ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 17.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
17.2.1
ततस्ते नियतात्मान उदीचीं दिशमास्थिताः ।
ददृशुर्योगयुक्ताश्च हिमवन्तं महागिरिम् ॥ १७.२.१ ॥
ಆಗ ಆತ್ಮಸಂಯಮಿಗಳಾದ ಅವರು ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಸಾಗಿ, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ, ಮಹಾಪರ್ವತ ಹಿಮವಂತವನ್ನು ಕಂಡರು.
17.2.2
तं चाप्यतिक्रमन्तस्ते ददृशुर्वालुकार्णवम् ।
अवैक्षन्त महाशैलं मेरुं शिखरिणां वरम् ॥ १७.२.२ ॥
ಅದನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾ ಅವರು ಮರಳಿನ ಸಾಗರವನ್ನು ಕಂಡರು; ಶಿಖರವುಳ್ಳ ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಮಹಾಶೈಲ ಮೇರುವನ್ನು ಕಂಡರು.
17.2.3
तेषां तु गच्छतां शीघ्रं सर्वेषां योगधार्मिणाम् ।
याज्ञसेनी भ्रष्टयोगा निपपात महीतले ॥ १७.२.३ ॥
ಆದರೆ ವೇಗವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಯೋಗಧರ್ಮಿಗಳೆಲ್ಲರಲ್ಲಿ, ಯಾಜ್ಞಸೇನಿ (ದ್ರೌಪದಿ) ಯೋಗಭ್ರಷ್ಟಳಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಳು.
17.2.4
तां तु प्रपतितां दृष्ट्वा भीमसेनो महाबलः ।
उवाच धर्मराजानं याज्ञसेनीमवेक्ष्य ह ॥ १७.२.४ ॥
ಅವಳು ಬಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಕಂಡ ಮಹಾಬಲ ಭೀಮಸೇನನು ಯಾಜ್ಞಸೇನಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಧರ್ಮರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
17.2.5
नाधर्मश्चरितः कश्चिद्राजपुत्र्या परंतप ।
कारणं किंनु तद्ब्रूहि यत्कृष्णा पतिता भुवि ॥ १७.२.५ ॥
ಹೇ ಪರಂತಪ! ಈ ರಾಜಪುತ್ರಿ ಯಾವುದೇ ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ; ಹಾಗಾದರೆ ಕೃಷ್ಣೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಏಕೆ ಬಿದ್ದಳು? ಆ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು.
17.2.6
पक्षपातो महानस्या विशेषेण धनंजये ।
तस्यैतत्फलमद्यैषा भुङ्क्ते पुरुषसत्तम ॥ १७.२.६ ॥
ಇವಳಿಗೆ ಧನಂಜಯನ ಮೇಲೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಪಕ್ಷಪಾತವಿತ್ತು. ಓ ಪುರುಷೋತ್ತಮ! ಅದರ ಫಲವನ್ನೇ ಇಂದು ಇವಳು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.
17.2.7
एवमुक्त्वाऽनवेक्ष्यैनां ययौ भरतसत्तमः ।
समाधाय मनो धीमान्धर्मात्मा पुरुषर्षभः ॥ १७.२.७ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ, ಭರತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಬುದ್ಧಿವಂತನೂ ಧರ್ಮಾತ್ಮನೂ ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ವೃಷಭನೂ ಆದವನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಿ ಹೊರಟನು.
17.2.8
सहदेवस्ततो विद्वान्निपपात महीतले ।
तं चापि पतितं दृष्ट्वा भीमो राजानमब्रवीत् ॥ १७.२.८ ॥
ಆಗ ವಿದ್ವಾಂಸನಾದ ಸಹದೇವನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದನು. ಅವನೂ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಭೀಮನು ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
17.2.9
योऽयमस्मासु सर्वेषु शुश्रूषुरनहंकृतः ।
सोयं माद्रवतीपुत्रः कस्मान्निपतितो भुवि ॥ १७.२.९ ॥
ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನೂ ಅಹಂಕಾರರಹಿತನೂ ಆದ ಈತ — ಮಾದ್ರಿಯ ಮಗನಾದ ಈತ — ಏಕೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ?
17.2.10
आत्मनः सदृशं प्राज्ञं नैषोऽमन्यत कञ्चन ।
तेन दोषेण पतितो विद्वानेष नृपात्मजः ॥ १७.२.१० ॥
ತನಗೆ ಸಮಾನನಾದ ಬುದ್ಧಿವಂತನನ್ನು ಇವನು ಯಾರನ್ನೂ ಗಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆ ದೋಷದಿಂದಲೇ ಈ ವಿದ್ವಾಂಸ ರಾಜಕುಮಾರ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ.
17.2.11
इत्युक्त्वा तं समुत्सृज्य सहदेवं ययौ तदा ।
भ्रातृभिः सह कौन्तेयः शुना चैव युधिष्ठिरः ॥ १७.२.११ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಸಹದೇವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಆಗ ಕೌಂತೇಯ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ನಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಮುಂದೆ ಹೊರಟನು.
17.2.12
कृष्णं निपतितां दृष्ट्वा सहदेवं च पाण्डवम् ।
आर्तो बन्धुप्रियः शूरो नकुलो निपपात ह ॥ १७.२.१२ ॥
ಬಿದ್ದಿರುವ ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನೂ ಪಾಂಡವ ಸಹದೇವನನ್ನೂ ನೋಡಿ, ಬಂಧುಪ್ರಿಯನೂ ಶೂರನೂ ಆದ ನಕುಲನು ದುಃಖದಿಂದ ಬಿದ್ದನು.
17.2.13
तस्मिन्निपतिते वीरे नकुले चारुदर्शने ।
पुनरेव तदा भीमो राजानमिदमब्रवीत् ॥ १७.२.१३ ॥
ಆ ಸುಂದರ ರೂಪದ ವೀರ ನಕುಲ ಬಿದ್ದಾಗ, ಭೀಮನು ಮತ್ತೆ ಆಗ ರಾಜನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
17.2.14
योऽयमक्षतधर्मात्मा भ्राता वचनकारकः ।
रूपेणाप्रतिमो लोके नकुलः पतितो भुवि ॥ १७.२.१४ ॥
ಕಳಂಕರಹಿತ ಧರ್ಮಾತ್ಮನೂ, ಆಜ್ಞಾಧಾರಿ ಸಹೋದರನೂ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಪ್ರತಿಮನೂ ಆದ ಈ ನಕುಲನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ.
17.2.15
इत्युक्तो भीमसेनेन प्रत्युवाच युधिष्ठिरः ।
नकुलं प्रति धर्मात्मा सर्वबुद्धिमतांवरः ॥ १७.२.१५ ॥
ಭೀಮಸೇನನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಎಲ್ಲಾ ಬುದ್ಧಿವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ನಕುಲನ ಕುರಿತು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
17.2.16
रूपेणि मत्समो नास्ति कश्चिदित्यस्य दर्शनम् ।
अधिकश्चाहमेवैक इत्यस्य मनसि स्थितम् ॥ १७.२.१६ ॥
"ರೂಪದಲ್ಲಿ ನನ್ನಂತೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ" ಎಂಬುದು ಅವನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ; "ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಹೆಚ್ಚಿನವನು" ಎಂಬುದು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿತ್ತು.
17.2.17
नकुलः पतितस्तस्मादागच्छ त्वं वृकोदर ।
यस्य यद्विहितं वीर सोऽवश्यं तदुपाश्नुते ॥ १७.२.१७ ॥
ನಕುಲನು ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ವೃಕೋದರನೇ, ನೀನು ಬಾ. ವೀರನೇ, ಯಾರಿಗೆ ಏನು ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಅವನು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.
17.2.18
तांस्तु प्रपतितान्दृष्ट्वा पाण्डवः श्वेतवाहनः ।
पपात शोकसंतप्तस्ततोनु परवीरहा ॥ १७.२.१८ ॥
ಅವರೆಲ್ಲರು ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಪಾಂಡವನಾದ ಶ್ವೇತವಾಹನ (ಅರ್ಜುನ), ಶತ್ರುವೀರರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನು, ಶೋಕದಿಂದ ಸಂತಪ್ತನಾಗಿ ಆಗ ಬಿದ್ದನು.
17.2.19
तस्मिंस्तु पुरुषव्याघ्रे पतिते शक्रतेजसि ।
म्रियमाणे दुराधर्षे भीमो राजानमब्रवीत् ॥ १७.२.१९ ॥
ಆ ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರ, ಇಂದ್ರತೇಜಸ್ಸಿನವನು ಬಿದ್ದಾಗ, ದುರ್ಧರ್ಷನು ಸಾಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಭೀಮನು ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
17.2.20
अनृतं न स्मराम्यस्य स्वैरेष्वपि महात्मनः ।
अथ कस्य विकारोऽयं येनायं पतितो भुवि ॥ १७.२.२० ॥
ಸ್ವೈರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಮಹಾತ್ಮನ ಸುಳ್ಳನ್ನು ನಾನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಇದು ಯಾರ ವಿಕಾರ, ಇದರಿಂದ ಇವನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು?
17.2.21
एकोहं निर्दहेयं वै शत्रूनित्यर्जुनोऽब्रवीत् ।
न च तत्कृतवानेष शूरमानी ततोपतत् ॥ १७.२.२१ ॥
"ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಅವನು ಅದನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಶೂರಾಭಿಮಾನಿಯಾದ ಇವನು ಬಿದ್ದನು.
17.2.22
अवमेने धनुर्ग्राहानेष सर्वांश्च फल्गुनः ।
तथा चैतन्न तु तथा कर्तव्यं भूतिमिच्छता ॥ १७.२.२२ ॥
ಈ ಫಲ್ಗುನ ಅರ್ಜುನನು ಎಲ್ಲಾ ಬಿಲ್ಲುಗಾರರನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಇವನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದನು; ಆದರೆ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಾರದು.
17.2.23
इत्युक्त्वा प्रस्थितो राजा भीमोथ निपपात ह ।
पतितश्चाब्रवीद्भीमो धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ १७.२.२३ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ರಾಜನು ಮುಂದೆ ಹೊರಟನು; ಆಗ ಭೀಮನು ಬಿದ್ದನು. ಬಿದ್ದ ಭೀಮನು ಧರ್ಮರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
17.2.24
भोभो राजन्नवेक्षस्व पतितोहं प्रियस्तव ।
किंनिमित्तं च पतनं ब्रूहि मे यदि वेत्थ ह ॥ १७.२.२४ ॥
"ಓ ರಾಜನೇ! ನೋಡು, ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯನಾದ ನಾನು ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ. ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಪತನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದು ಹೇಳು."
17.2.25
अतिभुक्तं च भवता प्राणेन च विकत्थसे ।
अनवेक्ष्य परं पार्थ तेनासि पतितः क्षितौ ॥ १७.२.२५ ॥
ಪಾರ್ಥೆ, ನೀನು ಅತಿಯಾಗಿ ಭೋಗಿಸಿದೆ; ಪ್ರಾಣಬಲದಿಂದ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಟ್ಟೆ; ಇತರರನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಇದ್ದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿರುವೆ.
17.2.26
इत्युक्त्वा तं महाबाहुर्जगामानवलोकयन् ।
श्वाप्येकोनुययौ यस्ते बहुशः कीर्तितो मया ॥ १७.२.२६ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಮಹಾಬಾಹುವು ಅವಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ ಹೊರಟನು; ನಿನಗೆ ನಾನು ಹಲವು ಬಾರಿ ಹೇಳಿದ ಒಂದು ನಾಯಿಯೂ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತು.