Mahābhārata · Adhyāya 2.101
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.101.1
ततः सम्प्रस्थिते तत्र धर्मराजे तदा नृप ।
जनाः समन्ताद्द्रष्टुं तं समारुरुहुरातुराः ॥ २.१०१.१ ॥
Ó rei, quando Dharmarāja partiu dali, o povo, ansioso por vê-lo, subiu de todos os lados.
2.101.2
ततः प्रासादवर्याणि विमानशिखराणि च ।
गोपुराणि च सर्वाणि वृक्षानन्यांश्च सर्वशः ॥ २.१०१.२ ॥
Então os excelentes palácios, os topos das mansões, todos os portões da cidade, as árvores e tudo o mais ficaram cheios de gente por toda parte.
2.101.3
अथाधिरुह्य सस्त्रीका उदासीना व्यलोकयन् ।
न हि रथ्यास्तदा शक्या गन्तुं ताश्च जनाकुलाः ॥ २.१०१.३ ॥
Então, tendo subido com suas esposas, olhavam com tristeza, pois as ruas, lotadas de gente, não podiam ser percorridas naquele momento.
2.101.4
आरुह्य स्मानतास्तत्र दीनाः पश्यन्ति पाण्डवान् ।
पदातिं वर्जितच्छत्रं चेलभूषणवर्जितम् ॥ २.१०१.४ ॥
Subidos ali, as pessoas curvadas e miseráveis veem os Pāṇḍavas, a pé, sem guarda-sol, sem roupas e ornamentos.
2.101.5
वल्कलाजिनसंवीतं पार्थं दृष्ट्वा जनास्तदा ।
ऊचुर्बहुविधा वाचो भृशोपहतचेतसः ॥ २.१०१.५ ॥
Ao ver Pārtha vestido de casca e pele de veado, o povo, com o coração profundamente ferido, falou então de muitas maneiras.
2.101.6
यं यान्तमनुयाति स्म चतुरङ्गबलं महत् ।
तमेकं कृष्णया सार्धमनुगच्छन्ति पाण्डवाः ॥ २.१०१.६ ॥
Aquele a quem o grande exército quádruplo seguia quando partia, os Pāṇḍavas agora seguem sozinhos, junto com Kṛṣṇā.
2.101.7
चत्वारो भ्रातरश्चैव धौम्यश्चैव पुरोहितः ।
भीमार्जुनौ वारयित्वा निकृत्या बद्धकार्मुकौ ॥ २.१०१.७ ॥
Os quatro irmãos e também o sacerdote Dhaumya, tendo contido Bhīma e Arjuna, iam com os arcos atados por engano.
2.101.8
धर्म एवास्थितो येन त्यक्त्वा राज्यं महात्मना ।
या न शक्या पुरा द्रष्टुं भूतैराकाशगैरपि ॥ २.१०१.८ ॥
Aquela que o magnânimo, tendo abandonado o reino e apoiado-se somente no dharma, outrora não podia ser vista nem mesmo pelos seres que percorrem o céu.
2.101.9
तामद्य कृष्णां पश्यन्ति राजमार्गगता जनाः ।
अङ्गरागोचितां कृष्णां रक्तचन्दनसेविनीम् ॥ २.१०१.९ ॥
Hoje, as pessoas que andam pela estrada real veem aquela Kṛṣṇā, digna de unguentos corporais, que usava sândalo vermelho.
2.101.10
वर्षमुष्णं च शीतं च नेष्यत्याशु विवर्णताम् ।
अद्य नूनं पृथा देवी सत्यमाविश्य भाषते ॥ २.१०१.१० ॥
A chuva, o calor e o frio logo a levarão à palidez. Hoje, certamente, a deusa Pṛthā, tendo entrado na verdade, está falando.
2.101.11
पुत्रान्स्नुषां च देवी तु द्रष्टुमद्याथ नार्हति ।
निर्गुणस्यापि पुत्रस्य कथं स्याहुः स्वदर्शनम् ॥ २.१०१.११ ॥
A deusa Pṛthā hoje não merece ver seus filhos e sua nora. Como poderia conceder sua própria visão mesmo a um filho sem mérito?
2.101.12
किम्पुनर्यस्य लोकोऽयं जितो वृत्तेन केवलम् ।
आनृशंस्यमनुक्रोशो धृतिः शीलं दमः शमः ॥ २.१०१.१२ ॥
Quanto mais daquele por cuja conduta somente este mundo foi conquistado: pela não crueldade, compaixão, firmeza, bom caráter, domínio de si e tranquilidade.
2.101.13
पाण्डवं शोभयन्त्येते षड्गुणाः पुरुषोत्तमम् ।
तस्मादस्योपघातेन प्रजाः परमपीडिताः ॥ २.१०१.१३ ॥
Estas seis qualidades adornam o Pāṇḍava, o melhor dos homens; por isso, com o dano causado a ele, os súditos estão profundamente aflitos.
2.101.14
औदकानीव सत्वानि ग्रीष्मे सलिलसङ्क्षयात् ।
पीडया पीडितं सर्वं जगदस्य जगत्पतेः ॥ २.१०१.१४ ॥
Assim como os seres aquáticos sofrem no verão quando as águas secam, todo o mundo está afligido pela aflição deste senhor do mundo.
2.101.15
मूलस्यैवोपघातेन वृक्षः पुष्पफलोपगः ।
मूलं ह्येष मनुष्याणां धर्मराजो महाद्युतिः ॥ २.१०१.१५ ॥
Quando apenas a raiz é atingida, cai a árvore carregada de flores e frutos; e este rei Dharma, de grande esplendor, é a raiz dos homens.
2.101.16
पुष्पं फलं च पत्रं च शाखास्तस्येतरे जनाः ।
ते भ्रातर इव क्षिप्रं सपुत्राः सहबान्धवाः ॥ २.१०१.१६ ॥
Flor, fruto, folha e ramos são as demais gentes dessa árvore; como irmãos, junto com seus filhos e parentes, logo perecerão.
2.101.17
गच्छन्तमनुगच्छामो येन गच्छति पाण्डवः ।
उद्यानानि परित्यज्य क्षेत्राणि च गृहाणि च ॥ २.१०१.१७ ॥
Para onde quer que o Pāṇḍava vá, nós o seguimos, abandonando jardins, campos e casas.
2.101.18
एकदुःखसुखाः पार्थमनुयाम सुधार्मिकम् ।
समुच्छ्रितपताकानि परिध्वस्ताजिराणि च ॥ २.१०१.१८ ॥
Partilhando igualmente uma mesma dor e alegria, seguiremos Pārtha, o mais justo, com os estandartes erguidos e os pátios pisoteados.
2.101.19
उपात्तधनधान्यानि हृतसाराणि सर्वशः ।
रजसाऽप्यवकीर्णानि परित्यक्तानि दैवतैः ॥ २.१०१.१९ ॥
Com riquezas e grãos arrebatados, despojados de toda a sua essência, cobertos de poeira, abandonados pelos deuses.
2.101.20
मूषकैः परिधावद्भिरुद्बलैरावृतानि च ।
अपेतोदकधूमानि हीनसंमार्जनानि च ॥ २.१०१.२० ॥
Invadidos por ratos vigorosos que correm por toda parte, sem água nem fumaça, não varridos.
2.101.21
प्रनष्टबलिकर्मेज्यामन्त्रहोमजपानि च ।
दुष्कालेनेव भग्नानि भिन्नभाजनवन्ति च ॥ २.१०१.२१ ॥
Onde a oferenda, o rito, o sacrifício, o mantra, a libação e a recitação pereceram, como que quebrados pela fome, com vasilhas partidas.
2.101.22
अस्मत्त्यक्तानि वेश्मानि सौबलः प्रतिपद्यताम् ।
वनं नगरमेवास्तु येन गच्छन्ति पाण्डवाः ॥ २.१०१.२२ ॥
Que Saubala (Śakuni) tome as casas que abandonamos; que a floresta para onde vão os Pāṇḍava seja a cidade.
2.101.23
अस्माभिश्च परित्यक्तं पुरं सम्पद्यतां वनम् ।
बिलानि दंष्ट्रिणः सर्वे वानि मृगपक्षिणः ॥ २.१०१.२३ ॥
Que a cidade que abandonamos se torne floresta; que todos os animais de presas habitem tocas, e os veados e aves da floresta ali vivam.
2.101.24
त्यजन्त्वस्मद्भयाद्भीता गजाः सिंहा वनान्यपि ।
अनाक्रान्तं प्रपद्यन्तः सेवमानं त्यजन्तु च ॥ २.१०१.२४ ॥
Que os elefantes e leões, amedrontados pelo nosso medo, abandonem até as florestas; indo a florestas não invadidas, que deixem as que costumavam frequentar.
2.101.25
तृणमांसफलादानां देशांस्त्यक्त्वा मृगद्विजाः ।
वयं पार्थैर्वने सम्यक्सह वत्स्याम निर्वृताः ॥ २.१०१.२५ ॥
Abandonando suas terras, os cervos e as aves que se alimentam de capim, carne e frutos, viveremos bem e em paz na floresta junto aos Pāṇḍavas.
2.101.26
इत्येवं विविधा वाचो नानाजनसमीरिताः ।
शुश्राव पार्थः श्रुत्वा च न विचक्रेऽस्य मानसम् ॥ २.१०१.२६ ॥
Assim Pārtha ouviu as diversas palavras proferidas por muitas pessoas; tendo-as ouvido, não fixou nelas a sua mente.
2.101.27
ततः प्रासादसंस्थास्तु समन्ताद्वै गृहे गृहे ।
ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां चैव योषितः ॥ २.१०१.२७ ॥
Então também as mulheres dos brâmanes, dos kṣatriyas, dos vaiśyas e dos śūdras, de pé nos terraços dos palácios, de todos os lados, casa por casa, olhavam.
2.101.28
गत्वा स्वगृहजालानि उत्पाट्यावरणानि च ।
ददृशुः पाण्डवान्दीनान्वल्कलाजिनवाससः ॥ २.१०१.२८ ॥
Tendo ido e afastado as grades e cobertas das próprias casas, viram os desditosos Pāṇḍavas vestidos de casca e pele de veado.
2.101.29
कृष्णां त्वदृष्टपूर्वां तां व्रजन्तीं पद्भिरेव च ।
एकवस्त्रां रुदन्तीं तां मुक्तकेशीं रजस्वलाम् ॥ २.१०१.२९ ॥
Viram Kṛṣṇā, a quem ninguém havia visto antes, andando a pé, vestindo uma única peça, chorando, com os cabelos soltos, em seu estado menstrual.
2.101.30
दृष्ट्वा तदा स्त्रियः सर्वा विवर्णवदना भृशम् ।
विलप्य बहुधा मोहाद्दुःखशोकेन पीडिताः।
हाहा धिग्धिग्धिगित्युक्त्वा नेत्रैरश्रूण्यवर्तयन् ॥ २.१०१.३० ॥
Ao vê-la, todas as mulheres, com os rostos pálidos, muito aflitas pela dor e pelo luto, lamentaram-se de muitas maneiras por delírio, e dizendo "Ai! Vergonha! Vergonha! Vergonha!" derramaram lágrimas dos olhos.
2.101.31
जनस्याथ वजः श्रुत्वा स राजा भ्रातृभिः सह ।
उद्दिश्य वनावासाय प्रतस्थे कृतनिश्चयः ॥ २.१०१.३१ ॥
Ouvindo o clamor do povo, o rei partiu com seus irmãos para o exílio na floresta, com firme resolução.
2.101.32
तस्मिन्सम्प्रस्थिते कृष्णा पृथां प्राप्य यशस्विनीम् ।
अपृच्छद्भृशदुःखार्ता याश्चान्यास्तत्र योषितः ॥ २.१०१.३२ ॥
Quando ele partiu, Kṛṣṇā, profundamente aflita de dor, aproximou-se da gloriosa Pṛthā e perguntou-lhe, assim como as outras mulheres ali.
2.101.33
ततो निनादः सुमहान्पाण्डवान्तः पुरेऽभवत् ॥ २.१०१.३३ ॥
Então um grande lamento ergueu-se nos aposentos interiores dos Pāṇḍavas.
2.101.34
कुन्ती च भृशशन्तप्ता द्रौपदीं प्रेक्ष्य गच्छतीम् ।
शोकविह्वलया वाचा कृच्छ्राद्वचनमब्रवीत् ॥ २.१०१.३४ ॥
Kuntī, profundamente atormentada, ao ver Draupadī partir, disse estas palavras com dificuldade, a voz embargada pela dor.
2.101.35
वत्से शोको न ते कार्यः प्राप्येदं व्यसनं महत् ।
स्त्रीधर्माणामभिज्ञाऽसि शीलाचारवती तथा ॥ २.१०१.३५ ॥
Querida filha, embora esta grande calamidade tenha caído sobre ti, não deves afligir-te. Conheces bem os deveres das mulheres e és dotada de boa conduta.
2.101.36
न त्वां शन्देष्टुमर्हामि भर्तॄन्प्रति शुचिस्मिते ।
साध्वी गुणसमापन्ना भूषितं ते कुलद्वयम् ॥ २.१०१.३६ ॥
Ó de sorriso puro, não sou digna de te aconselhar severamente quanto aos teus maridos. És virtuosa e dotada de excelência; por ti se adornam as duas famílias.
2.101.37
सभाग्याः कुरवश्चेमे ये न दग्धास्त्वयाऽनघे ।
अरिष्टं व्रज पन्थानं मदनुध्यानबृंहिता ॥ २.१०१.३७ ॥
Afortunados são estes kurus, a quem não queimaste, ó imaculada. Segue pelo caminho seguro, fortalecida pela lembrança constante de mim.
2.101.38
भाविन्यर्थे हि सत्स्त्रीणां वैकृतं नोपजायते ।
गुरुधर्माभिगुप्ता च श्रेयः क्षिप्रमवप्स्यसि ॥ २.१०१.३८ ॥
Ó nobre mulher, nos assuntos das mulheres virtuosas nenhuma falta surge. Protegida pelo dever para com os mais velhos, em breve obterás a boa fortuna.
2.101.39
सहदेवश्च मे पुत्रः सदाऽवेक्ष्यो वने वसन् ।
यथेदं व्यसनं प्राप्य नायं सीदेन्महामतिः ॥ २.१०१.३९ ॥
E meu filho Sahadeva, que vive na floresta, deve sempre ser cuidado, para que este de grande mente não sofra ao encontrar esta calamidade.
2.101.40
तथेन्युक्त्वा तु सा देवी स्रवन्नेत्रजलाविला ।
शोणिताक्तैकवसना मुक्तकेशी विनिर्ययौ ॥ २.१०१.४० ॥
Dizendo "Assim seja", a deusa, com os olhos turvados por lágrimas que corriam, vestindo uma única peça manchada de sangue, com os cabelos soltos, saiu.
2.101.41
तां क्रोशन्तीं पृथा दुःखादनुवव्राज गच्छतीम् ।
अथापश्यन्सुतान्सर्वान्हृताभरणवाससः ॥ २.१०१.४१ ॥
Pṛthā, em dor, seguiu aquela que ia gritando. Então viu todos os seus filhos, despojados de adornos e vestes.
2.101.42
रुरुचर्मावृततनून्ह्रिया किञ्चिदवाह्मुखान् ।
परैः परीतान्संहृष्टैः सुहृद्भिश्चानुशोचितान् ॥ २.१०१.४२ ॥
Seus corpos cobertos com peles de veado, seus rostos um tanto abatidos de vergonha, cercados por inimigos alegres, e lamentados até pelos amigos.
2.101.43
तदवस्थान्सुतान्सर्वानुपसृत्यातिवत्सला ।
स्वजमानाऽवदच्छेकात्तत्तद्विलपती बहु ॥ २.१०१.४३ ॥
Aproximando-se de todos os seus filhos naquele estado, a mãe extremamente amorosa os abraçou e, lamentando-se de muitas maneiras por tristeza, falou.
2.101.44
कथं सद्धर्मचारित्रान्वृत्तस्थितिविभूषितान् ।
अक्षुद्रान्दृढभक्तांश्च दैवतेज्यापरान्सदा ॥ २.१०१.४४ ॥
Como vocês chegaram a isto, vocês que sempre praticam o verdadeiro dharma, adornados com conduta firme e boa, nobres, de devoção firme e sempre dedicados ao culto dos deuses?
2.101.45
व्यसनं वः समभ्यागात्कोऽयं विधिविपर्ययः ।
कस्यापध्यानजं चेदमागः पश्यामि वो धिया ॥ २.१०१.४५ ॥
A calamidade caiu plenamente sobre vocês. Que reviravolta do destino é esta? Pelo meu juízo vejo que isto nasceu da maldição de quem, ou qual falta de vocês é a causa.
2.101.46
स्यात्तु मद्भाग्यदोषोऽयं याऽहं युष्मानजीजनम् ।
दुःखायासभुजोऽत्यर्थं युक्तानप्युत्तमैर्गुणैः ॥ २.१०१.४६ ॥
Pode bem ser a culpa da minha própria desgraça, eu ter-vos dado à luz, a vocês que, embora dotados das mais altas qualidades, têm de suportar em excesso a dor e o esforço.
2.101.47
कथं वत्स्यथ दुर्गेषु वने ऋद्धिविनाकृताः ।
वीर्यसत्वबलोत्साहतेजोभिरकृशाः कृशाः ॥ २.१०१.४७ ॥
Privados de prosperidade, como habitarão na floresta difícil? Em valor, coragem, força, energia e esplendor não eram fracos, e no entanto agora estão enfraquecidos.
2.101.48
यद्येवमहमज्ञास्यं वने वासं हि वो ध्रुवम् ।
शतशृङ्गान्मृते पाण्डौ नागमिष्यं गजाह्वयम् ॥ २.१०१.४८ ॥
Se eu soubesse que vocês certamente teriam de morar na floresta, não teria ido de Śatasṛṅga para Gajāhvaya (Hāstinapura) quando Pāṇḍu morreu.
2.101.49
धन्यं वः पितरं मन्ये तपोमेधान्वितं तथा ।
यः पुत्राधिमसम्प्राप्य स्वर्गेच्छामकरोत्प्रियाम् ॥ २.१०१.४९ ॥
Considero abençoado o vosso pai, dotado de ascese e sabedoria, que, não tendo obtido filhos, almejou o querido céu.
2.101.50
धन्यां चातीन्द्रियज्ञानामिमां प्राप्तां परां गतिम् ।
मन्ये तु माद्रीं धर्मज्ञां कल्याणीं सर्वथैव तु ॥ २.१०१.५० ॥
Considero bendita esta mulher, dotada de conhecimento supra-sensível, que alcançou o destino supremo; e considero igualmente Mādrī, que conhecia o dharma e era em tudo auspiciosa.
2.101.51
रत्या मत्या च गत्या च ययाऽहमभिसन्धिता ।
जीवितप्रियतां मह्यं धिङ्मां सङ्क्लेशभागिनीम् ॥ २.१०१.५१ ॥
Presa pelo prazer, pela intenção e pela conduta, pelo que mantive o amor à vida: que se lance opróbrio sobre mim, partilhadora da aflição!
2.101.52
पुत्रका न विहास्ये वः कृच्छ्रलब्धान्प्रियान्सतः ।
साऽहं यास्यामि हि वनं हा कृष्णे किं जहासि माम्। ॥ २.१०१.५२ ॥
Filhos! Não vos abandonarei, queridos obtidos com dificuldade; também eu irei para a floresta. Ai, Kṛṣṇe! Por que me abandonas?
2.101.53
अन्तवत्यसुधर्मेऽस्मिन्धात्रा किं नु प्रमादतः ।
ममान्तो नैव विहितस्तेनायुर्न जहाति माम् ॥ २.१०१.५३ ॥
Nesta vida perecível, feita de sopro, não terá o criador, por descuido, fixado para mim um fim? Por isso a vida não me deixa.
2.101.54
हा कृष्ण द्वारकावासिन्क्वासि सङ्कर्षणानुज ।
कस्मान्न त्रायसे दुःखान्मां चेमांश्च नरोत्तमान् ॥ २.१०१.५४ ॥
Ai, Kṛṣṇa! Morador de Dvārakā, irmão mais novo de Saṅkarṣaṇa, onde estás? Por que não nos proteges a mim e a estes melhores dos homens da aflição?
2.101.55
अनादिनिधनं ये त्वामनुध्यायन्ति वै नराः ।
तांस्त्वं पासीत्ययं वादः स गतो व्यर्थतां कथम् ॥ २.१०१.५५ ॥
Como se tornou vã aquela afirmação: «Tu proteges os homens que meditam em ti, sem princípio nem fim»?
2.101.56
इमे सद्धर्ममाहात्म्ययशोवीर्यानुवर्तिनः ।
नार्हन्ति व्यसनं भोक्तुं नन्वेषां क्रियतां दया ॥ २.१०१.५६ ॥
Estes seguem o verdadeiro dharma, a grandeza, a glória e o valor; não merecem sofrer infortúnio. Que se lhes mostre compaixão.
2.101.57
सेयं नीत्यर्थविज्ञेषु कथमापदुपागता ।
स्थितेषु कुलनाथेषु कथमापदुपागता ॥ २.१०१.५७ ॥
Como sobreveio esta calamidade, existindo homens sábios nas políticas e nos assuntos? Como chegou esta desgraça, permanecendo os senhores da linhagem?
2.101.58
हा पाण्डो हा महाराज क्वासि किं समुपेक्षसे ।
पुत्रान्विवास्यतः साधूनरिभिर्द्यूतनिर्जितान् ॥ २.१०१.५८ ॥
Ai, Pāṇḍu! Ai, grande rei! Onde estás? Por que negligencias teus filhos virtuosos, vencidos pelos inimigos no jogo de dados e exilados?
2.101.59
सहदेव निवर्तस्व ननु त्वमसि मे प्रियः ।
शरीरादपि माद्रेय मां मा त्याक्षीः कुपुत्रवत् ॥ २.१०१.५९ ॥
Sahadeva, volta! És-me querido, mais querido que o meu próprio corpo, filho de Mādrī. Não me abandones como um filho mau.
2.101.60
व्रजन्तु ब्रातरस्तेऽमी यदि सत्याभिसन्धिनः ।
मत्परित्राणजं धर्ममिहैव त्वमवाप्नुहि ॥ २.१०१.६० ॥
Se estes teus irmãos são fiéis às suas promessas, que partam; tu, obtém aqui mesmo o dharma que nasce de me proteger.
2.101.61
एवं विपलतीं कुन्तीमभिवाद्य प्रणम्य च ।
पाण्डवा विगतानन्दा वनायैव प्रवव्रजुः ॥ २.१०१.६१ ॥
Assim, tendo saudado e reverenciado a lamentosa Kuntī, os Pāṇḍavas, privados de alegria, partiram para a floresta.
2.101.62
विदुरश्चापि तामार्तां कुन्तीमाश्वास्य हेतुभिः ।
प्रावेशयद्गृहं क्षत्ता स्वयमार्ततरः शनैः ॥ २.१०१.६२ ॥
Também Vidura, consolando com razões a aflita Kuntī, a conduziu lentamente para dentro da casa, embora o próprio administrador estivesse ainda mais aflito.
2.101.63
धार्तराष्ट्रस्त्रिस्ताश्च निखिलेनोपलभ्य तत् ।
गमनं परिकर्षं च कृष्णाया द्यूतमण्डले ॥ २.१०१.६३ ॥
Os filhos de Dhṛtarāṣṭra souberam tudo completamente: a partida dos Pāṇḍavas e o arrastar de Kṛṣṇā no salão do jogo de dados.
2.101.64
रुरुदुः सुस्वनं सर्वा विनिन्दन्त्यः कुरून्भृशम् ।
दध्युश्च सुचिरं कालं करासक्तमुखाम्बुजाः ॥ २.१०१.६४ ॥
Todas choraram em voz alta, censurando muito os Kurus; e por muito tempo permaneceram sentadas, em pensamento, com os rostos de lótus apoiados nas mãos.
2.101.65
राजा च धृतराष्ट्रस्तु पुत्राणामनयं तदा ।
ध्यायन्नुद्विग्नहृदयो न शान्तिमधिजग्मिवान् ॥ २.१०१.६५ ॥
E o rei Dhṛtarāṣṭra, também, refletindo então sobre a má conduta de seus filhos, com o coração agitado não alcançou a paz.
2.101.66
स चिन्तयन्ननेकाग्रः शोकव्याकुलचेतनः ।
क्षत्तुः सम्प्रेषयामास शीघ्रमागम्यतामिति ॥ २.१०१.६६ ॥
Pensando sem concentração, com a mente perturbada pela dor, mandou dizer ao administrador (Vidura) que viesse depressa.
2.101.67
ततो जगाम विदुरो धृतराष्ट्रनिवेशनम् ।
तं पर्यपृच्छत्संविग्नो धृतराष्ट्रो जनाधिपः ॥ २.१०१.६७ ॥
Então Vidura foi à morada de Dhṛtarāṣṭra. Dhṛtarāṣṭra, senhor dos povos, agitado, perguntou-lhe.