Mahābhārata · Adhyāya 17.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
17.2.1
ततस्ते नियतात्मान उदीचीं दिशमास्थिताः ।
ददृशुर्योगयुक्ताश्च हिमवन्तं महागिरिम् ॥ १७.२.१ ॥
Então eles, de mente controlada, dirigiram-se para a direção norte e, absortos no yoga, avistaram a grande montanha Himavant.
17.2.2
तं चाप्यतिक्रमन्तस्ते ददृशुर्वालुकार्णवम् ।
अवैक्षन्त महाशैलं मेरुं शिखरिणां वरम् ॥ १७.२.२ ॥
Ao atravessá-lo, viram o mar de areia e contemplaram Meru, a grande montanha, a melhor das de picos.
17.2.3
तेषां तु गच्छतां शीघ्रं सर्वेषां योगधार्मिणाम् ।
याज्ञसेनी भ्रष्टयोगा निपपात महीतले ॥ १७.२.३ ॥
Mas, entre todos os que avançavam rapidamente, praticantes do yoga e do dharma, Yājñasenī, decaída do yoga, caiu sobre a terra.
17.2.4
तां तु प्रपतितां दृष्ट्वा भीमसेनो महाबलः ।
उवाच धर्मराजानं याज्ञसेनीमवेक्ष्य ह ॥ १७.२.४ ॥
Ao vê-la caída, Bhīmasena, o poderoso, olhando para Yājñasenī, falou ao rei do dharma.
17.2.5
नाधर्मश्चरितः कश्चिद्राजपुत्र्या परंतप ।
कारणं किंनु तद्ब्रूहि यत्कृष्णा पतिता भुवि ॥ १७.२.५ ॥
Nenhuma injustiça foi cometida pela filha do rei, ó queimador de inimigos. Qual é então a causa? Diz-me por que Kṛṣṇā caiu sobre a terra.
17.2.6
पक्षपातो महानस्या विशेषेण धनंजये ।
तस्यैतत्फलमद्यैषा भुङ्क्ते पुरुषसत्तम ॥ १७.२.६ ॥
Ela tinha uma grande parcialidade, especialmente em relação a Dhanaṃjaya. Ó melhor dos homens, é o fruto disso que ela agora experimenta.
17.2.7
एवमुक्त्वाऽनवेक्ष्यैनां ययौ भरतसत्तमः ।
समाधाय मनो धीमान्धर्मात्मा पुरुषर्षभः ॥ १७.२.७ ॥
Tendo falado assim, sem olhar para ela, o melhor dos Bharatas, o sábio de alma justa, touro entre os homens, partiu com a mente recolhida.
17.2.8
सहदेवस्ततो विद्वान्निपपात महीतले ।
तं चापि पतितं दृष्ट्वा भीमो राजानमब्रवीत् ॥ १७.२.८ ॥
Então o sábio Sahadeva caiu no chão. Vendo-o também caído, Bhīma falou ao rei.
17.2.9
योऽयमस्मासु सर्वेषु शुश्रूषुरनहंकृतः ।
सोयं माद्रवतीपुत्रः कस्मान्निपतितो भुवि ॥ १७.२.९ ॥
Por que este filho de Mādrī, o mais devotado ao serviço e livre de orgulho entre todos nós, caiu à terra?
17.2.10
आत्मनः सदृशं प्राज्ञं नैषोऽमन्यत कञ्चन ।
तेन दोषेण पतितो विद्वानेष नृपात्मजः ॥ १७.२.१० ॥
Ele não considerava ninguém igual a si em sabedoria. Por essa mesma falta caiu este príncipe sábio.
17.2.11
इत्युक्त्वा तं समुत्सृज्य सहदेवं ययौ तदा ।
भ्रातृभिः सह कौन्तेयः शुना चैव युधिष्ठिरः ॥ १७.२.११ ॥
Tendo dito isso e deixado Sahadeva para trás, Yudhiṣṭhira, filho de Kuntī, seguiu adiante com os irmãos e com um cão.
17.2.12
कृष्णं निपतितां दृष्ट्वा सहदेवं च पाण्डवम् ।
आर्तो बन्धुप्रियः शूरो नकुलो निपपात ह ॥ १७.२.१२ ॥
Ao ver Kṛṣṇā (Draupadī) e o Pāṇḍava Sahadeva caídos, o herói Nakula, afeiçoado aos parentes, aflito, também caiu.
17.2.13
तस्मिन्निपतिते वीरे नकुले चारुदर्शने ।
पुनरेव तदा भीमो राजानमिदमब्रवीत् ॥ १७.२.१३ ॥
Quando aquele herói de belo aspecto, Nakula, caiu, Bhīma novamente disse estas palavras ao rei.
17.2.14
योऽयमक्षतधर्मात्मा भ्राता वचनकारकः ।
रूपेणाप्रतिमो लोके नकुलः पतितो भुवि ॥ १७.२.१४ ॥
Este irmão, de alma reta e sem mácula, obediente à nossa palavra, sem igual em beleza no mundo, Nakula, caiu por terra.
17.2.15
इत्युक्तो भीमसेनेन प्रत्युवाच युधिष्ठिरः ।
नकुलं प्रति धर्मात्मा सर्वबुद्धिमतांवरः ॥ १७.२.१५ ॥
Assim interpelado por Bhīmasena, Yudhiṣṭhira, de alma reta, o melhor de todos os sábios, respondeu acerca de Nakula.
17.2.16
रूपेणि मत्समो नास्ति कश्चिदित्यस्य दर्शनम् ।
अधिकश्चाहमेवैक इत्यस्य मनसि स्थितम् ॥ १७.२.१६ ॥
Ele pensava que ninguém era igual a mim em beleza, e tinha em sua mente que só eu era superior.
17.2.17
नकुलः पतितस्तस्मादागच्छ त्वं वृकोदर ।
यस्य यद्विहितं वीर सोऽवश्यं तदुपाश्नुते ॥ १७.२.१७ ॥
Nakula caiu; portanto vem, Vṛkodara. Herói, o que foi destinado a cada um, esse certamente colhe.
17.2.18
तांस्तु प्रपतितान्दृष्ट्वा पाण्डवः श्वेतवाहनः ।
पपात शोकसंतप्तस्ततोनु परवीरहा ॥ १७.२.१८ ॥
Vendo todos eles caídos, o pāṇḍava Śvetavāhana (Arjuna), matador de heróis inimigos, atormentado pela dor, então também caiu.
17.2.19
तस्मिंस्तु पुरुषव्याघ्रे पतिते शक्रतेजसि ।
म्रियमाणे दुराधर्षे भीमो राजानमब्रवीत् ॥ १७.२.१९ ॥
Quando aquele tigre entre os homens, de esplendor de Indra, caiu, e o invencível morria, Bhīma falou ao rei.
17.2.20
अनृतं न स्मराम्यस्य स्वैरेष्वपि महात्मनः ।
अथ कस्य विकारोऽयं येनायं पतितो भुवि ॥ १७.२.२० ॥
Não me lembro de nenhuma mentira deste magnânimo, nem em conversas casuais. Então, de quem é esta aberração pela qual ele caiu ao chão?
17.2.21
एकोहं निर्दहेयं वै शत्रूनित्यर्जुनोऽब्रवीत् ।
न च तत्कृतवानेष शूरमानी ततोपतत् ॥ १७.२.२१ ॥
Arjuna disse: «Eu sozinho queimarei os inimigos». Mas ele não o fez; este herói autoproclamado, por isso, caiu.
17.2.22
अवमेने धनुर्ग्राहानेष सर्वांश्च फल्गुनः ।
तथा चैतन्न तु तथा कर्तव्यं भूतिमिच्छता ॥ १७.२.२२ ॥
Este Phalguna, Arjuna, desprezava todos os arqueiros; e ele também era assim. Mas quem deseja prosperidade não deve fazê-lo.
17.2.23
इत्युक्त्वा प्रस्थितो राजा भीमोथ निपपात ह ।
पतितश्चाब्रवीद्भीमो धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ १७.२.२३ ॥
Tendo dito isso, o rei partiu; então Bhīma caiu. E caído, Bhīma falou a Yudhiṣṭhira, o rei do dharma.
17.2.24
भोभो राजन्नवेक्षस्व पतितोहं प्रियस्तव ।
किंनिमित्तं च पतनं ब्रूहि मे यदि वेत्थ ह ॥ १७.२.२४ ॥
"Ó rei, olha: eu, teu querido, caí. Se sabes, diz-me a razão da minha queda."
17.2.25
अतिभुक्तं च भवता प्राणेन च विकत्थसे ।
अनवेक्ष्य परं पार्थ तेनासि पतितः क्षितौ ॥ १७.२.२५ ॥
Você se entregou ao excesso e se gabou do seu sopro vital, sem atenção aos outros, ó filho de Pṛthā; por isso caiu à terra.
17.2.26
इत्युक्त्वा तं महाबाहुर्जगामानवलोकयन् ।
श्वाप्येकोनुययौ यस्ते बहुशः कीर्तितो मया ॥ १७.२.२६ ॥
Tendo dito isso, o de braços poderosos seguiu adiante sem olhar para ela, e um cão, do qual já te falei muitas vezes, seguiu-o sozinho.