y el rey, hijo de Kuntī, aprobó todo ello.
15.2.3
आनृशंस्यपरो राजा प्रीयमाणो युधिष्ठिरः ।
उवाच स तदा भ्रातॄनमात्यांश्च महीपतिः।
मया चैव भवद्भिश्च मान्य एष नराधिपः ॥ १५.२.३ ॥
El rey Yudhiṣṭhira, dedicado a la compasión y complacido, habló entonces a sus hermanos y ministros: "Este señor de los hombres debe ser honrado por mí y por todos vosotros."
15.2.4
निदेशे धृतराष्ट्रस्य यस्तिष्ठति स मे सुहृत् ।
विपरीतश्च मे शत्रुर्नियम्यश्च भवेन्नरः ॥ १५.२.४ ॥
El hombre que permanece bajo las órdenes de Dhṛtarāṣṭra es mi amigo; quien se opone a mí es mi enemigo y debe ser contenido.
15.2.5
परिवृत्तेषु चाहःसु पुत्राणां श्राद्धकर्मणि ।
ददौ च राजा वित्तानि यावदस्य चिकीर्षितम् ॥ १५.२.५ ॥
Cuando pasaron los días de los ritos fúnebres de los hijos, el rey dio riquezas tanto como había pretendido.
15.2.6
ततः स राजा कौरव्यो धृतराष्ट्रो महामनाः ।
ब्राह्मणेभ्यो यथार्हेभ्यो ददौ वित्तान्यनेकशः ॥ १५.२.६ ॥
Entonces aquel descendiente de los Kurus, el rey Dhṛtarāṣṭra de gran corazón, dio riquezas de muchas maneras a los brahmanes dignos.
15.2.7
धर्मिराजश्च भीमश्च सव्यसाची यमावपि ।
तत्सर्वमन्ववर्तन्त धृतराष्ट्रव्यपेक्षया ॥ १५.२.७ ॥
El rey Dharma (Yudhiṣṭhira), Bhīma, Savyasācin (Arjuna) y los gemelos también seguían todo aquello por respeto a Dhṛtarāṣṭra.
15.2.8
कथं नु राजा वृद्धः स पुत्रपौत्रवधार्दितः ।
शोकमस्मत्कृतं प्राप्यि न म्रियेतेति चिन्त्य ते ॥ १५.२.८ ॥
¿Cómo podría este anciano rey, atormentado por la muerte de sus hijos y nietos, soportar el dolor que nosotros causamos sin morir? Pensando así, estaban inquietos.
15.2.9
यावद्धि कुरुवीरस्य जीवत्पुत्रस्य वै सुखम् ।
तावत्सुखमवाप्नोति भोगांश्चैव व्यवस्थितान् ॥ १५.२.९ ॥
Mientras viva el hijo del héroe de los Kuru, mientras viva su hijo, así obtiene él la felicidad y los placeres que le están asignados.
15.2.10
ततस्ते सहिताः पञ्च भ्रातरः पाण्डुनन्दनाः ।
तथाशीलाः समातस्थुर्धृतराष्ट्रस्य शासने ॥ १५.२.१० ॥
Entonces aquellos cinco hijos de Pāṇḍu, juntos y de tal conducta, se mantuvieron dispuestos bajo el mando de Dhṛtarāṣṭra.
15.2.11
धृतराष्ट्रश्च तान्सर्वान्विनीतान्नियमे स्थितान् ।
शिष्यवृत्तिं समापन्नान्गुरुवत्प्रत्यपद्यत ॥ १५.२.११ ॥
Y Dhṛtarāṣṭra los recibió a todos, humildes, firmes en la disciplina y habiendo adoptado la conducta de discípulos, como lo haría un maestro.
15.2.12
गान्धारी चैव पुत्राणां विविधैः श्राद्धकर्मभिः ।
आनृण्यमगमत्कामान्विप्रेभ्यः प्रतिपाद्य सा ॥ १५.२.१२ ॥
También Gāndhārī, habiendo realizado diversos ritos fúnebres por sus hijos y dado regalos deseados a los brahmanes, alcanzó la liberación de la deuda.
15.2.13
एवं धर्मभृतांश्रेष्ठो धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
भ्रातृभिः सहितो धीमान्पूजयामासं तं नृपम् ॥ १५.२.१३ ॥
Así, Yudhiṣṭhira, el rey del dharma, el mejor de los que sostienen el dharma, sabio, junto con sus hermanos, honró a aquel rey.
15.2.14
स राजा सुमहातेजा वृद्धः कुरुकुलोद्वहः ।
न ददर्श तदा किञ्चिदप्रियं पाण्डुनन्दने ॥ १५.२.१४ ॥
Aquel rey, de gran esplendor, anciano, sostén del linaje kuru, entonces no vio nada desagradable en los hijos de Pāṇḍu.
15.2.15
वर्तमानेषु सद्वृत्तिं पाण्डवेषु महात्मसु ।
प्रीतिमानभवद्राजा धृतराष्ट्रोंऽबिकासुतिः ॥ १५.२.१५ ॥
Mientras los magnánimos Pāṇḍavas vivían con conducta recta, el rey Dhṛtarāṣṭra, hijo de Ambikā, se alegró.
15.2.16
सौबलेयी च गान्धारी पुत्रशोकमपास्य तम् ।
सदैव प्रीतिमत्यासीत्तनयेषु निजेष्विव ॥ १५.२.१६ ॥
Y Gāndhārī, hija de Subala, dejando a un lado el dolor por sus hijos, siempre les mostró afecto como si fueran sus propios hijos.
15.2.17
प्रियाण्येव तु कौरव्यो नाप्रियाणि कुरूद्वहः ।
वैचित्रवीर्य नृपतौ समाचरत सर्वदा ॥ १५.२.१७ ॥
Aquel Kaurava, sostén de los kurus, siempre hizo solo cosas agradables para el rey, hijo de Vicitravīrya, y nunca desagradables.
15.2.18
यद्यद्ब्रूते च किञ्चित्स धृतराष्ट्रो जनाधिपः ।
गुरु वा लघु वा कार्यं गान्धारी च तपस्विनी ॥ १५.२.१८ ॥
Cualquier cosa que dijera el señor de los pueblos, Dhṛtarāṣṭra, fuera un asunto grave o leve, también la asceta Gāndhārī la llevaba a cabo.
15.2.19
तं स राजा महाराज पाण्डवानां धुरंधरः ।
पूजयित्वा वचस्तत्तदकार्षीत्परवीरहा ॥ १५.२.१९ ॥
Gran rey, aquel soberano, sostén de los Pāṇḍavas, honró cada una de sus palabras y actuó en consecuencia; era el matador de los héroes enemigos.
15.2.20
तेन तस्याभवत्प्रीतो वृत्तेन स नराधिपः ।
अन्वतप्यत संस्मृत्य पुत्रं तं मन्दचेतसम् ॥ १५.२.२० ॥
Complacido por su conducta, aquel rey, sin embargo, se afligió al recordar a su hijo de mente torpe.
15.2.21
सदा च प्रातरुत्थाय कृतजप्यः शुचिर्नृपः ।
आशास्ते पाण्डुपुत्राणां समरेष्वपराजयम् ॥ १५.२.२१ ॥
Siempre, al amanecer, tras levantarse, recitar sus plegarias y purificarse, el rey deseaba para los hijos de Pāṇḍu la invencibilidad en las batallas.
15.2.22
ब्राह्मणान्स्वस्तिवाच्याथ हुत्वा चैव हुताशनम् ।
आयूंषि पाण्डुपुत्राणामाशंसत नराधिपः ॥ १५.२.२२ ॥
Luego el rey, haciendo que los brahmanes recitaran las bendiciones y ofreciendo oblaciones al fuego, deseó larga vida para los hijos de Pāṇḍu.
15.2.23
न तां प्रीतिं परामाप पुत्रेभ्यः स तदा पुरा ।
यां प्रीतिं पाण्डुपुत्रेभ्यः सदाऽवाप नराधिपः। ॥ १५.२.२३ ॥
Antes, aquel rey no había obtenido de sus propios hijos aquella suprema alegría que siempre recibía de los hijos de Pāṇḍu.
15.2.24
ब्राह्मणानां यथा वृत्तः क्षत्रियाणां यथाविधः ।
तथा विट्शूद्रसङ्घानामभवत्स प्रियस्तदा ॥ १५.२.२४ ॥
Como era su conducta hacia los brahmanes, y como su conducta conforme a la ley hacia los kṣatriyas, así también llegó a ser querido por los grupos de vaiśyas y śūdras.
15.2.25
यच्च किञ्चित्तदा पापं धृतराष्ट्रसुतैः कृतम् ।
अकृत्वा हृदि तत्पापं तं नृपं सोन्ववर्तत ॥ १५.२.२५ ॥
Sin guardar en su corazón el mal que los hijos de Dhṛtarāṣṭra habían cometido entonces, él siguió sirviendo a aquel rey.
15.2.26
यः कश्चिदपि यत्किञ्चित्प्रमादादंबिकासुते ।
कुरुते द्वेष्यतामेति स कौन्तेयस्य धीमतः ॥ १५.२.२६ ॥
Quien, por descuido, hace algo contra el hijo de Ambikā, se convierte en objeto del odio del sabio hijo de Kuntī.
15.2.27
न राज्ञो धृतराष्ट्रस्य न च दुर्योधनस्य वै ।
उवाच दुष्कृतं कश्चिद्युधिष्ठिरभयान्नरः ॥ १५.२.२७ ॥
Ni sobre el rey Dhṛtarāṣṭra ni sobre Duryodhana, ningún hombre, por temor a Yudhiṣṭhira, habló de algún mal que hubieran hecho.
15.2.28
धृत्या तुष्टो नरेन्द्रः स गान्धारी विदुरस्तथा ।
अजातशत्रोर्वृत्तेन न तु भीमस्य पार्थिवः ॥ १५.२.२८ ॥
Aquel señor de hombres se complació con la firmeza; Gāndhārī y Vidura también se complacieron con la conducta de Ajātaśatru, pero el rey no estaba satisfecho con Bhīma.
15.2.29
अन्ववर्तत भीमोपि निश्चितो धर्मजं नृपम् ।
धृतराष्ट्रं च सम्प्रेक्ष्य सदा भवति दुर्मनाः ॥ १५.२.२९ ॥
Bhīma también, resuelto, seguía al rey nacido del dharma; pero al ver a Dhṛtarāṣṭra siempre se entristecía de ánimo.
15.2.30
राजानमनुवर्तन्त धर्मपुत्रममित्रहा ।
अन्ववर्तत संक्रुद्धो हृदयेन पराङ्मुखः ॥ १५.२.३० ॥
El matador de enemigos seguía al rey, hijo del dharma; él, airado, seguía con el corazón apartado.