مهابهاراتا · أدهيايا 2.101
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.101.1
ततः सम्प्रस्थिते तत्र धर्मराजे तदा नृप ।
जनाः समन्ताद्द्रष्टुं तं समारुरुहुरातुराः ॥ २.१०१.१ ॥
أيها الملك، لما انطلق ملك الدهرما من هناك، صعد الناس من كل جانب، متلهفين لرؤيته.
2.101.2
ततः प्रासादवर्याणि विमानशिखराणि च ।
गोपुराणि च सर्वाणि वृक्षानन्यांश्च सर्वशः ॥ २.१०१.२ ॥
ثم امتلأت القصور الفاخرة وقمم المباني وجميع بوابات المدينة والأشجار وكل ما عداها بالناس في كل مكان.
2.101.3
अथाधिरुह्य सस्त्रीका उदासीना व्यलोकयन् ।
न हि रथ्यास्तदा शक्या गन्तुं ताश्च जनाकुलाः ॥ २.१०१.३ ॥
ثم صعدوا مع نسائهم ونظروا بحزن، إذ لم يكن ممكنًا السير في الشوارع المزدحمة بالناس آنذاك.
2.101.4
आरुह्य स्मानतास्तत्र दीनाः पश्यन्ति पाण्डवान् ।
पदातिं वर्जितच्छत्रं चेलभूषणवर्जितम् ॥ २.१०१.४ ॥
صعد الناس إلى هناك، منحنين حزينين، فرأوا الباندافا يمشون على أقدامهم، بلا مظلة، بلا ثياب ولا حلي.
2.101.5
वल्कलाजिनसंवीतं पार्थं दृष्ट्वा जनास्तदा ।
ऊचुर्बहुविधा वाचो भृशोपहतचेतसः ॥ २.१०१.५ ॥
لما رأى الناس بارثا (أرجونا) مرتديًا اللحاء وجلد الغزال، وقد أصيبت قلوبهم بشدة، أخذوا يتكلمون بكلمات شتى.
2.101.6
यं यान्तमनुयाति स्म चतुरङ्गबलं महत् ।
तमेकं कृष्णया सार्धमनुगच्छन्ति पाण्डवाः ॥ २.१०१.६ ॥
من كان الجيش الرباعي العظيم يتبعه حين يسير، يتبعه الآن الباندافا وحدهم مع كريشنا.
2.101.7
चत्वारो भ्रातरश्चैव धौम्यश्चैव पुरोहितः ।
भीमार्जुनौ वारयित्वा निकृत्या बद्धकार्मुकौ ॥ २.१०१.७ ॥
وكان الإخوة الأربعة وكذلك الكاهن داوميا، بعد أن منعوا بهيما وأرجونا، يمشون وقد شُدّت قِسيّهم بالخداع.
2.101.8
धर्म एवास्थितो येन त्यक्त्वा राज्यं महात्मना ।
या न शक्या पुरा द्रष्टुं भूतैराकाशगैरपि ॥ २.१०१.८ ॥
تلك التي تمسّك بالدهرما وحدها، متخلّيًا عن المُلك، ذلك العظيم النفس، لم يكن يستطيع أحد من الكائنات السابحة في السماء أن يراها من قبل.
2.101.9
तामद्य कृष्णां पश्यन्ति राजमार्गगता जनाः ।
अङ्गरागोचितां कृष्णां रक्तचन्दनसेविनीम् ॥ २.१०१.९ ॥
اليوم ينظر الناس السائرون على الطريق الملكي إلى تلك الكريشنا، الجديرة بالمراهم، التي كانت تستعمل صندل الأحمر.
2.101.10
वर्षमुष्णं च शीतं च नेष्यत्याशु विवर्णताम् ।
अद्य नूनं पृथा देवी सत्यमाविश्य भाषते ॥ २.१०१.१० ॥
سيُفقدها المطر والحر والبرد لونها سريعًا. واليوم لا شك أن الإلهة برثا، وقد دخلت في الحق، هي التي تتكلم.
2.101.11
पुत्रान्स्नुषां च देवी तु द्रष्टुमद्याथ नार्हति ।
निर्गुणस्यापि पुत्रस्य कथं स्याहुः स्वदर्शनम् ॥ २.१०१.११ ॥
الإلهة برثا لا تستحق اليوم أن ترى أبناءها وكنّتها. فكيف تُري نفسها حتى لابنٍ عديم الفضل؟
2.101.12
किम्पुनर्यस्य लोकोऽयं जितो वृत्तेन केवलम् ।
आनृशंस्यमनुक्रोशो धृतिः शीलं दमः शमः ॥ २.१०१.१२ ॥
فكيف بمن قد غلب هذا العالم بسلوكه وحده، بعدم الإيذاء والرحمة والصبر والخلق الحسن والضبط والسكينة.
2.101.13
पाण्डवं शोभयन्त्येते षड्गुणाः पुरुषोत्तमम् ।
तस्मादस्योपघातेन प्रजाः परमपीडिताः ॥ २.१०१.१३ ॥
هذه الصفات الست تزين البانداوي، أفضل الرجال؛ ولذلك فإن الرعية، بسبب الأذى الذي لحقه، في شدة من الألم.
2.101.14
औदकानीव सत्वानि ग्रीष्मे सलिलसङ्क्षयात् ।
पीडया पीडितं सर्वं जगदस्य जगत्पतेः ॥ २.१०१.१४ ॥
كما تتألم الكائنات المائية في الصيف حين تجف المياه، كذلك يتألم العالم كله بمعاناة سيد العالم هذا.
2.101.15
मूलस्यैवोपघातेन वृक्षः पुष्पफलोपगः ।
मूलं ह्येष मनुष्याणां धर्मराजो महाद्युतिः ॥ २.१०१.१५ ॥
إذا أُصيب الجذر وحده سقطت الشجرة المثقلة بالزهر والثمر؛ وهذا الملك دهرما عظيم البهاء هو جذر البشر.
2.101.16
पुष्पं फलं च पत्रं च शाखास्तस्येतरे जनाः ।
ते भ्रातर इव क्षिप्रं सपुत्राः सहबान्धवाः ॥ २.१०१.१६ ॥
الزهر والثمر والورق والأغصان هي سائر الناس من ذلك الشجر؛ وكإخوة، مع أبنائهم وذويهم، سيهلكون سريعاً.
2.101.17
गच्छन्तमनुगच्छामो येन गच्छति पाण्डवः ।
उद्यानानि परित्यज्य क्षेत्राणि च गृहाणि च ॥ २.१०१.१७ ॥
حيثما يذهب البانداوي نتبعه، تاركين البساتين والحقول والبيوت.
2.101.18
एकदुःखसुखाः पार्थमनुयाम सुधार्मिकम् ।
समुच्छ्रितपताकानि परिध्वस्ताजिराणि च ॥ २.१०१.१८ ॥
متقاسمين الفرح والحزن بالسواء، سنتبع بارثا، الأشد تقوى، وقد رُفعت الأعلام وداست الأقدام الأفنية.
2.101.19
उपात्तधनधान्यानि हृतसाराणि सर्वशः ।
रजसाऽप्यवकीर्णानि परित्यक्तानि दैवतैः ॥ २.१०१.१९ ॥
وقد سُلبت ثرواتها وحبوبها، ونُزع سارها كله، وغطّاها الغبار، وتخلّت عنها الآلهة.
2.101.20
मूषकैः परिधावद्भिरुद्बलैरावृतानि च ।
अपेतोदकधूमानि हीनसंमार्जनानि च ॥ २.१०१.२० ॥
غزتها فئران قوية تركض في كل مكان، لا ماء فيها ولا دخان، ولا كنس.
2.101.21
प्रनष्टबलिकर्मेज्यामन्त्रहोमजपानि च ।
दुष्कालेनेव भग्नानि भिन्नभाजनवन्ति च ॥ २.१०१.२१ ॥
حيث انقطعت القرابين والشعائر والذبائح والتعاويذ والمحارق والأذكار، كأنها حطّمها القحط، وفيها أوانٍ مكسورة.
2.101.22
अस्मत्त्यक्तानि वेश्मानि सौबलः प्रतिपद्यताम् ।
वनं नगरमेवास्तु येन गच्छन्ति पाण्डवाः ॥ २.१०१.२२ ॥
فليتسلّم سوبالا (شاكوني) البيوت التي تركناها، وليصبح الغابة التي يذهب إليها البانداڤا مدينة.
2.101.23
अस्माभिश्च परित्यक्तं पुरं सम्पद्यतां वनम् ।
बिलानि दंष्ट्रिणः सर्वे वानि मृगपक्षिणः ॥ २.१०१.२३ ॥
وليصبح المدينة التي تركناها غابة، وليسكن كل ذي ناب الجحور، وليقم فيها غزلان الغابة وطيورها.
2.101.24
त्यजन्त्वस्मद्भयाद्भीता गजाः सिंहा वनान्यपि ।
अनाक्रान्तं प्रपद्यन्तः सेवमानं त्यजन्तु च ॥ २.१०१.२४ ॥
وليترك الفيلة والأسود، المرتعدة من خوفنا، حتى الغابات؛ وليذهبوا إلى غابات لم تُطَأ، ويتركوا ما كانوا يرتادونه.
2.101.25
तृणमांसफलादानां देशांस्त्यक्त्वा मृगद्विजाः ।
वयं पार्थैर्वने सम्यक्सह वत्स्याम निर्वृताः ॥ २.१०१.२५ ॥
سنترك أراضينا، فالغزلان والطيور التي تتغذى على العشب واللحم والثمار، وسنعيش بسلام وطمأنينة في الغابة مع البانداڤا.
2.101.26
इत्येवं विविधा वाचो नानाजनसमीरिताः ।
शुश्राव पार्थः श्रुत्वा च न विचक्रेऽस्य मानसम् ॥ २.१०१.२६ ॥
هكذا سمع بارتها الأقوال المتنوعة التي أطلقها كثيرون من الناس، وبعد أن سمعها لم يُلقِ إليها باله.
2.101.27
ततः प्रासादसंस्थास्तु समन्ताद्वै गृहे गृहे ।
ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां चैव योषितः ॥ २.१०१.२७ ॥
ثم إن النساء من البراهمة والكشатريا والفايشيا والشودرا، الواقفات على شرفات القصور من كل جانب، بيتاً بيتاً، كنّ ينظرن أيضاً.
2.101.28
गत्वा स्वगृहजालानि उत्पाट्यावरणानि च ।
ददृशुः पाण्डवान्दीनान्वल्कलाजिनवाससः ॥ २.१०१.२८ ॥
فذهبن وأزَحن شبابيك بيوتهن وأغطيتها، فرأين البانداڤا البائسين يرتدون لحاء الشجر وجلود الغزلان.
2.101.29
कृष्णां त्वदृष्टपूर्वां तां व्रजन्तीं पद्भिरेव च ।
एकवस्त्रां रुदन्तीं तां मुक्तकेशीं रजस्वलाम् ॥ २.१०१.२९ ॥
رأوا كريشنا، التي لم يرها أحد من قبل، تمشي على قدميها، لا ترتدي إلا ثوباً واحداً، تبكي، وشعرها منسدل، وهي في حال الحيض.
2.101.30
दृष्ट्वा तदा स्त्रियः सर्वा विवर्णवदना भृशम् ।
विलप्य बहुधा मोहाद्दुःखशोकेन पीडिताः।
हाहा धिग्धिग्धिगित्युक्त्वा नेत्रैरश्रूण्यवर्तयन् ॥ २.१०१.३० ॥
ولمّا رأينها، ارتجفت النساء جميعهن، وقد شحب وجوههن، وأصابهن الحزن والكرب بشدة، فرحن ينُحن بأشكال شتى من الحيرة، قائلات: "آه! عار! عار! عار!" وسالت الدموع من أعينهن.
2.101.31
जनस्याथ वजः श्रुत्वा स राजा भ्रातृभिः सह ।
उद्दिश्य वनावासाय प्रतस्थे कृतनिश्चयः ॥ २.१०१.३१ ॥
سمع الملك ضجيج الناس، فانطلق مع إخوته نحو المنفى في الغابة، وقد عزم عزمه.
2.101.32
तस्मिन्सम्प्रस्थिते कृष्णा पृथां प्राप्य यशस्विनीम् ।
अपृच्छद्भृशदुःखार्ता याश्चान्यास्तत्र योषितः ॥ २.१०१.३२ ॥
وحين انطلق، اقتربت كريشنا، المثقلة بالحزن الشديد، من بريثا المجيدة وسألتها، وكذلك فعلت النساء الأخريات هناك.
2.101.33
ततो निनादः सुमहान्पाण्डवान्तः पुरेऽभवत् ॥ २.१०१.३३ ॥
ثم ارتفع عويل عظيم في الحجرات الداخلية للباندافا.
2.101.34
कुन्ती च भृशशन्तप्ता द्रौपदीं प्रेक्ष्य गच्छतीम् ।
शोकविह्वलया वाचा कृच्छ्राद्वचनमब्रवीत् ॥ २.१०१.३४ ॥
رأت كунتي، المعذَّبة الشديدة العذاب، دراوبدي وهي تمضي، فقالت هذه الكلمات بصعوبة، وصوتها يرتجف من الحزن.
2.101.35
वत्से शोको न ते कार्यः प्राप्येदं व्यसनं महत् ।
स्त्रीधर्माणामभिज्ञाऽसि शीलाचारवती तथा ॥ २.१०१.३५ ॥
يا ابنتي، وإن أصابك هذا البلاء العظيم، فلا ينبغي لك الحزن. أنتِ تعرفين واجبات النساء جيدًا، وفيكِ حسن الخلق والسلوك.
2.101.36
न त्वां शन्देष्टुमर्हामि भर्तॄन्प्रति शुचिस्मिते ।
साध्वी गुणसमापन्ना भूषितं ते कुलद्वयम् ॥ २.१०१.३६ ॥
يا ذات الابتسامة الطاهرة، لستُ أهلًا لأن أنصحكِ بقسوة بشأن زوجَيكِ. أنتِ عفيفة ذات فضائل؛ وبكِ يتزيّن البيتان.
2.101.37
सभाग्याः कुरवश्चेमे ये न दग्धास्त्वयाऽनघे ।
अरिष्टं व्रज पन्थानं मदनुध्यानबृंहिता ॥ २.१०१.३७ ॥
طوبى لهؤلاء الكورو الذين لم تحرقهم، أيتها البريئة. اذهبي في الطريق الآمن، مقوّاةً بذكري الدائم.
2.101.38
भाविन्यर्थे हि सत्स्त्रीणां वैकृतं नोपजायते ।
गुरुधर्माभिगुप्ता च श्रेयः क्षिप्रमवप्स्यसि ॥ २.१०१.३८ ॥
أيتها النبيلة، لا يظهر خلل في أمور النساء الفاضلات. وأنتِ محمية بواجب الكبار، ستنالين الخير سريعًا.
2.101.39
सहदेवश्च मे पुत्रः सदाऽवेक्ष्यो वने वसन् ।
यथेदं व्यसनं प्राप्य नायं सीदेन्महामतिः ॥ २.१०१.३९ ॥
وابني ساهاديفا، الساكن في الغابة، يجب أن يُرعى دائمًا، حتى لا يتألم هذا العظيم العقل عند مواجهة هذه الكارثة.
2.101.40
तथेन्युक्त्वा तु सा देवी स्रवन्नेत्रजलाविला ।
शोणिताक्तैकवसना मुक्तकेशी विनिर्ययौ ॥ २.१०१.४० ॥
قالت "ليكن كذلك"، وخرجت الإلهة وعيناها مغرقتان بالدموع، ترتدي ثوبًا واحدًا ملطخًا بالدم، وشعرها منفلت.
2.101.41
तां क्रोशन्तीं पृथा दुःखादनुवव्राज गच्छतीम् ।
अथापश्यन्सुतान्सर्वान्हृताभरणवाससः ॥ २.१०१.४१ ॥
وتبعتها بريثا وهي تنتحب من الحزن. ثم رأت جميع أبنائها، مجرّدين من الحلي والثياب.
2.101.42
रुरुचर्मावृततनून्ह्रिया किञ्चिदवाह्मुखान् ।
परैः परीतान्संहृष्टैः सुहृद्भिश्चानुशोचितान् ॥ २.१०१.४२ ॥
أجسادهم مغطاة بجلود الغزلان، ووجوههم منكسة قليلًا من الخجل، محاطون بأعداء مبتهجين، ويرثيهم حتى الأصدقاء.
2.101.43
तदवस्थान्सुतान्सर्वानुपसृत्यातिवत्सला ।
स्वजमानाऽवदच्छेकात्तत्तद्विलपती बहु ॥ २.१०१.४३ ॥
ذهبت الأم الشديدة الحنان إلى جميع أبنائها في تلك الحال، فضمّتهم وهي تندب بكثرة من شدة الحزن، ثم قالت.
2.101.44
कथं सद्धर्मचारित्रान्वृत्तस्थितिविभूषितान् ।
अक्षुद्रान्दृढभक्तांश्च दैवतेज्यापरान्सदा ॥ २.१०१.४४ ॥
كيف وصلتم إلى هذا، أنتم الذين تسلكون دائمًا الدهرمة الحقة، المزينون بسلوك قويم ثابت، النبلاء، الراسخون في الإخلاص، المنصرفون دائمًا إلى عبادة الآلهة؟
2.101.45
व्यसनं वः समभ्यागात्कोऽयं विधिविपर्ययः ।
कस्यापध्यानजं चेदमागः पश्यामि वो धिया ॥ २.१०१.४५ ॥
لقد حلّت بكم النازلة كلها. ما هذا الانقلاب في القدر؟ أرى بعقلي هذا مولودًا من لعنة من؟ أو أيّ ذنب منكم هو سببه؟
2.101.46
स्यात्तु मद्भाग्यदोषोऽयं याऽहं युष्मानजीजनम् ।
दुःखायासभुजोऽत्यर्थं युक्तानप्युत्तमैर्गुणैः ॥ २.१०१.४६ ॥
قد يكون هذا ذنب سوء حظي، إذ ولدتكم، وأنتم المتحلّون بأسمى الصفات، ومع ذلك تتجرعون الحزن والتعب إلى أقصى حد.
2.101.47
कथं वत्स्यथ दुर्गेषु वने ऋद्धिविनाकृताः ।
वीर्यसत्वबलोत्साहतेजोभिरकृशाः कृशाः ॥ २.१०१.४७ ॥
وقد حُرمتم الثروة، فكيف تعيشون في الغابة الوعرة؟ لم تكونوا ضعفاء في البسالة والعزيمة والقوة والحماسة والبهاء، ومع ذلك صرتم الآن ضعفاء.
2.101.48
यद्येवमहमज्ञास्यं वने वासं हि वो ध्रुवम् ।
शतशृङ्गान्मृते पाण्डौ नागमिष्यं गजाह्वयम् ॥ २.१०१.४८ ॥
لو علمت أنكم لا محالة ستسكنون الغابة، لما ذهبت، حين مات باندو، من شتاشرنغا إلى غجاهفايا (هاستيناپورا).
2.101.49
धन्यं वः पितरं मन्ये तपोमेधान्वितं तथा ।
यः पुत्राधिमसम्प्राप्य स्वर्गेच्छामकरोत्प्रियाम् ॥ २.१०१.४९ ॥
أرى أباكم مباركًا، جامعًا للتقشف والحكمة، الذي لم ينل بنين فاشتهى السماء المحبوبة.
2.101.50
धन्यां चातीन्द्रियज्ञानामिमां प्राप्तां परां गतिम् ।
मन्ये तु माद्रीं धर्मज्ञां कल्याणीं सर्वथैव तु ॥ २.१०१.५० ॥
أرى هذه المرأة، المتصفة بالعلم فوق الحواس، التي نالت الغاية العليا، مباركةً؛ وكذلك أرى مادري، العارفة بالدهارما، المباركة من كل وجه.
2.101.51
रत्या मत्या च गत्या च ययाऽहमभिसन्धिता ।
जीवितप्रियतां मह्यं धिङ्मां सङ्क्लेशभागिनीम् ॥ २.१०१.५१ ॥
قيّدتني اللذة والنية والسلوك، فتمسكت بحب الحياة؛ فليكن العار عليّ، أنا شريكة الألم!
2.101.52
पुत्रका न विहास्ये वः कृच्छ्रलब्धान्प्रियान्सतः ।
साऽहं यास्यामि हि वनं हा कृष्णे किं जहासि माम्। ॥ २.१०१.५२ ॥
يا أبنائي! لن أتركم، يا من نلتموه بمشقة وأنتم أحباب؛ وسأمضي أنا أيضًا إلى الغابة. آه يا كرشنا! لماذا تتركينني؟
2.101.53
अन्तवत्यसुधर्मेऽस्मिन्धात्रा किं नु प्रमादतः ।
ममान्तो नैव विहितस्तेनायुर्न जहाति माम् ॥ २.१०१.५३ ॥
في هذه الحياة الفانية المرتبطة بالنفس، ألم يحدد لي الخالق نهايةً بسبب الغفلة؟ ولذلك لا تفارقني الحياة.
2.101.54
हा कृष्ण द्वारकावासिन्क्वासि सङ्कर्षणानुज ।
कस्मान्न त्रायसे दुःखान्मां चेमांश्च नरोत्तमान् ॥ २.१०१.५४ ॥
آه يا كرشنا! يا ساكن دواركا، يا أخا سانكارشانا الأصغر، أين أنت؟ لماذا لا تحمينا أنا وهؤلاء خير الرجال من الحزن؟
2.101.55
अनादिनिधनं ये त्वामनुध्यायन्ति वै नराः ।
तांस्त्वं पासीत्ययं वादः स गतो व्यर्थतां कथम् ॥ २.१०१.५५ ॥
كيف صار باطلاً ذلك القول: «أنت تحمي أولئك الذين يتأملونك، الذي لا بداية له ولا نهاية»؟
2.101.56
इमे सद्धर्ममाहात्म्ययशोवीर्यानुवर्तिनः ।
नार्हन्ति व्यसनं भोक्तुं नन्वेषां क्रियतां दया ॥ २.१०१.५६ ॥
هؤلاء يتبعون الدهرما الحق والعظمة والمجد والبأس؛ ولا يستحقون أن يذوقوا البلاء. فلتُظهَر لهم الرحمة.
2.101.57
सेयं नीत्यर्थविज्ञेषु कथमापदुपागता ।
स्थितेषु कुलनाथेषु कथमापदुपागता ॥ २.१०१.५७ ॥
كيف نزلت هذه النازلة وفيهم الحكماء العارفون بالسياسة والشؤون؟ وكيف جاءت هذه المصيبة والسادة من الأسرة قائمون؟
2.101.58
हा पाण्डो हा महाराज क्वासि किं समुपेक्षसे ।
पुत्रान्विवास्यतः साधूनरिभिर्द्यूतनिर्जितान् ॥ २.१०१.५८ ॥
آه يا باندو! آه أيها الملك العظيم! أين أنت؟ لماذا تهمل أبناءك الأخيار المهزومين بالنرد من أعدائهم والمنفيين؟
2.101.59
सहदेव निवर्तस्व ननु त्वमसि मे प्रियः ।
शरीरादपि माद्रेय मां मा त्याक्षीः कुपुत्रवत् ॥ २.१०१.५९ ॥
يا سهاديفا، ارجع! أنت عزيز عليّ، أعز من جسدي، يا ابن مادري! لا تتركني كابن عاق.
2.101.60
व्रजन्तु ब्रातरस्तेऽमी यदि सत्याभिसन्धिनः ।
मत्परित्राणजं धर्ममिहैव त्वमवाप्नुहि ॥ २.१०१.६० ॥
إن كان هؤلاء إخوتك صادقي العهد فليمضوا؛ واكتسب أنت هنا الدهرما الناشئ من حمايتي.
2.101.61
एवं विपलतीं कुन्तीमभिवाद्य प्रणम्य च ।
पाण्डवा विगतानन्दा वनायैव प्रवव्रजुः ॥ २.१०१.६१ ॥
فحيّى البانداڤيون كُنتي الباكية وانحنوا لها، ثم انطلقوا نحو الغابة وقد فقدوا الفرح.
2.101.62
विदुरश्चापि तामार्तां कुन्तीमाश्वास्य हेतुभिः ।
प्रावेशयद्गृहं क्षत्ता स्वयमार्ततरः शनैः ॥ २.१०१.६२ ॥
وأمّا فِدورَ، فقد واسى كُنتي المكلومة بالحجج، وأدخلها البيت ببطء، مع أنه كان هو نفسه أشدّ حزنًا.
2.101.63
धार्तराष्ट्रस्त्रिस्ताश्च निखिलेनोपलभ्य तत् ।
गमनं परिकर्षं च कृष्णाया द्यूतमण्डले ॥ २.१०१.६३ ॥
علم أبناء دَهْرِتَراشْتَرا كل ذلك علمًا تامًّا: رحيل البانداڤا وجرّ كرشنا في قاعة لعب النرد.
2.101.64
रुरुदुः सुस्वनं सर्वा विनिन्दन्त्यः कुरून्भृशम् ।
दध्युश्च सुचिरं कालं करासक्तमुखाम्बुजाः ॥ २.१०१.६४ ॥
فصِحن جميعًا بصوت عالٍ، يلمن الكورو لومًا شديدًا؛ وجلسن زمنًا طويلًا في تفكّر، وقد أسندن وجوههم الشبيهة باللوتس على أيديهن.
2.101.65
राजा च धृतराष्ट्रस्तु पुत्राणामनयं तदा ।
ध्यायन्नुद्विग्नहृदयो न शान्तिमधिजग्मिवान् ॥ २.१०१.६५ ॥
وأمّا الملك دَهْرِتَراشْتَرا، فقد كان يفكّر حينها في سوء أفعال أبنائه، وقلبه مضطرب، فلم ينل السكينة.
2.101.66
स चिन्तयन्ननेकाग्रः शोकव्याकुलचेतनः ।
क्षत्तुः सम्प्रेषयामास शीघ्रमागम्यतामिति ॥ २.१०१.६६ ॥
وكان يفكّر بلا تركيز، وقلبه مضطرب من الحزن، فأرسل إلى الوزير (فِدورَ) يطلب منه أن يأتي سريعًا.
2.101.67
ततो जगाम विदुरो धृतराष्ट्रनिवेशनम् ।
तं पर्यपृच्छत्संविग्नो धृतराष्ट्रो जनाधिपः ॥ २.१०१.६७ ॥
فذهب فيدورا إلى مسكن دهريتاراشترا. فسأله دهريتاراشترا، سيد الشعوب، وهو مضطرب.