Mahābhārata · Adhyāya 15.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.37.1
अदृष्ट्वा तु नृपः पुत्रान्दर्शनं प्रतिलब्धवान् ।
ऋषेः प्रसादात्पुत्राणां स्वरूपाणां कुरूद्वह ॥ १५.३७.१ ॥
Ohne seine Söhne gesehen zu haben, erlangte der König durch die Gnade des Weisen ihren Anblick, o Bester der Kurus.
15.37.2
स राजा राजधर्मांश्च ब्रह्मोपनिषदं तथा ।
अवाप्तवान्नरश्रेष्ठो बुद्धिनिश्चयमेव च। ॥ १५.३७.२ ॥
Dieser König erlangte auch die Pflichten des Königtums, die geheime Lehre der Brahman-Upaniṣad und die feste Gewissheit des Verstandes, o Bester der Menschen.
15.37.3
विदुरश्च महाप्राज्ञो ययौ सिद्धिं तपोबलात् ।
धृतराष्ट्रः समासाद्य व्यासं चैव तपस्विनम् ॥ १५.३७.३ ॥
Und der überaus weise Vidura erlangte durch die Kraft der Askese die Vollendung, während Dhṛtarāṣṭra sich dem asketischen Vyāsa näherte,
15.37.4
ममापि वरदो व्यासो दर्शयेत्पितरं यदि ।
तद्रूपवेषवयसं श्रद्दध्यां सर्वमेव तत् ॥ १५.३७.४ ॥
Wenn Vyāsa, der Gewährer von Gaben, mir ebenso meinen Vater in genau dieser Gestalt, Kleidung und diesem Alter zeigte, würde ich all dies glauben.
15.37.5
प्रियं मे स्यात्कृतार्थश्च स्यामहं कृतनिश्चयः ।
प्रसादादृषिमुख्यस्य मम कामः समृद्ध्यताम् ॥ १५.३७.५ ॥
Dies wäre mir lieb, und entschlossen wie ich bin, würde ich vollendet sein. Durch die Gnade des vornehmsten Weisen möge mein Wunsch erfüllt werden.
15.37.6
इत्युक्तवचने तस्मिन्नृपे व्यासः प्रतापवान् ।
प्रसादमकरोद्धीमानानयच्च परिक्षितम् ॥ १५.३७.६ ॥
Als der König diese Worte gesprochen hatte, erwies der mächtige und weise Vyāsa seine Gnade und brachte auch Parikṣit herbei.
15.37.7
ततस्तद्रूपवयसमागतं नृपतिं दिवः ।
श्रीमन्तं पितरं राजा ददर्श स परीक्षितम् ॥ १५.३७.७ ॥
Da sah der König seinen Vater Parīkṣit, den Glanzvollen, mit Gestalt und Jugend vom Himmel gekommen.
15.37.8
शमीकं च महात्मानं पुत्रं तं चास्य शृङ्गिणम् ।
अमात्या ये च निहता राज्ञस्तांश्च ददर्श ह ॥ १५.३७.८ ॥
Er sah auch den großmütigen Śamīka, seinen Sohn Śṛṅgin und die Minister des Königs, die erschlagen worden waren.
15.37.9
ततः सोवभृथे राजा मुदितो जनमेजयः ।
पितरं स्नापयामास स्वयं सस्नौ च पार्थिवः ॥ १५.३७.९ ॥
Dann ließ der über das Avabhṛtha-Bad erfreute König Janamejaya seinen Vater baden und badete danach selbst.
15.37.10
परीक्षिदपि तत्रैव बभूव स तिरोहितः ।
स्नात्वा स नृपतिर्विप्रमास्तीकमिदमब्रवीत्।
यायावरकुलोत्पन्नं जरत्कारुसुतं तदा ॥ १५.३७.१० ॥
Auch Parīkṣit verschwand dort. Nachdem er gebadet hatte, sprach der König diese Worte zum Brahmanen Āstīka, dem Sohn Jaratkārus, geboren im Geschlecht der Yāyāvara.
15.37.11
आस्तीक विविधाश्चर्यो यज्ञेऽयमिति मे मतिः ।
यदद्यायं पिता प्राप्तो मम शोकप्रणाशनः ॥ १५.३७.११ ॥
Āstīka, ich meine, dieses Opfer ist voller vielfältiger Wunder, denn heute ist mein Vater hierher gekommen, der meinen Kummer vertreibt.
15.37.12
ऋषिर्द्वैपायनो यत्र पुराणस्तपसो निधिः ।
यज्ञे कुरुकुलश्रेष्ठ तस्य लोकावुभौ जितौ ॥ १५.३७.१२ ॥
Bester der Kuru-Linie, dort, wo der alte Weise Dvaipāyana, Schatz der Askese, beim Opfer anwesend ist, dort sind seine beiden Welten gewonnen worden.
15.37.13
श्रुतं विचित्रमाख्यानं त्वया पाण्डवनन्दन ।
सर्पाश्च भस्मसान्नीता गताश्च पदवीं पितुः ॥ १५.३७.१३ ॥
Freude der Pāṇḍavas, du hast diese wundersame Erzählung gehört: Die Schlangen wurden zu Asche und gingen den Weg ihres Vaters.
15.37.14
कथंचित्तक्षको मुक्तः सत्यत्वात्तव पार्थिव ।
ऋषयः पूजिताः सर्वे गतिर्दृष्टा महात्मनः ॥ १५.३७.१४ ॥
O König, durch deine Wahrhaftigkeit wurde Takṣaka irgendwie befreit; alle Weisen wurden geehrt, und das Schicksal der großen Seelen wurde gesehen.
15.37.15
प्राप्तः सुविपुलो धर्मः श्रुत्वा पापविनाशनम् ।
विमुक्तो हृदयग्रन्थिरुदारजनदर्शनात् ॥ १५.३७.१५ ॥
Wer dies hört, das die Sünde vernichtet, erlangt reichliches Verdienst; und durch das Sehen edler Menschen löst sich der Knoten des Herzens.
15.37.16
ये च पक्षधरा धर्मे सद्वृत्तरुचयश्च ये ।
यान्दृष्ट्वा हीयते पापं तेभ्यः कार्या नमस्क्रिया ॥ १५.३७.१६ ॥
Denen, die das dharma vertreten und an guter Lebensführung Freude haben und bei deren Anblick die Sünde abnimmt — ihnen soll man Ehrerbietung erweisen.
15.37.17
एतच्छ्रुत्वा द्विजश्रेष्ठात्स राजा जनमेजयः ।
पूजयामास तमृषिमनुमान्य पुनःपुनः ॥ १५.३७.१७ ॥
Nachdem König Janamejaya dies vom besten der Zweimalgeborenen gehört hatte, ehrte er jenen Weisen immer wieder und bat ihn um Erlaubnis.
15.37.18
पप्रच्छ तमृषि चापि वैशम्पायनमच्युतम् ।
कथावशेषं धर्मज्ञो वनवासस्य सत्तम ॥ १५.३७.१८ ॥
Der Kenner des dharma, der Beste der Guten, befragte auch jenen Weisen Vaiśampāyana, den Unvergänglichen, über den Rest der Erzählung vom Waldexil.