Mahābhārata · Adhyāya 17.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
17.2.1
ततस्ते नियतात्मान उदीचीं दिशमास्थिताः ।
ददृशुर्योगयुक्ताश्च हिमवन्तं महागिरिम् ॥ १७.२.१ ॥
Entonces ellos, de ánimo dominado, se dirigieron hacia la dirección norte y, absortos en el yoga, contemplaron el gran monte Himavant.
17.2.2
तं चाप्यतिक्रमन्तस्ते ददृशुर्वालुकार्णवम् ।
अवैक्षन्त महाशैलं मेरुं शिखरिणां वरम् ॥ १७.२.२ ॥
Al atravesarlo, vieron el mar de arena, y contemplaron a Meru, el gran monte, el mejor de los de cumbres.
17.2.3
तेषां तु गच्छतां शीघ्रं सर्वेषां योगधार्मिणाम् ।
याज्ञसेनी भ्रष्टयोगा निपपात महीतले ॥ १७.२.३ ॥
Pero de todos ellos, que avanzaban rápidamente, observantes del yoga y del dharma, Yājñasenī, caída de su yoga, se desplomó sobre la tierra.
17.2.4
तां तु प्रपतितां दृष्ट्वा भीमसेनो महाबलः ।
उवाच धर्मराजानं याज्ञसेनीमवेक्ष्य ह ॥ १७.२.४ ॥
Al verla caída, Bhīmasena, el poderoso, mirando a Yājñasenī, habló al rey del dharma.
17.2.5
नाधर्मश्चरितः कश्चिद्राजपुत्र्या परंतप ।
कारणं किंनु तद्ब्रूहि यत्कृष्णा पतिता भुवि ॥ १७.२.५ ॥
Ninguna injusticia cometió la hija del rey, oh abrasador de enemigos. ¿Cuál es entonces la causa? Dime por qué Kṛṣṇā ha caído sobre la tierra.
17.2.6
पक्षपातो महानस्या विशेषेण धनंजये ।
तस्यैतत्फलमद्यैषा भुङ्क्ते पुरुषसत्तम ॥ १७.२.६ ॥
Ella tenía una gran parcialidad, especialmente hacia Dhanaṃjaya. Oh, el mejor de los hombres, es el fruto de eso lo que ahora ella experimenta.
17.2.7
एवमुक्त्वाऽनवेक्ष्यैनां ययौ भरतसत्तमः ।
समाधाय मनो धीमान्धर्मात्मा पुरुषर्षभः ॥ १७.२.७ ॥
Habiendo dicho esto, sin mirarla, el mejor de los Bhāratas, el sabio de alma justa, toro entre los hombres, partió con la mente serena.
17.2.8
सहदेवस्ततो विद्वान्निपपात महीतले ।
तं चापि पतितं दृष्ट्वा भीमो राजानमब्रवीत् ॥ १७.२.८ ॥
Entonces el sabio Sahadeva cayó a tierra. Al verlo también caído, Bhīma habló al rey.
17.2.9
योऽयमस्मासु सर्वेषु शुश्रूषुरनहंकृतः ।
सोयं माद्रवतीपुत्रः कस्मान्निपतितो भुवि ॥ १७.२.९ ॥
¿Por qué ha caído a la tierra este hijo de Mādrī, que entre todos nosotros era el más servicial y libre de orgullo?
17.2.10
आत्मनः सदृशं प्राज्ञं नैषोऽमन्यत कञ्चन ।
तेन दोषेण पतितो विद्वानेष नृपात्मजः ॥ १७.२.१० ॥
Él no consideró a nadie igual a sí mismo en sabiduría. Por esa misma falta ha caído este príncipe sabio.
17.2.11
इत्युक्त्वा तं समुत्सृज्य सहदेवं ययौ तदा ।
भ्रातृभिः सह कौन्तेयः शुना चैव युधिष्ठिरः ॥ १७.२.११ ॥
Habiendo dicho esto y dejado a Sahadeva atrás, Yudhiṣṭhira, hijo de Kuntī, siguió adelante con sus hermanos y con un perro.
17.2.12
कृष्णं निपतितां दृष्ट्वा सहदेवं च पाण्डवम् ।
आर्तो बन्धुप्रियः शूरो नकुलो निपपात ह ॥ १७.२.१२ ॥
Al ver caídas a Kṛṣṇā (Draupadī) y al Pāṇḍava Sahadeva, el heroico Nakula, afecto a sus parientes, angustiado, también cayó.
17.2.13
तस्मिन्निपतिते वीरे नकुले चारुदर्शने ।
पुनरेव तदा भीमो राजानमिदमब्रवीत् ॥ १७.२.१३ ॥
Cuando aquel héroe de hermoso aspecto, Nakula, hubo caído, Bhīma volvió a decir al rey estas palabras.
17.2.14
योऽयमक्षतधर्मात्मा भ्राता वचनकारकः ।
रूपेणाप्रतिमो लोके नकुलः पतितो भुवि ॥ १७.२.१४ ॥
Este hermano, de alma recta e intachable, obediente a nuestra palabra, sin igual en belleza en el mundo, Nakula, ha caído a la tierra.
17.2.15
इत्युक्तो भीमसेनेन प्रत्युवाच युधिष्ठिरः ।
नकुलं प्रति धर्मात्मा सर्वबुद्धिमतांवरः ॥ १७.२.१५ ॥
Así interpelado por Bhīmasena, Yudhiṣṭhira, el de alma recta, el mejor de todos los sabios, respondió acerca de Nakula.
17.2.16
रूपेणि मत्समो नास्ति कश्चिदित्यस्य दर्शनम् ।
अधिकश्चाहमेवैक इत्यस्य मनसि स्थितम् ॥ १७.२.१६ ॥
Su parecer era que nadie es igual a mí en belleza, y en su mente estaba fijo que yo solo soy superior.
17.2.17
नकुलः पतितस्तस्मादागच्छ त्वं वृकोदर ।
यस्य यद्विहितं वीर सोऽवश्यं तदुपाश्नुते ॥ १७.२.१७ ॥
Nakula ha caído; por tanto ven, Vṛkodara. Héroe, lo que está destinado para cada uno, eso sin duda lo cosecha.
17.2.18
तांस्तु प्रपतितान्दृष्ट्वा पाण्डवः श्वेतवाहनः ।
पपात शोकसंतप्तस्ततोनु परवीरहा ॥ १७.२.१८ ॥
Al ver a todos ellos caídos, el pāṇḍava Śvetavāhana (Arjuna), matador de héroes enemigos, atormentado por el dolor, entonces también cayó.
17.2.19
तस्मिंस्तु पुरुषव्याघ्रे पतिते शक्रतेजसि ।
म्रियमाणे दुराधर्षे भीमो राजानमब्रवीत् ॥ १७.२.१९ ॥
Cuando aquel tigre entre los hombres, de esplendor de Indra, cayó, y el invencible agonizaba, Bhīma habló al rey.
17.2.20
अनृतं न स्मराम्यस्य स्वैरेष्वपि महात्मनः ।
अथ कस्य विकारोऽयं येनायं पतितो भुवि ॥ १७.२.२० ॥
No recuerdo ninguna falsedad de este magnánimo, ni siquiera en conversaciones casuales. Entonces, ¿de quién es esta aberración por la que ha caído a tierra?
17.2.21
एकोहं निर्दहेयं वै शत्रूनित्यर्जुनोऽब्रवीत् ।
न च तत्कृतवानेष शूरमानी ततोपतत् ॥ १७.२.२१ ॥
Arjuna dijo: «Yo solo quemaré a los enemigos». Pero no lo hizo; este autoproclamado héroe por eso cayó.
17.2.22
अवमेने धनुर्ग्राहानेष सर्वांश्च फल्गुनः ।
तथा चैतन्न तु तथा कर्तव्यं भूतिमिच्छता ॥ १७.२.२२ ॥
Este Phalguna, Arjuna, despreciaba a todos los arqueros; y él también era así. Pero quien desea prosperidad no debe hacerlo.
17.2.23
इत्युक्त्वा प्रस्थितो राजा भीमोथ निपपात ह ।
पतितश्चाब्रवीद्भीमो धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ १७.२.२३ ॥
Diciendo esto, el rey partió; entonces Bhīma cayó. Y caído, Bhīma habló a Yudhiṣṭhira, el rey de la justicia.
17.2.24
भोभो राजन्नवेक्षस्व पतितोहं प्रियस्तव ।
किंनिमित्तं च पतनं ब्रूहि मे यदि वेत्थ ह ॥ १७.२.२४ ॥
"¡Oh rey, mira! Yo, tu amado, he caído. Si lo sabes, dime la causa de mi caída."
17.2.25
अतिभुक्तं च भवता प्राणेन च विकत्थसे ।
अनवेक्ष्य परं पार्थ तेनासि पतितः क्षितौ ॥ १७.२.२५ ॥
Has disfrutado en exceso y te has jactado de tu aliento vital, sin atender a los demás, oh hijo de Pṛthā; por eso has caído a la tierra.
17.2.26
इत्युक्त्वा तं महाबाहुर्जगामानवलोकयन् ।
श्वाप्येकोनुययौ यस्ते बहुशः कीर्तितो मया ॥ १७.२.२६ ॥
Tras decir esto, el de brazos poderosos siguió su camino sin mirarla, y un perro, del que te he hablado muchas veces, lo siguió solo.