மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 17.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
17.2.1
ततस्ते नियतात्मान उदीचीं दिशमास्थिताः ।
ददृशुर्योगयुक्ताश्च हिमवन्तं महागिरिम् ॥ १७.२.१ ॥
பின்னர் அவர்கள், தன்னடக்கம் உடையவர்களாய், வடக்குத் திசை நோக்கிச் சென்று, யோகத்தில் ஈடுபட்டவர்களாய் மகா மலையான இமவானைக் கண்டனர்.
17.2.2
तं चाप्यतिक्रमन्तस्ते ददृशुर्वालुकार्णवम् ।
अवैक्षन्त महाशैलं मेरुं शिखरिणां वरम् ॥ १७.२.२ ॥
அதைக் கடக்கும்போது அவர்கள் மணல் கடலைக் கண்டனர்; சிகரமுடைய மலைகளில் சிறந்த மகா மலையான மேருவையும் கண்டனர்.
17.2.3
तेषां तु गच्छतां शीघ्रं सर्वेषां योगधार्मिणाम् ।
याज्ञसेनी भ्रष्टयोगा निपपात महीतले ॥ १७.२.३ ॥
ஆனால் விரைவாகச் சென்ற அந்த யோக தர்மம் பின்பற்றிய அனைவரிலும், யாஜ்ஞசேனி (திரௌபதி) யோகத்திலிருந்து வீழ்ந்து பூமியில் விழுந்தாள்.
17.2.4
तां तु प्रपतितां दृष्ट्वा भीमसेनो महाबलः ।
उवाच धर्मराजानं याज्ञसेनीमवेक्ष्य ह ॥ १७.२.४ ॥
அவள் வீழ்ந்ததைக் கண்ட மகாபலனான பீமசேனன், யாஜ்ஞசேனியைப் பார்த்துக்கொண்டே தர்மராஜரிடம் கூறினான்.
17.2.5
नाधर्मश्चरितः कश्चिद्राजपुत्र्या परंतप ।
कारणं किंनु तद्ब्रूहि यत्कृष्णा पतिता भुवि ॥ १७.२.५ ॥
பகைவரை வெல்பவனே! இந்த அரசமகள் எந்த அதர்மமும் செய்யவில்லை; அப்படியானால் கிருஷ்ணை ஏன் பூமியில் விழுந்தாள்? அதன் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.
17.2.6
पक्षपातो महानस्या विशेषेण धनंजये ।
तस्यैतत्फलमद्यैषा भुङ्क्ते पुरुषसत्तम ॥ १७.२.६ ॥
இவளுக்கு தனஞ்சயனிடம் குறிப்பாக பெரும் பக்கச்சார்பு இருந்தது. ஓ புருஷசிரேஷ்டா! அதன் பயனையே இன்று இவள் அனுபவிக்கிறாள்.
17.2.7
एवमुक्त्वाऽनवेक्ष्यैनां ययौ भरतसत्तमः ।
समाधाय मनो धीमान्धर्मात्मा पुरुषर्षभः ॥ १७.२.७ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, அவளை ஒரு முறையும் திரும்பிப் பாராமல், பரதர்களில் சிறந்தவனும் ஞானியும் தர்மாத்மாவும் மனிதர்களில் காளையுமானவன் மனதை ஒருமுகப்படுத்திச் சென்றான்.
17.2.8
सहदेवस्ततो विद्वान्निपपात महीतले ।
तं चापि पतितं दृष्ट्वा भीमो राजानमब्रवीत् ॥ १७.२.८ ॥
பின்னர் அறிஞன் சகதேவன் நிலத்தில் வீழ்ந்தான். அவனும் வீழ்ந்ததைக் கண்ட பீமன் அரசனிடம் சொன்னான்.
17.2.9
योऽयमस्मासु सर्वेषु शुश्रूषुरनहंकृतः ।
सोयं माद्रवतीपुत्रः कस्मान्निपतितो भुवि ॥ १७.२.९ ॥
நம் அனைவரிலும் பணிவுடன் சேவை செய்பவனும் அகங்காரமற்றவனுமான இவன் — மாத்ரியின் மகன் இவன் — ஏன் நிலத்தில் வீழ்ந்தான்?
17.2.10
आत्मनः सदृशं प्राज्ञं नैषोऽमन्यत कञ्चन ।
तेन दोषेण पतितो विद्वानेष नृपात्मजः ॥ १७.२.१० ॥
தனக்கு நிகரான ஞானி எவரையும் இவன் மதிக்கவில்லை. அந்தக் குற்றத்தினால் இந்த அறிஞனான அரசகுமாரன் வீழ்ந்தான்.
17.2.11
इत्युक्त्वा तं समुत्सृज्य सहदेवं ययौ तदा ।
भ्रातृभिः सह कौन्तेयः शुना चैव युधिष्ठिरः ॥ १७.२.११ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, சகதேவனை விட்டுவிட்டு அப்போது குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரன் சகோதரர்களுடனும் ஒரு நாயுடனும் சென்றான்.
17.2.12
कृष्णं निपतितां दृष्ट्वा सहदेवं च पाण्डवम् ।
आर्तो बन्धुप्रियः शूरो नकुलो निपपात ह ॥ १७.२.१२ ॥
விழுந்து கிடந்த கிருஷ்ணையையும் பாண்டவன் சகதேவனையும் கண்டு, பந்துக்களை நேசிக்கும் வீரனான நகுலன் துயருற்று வீழ்ந்தான்.
17.2.13
तस्मिन्निपतिते वीरे नकुले चारुदर्शने ।
पुनरेव तदा भीमो राजानमिदमब्रवीत् ॥ १७.२.१३ ॥
அழகிய தோற்றமுடைய அந்த வீரன் நகுலன் விழுந்ததும், பீமன் மீண்டும் அப்போது அரசனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
17.2.14
योऽयमक्षतधर्मात्मा भ्राता वचनकारकः ।
रूपेणाप्रतिमो लोके नकुलः पतितो भुवि ॥ १७.२.१४ ॥
கறைபடாத தர்மாத்மாவும், கட்டளைக்கு அடங்கிய சகோதரனும், உலகில் அழகில் ஒப்பற்றவனுமான இந்த நகுலன் நிலத்தில் விழுந்துவிட்டான்.
17.2.15
इत्युक्तो भीमसेनेन प्रत्युवाच युधिष्ठिरः ।
नकुलं प्रति धर्मात्मा सर्वबुद्धिमतांवरः ॥ १७.२.१५ ॥
பீமசேனன் இவ்வாறு சொன்னதும், அனைத்து அறிவுடையோரில் சிறந்த தர்மாத்மா யுதிஷ்டிரன் நகுலனைக் குறித்து மறுமொழி கூறினான்.
17.2.16
रूपेणि मत्समो नास्ति कश्चिदित्यस्य दर्शनम् ।
अधिकश्चाहमेवैक इत्यस्य मनसि स्थितम् ॥ १७.२.१६ ॥
"அழகில் என்னைப் போல் எவரும் இல்லை" என்பது அவனுடைய கருத்து; "நானே ஒருவன் மட்டும் மேலானவன்" என்பதும் அவன் மனதில் நிலைத்திருந்தது.
17.2.17
नकुलः पतितस्तस्मादागच्छ त्वं वृकोदर ।
यस्य यद्विहितं वीर सोऽवश्यं तदुपाश्नुते ॥ १७.२.१७ ॥
நகுலன் விழுந்துவிட்டான், எனவே வாரும் வ்ருகோதரனே. வீரனே, ஒருவனுக்கு எது விதிக்கப்பட்டதோ, அதை அவன் அவசியம் அடைகிறான்.
17.2.18
तांस्तु प्रपतितान्दृष्ट्वा पाण्डवः श्वेतवाहनः ।
पपात शोकसंतप्तस्ततोनु परवीरहा ॥ १७.२.१८ ॥
அவர்கள் அனைவரும் விழுந்ததைக் கண்ட பாண்டவனான வெள்ளைக் குதிரை அர்ஜுனன், பகைவீரர்களை அழிப்பவன், துயரால் வருந்தி அப்போது விழுந்தான்.
17.2.19
तस्मिंस्तु पुरुषव्याघ्रे पतिते शक्रतेजसि ।
म्रियमाणे दुराधर्षे भीमो राजानमब्रवीत् ॥ १७.२.१९ ॥
அந்த புருஷவியாக்கிரன், இந்திரனின் ஒளி கொண்டவன் விழுந்து, அஜேயன் உயிர் துறக்கும்போது பீமன் அரசனிடம் கூறினான்.
17.2.20
अनृतं न स्मराम्यस्य स्वैरेष्वपि महात्मनः ।
अथ कस्य विकारोऽयं येनायं पतितो भुवि ॥ १७.२.२० ॥
சுயமான சிறு விஷயங்களிலும் இந்த மகாத்மாவின் பொய்யை நான் நினைவில் கொள்ளவில்லை. அப்படியானால் இது யாருடைய விளைவு, இவன் நிலத்தில் வீழ்ந்தது எதனால்?
17.2.21
एकोहं निर्दहेयं वै शत्रूनित्यर्जुनोऽब्रवीत् ।
न च तत्कृतवानेष शूरमानी ततोपतत् ॥ १७.२.२१ ॥
"நான் ஒருவனே எதிரிகளை எரித்துவிடுவேன்" என்று அர்ஜுனன் சொன்னான். ஆனால் அதை அவன் செய்யவில்லை; வீரம் பேசியவன் அதனால் வீழ்ந்தான்.
17.2.22
अवमेने धनुर्ग्राहानेष सर्वांश्च फल्गुनः ।
तथा चैतन्न तु तथा कर्तव्यं भूतिमिच्छता ॥ १७.२.२२ ॥
இந்த பல்குனன் அர்ஜுனன் எல்லா வில்லாளர்களையும் இகழ்ந்தான். இவனும் அப்படியே இருந்தான்; ஆனால் நலம் விரும்புவோன் அப்படி செய்யக்கூடாது.
17.2.23
इत्युक्त्वा प्रस्थितो राजा भीमोथ निपपात ह ।
पतितश्चाब्रवीद्भीमो धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ १७.२.२३ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அரசன் சென்றான்; அப்போது பீமன் விழுந்தான். விழுந்தவாறே பீமன் தர்மராஜனாகிய யுதிஷ்டிரனிடம் கூறினான்.
17.2.24
भोभो राजन्नवेक्षस्व पतितोहं प्रियस्तव ।
किंनिमित्तं च पतनं ब्रूहि मे यदि वेत्थ ह ॥ १७.२.२४ ॥
"ஓ அரசே! பார், உன் அன்பனாகிய நான் வீழ்ந்துவிட்டேன். நீ அறிந்திருந்தால், என் வீழ்ச்சிக்கு என்ன காரணம் என்று எனக்குச் சொல்."
17.2.25
अतिभुक्तं च भवता प्राणेन च विकत्थसे ।
अनवेक्ष्य परं पार्थ तेनासि पतितः क्षितौ ॥ १७.२.२५ ॥
பார்த்தா, நீ மிகுதியாக அனுபவித்தாய்; உயிர்வலிமையால் பெருமை பேசினாய்; பிறரை மதிக்காமல் இருந்தாய். ஆகவே நீ நிலத்தில் வீழ்ந்தாய்.
17.2.26
इत्युक्त्वा तं महाबाहुर्जगामानवलोकयन् ।
श्वाप्येकोनुययौ यस्ते बहुशः कीर्तितो मया ॥ १७.२.२६ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, பெருந்தோள் வீரன் அவளைத் திரும்பிப் பாராமல் சென்றான்; உன்னிடம் நான் பலமுறை குறிப்பிட்ட ஒரு நாயும் அவனைத் தொடர்ந்தது.