மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 15.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.2.1
एवं सम्पूजितो राजा पाण्डवैरंबिकासुतः ।
विजहार यथापूर्वमृषिभिः पर्युपस्थितः ॥ १५.२.१ ॥
இவ்வாறு பாண்டவர்களால் கௌரவிக்கப்பட்ட அம்பிகையின் மகன் அரசன் திருதராஷ்டிரன், முன்பு போலவே முனிவர்களால் சூழப்பட்டு வாழ்ந்தான்.
15.2.2
ब्रह्मदेयाग्रहारांश्च प्रददौ स कुरूद्वहः ।
तच्च कुन्तीसुतो राजा सर्वमेवान्वमोदत ॥ १५.२.२ ॥
அந்தக் குருகுலச் சிறந்தவன் பிராமணர்களுக்கு நிலக்கொடைகளும் அக்கிரகார கிராமங்களும் அளித்தான்; குந்தியின் மகன் அரசன் அதனைக் அனைத்தையும் ஏற்று அனுமதித்தான்.
15.2.3
आनृशंस्यपरो राजा प्रीयमाणो युधिष्ठिरः ।
उवाच स तदा भ्रातॄनमात्यांश्च महीपतिः।
मया चैव भवद्भिश्च मान्य एष नराधिपः ॥ १५.२.३ ॥
கருணையில் நிலைத்த அரசன் யுதிஷ்டிரன் மகிழ்ச்சியுடன் அப்போது சகோதரர்களிடமும் அமைச்சர்களிடமும் கூறினான்: "இந்த மன்னன் என்னாலும் உங்களாலும் மதிக்கப்பட வேண்டியவன்."
15.2.4
निदेशे धृतराष्ट्रस्य यस्तिष्ठति स मे सुहृत् ।
विपरीतश्च मे शत्रुर्नियम्यश्च भवेन्नरः ॥ १५.२.४ ॥
திருதராஷ்டிரனின் கட்டளையில் நிற்கும் மனிதன் என் நண்பன்; எனக்கு எதிரானவன் என் பகைவன், அவன் அடக்கப்பட வேண்டியவன்.
15.2.5
परिवृत्तेषु चाहःसु पुत्राणां श्राद्धकर्मणि ।
ददौ च राजा वित्तानि यावदस्य चिकीर्षितम् ॥ १५.२.५ ॥
மகன்களுக்கான சிராத்தச் சடங்குகளின் நாட்கள் கழிந்ததும், அரசன் தான் விரும்பிய அளவு செல்வத்தை அளித்தான்.
15.2.6
ततः स राजा कौरव्यो धृतराष्ट्रो महामनाः ।
ब्राह्मणेभ्यो यथार्हेभ्यो ददौ वित्तान्यनेकशः ॥ १५.२.६ ॥
பின்னர் அந்த குரு வழித்தோன்றலும் பெருந்தன்மையுள்ள அரசனுமான திருதராஷ்டிரன், தகுதியுடைய பிராமணர்களுக்குப் பலவகையாக செல்வத்தை அளித்தான்.
15.2.7
धर्मिराजश्च भीमश्च सव्यसाची यमावपि ।
तत्सर्वमन्ववर्तन्त धृतराष्ट्रव्यपेक्षया ॥ १५.२.७ ॥
தர்மராஜனான யுதிஷ்டிரனும், பீமனும், இடக்கை வில்லாளி அர்ஜுனனும், இரட்டையர்களான நகுலனும் சகதேவனும் கூட, திருதராஷ்டிரரின் மீதுள்ள மரியாதையால் அனைத்தையும் பின்பற்றினர்.
15.2.8
कथं नु राजा वृद्धः स पुत्रपौत्रवधार्दितः ।
शोकमस्मत्कृतं प्राप्यि न म्रियेतेति चिन्त्य ते ॥ १५.२.८ ॥
புத்திரர்களும் பேரர்களும் கொல்லப்பட்டதால் துன்புறும் இந்த முதிய அரசன், எங்களால் வந்த துயரை அடைந்து எப்படி இறக்காமல் இருப்பான் என்று அவர்கள் சிந்தித்தனர்.
15.2.9
यावद्धि कुरुवीरस्य जीवत्पुत्रस्य वै सुखम् ।
तावत्सुखमवाप्नोति भोगांश्चैव व्यवस्थितान् ॥ १५.२.९ ॥
குருவீரனின் உயிருடன் உள்ள மகன் இருக்கும் வரையே அவனுக்கு இன்பம் உண்டு; அப்பொழுதுதான் நிலைபெற்ற போகங்களையும் அவன் அடைகிறான்.
15.2.10
ततस्ते सहिताः पञ्च भ्रातरः पाण्डुनन्दनाः ।
तथाशीलाः समातस्थुर्धृतराष्ट्रस्य शासने ॥ १५.२.१० ॥
பின்னர் பாண்டுவின் புதல்வர்களான அந்த ஐவரும் ஒன்றாகக் கூடி, அத்தகைய நடத்தையுடையவர்களாய், திருதராஷ்டிரரின் ஆணைக்கு உட்பட்டு நின்றனர்.
15.2.11
धृतराष्ट्रश्च तान्सर्वान्विनीतान्नियमे स्थितान् ।
शिष्यवृत्तिं समापन्नान्गुरुवत्प्रत्यपद्यत ॥ १५.२.११ ॥
திருதராஷ்டிரர் அவர்கள் அனைவரையும், அடக்கமுள்ளவர்களாய், நியமத்தில் நிலைபெற்று, மாணவ நிலையை ஏற்றவர்களாய் இருந்ததால், குருவைப் போல ஏற்றுக்கொண்டார்.
15.2.12
गान्धारी चैव पुत्राणां विविधैः श्राद्धकर्मभिः ।
आनृण्यमगमत्कामान्विप्रेभ्यः प्रतिपाद्य सा ॥ १५.२.१२ ॥
காந்தாரியும் புதல்வர்களுக்காக பலவகை சிராத்த கர்மங்கள் செய்து, பிராமணர்களுக்கு விரும்பிய தானங்களைக் கொடுத்து கடனிலிருந்து விடுதலை அடைந்தாள்.
15.2.13
एवं धर्मभृतांश्रेष्ठो धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
भ्रातृभिः सहितो धीमान्पूजयामासं तं नृपम् ॥ १५.२.१३ ॥
இவ்வாறு தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்களில் சிறந்தவரான தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரர், தம் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து அந்த அரசனைப் போற்றி மதித்தார்.
15.2.14
स राजा सुमहातेजा वृद्धः कुरुकुलोद्वहः ।
न ददर्श तदा किञ्चिदप्रियं पाण्डुनन्दने ॥ १५.२.१४ ॥
மிகுந்த தேஜஸ் கொண்டவரும், முதியவரும், குருகுலத்தைத் தாங்கியவருமான அந்த அரசன், அப்போது பாண்டுவின் மகன்களிடம் எந்த அப்பிரியத்தையும் காணவில்லை.
15.2.15
वर्तमानेषु सद्वृत्तिं पाण्डवेषु महात्मसु ।
प्रीतिमानभवद्राजा धृतराष्ट्रोंऽबिकासुतिः ॥ १५.२.१५ ॥
மகாத்மாக்களான பாண்டவர்கள் நல்லொழுக்கத்துடன் வாழ்ந்தபோது, அம்பிகையின் மகனான அரசன் திருதராஷ்டிரன் மகிழ்ச்சியடைந்தான்.
15.2.16
सौबलेयी च गान्धारी पुत्रशोकमपास्य तम् ।
सदैव प्रीतिमत्यासीत्तनयेषु निजेष्विव ॥ १५.२.१६ ॥
சுபலனின் மகளான காந்தாரியும் புத்திரசோகத்தை விட்டு, எப்போதும் தம் சொந்த மகன்களைப் போல அன்புடன் இருந்தாள்.
15.2.17
प्रियाण्येव तु कौरव्यो नाप्रियाणि कुरूद्वहः ।
वैचित्रवीर्य नृपतौ समाचरत सर्वदा ॥ १५.२.१७ ॥
குருகுலத்தைத் தாங்கிய அந்தக் கௌரவன் விசித்திரவீரியனின் மகனான அரசனிடம் எப்போதும் இனிமையானவற்றையே செய்தார்; ஒருபோதும் அப்பிரியமானவற்றை அல்ல.
15.2.18
यद्यद्ब्रूते च किञ्चित्स धृतराष्ट्रो जनाधिपः ।
गुरु वा लघु वा कार्यं गान्धारी च तपस्विनी ॥ १५.२.१८ ॥
மக்களின் தலைவரான திருதராஷ்டிரன் எதைச் சொன்னாலும், அது பெரிய காரியமோ சிறிய காரியமோ, தவசியான காந்தாரியும் அதைச் செய்தாள்.
15.2.19
तं स राजा महाराज पाण्डवानां धुरंधरः ।
पूजयित्वा वचस्तत्तदकार्षीत्परवीरहा ॥ १५.२.१९ ॥
பாண்டவர்களின் தலைவனாகிய அந்த அரசன், மகாராஜனே, அவனுடைய ஒவ்வொரு சொல்லையும் மதித்து அதன்படியே செய்தான்; அவன் எதிரி வீரர்களைக் கொல்பவன்.
15.2.20
तेन तस्याभवत्प्रीतो वृत्तेन स नराधिपः ।
अन्वतप्यत संस्मृत्य पुत्रं तं मन्दचेतसम् ॥ १५.२.२० ॥
அவனது நடத்தையால் அந்த மன்னன் மகிழ்ச்சியடைந்தான்; ஆனால் அந்த மந்தபுத்தி மகனை நினைத்து அவன் வருந்தினான்.
15.2.21
सदा च प्रातरुत्थाय कृतजप्यः शुचिर्नृपः ।
आशास्ते पाण्डुपुत्राणां समरेष्वपराजयम् ॥ १५.२.२१ ॥
மன்னன் எப்போதும் காலையில் எழுந்து, ஜபம் செய்து, தூய்மையுடன் பாண்டு மகன்களுக்குப் போர்களில் வெற்றியை வேண்டுவான்.
15.2.22
ब्राह्मणान्स्वस्तिवाच्याथ हुत्वा चैव हुताशनम् ।
आयूंषि पाण्डुपुत्राणामाशंसत नराधिपः ॥ १५.२.२२ ॥
பின்னர் அந்த மன்னன் பிராமணர்களைக் கொண்டு சுவஸ்திவாசனம் செய்வித்து, அக்னியில் ஆஹுதி செய்து, பாண்டு மகன்களின் நீண்ட ஆயுளை விரும்பினான்.
15.2.23
न तां प्रीतिं परामाप पुत्रेभ्यः स तदा पुरा ।
यां प्रीतिं पाण्डुपुत्रेभ्यः सदाऽवाप नराधिपः। ॥ १५.२.२३ ॥
முன்பு அந்த மன்னன் தன் மகன்களிடமிருந்து அத்தகைய உயர்ந்த மகிழ்ச்சியைப் பெறவில்லை; பாண்டு மகன்களிடமிருந்து எப்போதும் அவன் பெற்ற மகிழ்ச்சியை அவன் பெற்றதில்லை.
15.2.24
ब्राह्मणानां यथा वृत्तः क्षत्रियाणां यथाविधः ।
तथा विट्शूद्रसङ्घानामभवत्स प्रियस्तदा ॥ १५.२.२४ ॥
பிராமணர்களிடம் அவனுடைய நடத்தை எப்படி இருந்ததோ, சத்திரியர்களிடம் விதிப்படி எப்படி இருந்ததோ, அப்படியே அப்போது வைசியர் மற்றும் சூத்திரர் கூட்டங்களுக்கும் அவன் அன்பானவனாக இருந்தான்.
15.2.25
यच्च किञ्चित्तदा पापं धृतराष्ट्रसुतैः कृतम् ।
अकृत्वा हृदि तत्पापं तं नृपं सोन्ववर्तत ॥ १५.२.२५ ॥
அப்போது திருதராஷ்டிரரின் புதல்வர்கள் செய்த எந்தத் தீங்கையும் மனத்தில் வைக்காமல், அவர் அந்த அரசனைப் பின்பற்றினார்.
15.2.26
यः कश्चिदपि यत्किञ्चित्प्रमादादंबिकासुते ।
कुरुते द्वेष्यतामेति स कौन्तेयस्य धीमतः ॥ १५.२.२६ ॥
அம்பிகையின் மகனுக்கு அஜாக்கிரதையால் எவன் எதைச் செய்தாலும், அவன் ஞானியான குந்தியின் மகனின் வெறுப்புக்கு ஆளாவான்.
15.2.27
न राज्ञो धृतराष्ट्रस्य न च दुर्योधनस्य वै ।
उवाच दुष्कृतं कश्चिद्युधिष्ठिरभयान्नरः ॥ १५.२.२७ ॥
அரசன் திருதராஷ்டிரனைப் பற்றியோ, துரியோதனனைப் பற்றியோ, யுதிஷ்டிரரின் பயத்தால் எவனும் தீய செயலை வாய்விட்டுச் சொல்லவில்லை.
15.2.28
धृत्या तुष्टो नरेन्द्रः स गान्धारी विदुरस्तथा ।
अजातशत्रोर्वृत्तेन न तु भीमस्य पार्थिवः ॥ १५.२.२८ ॥
பொறுமையால் அந்த மன்னன் மகிழ்ந்தான்; காந்தாரியும் விதுரரும் அவ்வாறே மகிழ்ந்தனர்; அஜாதசத்ருவின் நடத்தையால் மகிழ்ந்தனர், ஆனால் அந்த அரசன் பீமனைப் பற்றி மகிழவில்லை.
15.2.29
अन्ववर्तत भीमोपि निश्चितो धर्मजं नृपम् ।
धृतराष्ट्रं च सम्प्रेक्ष्य सदा भवति दुर्मनाः ॥ १५.२.२९ ॥
பீமனும் உறுதியுடன் தருமபுத்திரனாகிய அரசனைப் பின்பற்றினான்; ஆனால் திருதராஷ்டிரரைக் கண்டால் அவன் எப்போதும் மனம் வருந்துவான்.
15.2.30
राजानमनुवर्तन्त धर्मपुत्रममित्रहा ।
अन्ववर्तत संक्रुद्धो हृदयेन पराङ्मुखः ॥ १५.२.३० ॥
பகைவரை அழிப்பவன் தருமபுத்திரனாகிய அரசனைப் பின்பற்றினான்; அவன் கோபம் கொண்டு, மனத்தால் விலகியவனாக அவரைப் பின்பற்றினான்.