Mahābhārata · Adhyāya 2.101
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.101.1
ततः सम्प्रस्थिते तत्र धर्मराजे तदा नृप ।
जनाः समन्ताद्द्रष्टुं तं समारुरुहुरातुराः ॥ २.१०१.१ ॥
O König, als Dharmarāja von dort aufbrach, stiegen die Menschen, begierig, ihn zu sehen, von allen Seiten hinauf.
2.101.2
ततः प्रासादवर्याणि विमानशिखराणि च ।
गोपुराणि च सर्वाणि वृक्षानन्यांश्च सर्वशः ॥ २.१०१.२ ॥
Dann waren die herrlichen Paläste, die Spitzen der Häuser, alle Stadttore, die Bäume und alles andere überall mit Menschen gefüllt.
2.101.3
अथाधिरुह्य सस्त्रीका उदासीना व्यलोकयन् ।
न हि रथ्यास्तदा शक्या गन्तुं ताश्च जनाकुलाः ॥ २.१०१.३ ॥
Dann stiegen sie mit ihren Frauen hinauf und blickten betrübt, denn die von Menschen überfüllten Straßen waren damals nicht begehbar.
2.101.4
आरुह्य स्मानतास्तत्र दीनाः पश्यन्ति पाण्डवान् ।
पदातिं वर्जितच्छत्रं चेलभूषणवर्जितम् ॥ २.१०१.४ ॥
Dort hinaufgestiegen, sehen die gebeugten und elenden Menschen die Pāṇḍavas zu Fuß, ohne Schirm, ohne Gewänder und Schmuck.
2.101.5
वल्कलाजिनसंवीतं पार्थं दृष्ट्वा जनास्तदा ।
ऊचुर्बहुविधा वाचो भृशोपहतचेतसः ॥ २.१०१.५ ॥
Als sie Pārtha in Rinde und Hirschfell gekleidet sahen, sprachen die Menschen, deren Herz tief getroffen war, nun vielerlei Worte.
2.101.6
यं यान्तमनुयाति स्म चतुरङ्गबलं महत् ।
तमेकं कृष्णया सार्धमनुगच्छन्ति पाण्डवाः ॥ २.१०१.६ ॥
Dem die große vierfache Heeresmacht einst folgte, wenn er ging, dem folgen nun die Pāṇḍavas allein, zusammen mit Kṛṣṇā.
2.101.7
चत्वारो भ्रातरश्चैव धौम्यश्चैव पुरोहितः ।
भीमार्जुनौ वारयित्वा निकृत्या बद्धकार्मुकौ ॥ २.१०१.७ ॥
Die vier Brüder und auch der Priester Dhaumya, nachdem sie Bhīma und Arjuna zurückgehalten hatten, gingen mit durch List gebundenen Bögen.
2.101.8
धर्म एवास्थितो येन त्यक्त्वा राज्यं महात्मना ।
या न शक्या पुरा द्रष्टुं भूतैराकाशगैरपि ॥ २.१०१.८ ॥
Diejenige, die der Großmütige, der das Königreich aufgegeben und sich allein auf den Dharma gestützt hatte, früher nicht einmal von den Wesen des Himmels sehen konnte.
2.101.9
तामद्य कृष्णां पश्यन्ति राजमार्गगता जनाः ।
अङ्गरागोचितां कृष्णां रक्तचन्दनसेविनीम् ॥ २.१०१.९ ॥
Heute sehen die Menschen, die auf der Königsstraße gehen, jene Kṛṣṇā, die der Salben würdig war und roten Sandel benutzte.
2.101.10
वर्षमुष्णं च शीतं च नेष्यत्याशु विवर्णताम् ।
अद्य नूनं पृथा देवी सत्यमाविश्य भाषते ॥ २.१०१.१० ॥
Regen, Hitze und Kälte werden sie bald erbleichen lassen. Heute spricht gewiss die Göttin Pṛthā, in die Wahrheit eingetreten.
2.101.11
पुत्रान्स्नुषां च देवी तु द्रष्टुमद्याथ नार्हति ।
निर्गुणस्यापि पुत्रस्य कथं स्याहुः स्वदर्शनम् ॥ २.१०१.११ ॥
Die Göttin Pṛthā verdient es heute nicht, ihre Söhne und Schwiegertochter zu sehen. Wie könnte sie auch einem verdienstlosen Sohn ihren Anblick gewähren?
2.101.12
किम्पुनर्यस्य लोकोऽयं जितो वृत्तेन केवलम् ।
आनृशंस्यमनुक्रोशो धृतिः शीलं दमः शमः ॥ २.१०१.१२ ॥
Wie viel mehr gilt dies von dem, durch dessen Verhalten allein diese Welt erobert wurde: durch Gewaltlosigkeit, Mitgefühl, Standhaftigkeit, guten Charakter, Selbstbeherrschung und Frieden.
2.101.13
पाण्डवं शोभयन्त्येते षड्गुणाः पुरुषोत्तमम् ।
तस्मादस्योपघातेन प्रजाः परमपीडिताः ॥ २.१०१.१३ ॥
Diese sechs Eigenschaften schmücken den Pāṇḍava, den Besten unter den Menschen; darum sind durch die Schädigung seiner die Untertanen tief betrübt.
2.101.14
औदकानीव सत्वानि ग्रीष्मे सलिलसङ्क्षयात् ।
पीडया पीडितं सर्वं जगदस्य जगत्पतेः ॥ २.१०१.१४ ॥
Wie die Wassertiere im Sommer leiden, wenn das Wasser versiegt, so ist die ganze Welt durch die Bedrängnis dieses Herrn der Welt bedrängt.
2.101.15
मूलस्यैवोपघातेन वृक्षः पुष्पफलोपगः ।
मूलं ह्येष मनुष्याणां धर्मराजो महाद्युतिः ॥ २.१०१.१५ ॥
Wird nur die Wurzel getroffen, so fällt der blüten- und fruchttragende Baum; und dieser König Dharma von großem Glanz ist die Wurzel der Menschen.
2.101.16
पुष्पं फलं च पत्रं च शाखास्तस्येतरे जनाः ।
ते भ्रातर इव क्षिप्रं सपुत्राः सहबान्धवाः ॥ २.१०१.१६ ॥
Blüte, Frucht, Blatt und Zweige sind die übrigen Menschen dieses Baumes; wie Brüder, samt ihren Söhnen und Verwandten, werden sie rasch vergehen.
2.101.17
गच्छन्तमनुगच्छामो येन गच्छति पाण्डवः ।
उद्यानानि परित्यज्य क्षेत्राणि च गृहाणि च ॥ २.१०१.१७ ॥
Wohin der Pāṇḍava auch geht, folgen wir ihm und verlassen Gärten, Felder und Häuser.
2.101.18
एकदुःखसुखाः पार्थमनुयाम सुधार्मिकम् ।
समुच्छ्रितपताकानि परिध्वस्ताजिराणि च ॥ २.१०१.१८ ॥
Gleichermaßen Leid und Freude teilend, werden wir dem Pārtha, dem Gerechtesten, folgen, während die Banner hoch wehen und die Höfe zertrampelt sind.
2.101.19
उपात्तधनधान्यानि हृतसाराणि सर्वशः ।
रजसाऽप्यवकीर्णानि परित्यक्तानि दैवतैः ॥ २.१०१.१९ ॥
Ihrer Reichtümer und Körner beraubt, ihres Wesens gänzlich entleert, mit Staub bedeckt, von den Göttern verlassen.
2.101.20
मूषकैः परिधावद्भिरुद्बलैरावृतानि च ।
अपेतोदकधूमानि हीनसंमार्जनानि च ॥ २.१०१.२० ॥
Von kräftigen, umherlaufenden Mäusen überrannt, ohne Wasser und Rauch, ungefegt.
2.101.21
प्रनष्टबलिकर्मेज्यामन्त्रहोमजपानि च ।
दुष्कालेनेव भग्नानि भिन्नभाजनवन्ति च ॥ २.१०१.२१ ॥
Wo Opfergabe, Ritus, Opfer, Mantra, Spende und Rezitation erloschen sind, wie vom Hunger zerbrochen, mit zerbrochenen Gefäßen.
2.101.22
अस्मत्त्यक्तानि वेश्मानि सौबलः प्रतिपद्यताम् ।
वनं नगरमेवास्तु येन गच्छन्ति पाण्डवाः ॥ २.१०१.२२ ॥
Mag Saubala (Śakuni) die von uns verlassenen Häuser übernehmen; der Wald, in den die Pāṇḍavas gehen, werde zur Stadt.
2.101.23
अस्माभिश्च परित्यक्तं पुरं सम्पद्यतां वनम् ।
बिलानि दंष्ट्रिणः सर्वे वानि मृगपक्षिणः ॥ २.१०१.२३ ॥
Die von uns verlassene Stadt werde zum Wald; alle Tiere mit Fängen mögen in Höhlen wohnen, und Waldhirsche und Vögel dort.
2.101.24
त्यजन्त्वस्मद्भयाद्भीता गजाः सिंहा वनान्यपि ।
अनाक्रान्तं प्रपद्यन्तः सेवमानं त्यजन्तु च ॥ २.१०१.२४ ॥
Mögen die Elefanten und Löwen, von unserer Furcht erschreckt, selbst die Wälder verlassen; zu unberührten Wäldern ziehend, mögen sie die verlassen, die sie bewohnten.
2.101.25
तृणमांसफलादानां देशांस्त्यक्त्वा मृगद्विजाः ।
वयं पार्थैर्वने सम्यक्सह वत्स्याम निर्वृताः ॥ २.१०१.२५ ॥
Die Hirsche und Vögel, die von Gras, Fleisch und Früchten leben, werden ihre Länder verlassen; wir werden mit den Pāṇḍavas im Wald gut und zufrieden zusammen wohnen.
2.101.26
इत्येवं विविधा वाचो नानाजनसमीरिताः ।
शुश्राव पार्थः श्रुत्वा च न विचक्रेऽस्य मानसम् ॥ २.१०१.२६ ॥
So hörte Pārtha die vielfältigen Worte, die von vielen Menschen gesprochen wurden; doch als er sie gehört hatte, richtete er seinen Sinn nicht darauf.
2.101.27
ततः प्रासादसंस्थास्तु समन्ताद्वै गृहे गृहे ।
ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां चैव योषितः ॥ २.१०१.२७ ॥
Dann blickten auch die Frauen der Brahmanen, Kṣatriyas, Vaiśyas und Śūdras, die auf den Terrassen der Paläste standen, von allen Seiten, Haus für Haus.
2.101.28
गत्वा स्वगृहजालानि उत्पाट्यावरणानि च ।
ददृशुः पाण्डवान्दीनान्वल्कलाजिनवाससः ॥ २.१०१.२८ ॥
Sie gingen hin, rissen die Gitter und Verhänge ihrer Häuser weg und sahen die elenden Pāṇḍavas, in Rinde und Hirschfell gekleidet.
2.101.29
कृष्णां त्वदृष्टपूर्वां तां व्रजन्तीं पद्भिरेव च ।
एकवस्त्रां रुदन्तीं तां मुक्तकेशीं रजस्वलाम् ॥ २.१०१.२९ ॥
Sie sahen Kṛṣṇā, die zuvor niemand gesehen hatte, zu Fuß gehend, nur ein einziges Gewand tragend, weinend, mit offenem Haar, in ihrer Menstruation.
2.101.30
दृष्ट्वा तदा स्त्रियः सर्वा विवर्णवदना भृशम् ।
विलप्य बहुधा मोहाद्दुःखशोकेन पीडिताः।
हाहा धिग्धिग्धिगित्युक्त्वा नेत्रैरश्रूण्यवर्तयन् ॥ २.१०१.३० ॥
Als sie sie sahen, klagten alle Frauen, mit bleichen Gesichtern, von Schmerz und Kummer tief gequält, aus Verblendung auf vielerlei Weise, riefen "Weh! Schande! Schande! Schande!" und ließen Tränen aus ihren Augen fließen.
2.101.31
जनस्याथ वजः श्रुत्वा स राजा भ्रातृभिः सह ।
उद्दिश्य वनावासाय प्रतस्थे कृतनिश्चयः ॥ २.१०१.३१ ॥
Als der König das Geschrei des Volkes hörte, brach er mit seinen Brüdern zur Waldverbannung auf, entschlossen.
2.101.32
तस्मिन्सम्प्रस्थिते कृष्णा पृथां प्राप्य यशस्विनीम् ।
अपृच्छद्भृशदुःखार्ता याश्चान्यास्तत्र योषितः ॥ २.१०१.३२ ॥
Als er aufgebrochen war, trat Kṛṣṇā, von Kummer tief getroffen, zur ruhmreichen Pṛthā und befragte sie, ebenso wie die anderen Frauen dort.
2.101.33
ततो निनादः सुमहान्पाण्डवान्तः पुरेऽभवत् ॥ २.१०१.३३ ॥
Da erhob sich ein gewaltiges Wehklagen in den inneren Gemächern der Pāṇḍavas.
2.101.34
कुन्ती च भृशशन्तप्ता द्रौपदीं प्रेक्ष्य गच्छतीम् ।
शोकविह्वलया वाचा कृच्छ्राद्वचनमब्रवीत् ॥ २.१०१.३४ ॥
Kuntī, tief gequält, sah Draupadī fortgehen und sprach diese Worte mühsam, mit einer vor Kummer zitternden Stimme.
2.101.35
वत्से शोको न ते कार्यः प्राप्येदं व्यसनं महत् ।
स्त्रीधर्माणामभिज्ञाऽसि शीलाचारवती तथा ॥ २.१०१.३५ ॥
Liebes Kind, obwohl dir dieses große Unglück widerfahren ist, sollst du nicht trauern. Du kennst die Pflichten der Frauen gut und bist mit gutem Betragen begabt.
2.101.36
न त्वां शन्देष्टुमर्हामि भर्तॄन्प्रति शुचिस्मिते ।
साध्वी गुणसमापन्ना भूषितं ते कुलद्वयम् ॥ २.१०१.३६ ॥
O Reinlächelnde, ich bin nicht geeignet, dich streng über deine Gatten zu belehren. Du bist tugendhaft und mit Vorzügen begabt; durch dich werden beide Familien geschmückt.
2.101.37
सभाग्याः कुरवश्चेमे ये न दग्धास्त्वयाऽनघे ।
अरिष्टं व्रज पन्थानं मदनुध्यानबृंहिता ॥ २.१०१.३७ ॥
Glücklich sind diese Kurus, die du nicht verbrannt hast, o Makellose. Geh den sicheren Weg, gestärkt durch den beständigen Gedanken an mich.
2.101.38
भाविन्यर्थे हि सत्स्त्रीणां वैकृतं नोपजायते ।
गुरुधर्माभिगुप्ता च श्रेयः क्षिप्रमवप्स्यसि ॥ २.१०१.३८ ॥
O edle Frau, bei den Angelegenheiten tugendhafter Frauen entsteht kein Fehl. Durch die Pflicht gegenüber den Älteren geschützt, wirst du bald Glück erlangen.
2.101.39
सहदेवश्च मे पुत्रः सदाऽवेक्ष्यो वने वसन् ।
यथेदं व्यसनं प्राप्य नायं सीदेन्महामतिः ॥ २.१०१.३९ ॥
Und mein Sohn Sahadeva, der im Wald lebt, muss stets beachtet werden, damit dieser Großgesinnte nicht leidet, wenn er dieses Unglück erfährt.
2.101.40
तथेन्युक्त्वा तु सा देवी स्रवन्नेत्रजलाविला ।
शोणिताक्तैकवसना मुक्तकेशी विनिर्ययौ ॥ २.१०१.४० ॥
Mit den Worten »So sei es« ging die Göttin hinaus, die Augen von strömenden Tränen getrübt, nur ein blutbeflecktes Gewand tragend, mit gelösten Haaren.
2.101.41
तां क्रोशन्तीं पृथा दुःखादनुवव्राज गच्छतीम् ।
अथापश्यन्सुतान्सर्वान्हृताभरणवाससः ॥ २.१०१.४१ ॥
Pṛthā folgte der Weinenden voller Kummer. Dann sah sie alle ihre Söhne, ihres Schmucks und ihrer Gewänder beraubt.
2.101.42
रुरुचर्मावृततनून्ह्रिया किञ्चिदवाह्मुखान् ।
परैः परीतान्संहृष्टैः सुहृद्भिश्चानुशोचितान् ॥ २.१०१.४२ ॥
Ihre Leiber mit Hirschfellen bedeckt, ihre Gesichter vor Scham etwas gesenkt, umringt von frohlockenden Feinden und auch von Freunden beklagt.
2.101.43
तदवस्थान्सुतान्सर्वानुपसृत्यातिवत्सला ।
स्वजमानाऽवदच्छेकात्तत्तद्विलपती बहु ॥ २.१०१.४३ ॥
Zu allen ihren Söhnen in diesem Zustand tretend, umarmte die überaus liebevolle Mutter sie und sprach, vor Kummer auf vielerlei Weise klagend.
2.101.44
कथं सद्धर्मचारित्रान्वृत्तस्थितिविभूषितान् ।
अक्षुद्रान्दृढभक्तांश्च दैवतेज्यापरान्सदा ॥ २.१०१.४४ ॥
Wie seid ihr in diese Lage geraten, die ihr stets das wahre Dharma übt, mit beständigem gutem Wandel geschmückt, edel, fest ergeben und stets dem Götterkult hingegeben seid?
2.101.45
व्यसनं वः समभ्यागात्कोऽयं विधिविपर्ययः ।
कस्यापध्यानजं चेदमागः पश्यामि वो धिया ॥ २.१०१.४५ ॥
Das Unglück ist ganz über euch gekommen. Was ist das für eine Umkehrung des Schicksals? Nach meinem Verstand sehe ich, dass dies aus wessen Fluch entsprang oder welche Schuld von euch die Ursache ist.
2.101.46
स्यात्तु मद्भाग्यदोषोऽयं याऽहं युष्मानजीजनम् ।
दुःखायासभुजोऽत्यर्थं युक्तानप्युत्तमैर्गुणैः ॥ २.१०१.४६ ॥
Dies mag wohl die Schuld meines eigenen Unglücks sein, dass ich euch geboren habe, die ihr mit den höchsten Vorzügen ausgestattet seid und doch über die Maßen Leid und Mühsal zu tragen habt.
2.101.47
कथं वत्स्यथ दुर्गेषु वने ऋद्धिविनाकृताः ।
वीर्यसत्वबलोत्साहतेजोभिरकृशाः कृशाः ॥ २.१०१.४७ ॥
Des Wohlstands beraubt, wie werdet ihr im schwierigen Wald wohnen? An Tapferkeit, Mut, Kraft, Tatkraft und Glanz wart ihr nicht schwach, und doch seid ihr nun geschwächt.
2.101.48
यद्येवमहमज्ञास्यं वने वासं हि वो ध्रुवम् ।
शतशृङ्गान्मृते पाण्डौ नागमिष्यं गजाह्वयम् ॥ २.१०१.४८ ॥
Hätte ich gewusst, dass ihr gewiss im Wald wohnen müsstet, so wäre ich nach Pāṇḍus Tod nicht von Śatasṛṅga nach Gajāhvaya (Hāstinapura) gegangen.
2.101.49
धन्यं वः पितरं मन्ये तपोमेधान्वितं तथा ।
यः पुत्राधिमसम्प्राप्य स्वर्गेच्छामकरोत्प्रियाम् ॥ २.१०१.४९ ॥
Ich halte euren Vater für gesegnet, begabt mit Askese und Weisheit, der, ohne Söhne erlangt zu haben, den geliebten Himmel ersehnte.
2.101.50
धन्यां चातीन्द्रियज्ञानामिमां प्राप्तां परां गतिम् ।
मन्ये तु माद्रीं धर्मज्ञां कल्याणीं सर्वथैव तु ॥ २.१०१.५० ॥
Diese Frau, begabt mit übersinnlichem Wissen, die das höchste Ziel erreicht hat, halte ich für gesegnet; und ebenso Mādrī, die das Dharma kannte und in jeder Hinsicht heilbringend war.
2.101.51
रत्या मत्या च गत्या च ययाऽहमभिसन्धिता ।
जीवितप्रियतां मह्यं धिङ्मां सङ्क्लेशभागिनीम् ॥ २.१०१.५१ ॥
Durch Lust, Gesinnung und Lebensweise war ich gebunden, sodass ich die Liebe zum Leben behielt. Schande über mich, die ich das Leid teile!
2.101.52
पुत्रका न विहास्ये वः कृच्छ्रलब्धान्प्रियान्सतः ।
साऽहं यास्यामि हि वनं हा कृष्णे किं जहासि माम्। ॥ २.१०१.५२ ॥
Söhne! Ich werde euch, die ihr mühsam erlangt und lieb seid, nicht verlassen; auch ich werde in den Wald gehen. Ach Kṛṣṇe! Warum verlässt du mich?
2.101.53
अन्तवत्यसुधर्मेऽस्मिन्धात्रा किं नु प्रमादतः ।
ममान्तो नैव विहितस्तेनायुर्न जहाति माम् ॥ २.१०१.५३ ॥
Hat der Schöpfer in diesem vergänglichen Leben des Atems aus Nachlässigkeit mir kein Ende bestimmt? Darum verlässt mich das Leben nicht.
2.101.54
हा कृष्ण द्वारकावासिन्क्वासि सङ्कर्षणानुज ।
कस्मान्न त्रायसे दुःखान्मां चेमांश्च नरोत्तमान् ॥ २.१०१.५४ ॥
Ach, Kṛṣṇa! Bewohner von Dvārakā, jüngerer Bruder Saṅkarṣaṇas, wo bist du? Warum schützt du mich und diese besten der Menschen nicht vor dem Leid?
2.101.55
अनादिनिधनं ये त्वामनुध्यायन्ति वै नराः ।
तांस्त्वं पासीत्ययं वादः स गतो व्यर्थतां कथम् ॥ २.१०१.५५ ॥
Wie ist jene Aussage zunichte geworden: »Du beschützt jene Menschen, die über dich meditieren, den Anfanglosen und Endlosen«?
2.101.56
इमे सद्धर्ममाहात्म्ययशोवीर्यानुवर्तिनः ।
नार्हन्ति व्यसनं भोक्तुं नन्वेषां क्रियतां दया ॥ २.१०१.५६ ॥
Diese folgen dem wahren Dharma, der Größe, dem Ruhm und der Tapferkeit; sie verdienen kein Unglück. Man zeige ihnen Mitleid.
2.101.57
सेयं नीत्यर्थविज्ञेषु कथमापदुपागता ।
स्थितेषु कुलनाथेषु कथमापदुपागता ॥ २.१०१.५७ ॥
Wie ist dieses Unheil hereingebrochen, da es weise Männer gibt, die in Politik und Geschäften erfahren sind? Wie ist diese Not gekommen, während die Herren der Sippe noch leben?
2.101.58
हा पाण्डो हा महाराज क्वासि किं समुपेक्षसे ।
पुत्रान्विवास्यतः साधूनरिभिर्द्यूतनिर्जितान् ॥ २.१०१.५८ ॥
Ach, Pāṇḍu! Ach, großer König! Wo bist du? Warum vernachlässigst du deine rechtschaffenen Söhne, im Würfelspiel von Feinden besiegt und verbannt?
2.101.59
सहदेव निवर्तस्व ननु त्वमसि मे प्रियः ।
शरीरादपि माद्रेय मां मा त्याक्षीः कुपुत्रवत् ॥ २.१०१.५९ ॥
Sahadeva, kehre um! Du bist mir lieb, lieber noch als mein eigener Leib, Sohn der Mādrī. Verlasse mich nicht wie ein schlechter Sohn.
2.101.60
व्रजन्तु ब्रातरस्तेऽमी यदि सत्याभिसन्धिनः ।
मत्परित्राणजं धर्ममिहैव त्वमवाप्नुहि ॥ २.१०१.६० ॥
Sind deine Brüder ihren Gelübden treu, so mögen sie gehen; du aber erlange hier selbst den Dharma, der aus meinem Schutz entspringt.
2.101.61
एवं विपलतीं कुन्तीमभिवाद्य प्रणम्य च ।
पाण्डवा विगतानन्दा वनायैव प्रवव्रजुः ॥ २.१०१.६१ ॥
So verabschiedeten sich die freudlosen Pāṇḍavas, nachdem sie die klagende Kuntī gegrüßt und verehrt hatten, und brachen in den Wald auf.
2.101.62
विदुरश्चापि तामार्तां कुन्तीमाश्वास्य हेतुभिः ।
प्रावेशयद्गृहं क्षत्ता स्वयमार्ततरः शनैः ॥ २.१०१.६२ ॥
Auch Vidura tröstete die betrübte Kuntī mit Gründen und führte sie langsam ins Haus, obwohl er selbst noch tiefer betrübt war.
2.101.63
धार्तराष्ट्रस्त्रिस्ताश्च निखिलेनोपलभ्य तत् ।
गमनं परिकर्षं च कृष्णाया द्यूतमण्डले ॥ २.१०१.६३ ॥
Die Söhne Dhṛtarāṣṭras erfuhren all dies vollständig: den Aufbruch der Pāṇḍavas und das Schleifen Kṛṣṇās in der Würfelhalle.
2.101.64
रुरुदुः सुस्वनं सर्वा विनिन्दन्त्यः कुरून्भृशम् ।
दध्युश्च सुचिरं कालं करासक्तमुखाम्बुजाः ॥ २.१०१.६४ ॥
Alle weinten laut und schalten die Kurus heftig; und lange saßen sie in Gedanken da, ihre lotusgleichen Gesichter in die Hände gestützt.
2.101.65
राजा च धृतराष्ट्रस्तु पुत्राणामनयं तदा ।
ध्यायन्नुद्विग्नहृदयो न शान्तिमधिजग्मिवान् ॥ २.१०१.६५ ॥
Auch König Dhṛtarāṣṭra fand, über das Unrecht seiner Söhne nachsinnend und mit erregtem Herzen, keinen Frieden.
2.101.66
स चिन्तयन्ननेकाग्रः शोकव्याकुलचेतनः ।
क्षत्तुः सम्प्रेषयामास शीघ्रमागम्यतामिति ॥ २.१०१.६६ ॥
Ohne Sammlung denkend, den Geist vom Kummer verwirrt, ließ er dem Verwalter (Vidura) ausrichten, er möge schnell kommen.
2.101.67
ततो जगाम विदुरो धृतराष्ट्रनिवेशनम् ।
तं पर्यपृच्छत्संविग्नो धृतराष्ट्रो जनाधिपः ॥ २.१०१.६७ ॥
Da ging Vidura zur Wohnung Dhṛtarāṣṭras. Dhṛtarāṣṭra, der Herr der Völker, erregt, befragte ihn.