Mahābhārata · Adhyāya 17.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
17.2.1
ततस्ते नियतात्मान उदीचीं दिशमास्थिताः ।
ददृशुर्योगयुक्ताश्च हिमवन्तं महागिरिम् ॥ १७.२.१ ॥
Da wandten sie sich, selbstbeherrscht, nach Norden und sahen, in Yoga versunken, den großen Berg Himavant.
17.2.2
तं चाप्यतिक्रमन्तस्ते ददृशुर्वालुकार्णवम् ।
अवैक्षन्त महाशैलं मेरुं शिखरिणां वरम् ॥ १७.२.२ ॥
Als sie es überquerten, sahen sie das Sandmeer, und sie erblickten Meru, den großen Berg, den besten der gipfelreichen.
17.2.3
तेषां तु गच्छतां शीघ्रं सर्वेषां योगधार्मिणाम् ।
याज्ञसेनी भ्रष्टयोगा निपपात महीतले ॥ १७.२.३ ॥
Doch von all jenen, die eilig dahinzogen, den Übenden von Yoga und Dharma, stürzte Yājñasenī, vom Yoga abgefallen, auf die Erde nieder.
17.2.4
तां तु प्रपतितां दृष्ट्वा भीमसेनो महाबलः ।
उवाच धर्मराजानं याज्ञसेनीमवेक्ष्य ह ॥ १७.२.४ ॥
Als er sie gefallen sah, sprach Bhīmasena, der Mächtige, Yājñasenī anblickend, zum König des Dharma.
17.2.5
नाधर्मश्चरितः कश्चिद्राजपुत्र्या परंतप ।
कारणं किंनु तद्ब्रूहि यत्कृष्णा पतिता भुवि ॥ १७.२.५ ॥
Keine Unrechtstat hat die Königstochter begangen, o Feindvernichter. Was ist dann der Grund? Sag mir, warum Kṛṣṇā auf die Erde gefallen ist.
17.2.6
पक्षपातो महानस्या विशेषेण धनंजये ।
तस्यैतत्फलमद्यैषा भुङ्क्ते पुरुषसत्तम ॥ १७.२.६ ॥
Sie hatte eine große Parteilichkeit, besonders gegenüber Dhanaṃjaya. O bester der Menschen, die Frucht davon erntet sie nun.
17.2.7
एवमुक्त्वाऽनवेक्ष्यैनां ययौ भरतसत्तमः ।
समाधाय मनो धीमान्धर्मात्मा पुरुषर्षभः ॥ १७.२.७ ॥
So gesprochen, ohne sich nach ihr umzusehen, ging der Beste der Bharatas, der weise, rechtschaffene Stier unter den Menschen, mit gesammeltem Geist davon.
17.2.8
सहदेवस्ततो विद्वान्निपपात महीतले ।
तं चापि पतितं दृष्ट्वा भीमो राजानमब्रवीत् ॥ १७.२.८ ॥
Da fiel der gelehrte Sahadeva zu Boden. Als Bhīma ihn ebenfalls gefallen sah, sprach er zum König.
17.2.9
योऽयमस्मासु सर्वेषु शुश्रूषुरनहंकृतः ।
सोयं माद्रवतीपुत्रः कस्मान्निपतितो भुवि ॥ १७.२.९ ॥
Warum ist dieser Sohn der Mādrī zu Boden gefallen, der unter uns allen der Dienstbereiteste und Stolzloseste war?
17.2.10
आत्मनः सदृशं प्राज्ञं नैषोऽमन्यत कञ्चन ।
तेन दोषेण पतितो विद्वानेष नृपात्मजः ॥ १७.२.१० ॥
Er hielt niemanden für ebenso weise wie sich selbst. Durch eben diesen Fehler ist dieser gelehrte Prinz gefallen.
17.2.11
इत्युक्त्वा तं समुत्सृज्य सहदेवं ययौ तदा ।
भ्रातृभिः सह कौन्तेयः शुना चैव युधिष्ठिरः ॥ १७.२.११ ॥
Nachdem er dies gesagt und Sahadeva zurückgelassen hatte, zog Yudhiṣṭhira, der Sohn der Kuntī, mit seinen Brüdern und einem Hund weiter.
17.2.12
कृष्णं निपतितां दृष्ट्वा सहदेवं च पाण्डवम् ।
आर्तो बन्धुप्रियः शूरो नकुलो निपपात ह ॥ १७.२.१२ ॥
Als er Kṛṣṇā (Draupadī) und den Pāṇḍava Sahadeva gefallen sah, stürzte der heldenhafte Nakula, seinen Verwandten zugetan, in Schmerz ebenfalls nieder.
17.2.13
तस्मिन्निपतिते वीरे नकुले चारुदर्शने ।
पुनरेव तदा भीमो राजानमिदमब्रवीत् ॥ १७.२.१३ ॥
Als jener Held von schöner Gestalt, Nakula, gefallen war, sprach Bhīma erneut diese Worte zum König.
17.2.14
योऽयमक्षतधर्मात्मा भ्राता वचनकारकः ।
रूपेणाप्रतिमो लोके नकुलः पतितो भुवि ॥ १७.२.१४ ॥
Dieser Bruder von unbeflecktem, rechtschaffenem Geist, gehorsam unserem Wort, unvergleichlich an Schönheit in der Welt, Nakula, ist zu Boden gefallen.
17.2.15
इत्युक्तो भीमसेनेन प्रत्युवाच युधिष्ठिरः ।
नकुलं प्रति धर्मात्मा सर्वबुद्धिमतांवरः ॥ १७.२.१५ ॥
So von Bhīmasena angesprochen, antwortete Yudhiṣṭhira, der Rechtschaffene, der Beste aller Weisen, über Nakula.
17.2.16
रूपेणि मत्समो नास्ति कश्चिदित्यस्य दर्शनम् ।
अधिकश्चाहमेवैक इत्यस्य मनसि स्थितम् ॥ १७.२.१६ ॥
Seine Ansicht war, dass niemand mir an Schönheit gleich sei, und in seinem Sinn stand fest, dass allein ich überlegen sei.
17.2.17
नकुलः पतितस्तस्मादागच्छ त्वं वृकोदर ।
यस्य यद्विहितं वीर सोऽवश्यं तदुपाश्नुते ॥ १७.२.१७ ॥
Nakula ist gefallen; komm also, Vṛkodara. Held, was jedem bestimmt ist, das erntet er gewiss.
17.2.18
तांस्तु प्रपतितान्दृष्ट्वा पाण्डवः श्वेतवाहनः ।
पपात शोकसंतप्तस्ततोनु परवीरहा ॥ १७.२.१८ ॥
Als er sie alle gefallen sah, fiel der Pāṇḍava Śvetavāhana (Arjuna), Bezwinger feindlicher Helden, von Kummer gequält, nun selbst nieder.
17.2.19
तस्मिंस्तु पुरुषव्याघ्रे पतिते शक्रतेजसि ।
म्रियमाणे दुराधर्षे भीमो राजानमब्रवीत् ॥ १७.२.१९ ॥
Als jener Tiger unter den Menschen, von Indras Glanz, gefallen war und der Unbezwingbare im Sterben lag, sprach Bhīma zum König.
17.2.20
अनृतं न स्मराम्यस्य स्वैरेष्वपि महात्मनः ।
अथ कस्य विकारोऽयं येनायं पतितो भुवि ॥ १७.२.२० ॥
Ich erinnere mich an keine Lüge dieses Großmütigen, selbst nicht in beiläufiger Rede. Wessen Verirrung also ist es, durch die er zu Boden gefallen ist?
17.2.21
एकोहं निर्दहेयं वै शत्रूनित्यर्जुनोऽब्रवीत् ।
न च तत्कृतवानेष शूरमानी ततोपतत् ॥ १७.२.२१ ॥
Arjuna sagte: »Allein werde ich die Feinde verbrennen.« Doch er tat es nicht; dieser selbsternannte Held fiel deshalb.
17.2.22
अवमेने धनुर्ग्राहानेष सर्वांश्च फल्गुनः ।
तथा चैतन्न तु तथा कर्तव्यं भूतिमिच्छता ॥ १७.२.२२ ॥
Dieser Phalguna, Arjuna, verachtete alle Bogenschützen; und er war auch so. Doch wer Wohlergehen wünscht, sollte nicht so handeln.
17.2.23
इत्युक्त्वा प्रस्थितो राजा भीमोथ निपपात ह ।
पतितश्चाब्रवीद्भीमो धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ १७.२.२३ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, brach der König auf; da fiel Bhīma. Und gefallen sprach Bhīma zu Yudhiṣṭhira, dem König des Dharma.
17.2.24
भोभो राजन्नवेक्षस्व पतितोहं प्रियस्तव ।
किंनिमित्तं च पतनं ब्रूहि मे यदि वेत्थ ह ॥ १७.२.२४ ॥
»O König, sieh: Ich, dein Geliebter, bin gefallen. Wenn du es weißt, sag mir den Grund meines Falls.«
17.2.25
अतिभुक्तं च भवता प्राणेन च विकत्थसे ।
अनवेक्ष्य परं पार्थ तेनासि पतितः क्षितौ ॥ १७.२.२५ ॥
Du hast maßlos genossen und dich mit deinem Lebensatem gerühmt, ohne auf andere zu achten, o Sohn der Pṛthā; darum bist du zu Boden gefallen.
17.2.26
इत्युक्त्वा तं महाबाहुर्जगामानवलोकयन् ।
श्वाप्येकोनुययौ यस्ते बहुशः कीर्तितो मया ॥ १७.२.२६ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, ging der mächtigarmige Mann weiter, ohne sich nach ihr umzusehen, und ein Hund, von dem ich dir oft erzählt habe, folgte ihm allein.