Mahābhārata · Adhyāya 2.101
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.101.1
ततः सम्प्रस्थिते तत्र धर्मराजे तदा नृप ।
जनाः समन्ताद्द्रष्टुं तं समारुरुहुरातुराः ॥ २.१०१.१ ॥
Oh rey, cuando el rey Dharma partió de allí, la gente, ansiosa por verlo, subió desde todos lados.
2.101.2
ततः प्रासादवर्याणि विमानशिखराणि च ।
गोपुराणि च सर्वाणि वृक्षानन्यांश्च सर्वशः ॥ २.१०१.२ ॥
Entonces los palacios excelentes, las cimas de las mansiones, todas las puertas de la ciudad, los árboles y todo lo demás se llenaron por todas partes de gente.
2.101.3
अथाधिरुह्य सस्त्रीका उदासीना व्यलोकयन् ।
न हि रथ्यास्तदा शक्या गन्तुं ताश्च जनाकुलाः ॥ २.१०१.३ ॥
Entonces, habiendo subido con sus esposas, miraban con tristeza, pues las calles, abarrotadas de gente, no podían recorrerse entonces.
2.101.4
आरुह्य स्मानतास्तत्र दीनाः पश्यन्ति पाण्डवान् ।
पदातिं वर्जितच्छत्रं चेलभूषणवर्जितम् ॥ २.१०१.४ ॥
Subidos allí, la gente abatida y afligida ve a los Pāṇḍavas, a pie, sin parasol, sin ropas ni adornos.
2.101.5
वल्कलाजिनसंवीतं पार्थं दृष्ट्वा जनास्तदा ।
ऊचुर्बहुविधा वाचो भृशोपहतचेतसः ॥ २.१०१.५ ॥
Al ver a Pārtha vestido con corteza y piel de ciervo, la gente, con la mente profundamente herida, habló entonces de muchas maneras.
2.101.6
यं यान्तमनुयाति स्म चतुरङ्गबलं महत् ।
तमेकं कृष्णया सार्धमनुगच्छन्ति पाण्डवाः ॥ २.१०१.६ ॥
Aquel a quien seguía el gran ejército de cuatro divisiones cuando iba, ahora los Pāṇḍavas lo siguen solos, junto con Kṛṣṇā.
2.101.7
चत्वारो भ्रातरश्चैव धौम्यश्चैव पुरोहितः ।
भीमार्जुनौ वारयित्वा निकृत्या बद्धकार्मुकौ ॥ २.१०१.७ ॥
Los cuatro hermanos y también el sacerdote Dhaumya, habiendo contenido a Bhīma y Arjuna, iban con los arcos atados por engaño.
2.101.8
धर्म एवास्थितो येन त्यक्त्वा राज्यं महात्मना ।
या न शक्या पुरा द्रष्टुं भूतैराकाशगैरपि ॥ २.१०१.८ ॥
Aquella a quien el magnánimo, que abandonó el reino y se apoyó solo en el dharma, no podía ser vista antes ni siquiera por los seres que recorren el cielo.
2.101.9
तामद्य कृष्णां पश्यन्ति राजमार्गगता जनाः ।
अङ्गरागोचितां कृष्णां रक्तचन्दनसेविनीम् ॥ २.१०१.९ ॥
Hoy la gente que va por el camino real ve a aquella Kṛṣṇā, digna de ungüentos corporales, que usaba sándalo rojo.
2.101.10
वर्षमुष्णं च शीतं च नेष्यत्याशु विवर्णताम् ।
अद्य नूनं पृथा देवी सत्यमाविश्य भाषते ॥ २.१०१.१० ॥
La lluvia, el calor y el frío pronto la llevarán a la palidez. Hoy, sin duda, la diosa Pṛthā, habiendo entrado en la verdad, está hablando.
2.101.11
पुत्रान्स्नुषां च देवी तु द्रष्टुमद्याथ नार्हति ।
निर्गुणस्यापि पुत्रस्य कथं स्याहुः स्वदर्शनम् ॥ २.१०१.११ ॥
La diosa Pṛthā hoy no merece ver a sus hijos y a su nuera. ¿Cómo podría ofrecer su propia vista incluso a un hijo sin mérito?
2.101.12
किम्पुनर्यस्य लोकोऽयं जितो वृत्तेन केवलम् ।
आनृशंस्यमनुक्रोशो धृतिः शीलं दमः शमः ॥ २.१०१.१२ ॥
Cuánto más de aquel por cuya conducta sola este mundo ha sido conquistado: por la no crueldad, la compasión, la firmeza, el buen carácter, el dominio de sí y la calma.
2.101.13
पाण्डवं शोभयन्त्येते षड्गुणाः पुरुषोत्तमम् ।
तस्मादस्योपघातेन प्रजाः परमपीडिताः ॥ २.१०१.१३ ॥
Estas seis cualidades adornan al Pāṇḍava, el mejor de los hombres; por tanto, con el daño que se le hace, los súbditos están sumamente afligidos.
2.101.14
औदकानीव सत्वानि ग्रीष्मे सलिलसङ्क्षयात् ।
पीडया पीडितं सर्वं जगदस्य जगत्पतेः ॥ २.१०१.१४ ॥
Como los seres acuáticos sufren en el verano cuando se secan las aguas, así todo el mundo está afligido por la aflicción de este señor del mundo.
2.101.15
मूलस्यैवोपघातेन वृक्षः पुष्पफलोपगः ।
मूलं ह्येष मनुष्याणां धर्मराजो महाद्युतिः ॥ २.१०१.१५ ॥
Cuando solo se hiere la raíz, cae el árbol cargado de flores y frutos; y este rey Dharma de gran esplendor es la raíz de los hombres.
2.101.16
पुष्पं फलं च पत्रं च शाखास्तस्येतरे जनाः ।
ते भ्रातर इव क्षिप्रं सपुत्राः सहबान्धवाः ॥ २.१०१.१६ ॥
Flor, fruto, hoja y ramas son las demás gentes de ese árbol; como hermanos, junto con sus hijos y parientes, pronto perecerán.
2.101.17
गच्छन्तमनुगच्छामो येन गच्छति पाण्डवः ।
उद्यानानि परित्यज्य क्षेत्राणि च गृहाणि च ॥ २.१०१.१७ ॥
Dondequiera que vaya el Pāṇḍava, lo seguimos, abandonando jardines, campos y casas.
2.101.18
एकदुःखसुखाः पार्थमनुयाम सुधार्मिकम् ।
समुच्छ्रितपताकानि परिध्वस्ताजिराणि च ॥ २.१०१.१८ ॥
Compartiendo por igual una misma pena y alegría, seguiremos al Pārtha, el más justo, con estandartes en alto y patios pisoteados.
2.101.19
उपात्तधनधान्यानि हृतसाराणि सर्वशः ।
रजसाऽप्यवकीर्णानि परित्यक्तानि दैवतैः ॥ २.१०१.१९ ॥
Con riquezas y granos arrebatados, despojados de toda su esencia, cubiertos de polvo, abandonados por los dioses.
2.101.20
मूषकैः परिधावद्भिरुद्बलैरावृतानि च ।
अपेतोदकधूमानि हीनसंमार्जनानि च ॥ २.१०१.२० ॥
Invadidos por ratones fuertes que corren de un lado a otro, sin agua ni humo, sin barrer.
2.101.21
प्रनष्टबलिकर्मेज्यामन्त्रहोमजपानि च ।
दुष्कालेनेव भग्नानि भिन्नभाजनवन्ति च ॥ २.१०१.२१ ॥
Donde la ofrenda, el rito, el sacrificio, el mantra, la libación y la recitación han perecido, como rotos por la hambruna, con vasijas quebradas.
2.101.22
अस्मत्त्यक्तानि वेश्मानि सौबलः प्रतिपद्यताम् ।
वनं नगरमेवास्तु येन गच्छन्ति पाण्डवाः ॥ २.१०१.२२ ॥
Que Saubala (Śakuni) tome las casas que hemos abandonado; que el bosque al que van los Pāṇḍavas sea la ciudad.
2.101.23
अस्माभिश्च परित्यक्तं पुरं सम्पद्यतां वनम् ।
बिलानि दंष्ट्रिणः सर्वे वानि मृगपक्षिणः ॥ २.१०१.२३ ॥
Que la ciudad que hemos abandonado se convierta en bosque; que todos los animales de colmillos habiten en madrigueras, y los ciervos y aves del bosque allí.
2.101.24
त्यजन्त्वस्मद्भयाद्भीता गजाः सिंहा वनान्यपि ।
अनाक्रान्तं प्रपद्यन्तः सेवमानं त्यजन्तु च ॥ २.१०१.२४ ॥
Que los elefantes y leones, asustados por nuestro miedo, abandonen incluso los bosques; yendo a bosques no invadidos, que dejen los que solían frecuentar.
2.101.25
तृणमांसफलादानां देशांस्त्यक्त्वा मृगद्विजाः ।
वयं पार्थैर्वने सम्यक्सह वत्स्याम निर्वृताः ॥ २.१०१.२५ ॥
Abandonando sus tierras, los ciervos y las aves que se alimentan de hierba, carne y frutos, viviremos bien y en paz en el bosque junto a los Pāṇḍavas.
2.101.26
इत्येवं विविधा वाचो नानाजनसमीरिताः ।
शुश्राव पार्थः श्रुत्वा च न विचक्रेऽस्य मानसम् ॥ २.१०१.२६ ॥
Así escuchó Pārtha las diversas palabras pronunciadas por muchas gentes; y habiéndolas oído, no fijó en ellas su mente.
2.101.27
ततः प्रासादसंस्थास्तु समन्ताद्वै गृहे गृहे ।
ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां चैव योषितः ॥ २.१०१.२७ ॥
Entonces también las mujeres de brahmanes, kṣatriyas, vaiśyas y śūdras, de pie en las terrazas de los palacios, de todos lados, casa por casa, miraban.
2.101.28
गत्वा स्वगृहजालानि उत्पाट्यावरणानि च ।
ददृशुः पाण्डवान्दीनान्वल्कलाजिनवाससः ॥ २.१०१.२८ ॥
Habiendo ido y apartado las celosías y cubiertas de sus propias casas, vieron a los desdichados Pāṇḍavas vestidos con corteza y piel de ciervo.
2.101.29
कृष्णां त्वदृष्टपूर्वां तां व्रजन्तीं पद्भिरेव च ।
एकवस्त्रां रुदन्तीं तां मुक्तकेशीं रजस्वलाम् ॥ २.१०१.२९ ॥
Vieron a Kṛṣṇā, a quien nadie había visto antes, caminando a pie, con una sola prenda, llorando, con el cabello suelto y en su estado menstrual.
2.101.30
दृष्ट्वा तदा स्त्रियः सर्वा विवर्णवदना भृशम् ।
विलप्य बहुधा मोहाद्दुःखशोकेन पीडिताः।
हाहा धिग्धिग्धिगित्युक्त्वा नेत्रैरश्रूण्यवर्तयन् ॥ २.१०१.३० ॥
Al verla, todas las mujeres, con el rostro pálido, muy afligidas por la pena y el dolor, se lamentaron de muchas maneras por ofuscación, y diciendo "¡Ay! ¡Vergüenza! ¡Vergüenza! ¡Vergüenza!" derramaron lágrimas de sus ojos.
2.101.31
जनस्याथ वजः श्रुत्वा स राजा भ्रातृभिः सह ।
उद्दिश्य वनावासाय प्रतस्थे कृतनिश्चयः ॥ २.१०१.३१ ॥
Al oír el clamor del pueblo, el rey partió con sus hermanos hacia el exilio en el bosque, con firme resolución.
2.101.32
तस्मिन्सम्प्रस्थिते कृष्णा पृथां प्राप्य यशस्विनीम् ।
अपृच्छद्भृशदुःखार्ता याश्चान्यास्तत्र योषितः ॥ २.१०१.३२ ॥
Cuando él partió, Kṛṣṇā, abrumada por el dolor, se acercó a la gloriosa Pṛthā y le preguntó, como también lo hicieron las demás mujeres allí.
2.101.33
ततो निनादः सुमहान्पाण्डवान्तः पुरेऽभवत् ॥ २.१०१.३३ ॥
Entonces se alzó un gran lamento en los aposentos interiores de los Pāṇḍavas.
2.101.34
कुन्ती च भृशशन्तप्ता द्रौपदीं प्रेक्ष्य गच्छतीम् ।
शोकविह्वलया वाचा कृच्छ्राद्वचनमब्रवीत् ॥ २.१०१.३४ ॥
Kuntī, muy atormentada, al ver a Draupadī alejarse, pronunció estas palabras con dificultad, con la voz quebrada por el dolor.
2.101.35
वत्से शोको न ते कार्यः प्राप्येदं व्यसनं महत् ।
स्त्रीधर्माणामभिज्ञाऽसि शीलाचारवती तथा ॥ २.१०१.३५ ॥
Querida hija, aunque te haya sobrevenido esta gran desgracia, no debes afligirte. Conoces bien los deberes de las mujeres, y estás dotada de buena conducta.
2.101.36
न त्वां शन्देष्टुमर्हामि भर्तॄन्प्रति शुचिस्मिते ।
साध्वी गुणसमापन्ना भूषितं ते कुलद्वयम् ॥ २.१०१.३६ ॥
Oh, de sonrisa pura, no soy quien para aconsejarte con dureza sobre tus esposos. Eres virtuosa y dotada de excelencia; por ti se adornan ambas familias.
2.101.37
सभाग्याः कुरवश्चेमे ये न दग्धास्त्वयाऽनघे ।
अरिष्टं व्रज पन्थानं मदनुध्यानबृंहिता ॥ २.१०१.३७ ॥
Afortunados son estos kurus, a quienes no has quemado, oh intachable. Ve por el camino seguro, fortalecida por el pensamiento constante en mí.
2.101.38
भाविन्यर्थे हि सत्स्त्रीणां वैकृतं नोपजायते ।
गुरुधर्माभिगुप्ता च श्रेयः क्षिप्रमवप्स्यसि ॥ २.१०१.३८ ॥
Oh noble mujer, en los asuntos de las mujeres virtuosas no surge falta alguna. Protegida por el deber hacia los mayores, pronto obtendrás la buena fortuna.
2.101.39
सहदेवश्च मे पुत्रः सदाऽवेक्ष्यो वने वसन् ।
यथेदं व्यसनं प्राप्य नायं सीदेन्महामतिः ॥ २.१०१.३९ ॥
Y mi hijo Sahadeva, que vive en el bosque, debe ser siempre atendido, para que este de gran mente no sufra al hallarse ante esta desgracia.
2.101.40
तथेन्युक्त्वा तु सा देवी स्रवन्नेत्रजलाविला ।
शोणिताक्तैकवसना मुक्तकेशी विनिर्ययौ ॥ २.१०१.४० ॥
Diciendo "Así sea", la diosa, con los ojos nublados por lágrimas que fluían, vistiendo una única prenda manchada de sangre, con el cabello suelto, partió.
2.101.41
तां क्रोशन्तीं पृथा दुःखादनुवव्राज गच्छतीम् ।
अथापश्यन्सुतान्सर्वान्हृताभरणवाससः ॥ २.१०१.४१ ॥
Pṛthā, con dolor, la siguió mientras ella iba llorando. Entonces vio a todos sus hijos, despojados de adornos y vestidos.
2.101.42
रुरुचर्मावृततनून्ह्रिया किञ्चिदवाह्मुखान् ।
परैः परीतान्संहृष्टैः सुहृद्भिश्चानुशोचितान् ॥ २.१०१.४२ ॥
Sus cuerpos cubiertos con pieles de ciervo, sus rostros algo abatidos por la vergüenza, rodeados de enemigos alegres, y lamentados incluso por sus amigos.
2.101.43
तदवस्थान्सुतान्सर्वानुपसृत्यातिवत्सला ।
स्वजमानाऽवदच्छेकात्तत्तद्विलपती बहु ॥ २.१०१.४३ ॥
Acercándose a todos sus hijos en aquel estado, la madre sumamente cariñosa los abrazó y, lamentándose de muchas maneras por el dolor, habló.
2.101.44
कथं सद्धर्मचारित्रान्वृत्तस्थितिविभूषितान् ।
अक्षुद्रान्दृढभक्तांश्च दैवतेज्यापरान्सदा ॥ २.१०१.४४ ॥
¿Cómo han llegado ustedes a esto, ustedes que siempre practican el verdadero dharma, están adornados con una conducta firme y recta, son nobles, de devoción firme y siempre dedicados al culto de los dioses?
2.101.45
व्यसनं वः समभ्यागात्कोऽयं विधिविपर्ययः ।
कस्यापध्यानजं चेदमागः पश्यामि वो धिया ॥ २.१०१.४५ ॥
La desgracia ha caído plenamente sobre ustedes. ¿Qué inversión del destino es esta? Por mi juicio veo que nace de la maldición de quién, o qué falta de ustedes la causa.
2.101.46
स्यात्तु मद्भाग्यदोषोऽयं याऽहं युष्मानजीजनम् ।
दुःखायासभुजोऽत्यर्थं युक्तानप्युत्तमैर्गुणैः ॥ २.१०१.४६ ॥
Esto puede ser en verdad la culpa de mi propia desdicha, pues os di a luz, a ustedes que, aunque dotados de las mejores cualidades, están destinados a soportar en extremo el dolor y la fatiga.
2.101.47
कथं वत्स्यथ दुर्गेषु वने ऋद्धिविनाकृताः ।
वीर्यसत्वबलोत्साहतेजोभिरकृशाः कृशाः ॥ २.१०१.४७ ॥
Privados de prosperidad, ¿cómo habitarán en el difícil bosque? En valor, ánimo, fuerza, energía y esplendor no eran débiles, y sin embargo ahora se han debilitado.
2.101.48
यद्येवमहमज्ञास्यं वने वासं हि वो ध्रुवम् ।
शतशृङ्गान्मृते पाण्डौ नागमिष्यं गजाह्वयम् ॥ २.१०१.४८ ॥
Si hubiera sabido que ustedes con certeza habrían de morar en el bosque, cuando murió Pāṇḍu no habría ido de Śatasṛṅga a Gajāhvaya (Hāstinapura).
2.101.49
धन्यं वः पितरं मन्ये तपोमेधान्वितं तथा ।
यः पुत्राधिमसम्प्राप्य स्वर्गेच्छामकरोत्प्रियाम् ॥ २.१०१.४९ ॥
Considero bienaventurado a vuestro padre, dotado de austeridad y sabiduría, que, sin haber obtenido hijos, anhelaba el cielo amado.
2.101.50
धन्यां चातीन्द्रियज्ञानामिमां प्राप्तां परां गतिम् ।
मन्ये तु माद्रीं धर्मज्ञां कल्याणीं सर्वथैव तु ॥ २.१०१.५० ॥
Considero bienaventurada a esta mujer, dotada de conocimiento supersensible, que ha alcanzado la meta suprema; y considero igualmente a Mādrī, que conocía el dharma y era en todo auspiciosa.
2.101.51
रत्या मत्या च गत्या च ययाऽहमभिसन्धिता ।
जीवितप्रियतां मह्यं धिङ्मां सङ्क्लेशभागिनीम् ॥ २.१०१.५१ ॥
Ligada por el deleite, la intención y la conducta, por lo cual me aferré al amor por la vida: ¡que me reprochen a mí, partícipe de la aflicción!
2.101.52
पुत्रका न विहास्ये वः कृच्छ्रलब्धान्प्रियान्सतः ।
साऽहं यास्यामि हि वनं हा कृष्णे किं जहासि माम्। ॥ २.१०१.५२ ॥
¡Hijos míos! No os abandonaré, queridos obtenidos con dificultad; yo también iré al bosque. ¡Ay, Kṛṣṇe! ¿Por qué me abandonas?
2.101.53
अन्तवत्यसुधर्मेऽस्मिन्धात्रा किं नु प्रमादतः ।
ममान्तो नैव विहितस्तेनायुर्न जहाति माम् ॥ २.१०१.५३ ॥
En esta vida perecedera, sujeta al aliento, ¿acaso el creador, por descuido, no fijó un fin para mí? Por eso la vida no me abandona.
2.101.54
हा कृष्ण द्वारकावासिन्क्वासि सङ्कर्षणानुज ।
कस्मान्न त्रायसे दुःखान्मां चेमांश्च नरोत्तमान् ॥ २.१०१.५४ ॥
¡Ay, Kṛṣṇa! Morador de Dvārakā, hermano menor de Saṅkarṣaṇa, ¿dónde estás? ¿Por qué no nos proteges a mí y a estos mejores de los hombres del dolor?
2.101.55
अनादिनिधनं ये त्वामनुध्यायन्ति वै नराः ।
तांस्त्वं पासीत्ययं वादः स गतो व्यर्थतां कथम् ॥ २.१०१.५५ ॥
¿Cómo ha resultado vano aquel dicho: «Tú proteges a los hombres que meditan en ti, sin principio ni fin»?
2.101.56
इमे सद्धर्ममाहात्म्ययशोवीर्यानुवर्तिनः ।
नार्हन्ति व्यसनं भोक्तुं नन्वेषां क्रियतां दया ॥ २.१०१.५६ ॥
Estos siguen el verdadero dharma, la grandeza, la gloria y el valor; no merecen sufrir desdicha. Que se les muestre compasión.
2.101.57
सेयं नीत्यर्थविज्ञेषु कथमापदुपागता ।
स्थितेषु कुलनाथेषु कथमापदुपागता ॥ २.१०१.५७ ॥
¿Cómo ha caído esta desgracia, existiendo hombres sabios en la política y en los asuntos? ¿Cómo ha llegado esta calamidad mientras los señores de la familia permanecen?
2.101.58
हा पाण्डो हा महाराज क्वासि किं समुपेक्षसे ।
पुत्रान्विवास्यतः साधूनरिभिर्द्यूतनिर्जितान् ॥ २.१०१.५८ ॥
¡Ay, Pāṇḍu! ¡Ay, gran rey! ¿Dónde estás? ¿Por qué los descuidas, a tus hijos virtuosos, vencidos por sus enemigos en el juego de dados y desterrados?
2.101.59
सहदेव निवर्तस्व ननु त्वमसि मे प्रियः ।
शरीरादपि माद्रेय मां मा त्याक्षीः कुपुत्रवत् ॥ २.१०१.५९ ॥
¡Sahadeva, vuelve atrás! Eres querido para mí, más querido que mi propio cuerpo, hijo de Mādrī. No me abandones como un hijo malvado.
2.101.60
व्रजन्तु ब्रातरस्तेऽमी यदि सत्याभिसन्धिनः ।
मत्परित्राणजं धर्ममिहैव त्वमवाप्नुहि ॥ २.१०१.६० ॥
Si estos hermanos tuyos son fieles a sus promesas, que se vayan; tú obtén aquí mismo el dharma que nace de protegerme.
2.101.61
एवं विपलतीं कुन्तीमभिवाद्य प्रणम्य च ।
पाण्डवा विगतानन्दा वनायैव प्रवव्रजुः ॥ २.१०१.६१ ॥
Así, tras saludar y postrarse ante la lamentante Kuntī, los Pāṇḍavas, privados de alegría, partieron hacia el bosque.
2.101.62
विदुरश्चापि तामार्तां कुन्तीमाश्वास्य हेतुभिः ।
प्रावेशयद्गृहं क्षत्ता स्वयमार्ततरः शनैः ॥ २.१०१.६२ ॥
También Vidura, consolando con razones a la afligida Kuntī, la condujo lentamente a la casa, aunque el mayordomo estaba aún más afligido.
2.101.63
धार्तराष्ट्रस्त्रिस्ताश्च निखिलेनोपलभ्य तत् ।
गमनं परिकर्षं च कृष्णाया द्यूतमण्डले ॥ २.१०१.६३ ॥
Los hijos de Dhṛtarāṣṭra lo supieron todo por completo: la partida de los Pāṇḍavas y el arrastre de Kṛṣṇā en la sala del juego de dados.
2.101.64
रुरुदुः सुस्वनं सर्वा विनिन्दन्त्यः कुरून्भृशम् ।
दध्युश्च सुचिरं कालं करासक्तमुखाम्बुजाः ॥ २.१०१.६४ ॥
Todas ellas lloraron en voz alta, censurando en gran medida a los Kurus; y durante mucho tiempo permanecieron sentadas en silencio, con sus rostros de loto apoyados en las manos.
2.101.65
राजा च धृतराष्ट्रस्तु पुत्राणामनयं तदा ।
ध्यायन्नुद्विग्नहृदयो न शान्तिमधिजग्मिवान् ॥ २.१०१.६५ ॥
Y el rey Dhṛtarāṣṭra, también, reflexionando entonces sobre el mal proceder de sus hijos, con el corazón agitado no alcanzó la paz.
2.101.66
स चिन्तयन्ननेकाग्रः शोकव्याकुलचेतनः ।
क्षत्तुः सम्प्रेषयामास शीघ्रमागम्यतामिति ॥ २.१०१.६६ ॥
Pensando sin concentración, con la mente turbada por el dolor, envió a decir al mayordomo (Vidura) que viniera pronto.
2.101.67
ततो जगाम विदुरो धृतराष्ट्रनिवेशनम् ।
तं पर्यपृच्छत्संविग्नो धृतराष्ट्रो जनाधिपः ॥ २.१०१.६७ ॥
Entonces Vidura fue a la morada de Dhṛtarāṣṭra. Dhṛtarāṣṭra, señor de los pueblos, inquieto, le preguntó.