Mahābhārata · Adhyāya 17.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
17.3.1
ततः सन्नादयञ्शक्रो दिवं भूमिं च सर्वशः ।
रथेनोपययौ पार्थमारोहेत्यब्रवीच्च तम् ॥ १७.३.१ ॥
Da ließ Śakra Himmel und Erde von allen Seiten erdröhnen, kam mit dem Wagen zu Pārtha und sprach zu ihm: "Steig auf."
17.3.2
स्वभ्रातॄन्पतितान्दृष्ट्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
अब्रवीच्छोकसंतप्तः सहस्राक्षमिदं वचः ॥ १७.३.२ ॥
Als er seine gefallenen Brüder sah, sprach Yudhiṣṭhira, der König des Dharma, von Trauer gequält, diese Worte zu dem Tausendäugigen.
17.3.3
भ्रातरः पतिता मेऽत्र गच्छेयुस्ते मया सह ।
न विना भ्रातृभिः स्वर्गमिच्छे गन्तुं सुरेश्वर ॥ १७.३.३ ॥
Mögen meine hier gefallenen Brüder mit mir gehen. O Herr der Götter, ohne meine Brüder möchte ich nicht in den Himmel gehen.
17.3.4
सुकुमारी सुखार्हा च राजपुत्री पुरंदर ।
साऽस्माभिः सह गच्छेत तद्भवाननुमन्यताम् ॥ १७.३.४ ॥
O Purandara, die zarte Prinzessin, des Glückes würdig, soll mit uns gehen; möge Eure Hoheit dem zustimmen.
17.3.5
भ्रातॄन्द्रक्ष्यसि स्वर्गे त्वमग्रतस्त्रिदिवं गतान् ।
कृष्णया सहितान्सर्वान्मा शुचो भरतर्षभ ॥ १७.३.५ ॥
Du wirst deine Brüder sehen, die dir im Himmel vorausgegangen sind, alle zusammen mit Kṛṣṇā. Betrübe dich nicht, Stier der Bharatas.
17.3.6
निक्षिप्य मानुषं देहं गतास्ते भरतर्षभ ।
अनेन त्वं शरीरेण स्वर्गं गन्ता न संशयः ॥ १७.३.६ ॥
Nachdem sie ihren menschlichen Leib abgelegt haben, sind sie gegangen, Stier der Bharatas. Mit diesem Leib wirst du in den Himmel gehen; daran besteht kein Zweifel.
17.3.7
अयं श्वा भूतभव्येश भक्तो मां नित्यमेव ह ।
स गच्छेत मया सार्धमानृशंस्या हि मे मतिः ॥ १७.३.७ ॥
O Herr des Gewesenen und des Kommenden, dieser Hund war mir stets ergeben. Er soll mit mir gehen, denn mein Sinn ist auf Mitgefühl gerichtet.
17.3.8
अमर्त्यत्वं मत्समत्वं च राज-
ञ्श्रियं कृत्स्नां महतीं चैव सिद्धिम्।
संप्राप्तोद्य स्वर्गसुखानि च त्वं ।
त्यज श्वानं नात्र नृशंसमस्ति ॥ १७.३.८ ॥
O König, heute hast du Unsterblichkeit, Gleichheit mit mir, vollkommene große Herrlichkeit und Vollendung sowie die Freuden des Himmels erlangt. Verlass den Hund; hierin liegt keine Grausamkeit.
17.3.9
अनार्यमार्येणि सहस्रनेत्र ।
शक्यं कर्तुं दुष्करमेतदार्य।
मा मे श्रिया सङ्गमनं तयाऽस्तु ।
यस्याः कृते भक्तजनं त्यजेयम् ॥ १७.३.९ ॥
O Tausendäugiger, es ist für einen Edlen schwer, eine unedle Tat zu vollbringen, o Edler. Möge ich nie mit jener Herrlichkeit vereint werden, um derentwillen ich einen Ergebenen verlassen würde.
17.3.10
स्वर्गे लोके श्ववतां नास्ति धिष्ण्य-
मिष्टापूर्तं क्रोधवशा हरन्ति।
ततो विचार्यि क्रियतां धर्मराज ।
त्यज श्वानं नात्र नृशंसमस्ति। ॥ १७.३.१० ॥
In der Himmelswelt gibt es keinen Platz für jene, die einen Hund haben; die vom Zorn Beherrschten rauben die Frucht von Opfer und Wohltätigkeit. Darum, o König des Dharma, bedenke es und handle. Verlass den Hund; hierin liegt keine Grausamkeit.
17.3.11
भक्तत्यागं प्राहुरत्यन्तपापं ।
तुल्यं लोके ब्रह्मवध्याकृतेन।
तस्मान्नाहं जातु कथञ्चनाद्य ।
त्यक्ष्याम्येनं स्वसुखार्थी महेन्द्रः ॥ १७.३.११ ॥
Den Ergebenen zu verlassen gilt in der Welt als äußerst schwere Sünde, gleich dem Mord an einem Brahmanen. Darum werde ich ihn heute auf keinen Fall verlassen, auch wenn der große Indra, der sein eigenes Glück sucht, es verlangt.
17.3.12
भीतं भक्तं नान्यदस्तीति चार्तं ।
प्राप्तं क्षीणं रक्षणे प्राणलिप्सुम्।
प्राणत्यागादप्यहं नैव मोक्तुं ।
यतेयं वै नित्यमेतद्व्रतं मे ॥ १७.३.१२ ॥
Selbst unter Hingabe meines Lebens werde ich niemals den verlassen, der verängstigt, ergeben, ohne andere Zuflucht, bekümmert ist, erschöpft kommt, um Schutz bittet und das Leben begehrt; dies ist mein beständiges Gelübde, und ich werde stets danach streben.
17.3.13
शुना दृष्टं क्रोधवशा हरन्ति ।
यद्दत्तमिष्टं विवृतमथो हुतं च।
तस्माच्छुनस्त्यागमिमं कुरुष्व ।
शुनस्त्यागात्प्राप्स्यसे देवलोकम् ॥ १७.३.१३ ॥
Was der Hund gesehen hat, das rauben die vom Zorn Beherrschten: das Gegebene, das Geopferte, das offen Dargebrachte und auch das im Feuer Dargebrachte. Darum verlasse diesen Hund; durch den Verzicht auf den Hund wirst du die Welt der Götter erlangen.
17.3.14
त्यक्त्वा भ्रातॄन्दयितां चापि कृष्णां ।
प्राप्तो लोकः कर्मणा स्वेन वीर।
श्वानं चैनं न त्यजसे कथं नु ।
त्यागं कृत्स्नं चास्थितो मुह्यसेऽद्य ॥ १७.३.१४ ॥
Nachdem du deine Brüder und sogar deine geliebte Kṛṣṇā verlassen hast, o Held, hast du die Welt durch deine eigene Tat erlangt; warum verlässt du dann diesen Hund nicht? Obwohl du völligen Verzicht angenommen hast, warum verwirrst du dich heute?
17.3.15
न विद्यते संधिरथापि विग्रहो ।
मृतैर्मर्त्यैरिति लोकेषु निष्ठा।
न ते मया जीवयितुं हि शक्या-
स्ततस्त्यागस्तेषु कृतो न जीवताम् ॥ १७.३.१५ ॥
In den Welten gilt diese feste Ansicht: Mit den Toten und den Sterblichen gibt es weder Versöhnung noch Streit. Sie können von mir nicht um deinetwillen belebt werden; darum wurden sie verlassen, nicht die Lebenden.
17.3.16
प्रतिप्रदानं शरणागतस्य ।
स्त्रिया वधो ब्राह्मणस्वापहारः।
मित्रद्रोहस्तानि चत्वारि शक्र ।
भक्तत्यागश्चैव समो मतो मे ॥ १७.३.१६ ॥
Den Schutzsuchenden zurückzugeben, eine Frau zu töten, den Besitz eines Brahmanen zu rauben, einen Freund zu verraten und den abzulegen, der auf einen angewiesen ist: O Śakra, diese vier sind meines Erachtens gleich.
17.3.17
तद्धर्मराजस्य वचो निशम्य ।
धर्मस्वरूपी भगवानुवाच।
युधिष्ठिरं प्रीतियुक्तो नरेन्द्रं ।
श्लक्ष्णैर्वाक्यैः संस्तवसंप्रयुक्तैः ॥ १७.३.१७ ॥
Nachdem er die Worte des Königs des Dharma gehört hatte, sprach der Erhabene, dessen Gestalt Dharma ist, erfreut zu König Yudhiṣṭhira mit sanften, lobenden Worten.
17.3.18
अभिजातोसि राजेन्द्र पितुर्वृत्तेन मेधया ।
अनुक्रोशेनि चानेन सर्वभूतेषु भारत ॥ १७.३.१८ ॥
Du bist von edler Geburt, o Herr der Könige, durch das Verhalten deines Vaters, durch deine Weisheit und durch dieses Mitgefühl mit allen Wesen, o Bhārata.
17.3.19
पुरा द्वैतवने चासि मया पुत्र परीक्षितः ।
पानीयार्थे पराक्रान्ता यत्र ते भ्रातरो हताः ॥ १७.३.१९ ॥
Sohn, einst im Dvaita-Wald habe ich dich geprüft, als deine Brüder, die nach Wasser suchend vorausgegangen waren, erschlagen wurden.
17.3.20
भीमार्जुनौ परित्यज्य यत्र त्वं भ्रातरावुभौ ।
मात्रोः साम्यमभीप्सन्वै नकुलं जीवमिच्छसि ॥ १७.३.२० ॥
Dort hast du Bhīma und Arjuna, deine beiden Brüder, verlassen und, nach Gleichheit zwischen den beiden Müttern strebend, das Leben Nakulas gewollt.
17.3.21
अयं श्वा भक्त इत्येवं त्यक्तो देवरथस्त्वया ।
तस्मात्स्वर्गे न ते तुल्यः कश्चिदस्ति नराधिपः ॥ १७.३.२१ ॥
Indem du sagtest: 'Dieser Hund ist mein Anhänger', hast du den göttlichen Wagen verlassen; darum, o Herr der Menschen, gibt es im Himmel keinen, der dir gleich ist.
17.3.22
अतस्तवाक्षया लोकाः स्वशरीरेण भारत ।
प्राप्तोसि भरतश्रेष्ठ दिव्यां गतिमनुत्तमाम् ॥ १७.३.२२ ॥
Daher, o Bhārata, hast du mit deinem eigenen Körper unvergängliche Welten erlangt. O Bester der Bharatas, du hast ein göttliches und höchstes Ziel erreicht.
17.3.23
ततो धर्मश्च शक्रश्च मरुतश्चाश्विनावपि ।
देवा देवर्षयश्चैव रथमारोप्य पाण्डवम् ॥ १७.३.२३ ॥
Dann Dharma, Śakra, die Marut, auch die Aśvin, die Götter und die göttlichen Weisen, nachdem sie den Pāṇḍava auf den Wagen gehoben hatten.
17.3.24
प्रययुः स्वैर्विमानैस्ते सिद्धाः कामविहारिणः ।
सर्वे विरजसः पुण्याः पुण्यवाग्बुद्धिकर्मिणः ॥ १७.३.२४ ॥
Jene Siddhas, die nach Belieben umherstreifen, zogen in ihren eigenen himmlischen Wagen davon; alle waren makellos und rein, deren Rede, Verstand und Taten verdienstvoll waren.
17.3.25
स तं रथं समास्थाय राजा कुरुकुलोद्वहः ।
ऊर्ध्वमाचक्रमे शीघ्रं तेजसाऽऽवृत्यरोदसी ॥ १७.३.२५ ॥
Jener König, der Träger des Kuru-Geschlechts, bestieg jenen Wagen und stieg rasch empor, Himmel und Erde mit seinem Glanz umhüllend.
17.3.26
ततो देवनिकाय्यस्थो नारदः सर्वलोकवित् ।
उवाचोच्चैस्तदा वाक्यं बृहद्वादी बृहत्तपाः ॥ १७.३.२६ ॥
Da sprach Nārada, der in der Versammlung der Götter stand, der Kenner aller Welten, der große Redner und Asket, diese Worte laut aus.
17.3.27
येऽपि राजर्षयः पूर्वे ते चापि समुपस्थिताः ।
कीति प्रच्छाद्य तेषां वै कुरुराजोऽधितिष्ठति ॥ १७.३.२७ ॥
Die königlichen Weisen der Vorzeit sind ebenfalls hier anwesend; nachdem er ihren Ruhm verdunkelt hat, steht der Kurukönig über ihnen.
17.3.28
लोकानावृत्य यशसा तेजसा वृत्तसंपदा ।
स्वशरीरेण सम्प्राप्तं नान्यं शुश्रम पाण्डवात् ॥ १७.३.२८ ॥
Nachdem er die Welten mit Ruhm, Glanz und dem Reichtum guten Verhaltens bedeckt hatte, haben wir von keinem anderen gehört als dem Pāṇḍava, der mit seinem eigenen Leib dorthin gelangte.
17.3.29
तेजांसि यानि दृष्टानि भूमिष्ठेन त्वया विभो ।
वेश्मानि भुवि देवानां पश्यामूनि सहस्रशः ॥ १७.३.२९ ॥
O Mächtiger, betrachte nun tausendfach die strahlenden Wohnstätten der Götter, die du sahst, als du auf der Erde standest.
17.3.30
नारदस्य वचः श्रुत्वा राजा वचनमब्रवीत् ।
भ्रातॄनपश्यन्धर्मात्मा स्वपक्षांश्चैव पार्थिवान् ॥ १७.३.३० ॥
Als der Gerechtigkeitsbeseelte König Nāradas Worte gehört hatte und seine Brüder und die Könige seiner Seite nicht sah, sprach er diese Worte.
17.3.31
शुभं वा यदि वा पापं भ्रातॄणां स्थानमद्य मे ।
तदेव प्राप्तुमिच्छामि लोकान्यान्न कामये ॥ १७.३.३१ ॥
Ob die Stätte meiner Brüder gut oder böse ist, sie sei heute auch die meine. Nur diese wünsche ich zu erlangen, nicht die Welten, die ich nicht begehre.
17.3.32
राज्ञस्तु वचनं श्रुत्वा देवराजः पुरंदरः ।
आनृशंस्यसमायुक्तं प्रत्युवाच युधिष्ठिरम् ॥ १७.३.३२ ॥
Als er die Worte des Königs gehört hatte, antwortete Indra, der Götterkönig Purandara, dem mitfühlenden Yudhiṣṭhira.
17.3.33
स्थानेऽस्मिन्वस राजेन्द्र कर्मभिर्निर्जिते शुभैः ।
किं त्वं मानुष्यकं स्नेहमद्यापि परिकर्षसि ॥ १७.३.३३ ॥
O Herr der Könige, wohne an diesem durch gute Taten gewonnenen Ort. Warum schleppst du noch heute diese menschliche Zuneigung mit dir herum?
17.3.34
सिद्धिं प्राप्तोसि परमां यता नान्यः पुमान्क्वचित् ।
नैव ते भ्रातरः स्थानं सम्प्राप्ताः कुरुनन्दन ॥ १७.३.३४ ॥
Du hast die höchste Vollkommenheit erlangt, die kein anderer Mensch je durch Mühe erreicht hat. O Freude der Kurus, deine Brüder haben ihren Ort noch nicht erreicht.
17.3.35
अद्यापि मानुषो भावः स्पृशते त्वां नराधिप ।
स्वर्गोऽयं पश्य देवर्षीन्सिद्धांश्च त्रिदिवालयान् ॥ १७.३.३५ ॥
O Herr der Menschen, das menschliche Gefühl rührt dich noch an. Dies ist der Himmel; sieh die göttlichen Weisen, die Vollendeten und die Bewohner der drei Himmel.
17.3.36
युधिष्ठिरस्तु देवेन्द्रमेवंवादिनमीश्वरम् ।
पुनरेवाब्रवीद्धीमानिदं वचनमर्थवत् ॥ १७.३.३६ ॥
Doch der weise Yudhiṣṭhira sprach wiederum diese bedeutungsvollen Worte zu dem Herrn Indra, der so gesprochen hatte.
17.3.37
तैर्विना नोत्सहे वस्तुमिह दैत्यनिबर्हण ।
गन्तुमिच्छामि तत्राहं यत्र मे भ्रातरो गताः ॥ १७.३.३७ ॥
O Vernichter der Daityas, ich bin nicht bereit, ohne sie hier zu wohnen. Ich möchte dorthin gehen, wohin meine Brüder gegangen sind.
17.3.38
यत्र सा बृहती श्यामा बुद्धिसत्त्वगुणान्विता ।
द्रौपदी योषितांश्रेष्ठा यत्र चैव सुता मम ॥ १७.३.३८ ॥
Dort, wo sie ist, die hohe, dunkelhäutige Draupadī, begabt mit Verstand und edlen Eigenschaften, die beste der Frauen; und dort, wo auch meine Söhne sind.