Mahābhārata · Adhyāya 15.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.2.1
एवं सम्पूजितो राजा पाण्डवैरंबिकासुतः ।
विजहार यथापूर्वमृषिभिः पर्युपस्थितः ॥ १५.२.१ ॥
So von den Pāṇḍavas geehrt, lebte der König Dhṛtarāṣṭra, Sohn der Ambikā, wie zuvor, umgeben von Weisen.
15.2.2
ब्रह्मदेयाग्रहारांश्च प्रददौ स कुरूद्वहः ।
तच्च कुन्तीसुतो राजा सर्वमेवान्वमोदत ॥ १५.२.२ ॥
Jener Beste der Kurus schenkte den Brahmanen Brahmadeya-Ländereien und Agrahāra-Dörfer, und der König, Sohn der Kuntī, billigte all dies.
15.2.3
आनृशंस्यपरो राजा प्रीयमाणो युधिष्ठिरः ।
उवाच स तदा भ्रातॄनमात्यांश्च महीपतिः।
मया चैव भवद्भिश्च मान्य एष नराधिपः ॥ १५.२.३ ॥
Der König Yudhiṣṭhira, auf Güte bedacht und erfreut, sprach da zu seinen Brüdern und Ministern: "Dieser Herr der Menschen ist von mir und von euch allen zu ehren."
15.2.4
निदेशे धृतराष्ट्रस्य यस्तिष्ठति स मे सुहृत् ।
विपरीतश्च मे शत्रुर्नियम्यश्च भवेन्नरः ॥ १५.२.४ ॥
Wer unter dem Befehl Dhṛtarāṣṭras steht, ist mein Freund; wer sich mir widersetzt, ist mein Feind und soll gezügelt werden.
15.2.5
परिवृत्तेषु चाहःसु पुत्राणां श्राद्धकर्मणि ।
ददौ च राजा वित्तानि यावदस्य चिकीर्षितम् ॥ १५.२.५ ॥
Als die Tage der Totenriten für die Söhne vorüber waren, gab der König Reichtümer, so viel er vorgehabt hatte.
15.2.6
ततः स राजा कौरव्यो धृतराष्ट्रो महामनाः ।
ब्राह्मणेभ्यो यथार्हेभ्यो ददौ वित्तान्यनेकशः ॥ १५.२.६ ॥
Da gab jener Nachfahre der Kurus, der großherzige König Dhṛtarāṣṭra, den würdigen Brahmanen auf vielerlei Weise Reichtümer.
15.2.7
धर्मिराजश्च भीमश्च सव्यसाची यमावपि ।
तत्सर्वमन्ववर्तन्त धृतराष्ट्रव्यपेक्षया ॥ १५.२.७ ॥
König Dharma (Yudhiṣṭhira), Bhīma, Savyasācin (Arjuna) und die Zwillinge folgten alldem ebenfalls aus Achtung vor Dhṛtarāṣṭra.
15.2.8
कथं नु राजा वृद्धः स पुत्रपौत्रवधार्दितः ।
शोकमस्मत्कृतं प्राप्यि न म्रियेतेति चिन्त्य ते ॥ १५.२.८ ॥
Wie könnte dieser alte König, von der Tötung seiner Söhne und Enkel gequält, den von uns verursachten Kummer ertragen, ohne zu sterben? So dachten sie besorgt.
15.2.9
यावद्धि कुरुवीरस्य जीवत्पुत्रस्य वै सुखम् ।
तावत्सुखमवाप्नोति भोगांश्चैव व्यवस्थितान् ॥ १५.२.९ ॥
Solange der lebende Sohn des Kuru-Helden lebt, so lange erlangt er Glück und die ihm bestimmten Genüsse.
15.2.10
ततस्ते सहिताः पञ्च भ्रातरः पाण्डुनन्दनाः ।
तथाशीलाः समातस्थुर्धृतराष्ट्रस्य शासने ॥ १५.२.१० ॥
Da standen jene fünf Söhne Pāṇḍus, vereint und von solchem Wesen, bereit unter dem Befehl Dhṛtarāṣṭras.
15.2.11
धृतराष्ट्रश्च तान्सर्वान्विनीतान्नियमे स्थितान् ।
शिष्यवृत्तिं समापन्नान्गुरुवत्प्रत्यपद्यत ॥ १५.२.११ ॥
Und Dhṛtarāṣṭra nahm sie alle auf, demütig, standhaft in der Zucht, und in der Haltung von Schülern, wie ein Lehrer es täte.
15.2.12
गान्धारी चैव पुत्राणां विविधैः श्राद्धकर्मभिः ।
आनृण्यमगमत्कामान्विप्रेभ्यः प्रतिपाद्य सा ॥ १५.२.१२ ॥
Auch Gāndhārī erlangte, indem sie verschiedene Totenriten für ihre Söhne vollzog und den Brahmanen die gewünschten Gaben schenkte, die Befreiung von der Schuld.
15.2.13
एवं धर्मभृतांश्रेष्ठो धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
भ्रातृभिः सहितो धीमान्पूजयामासं तं नृपम् ॥ १५.२.१३ ॥
So ehrte Yudhiṣṭhira, der Dharma-König, der Beste unter den Hütern des Dharma, der Weise, zusammen mit seinen Brüdern jenen König.
15.2.14
स राजा सुमहातेजा वृद्धः कुरुकुलोद्वहः ।
न ददर्श तदा किञ्चिदप्रियं पाण्डुनन्दने ॥ १५.२.१४ ॥
Jener König, von großer Strahlkraft, alt, der Träger des Kuru-Geschlechts, sah damals nichts Unangenehmes bei den Söhnen Pāṇḍus.
15.2.15
वर्तमानेषु सद्वृत्तिं पाण्डवेषु महात्मसु ।
प्रीतिमानभवद्राजा धृतराष्ट्रोंऽबिकासुतिः ॥ १५.२.१५ ॥
Als die großherzigen Pāṇḍavas in rechtschaffenem Wandel lebten, freute sich König Dhṛtarāṣṭra, der Sohn Ambikās.
15.2.16
सौबलेयी च गान्धारी पुत्रशोकमपास्य तम् ।
सदैव प्रीतिमत्यासीत्तनयेषु निजेष्विव ॥ १५.२.१६ ॥
Und Gāndhārī, Tochter des Subala, legte ihren Kummer um die Söhne ab und war stets zärtlich zu ihnen, als wären sie ihre eigenen.
15.2.17
प्रियाण्येव तु कौरव्यो नाप्रियाणि कुरूद्वहः ।
वैचित्रवीर्य नृपतौ समाचरत सर्वदा ॥ १५.२.१७ ॥
Jener Kaurava, Träger der Kurus, tat dem König, Sohn Vicitravīryas, stets nur Angenehmes und nie Unangenehmes.
15.2.18
यद्यद्ब्रूते च किञ्चित्स धृतराष्ट्रो जनाधिपः ।
गुरु वा लघु वा कार्यं गान्धारी च तपस्विनी ॥ १५.२.१८ ॥
Was immer der Herr der Völker, Dhṛtarāṣṭra, sagte, sei es eine schwere oder leichte Aufgabe, auch die Asketin Gāndhārī vollbrachte es.
15.2.19
तं स राजा महाराज पाण्डवानां धुरंधरः ।
पूजयित्वा वचस्तत्तदकार्षीत्परवीरहा ॥ १५.२.१९ ॥
Großer König, jener Herrscher, Stütze der Pāṇḍavas, ehrte jedes seiner Worte und handelte danach; er war der Töter feindlicher Helden.
15.2.20
तेन तस्याभवत्प्रीतो वृत्तेन स नराधिपः ।
अन्वतप्यत संस्मृत्य पुत्रं तं मन्दचेतसम् ॥ १५.२.२० ॥
Durch sein Verhalten erfreut, grämte sich der König dennoch, als er seines törichten Sohnes gedachte.
15.2.21
सदा च प्रातरुत्थाय कृतजप्यः शुचिर्नृपः ।
आशास्ते पाण्डुपुत्राणां समरेष्वपराजयम् ॥ १५.२.२१ ॥
Stets stand der König früh am Morgen auf, sprach seine Gebete und reinigte sich, und er wünschte den Söhnen Pāṇḍus Unbesiegbarkeit in den Schlachten.
15.2.22
ब्राह्मणान्स्वस्तिवाच्याथ हुत्वा चैव हुताशनम् ।
आयूंषि पाण्डुपुत्राणामाशंसत नराधिपः ॥ १५.२.२२ ॥
Dann ließ der König die Brahmanen Segenssprüche sprechen, opferte dem Feuer und wünschte den Söhnen Pāṇḍus ein langes Leben.
15.2.23
न तां प्रीतिं परामाप पुत्रेभ्यः स तदा पुरा ।
यां प्रीतिं पाण्डुपुत्रेभ्यः सदाऽवाप नराधिपः। ॥ १५.२.२३ ॥
Früher hatte er von seinen eigenen Söhnen nie jene höchste Freude erlangt, die er stets von den Söhnen Pāṇḍus empfing.
15.2.24
ब्राह्मणानां यथा वृत्तः क्षत्रियाणां यथाविधः ।
तथा विट्शूद्रसङ्घानामभवत्स प्रियस्तदा ॥ १५.२.२४ ॥
So wie sein Verhalten gegenüber den Brahmanen war und gemäß der Ordnung gegenüber den Kṣatriyas, so wurde er damals auch den Gruppen der Vaiśyas und Śūdras lieb.
15.2.25
यच्च किञ्चित्तदा पापं धृतराष्ट्रसुतैः कृतम् ।
अकृत्वा हृदि तत्पापं तं नृपं सोन्ववर्तत ॥ १५.२.२५ ॥
Das Unrecht, das die Söhne Dhṛtarāṣṭras damals begangen hatten, behielt er nicht im Herzen; er diente jenem König.
15.2.26
यः कश्चिदपि यत्किञ्चित्प्रमादादंबिकासुते ।
कुरुते द्वेष्यतामेति स कौन्तेयस्य धीमतः ॥ १५.२.२६ ॥
Wer aus Unachtsamkeit gegen den Sohn Ambikās irgendetwas tut, wird zum Gegenstand des Hasses des weisen Sohnes der Kuntī.
15.2.27
न राज्ञो धृतराष्ट्रस्य न च दुर्योधनस्य वै ।
उवाच दुष्कृतं कश्चिद्युधिष्ठिरभयान्नरः ॥ १५.२.२७ ॥
Über König Dhṛtarāṣṭra oder Duryodhana sprach aus Furcht vor Yudhiṣṭhira kein Mensch von einer Übeltat.
15.2.28
धृत्या तुष्टो नरेन्द्रः स गान्धारी विदुरस्तथा ।
अजातशत्रोर्वृत्तेन न तु भीमस्य पार्थिवः ॥ १५.२.२८ ॥
Jener Herrscher der Menschen war durch Standhaftigkeit zufrieden; Gāndhārī und Vidura ebenso durch das Verhalten Ajātaśatrus, doch der König war mit Bhīma nicht zufrieden.
15.2.29
अन्ववर्तत भीमोपि निश्चितो धर्मजं नृपम् ।
धृतराष्ट्रं च सम्प्रेक्ष्य सदा भवति दुर्मनाः ॥ १५.२.२९ ॥
Auch Bhīma folgte, entschlossen, dem aus dem Dharma geborenen König; doch wenn er Dhṛtarāṣṭra sah, war sein Sinn stets betrübt.
15.2.30
राजानमनुवर्तन्त धर्मपुत्रममित्रहा ।
अन्ववर्तत संक्रुद्धो हृदयेन पराङ्मुखः ॥ १५.२.३० ॥
Der Feindetöter folgte dem König, dem Sohn des Dharma; er folgte, zornentbrannt, mit abgewandtem Herzen.