Mahābhārata · Adhyāya 15.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.37.1
अदृष्ट्वा तु नृपः पुत्रान्दर्शनं प्रतिलब्धवान् ।
ऋषेः प्रसादात्पुत्राणां स्वरूपाणां कुरूद्वह ॥ १५.३७.१ ॥
Sem ter visto os filhos, o rei obteve a visão deles pela graça do sábio, ó melhor dos Kurus.
15.37.2
स राजा राजधर्मांश्च ब्रह्मोपनिषदं तथा ।
अवाप्तवान्नरश्रेष्ठो बुद्धिनिश्चयमेव च। ॥ १५.३७.२ ॥
Aquele rei obteve também os deveres da realeza, o ensinamento secreto da Brahman-Upaniṣad e a firme certeza do entendimento, ó melhor dos homens.
15.37.3
विदुरश्च महाप्राज्ञो ययौ सिद्धिं तपोबलात् ।
धृतराष्ट्रः समासाद्य व्यासं चैव तपस्विनम् ॥ १५.३७.३ ॥
E o muito sábio Vidura alcançou a perfeição pelo poder da ascese, enquanto Dhṛtarāṣṭra, tendo se aproximado do asceta Vyāsa,
15.37.4
ममापि वरदो व्यासो दर्शयेत्पितरं यदि ।
तद्रूपवेषवयसं श्रद्दध्यां सर्वमेव तत् ॥ १५.३७.४ ॥
Se Vyāsa, o concedente de bênçãos, também me mostrasse meu pai nessa mesma forma, vestimenta e idade, eu acreditaria em tudo isso.
15.37.5
प्रियं मे स्यात्कृतार्थश्च स्यामहं कृतनिश्चयः ।
प्रसादादृषिमुख्यस्य मम कामः समृद्ध्यताम् ॥ १५.३७.५ ॥
Isso me seria caro, e, resoluto como estou, eu estaria realizado. Pela graça do maior dos sábios, que meu desejo se cumpra.
15.37.6
इत्युक्तवचने तस्मिन्नृपे व्यासः प्रतापवान् ।
प्रसादमकरोद्धीमानानयच्च परिक्षितम् ॥ १५.३७.६ ॥
Quando o rei disse essas palavras, o poderoso e sábio Vyāsa concedeu sua graça e também trouxe Parikṣit.
15.37.7
ततस्तद्रूपवयसमागतं नृपतिं दिवः ।
श्रीमन्तं पितरं राजा ददर्श स परीक्षितम् ॥ १५.३७.७ ॥
Então o rei viu seu pai Parīkṣit, glorioso, vindo do céu com forma e juventude.
15.37.8
शमीकं च महात्मानं पुत्रं तं चास्य शृङ्गिणम् ।
अमात्या ये च निहता राज्ञस्तांश्च ददर्श ह ॥ १५.३७.८ ॥
Ele também viu o magnânimo Śamīka, seu filho Śṛṅgin e os ministros do rei que haviam sido mortos.
15.37.9
ततः सोवभृथे राजा मुदितो जनमेजयः ।
पितरं स्नापयामास स्वयं सस्नौ च पार्थिवः ॥ १५.३७.९ ॥
Então, no banho avabhṛtha, o rei Janamejaya, alegre, mandou banhar seu pai e depois se banhou ele mesmo.
15.37.10
परीक्षिदपि तत्रैव बभूव स तिरोहितः ।
स्नात्वा स नृपतिर्विप्रमास्तीकमिदमब्रवीत्।
यायावरकुलोत्पन्नं जरत्कारुसुतं तदा ॥ १५.३७.१० ॥
Parīkṣit também desapareceu ali mesmo. Depois de banhar-se, o rei disse estas palavras ao brâmane Āstīka, filho de Jaratkāru, nascido na linhagem dos Yāyāvara.
15.37.11
आस्तीक विविधाश्चर्यो यज्ञेऽयमिति मे मतिः ।
यदद्यायं पिता प्राप्तो मम शोकप्रणाशनः ॥ १५.३७.११ ॥
Āstīka, acho que este sacrifício está cheio de muitas maravilhas, pois hoje chegou aqui meu pai, destruidor da minha dor.
15.37.12
ऋषिर्द्वैपायनो यत्र पुराणस्तपसो निधिः ।
यज्ञे कुरुकुलश्रेष्ठ तस्य लोकावुभौ जितौ ॥ १५.३७.१२ ॥
Melhor da linhagem kuru, onde o antigo sábio Dvaipāyana, tesouro da austeridade, está presente no sacrifício, ali ambos os seus mundos foram conquistados.
15.37.13
श्रुतं विचित्रमाख्यानं त्वया पाण्डवनन्दन ।
सर्पाश्च भस्मसान्नीता गताश्च पदवीं पितुः ॥ १५.३७.१३ ॥
Alegria dos Pāṇḍavas, ouviste esta narrativa maravilhosa: as serpentes foram reduzidas a cinzas e seguiram o caminho de seu pai.
15.37.14
कथंचित्तक्षको मुक्तः सत्यत्वात्तव पार्थिव ।
ऋषयः पूजिताः सर्वे गतिर्दृष्टा महात्मनः ॥ १५.३७.१४ ॥
Ó rei, pela tua veracidade Takṣaka foi de algum modo libertado; todos os sábios foram honrados e viu-se o destino das grandes almas.
15.37.15
प्राप्तः सुविपुलो धर्मः श्रुत्वा पापविनाशनम् ।
विमुक्तो हृदयग्रन्थिरुदारजनदर्शनात् ॥ १५.३७.१५ ॥
Ao ouvir isto, destruidor do pecado, obtém-se abundante mérito; e ao ver pessoas nobres, o nó do coração desfaz-se.
15.37.16
ये च पक्षधरा धर्मे सद्वृत्तरुचयश्च ये ।
यान्दृष्ट्वा हीयते पापं तेभ्यः कार्या नमस्क्रिया ॥ १५.३७.१६ ॥
Àqueles que sustentam o dharma e se deleitam na boa conduta, e ao vê-los o pecado diminui — a eles deve-se prestar reverência.
15.37.17
एतच्छ्रुत्वा द्विजश्रेष्ठात्स राजा जनमेजयः ।
पूजयामास तमृषिमनुमान्य पुनःपुनः ॥ १५.३७.१७ ॥
Tendo ouvido isto do melhor dos nascidos duas vezes, o rei Janamejaya honrou aquele sábio repetidas vezes, pedindo-lhe licença.
15.37.18
पप्रच्छ तमृषि चापि वैशम्पायनमच्युतम् ।
कथावशेषं धर्मज्ञो वनवासस्य सत्तम ॥ १५.३७.१८ ॥
O conhecedor do dharma, o melhor dos bons, perguntou também àquele sábio Vaiśampāyana, o imutável, sobre o restante da narrativa do exílio na floresta.