மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.101
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.101.1
ततः सम्प्रस्थिते तत्र धर्मराजे तदा नृप ।
जनाः समन्ताद्द्रष्टुं तं समारुरुहुरातुराः ॥ २.१०१.१ ॥
அரசே, அப்போது தர்மராஜர் அங்கிருந்து புறப்பட்டபோது, மக்கள் அவரைக் காண ஆவலுடன் நாலாபுறமும் ஏறினர்.
2.101.2
ततः प्रासादवर्याणि विमानशिखराणि च ।
गोपुराणि च सर्वाणि वृक्षानन्यांश्च सर्वशः ॥ २.१०१.२ ॥
பின்னர், சிறந்த மாளிகைகளும், விமானக் கோபுரங்களும், எல்லா நகர வாயில்களும், மரங்களும், மற்ற அனைத்தும் முழுவதும் (மக்களால் நிரம்பின).
2.101.3
अथाधिरुह्य सस्त्रीका उदासीना व्यलोकयन् ।
न हि रथ्यास्तदा शक्या गन्तुं ताश्च जनाकुलाः ॥ २.१०१.३ ॥
பின்னர் மனைவிகளுடன் ஏறி அவர்கள் வருத்தத்துடன் நோக்கினர்; அப்போது மக்கள் நிறைந்த தெருக்களில் நடப்பது இயலாததாக இருந்தது.
2.101.4
आरुह्य स्मानतास्तत्र दीनाः पश्यन्ति पाण्डवान् ।
पदातिं वर्जितच्छत्रं चेलभूषणवर्जितम् ॥ २.१०१.४ ॥
அங்கு ஏறி, தலைகுனிந்த துயரமுற்ற மக்கள் பாண்டவர்களைக் காண்கின்றனர்—நடந்து செல்பவர்களாய், குடையின்றி, ஆடையும் ஆபரணமுமின்றி.
2.101.5
वल्कलाजिनसंवीतं पार्थं दृष्ट्वा जनास्तदा ।
ऊचुर्बहुविधा वाचो भृशोपहतचेतसः ॥ २.१०१.५ ॥
மரவுரியும் மான்தோலும் அணிந்த பார்த்தனைக் (பாண்டவர்களை) கண்டு, மிகவும் மனம் நொந்த மக்கள் பல விதமாகப் பேசினர்.
2.101.6
यं यान्तमनुयाति स्म चतुरङ्गबलं महत् ।
तमेकं कृष्णया सार्धमनुगच्छन्ति पाण्डवाः ॥ २.१०१.६ ॥
எவர் செல்லும்போது நால்வகைப் பெரும் படை பின்தொடர்ந்ததோ, அவரையே இன்று பாண்டவர்கள் கிருஷ்ணையுடன் மட்டும் பின்தொடர்கின்றனர்.
2.101.7
चत्वारो भ्रातरश्चैव धौम्यश्चैव पुरोहितः ।
भीमार्जुनौ वारयित्वा निकृत्या बद्धकार्मुकौ ॥ २.१०१.७ ॥
நான்கு சகோதரர்களும், புரோகிதர் தௌம்யரும், பீமனையும் அர்ஜுனனையும் தடுத்து, வஞ்சனையால் வில்லைக் கட்டியவர்களாக (நடந்தனர்).
2.101.8
धर्म एवास्थितो येन त्यक्त्वा राज्यं महात्मना ।
या न शक्या पुरा द्रष्टुं भूतैराकाशगैरपि ॥ २.१०१.८ ॥
ராஜ்யத்தைத் துறந்து தர்மத்தையே பற்றிக்கொண்ட அந்த மகாத்மா; முன்பு ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கும் உயிரினங்களாலும் காண இயலாதிருந்தவள்.
2.101.9
तामद्य कृष्णां पश्यन्ति राजमार्गगता जनाः ।
अङ्गरागोचितां कृष्णां रक्तचन्दनसेविनीम् ॥ २.१०१.९ ॥
இன்று அரச வீதியில் செல்லும் மக்கள் அந்தக் கிருஷ்ணையைக் காண்கிறார்கள்; அவள் உடல் வாசனைப் பூச்சுக்கு ஏற்றவள், சிவப்புச் சந்தனம் பயன்படுத்தியவள்.
2.101.10
वर्षमुष्णं च शीतं च नेष्यत्याशु विवर्णताम् ।
अद्य नूनं पृथा देवी सत्यमाविश्य भाषते ॥ २.१०१.१० ॥
மழையும் வெப்பமும் குளிரும் அவளது நிறத்தை விரைவில் மங்கச் செய்யும். இன்று உண்மையாகவே தேவி பிருதை (குந்தி) உள்ளே புகுந்த உண்மையால் பேசுகிறாள்.
2.101.11
पुत्रान्स्नुषां च देवी तु द्रष्टुमद्याथ नार्हति ।
निर्गुणस्यापि पुत्रस्य कथं स्याहुः स्वदर्शनम् ॥ २.१०१.११ ॥
தேவி (பிருதை) இன்று மகன்களையும் மருமகளையும் காண்பதற்குத் தகுதியில்லாதவள். குணமற்ற மகனையும் அவள் எப்படித் தன்னைக் காண விடுவாள்?
2.101.12
किम्पुनर्यस्य लोकोऽयं जितो वृत्तेन केवलम् ।
आनृशंस्यमनुक्रोशो धृतिः शीलं दमः शमः ॥ २.१०१.१२ ॥
அப்படியிருக்க, நடத்தையால் மட்டுமே இந்த உலகம் வென்றெடுக்கப்பட்டவனின் நிலை என்ன? அகிம்சை, இரக்கம், திடம், நல்லொழுக்கம், அடக்கம், அமைதி (ஆகியவற்றால்).
2.101.13
पाण्डवं शोभयन्त्येते षड्गुणाः पुरुषोत्तमम् ।
तस्मादस्योपघातेन प्रजाः परमपीडिताः ॥ २.१०१.१३ ॥
இந்த ஆறு குணங்களும் பாண்டவனாகிய புருஷோத்தமனை அலங்கரிக்கின்றன; ஆகவே அவனுக்குத் தீங்கு நேர்ந்ததால் குடிமக்கள் மிகவும் துன்புறுகின்றனர்.
2.101.14
औदकानीव सत्वानि ग्रीष्मे सलिलसङ्क्षयात् ।
पीडया पीडितं सर्वं जगदस्य जगत्पतेः ॥ २.१०१.१४ ॥
கோடையில் நீர் வற்றும்போது நீர்வாழ் உயிரினங்கள் துன்புறுவது போல, இந்த உலகத் தலைவனின் துன்பத்தால் உலகம் முழுவதும் துன்புறுகிறது.
2.101.15
मूलस्यैवोपघातेन वृक्षः पुष्पफलोपगः ।
मूलं ह्येष मनुष्याणां धर्मराजो महाद्युतिः ॥ २.१०१.१५ ॥
வேரிலேயே அடி விழுந்தால் பூவும் கனியும் தரும் மரம் வீழ்கிறது; இந்த மகா ஒளியுடைய தர்மராஜனே மனிதர்களின் வேர்.
2.101.16
पुष्पं फलं च पत्रं च शाखास्तस्येतरे जनाः ।
ते भ्रातर इव क्षिप्रं सपुत्राः सहबान्धवाः ॥ २.१०१.१६ ॥
பூவும், கனியும், இலையும், கிளைகளும் அதன் மற்றவர்களான மக்கள்; சகோதரர்களைப் போல், மகன்களும் உறவினர்களுடன், விரைவில் (அழிவார்கள்).
2.101.17
गच्छन्तमनुगच्छामो येन गच्छति पाण्डवः ।
उद्यानानि परित्यज्य क्षेत्राणि च गृहाणि च ॥ २.१०१.१७ ॥
பாண்டவன் எங்கு செல்கிறானோ, அங்கே நாம் அவனைப் பின்தொடர்கிறோம்; பூங்காக்களையும், வயல்களையும், வீடுகளையும் விட்டுவிட்டு.
2.101.18
एकदुःखसुखाः पार्थमनुयाम सुधार्मिकम् ।
समुच्छ्रितपताकानि परिध्वस्ताजिराणि च ॥ २.१०१.१८ ॥
இன்பதுன்பங்களை ஒன்றாகப் பகிர்ந்து, மிகவும் தர்மசீலனான பார்த்தனை நாம் பின்தொடர்வோம்; கொடிகள் உயர்ந்து பறக்கும் முற்றங்கள் மிதிபட்ட நிலையில்.
2.101.19
उपात्तधनधान्यानि हृतसाराणि सर्वशः ।
रजसाऽप्यवकीर्णानि परित्यक्तानि दैवतैः ॥ २.१०१.१९ ॥
செல்வமும் தானியமும் கவர்ந்து செல்லப்பட்டவை, முழுவதும் சாரம் அபகரிக்கப்பட்டவை, தூசியால் மூடப்பட்டவை, தெய்வங்களால் கைவிடப்பட்டவை.
2.101.20
मूषकैः परिधावद्भिरुद्बलैरावृतानि च ।
अपेतोदकधूमानि हीनसंमार्जनानि च ॥ २.१०१.२० ॥
ஓடித்திரியும் வலிய எலிகளால் நிறைந்தவை, நீரும் புகையும் இல்லாதவை, பெருக்கி சுத்தம் செய்யப்படாதவை.
2.101.21
प्रनष्टबलिकर्मेज्यामन्त्रहोमजपानि च ।
दुष्कालेनेव भग्नानि भिन्नभाजनवन्ति च ॥ २.१०१.२१ ॥
பலி, கர்மம், யாகம், மந்திரம், ஹோமம், ஜபம் அழிந்தவை; பஞ்சத்தால் உடைந்தவை போல, உடைந்த பாத்திரங்களுடையவை.
2.101.22
अस्मत्त्यक्तानि वेश्मानि सौबलः प्रतिपद्यताम् ।
वनं नगरमेवास्तु येन गच्छन्ति पाण्डवाः ॥ २.१०१.२२ ॥
நாம் கைவிட்ட வீடுகளை சௌபலன் (சகுனி) எடுத்துக்கொள்ளட்டும்; பாண்டவர்கள் செல்லும் காடே நகரமாகட்டும்.
2.101.23
अस्माभिश्च परित्यक्तं पुरं सम्पद्यतां वनम् ।
बिलानि दंष्ट्रिणः सर्वे वानि मृगपक्षिणः ॥ २.१०१.२३ ॥
நாம் கைவிட்ட நகரம் காடாகட்டும்; கோரைப்பற்ற விலங்குகள் அனைத்தும் வளைகளில், காட்டு மான்களும் பறவைகளும் அங்கே வாழட்டும்.
2.101.24
त्यजन्त्वस्मद्भयाद्भीता गजाः सिंहा वनान्यपि ।
अनाक्रान्तं प्रपद्यन्तः सेवमानं त्यजन्तु च ॥ २.१०१.२४ ॥
எங்கள் பயத்தால் அஞ்சிய யானைகளும் சிங்கங்களும் காடுகளையும் விட்டு விலகட்டும்; ஆக்கிரமிக்கப்படாத காடுகளுக்குச் சென்று, முன்பு வாழ்ந்தவற்றை கைவிடட்டும்.
2.101.25
तृणमांसफलादानां देशांस्त्यक्त्वा मृगद्विजाः ।
वयं पार्थैर्वने सम्यक्सह वत्स्याम निर्वृताः ॥ २.१०१.२५ ॥
புல், இறைச்சி, பழங்களை உண்ணும் மான்களும் பறவைகளும் தம் நாடுகளை விட்டுவிட்டு, பாண்டவர்களுடன் நாம் காட்டில் நன்றாக, மனநிறைவுடன் வாழ்வோம்.
2.101.26
इत्येवं विविधा वाचो नानाजनसमीरिताः ।
शुश्राव पार्थः श्रुत्वा च न विचक्रेऽस्य मानसम् ॥ २.१०१.२६ ॥
இவ்வாறு பலவகையான பல மக்களால் சொல்லப்பட்ட பேச்சுகளை பார்த்தன் கேட்டான்; கேட்டும் அவன் மனதை அவற்றில் செலுத்தவில்லை.
2.101.27
ततः प्रासादसंस्थास्तु समन्ताद्वै गृहे गृहे ।
ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां चैव योषितः ॥ २.१०१.२७ ॥
அப்பொழுது மாளிகை மாடிகளில் நின்றிருந்த, நாலா புறமும் வீடுதோறும் உள்ள, பிராமண, க்ஷத்திரிய, வைசிய, சூத்திரப் பெண்களும் (காண்பார்கள்).
2.101.28
गत्वा स्वगृहजालानि उत्पाट्यावरणानि च ।
ददृशुः पाण्डवान्दीनान्वल्कलाजिनवाससः ॥ २.१०१.२८ ॥
தம் வீடுகளின் சாளரத் தட்டிகளையும் திரைகளையும் அகற்றி, சென்று அவர்கள் பாண்டவர்களை — மரவுரியும் மான்தோலும் அணிந்த துயருற்றவர்களை — கண்டனர்.
2.101.29
कृष्णां त्वदृष्टपूर्वां तां व्रजन्तीं पद्भिरेव च ।
एकवस्त्रां रुदन्तीं तां मुक्तकेशीं रजस्वलाम् ॥ २.१०१.२९ ॥
முன்பு ஒருபோதும் காணாத அந்தக் கிருஷ்ணையை — நடந்து செல்பவளாய், ஒரே ஆடை அணிந்து, அழுது கொண்டு, அவிழ்ந்த கூந்தலுடன், மாதவிடாய் நிலையில் இருந்தவளை (கண்டனர்).
2.101.30
दृष्ट्वा तदा स्त्रियः सर्वा विवर्णवदना भृशम् ।
विलप्य बहुधा मोहाद्दुःखशोकेन पीडिताः।
हाहा धिग्धिग्धिगित्युक्त्वा नेत्रैरश्रूण्यवर्तयन् ॥ २.१०१.३० ॥
அப்போது அதைக் கண்ட பெண்கள் அனைவரும், முகம் வெளுத்து, துக்கத்தாலும் சோகத்தாலும் மிகவும் வேதனையுற்று, மோகத்தால் பலவாறு புலம்பி, "ஐயோ! சீச்சீ! சீச்சீ!" என்று கூறி கண்களிலிருந்து கண்ணீர் சொரிந்தனர்.
2.101.31
जनस्याथ वजः श्रुत्वा स राजा भ्रातृभिः सह ।
उद्दिश्य वनावासाय प्रतस्थे कृतनिश्चयः ॥ २.१०१.३१ ॥
மக்கள் கூட்டத்தின் பேச்சைக் கேட்ட அந்த அரசன், சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து, வனவாசத்தை நோக்கி உறுதியுடன் புறப்பட்டான்.
2.101.32
तस्मिन्सम्प्रस्थिते कृष्णा पृथां प्राप्य यशस्विनीम् ।
अपृच्छद्भृशदुःखार्ता याश्चान्यास्तत्र योषितः ॥ २.१०१.३२ ॥
அவர் புறப்பட்டபோது, துயரத்தால் மிகவும் வாடிய கிருஷ்ணை, புகழ்மிக்க பிருதையை அணுகி வினவினாள்; அங்கிருந்த மற்ற பெண்களும் அவ்வாறே செய்தனர்.
2.101.33
ततो निनादः सुमहान्पाण्डवान्तः पुरेऽभवत् ॥ २.१०१.३३ ॥
அப்போது பாண்டவர்களின் அந்தப்புரத்தில் மிகப்பெரிய அழுகுரல் எழுந்தது.
2.101.34
कुन्ती च भृशशन्तप्ता द्रौपदीं प्रेक्ष्य गच्छतीम् ।
शोकविह्वलया वाचा कृच्छ्राद्वचनमब्रवीत् ॥ २.१०१.३४ ॥
மிகவும் துயருற்ற குந்தி, செல்லும் திரௌபதியைக் கண்டு, துயரத்தால் தடுமாறும் குரலில் சிரமத்துடன் இவ்வாறு கூறினாள்.
2.101.35
वत्से शोको न ते कार्यः प्राप्येदं व्यसनं महत् ।
स्त्रीधर्माणामभिज्ञाऽसि शीलाचारवती तथा ॥ २.१०१.३५ ॥
மகளே, இந்தப் பெரும் இடரை அடைந்து நீ துயரம் கொள்ளக் கூடாது. பெண்களின் கடமைகளை நன்கறிந்தவள் நீ; நற்குணமும் நல்லொழுக்கமும் உடையவளும் ஆவாய்.
2.101.36
न त्वां शन्देष्टुमर्हामि भर्तॄन्प्रति शुचिस्मिते ।
साध्वी गुणसमापन्ना भूषितं ते कुलद्वयम् ॥ २.१०१.३६ ॥
தூய்மையான புன்னகை உடையவளே, உன் கணவர்களைப் பற்றி கடுமையாக உனக்குப் புத்திமதி கூற நான் தகுதியுடையவள் அல்ல. நீ பதிவிரதையும் குணங்கள் நிறைந்தவளும் ஆவாய்; உன்னால் இரு குலங்களும் அலங்கரிக்கப்படுகின்றன.
2.101.37
सभाग्याः कुरवश्चेमे ये न दग्धास्त्वयाऽनघे ।
अरिष्टं व्रज पन्थानं मदनुध्यानबृंहिता ॥ २.१०१.३७ ॥
பாவமற்றவளே! உன்னால் எரிக்கப்படாத இந்தக் குருக்கள் பாக்கியவான்கள். என்னைப் பற்றிய சிந்தனையால் வலிமை பெற்று பாதுகாப்பான வழியில் செல்.
2.101.38
भाविन्यर्थे हि सत्स्त्रीणां वैकृतं नोपजायते ।
गुरुधर्माभिगुप्ता च श्रेयः क्षिप्रमवप्स्यसि ॥ २.१०१.३८ ॥
அன்புள்ளவளே! நல்ல பெண்களிடம் செயலில் குற்றம் தோன்றுவதில்லை. பெரியோர் தர்மத்தால் காக்கப்பட்ட நீ விரைவில் நன்மை அடைவாய்.
2.101.39
सहदेवश्च मे पुत्रः सदाऽवेक्ष्यो वने वसन् ।
यथेदं व्यसनं प्राप्य नायं सीदेन्महामतिः ॥ २.१०१.३९ ॥
என் மகன் சகதேவனும் காட்டில் வாழும்போது எப்போதும் கவனிக்கப்பட வேண்டியவன். இந்த துன்பத்தை அடைந்து இந்த மகாபுத்தியுள்ளவன் வருந்தாதபடி.
2.101.40
तथेन्युक्त्वा तु सा देवी स्रवन्नेत्रजलाविला ।
शोणिताक्तैकवसना मुक्तकेशी विनिर्ययौ ॥ २.१०१.४० ॥
"அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி அந்த தேவி கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன், இரத்தக்கறை படிந்த ஒரே ஆடையுடன், அவிழ்ந்த கூந்தலுடன் புறப்பட்டாள்.
2.101.41
तां क्रोशन्तीं पृथा दुःखादनुवव्राज गच्छतीम् ।
अथापश्यन्सुतान्सर्वान्हृताभरणवाससः ॥ २.१०१.४१ ॥
புலம்பிக்கொண்டு செல்லும் அவளைப் பின்தொடர்ந்து துக்கத்துடன் பிருதை சென்றாள். பின்னர் ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் பறிக்கப்பட்ட தன் புதல்வர்கள் அனைவரையும் கண்டாள்.
2.101.42
रुरुचर्मावृततनून्ह्रिया किञ्चिदवाह्मुखान् ।
परैः परीतान्संहृष्टैः सुहृद्भिश्चानुशोचितान् ॥ २.१०१.४२ ॥
மான்தோல் போர்த்திய உடல்களுடன், நாணத்தால் சற்றே தாழ்ந்த முகங்களுடன், மகிழ்ச்சியடைந்த பகைவர்களால் சூழப்பட்டவர்களாய், நண்பர்களாலும் வருந்தப்பட்டவர்களாய் இருந்தனர்.
2.101.43
तदवस्थान्सुतान्सर्वानुपसृत्यातिवत्सला ।
स्वजमानाऽवदच्छेकात्तत्तद्विलपती बहु ॥ २.१०१.४३ ॥
அந்நிலையிலிருந்த எல்லா மகன்களிடமும் சென்று, மிகுந்த அன்புடைய தாய் அவர்களை அணைத்துக்கொண்டு, துயரத்தால் பலவாறு புலம்பியபடி பேசினாள்.
2.101.44
कथं सद्धर्मचारित्रान्वृत्तस्थितिविभूषितान् ।
अक्षुद्रान्दृढभक्तांश्च दैवतेज्यापरान्सदा ॥ २.१०१.४४ ॥
எப்போதும் நல்ல தர்மத்தை நடத்தி, நல்லொழுக்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, உயர்ந்த உள்ளம் படைத்த, உறுதியான பக்தியுடைய, எப்போதும் தேவ வழிபாட்டில் ஈடுபட்டிருக்கும் நீங்கள் எப்படி (இந்நிலைக்கு வந்தீர்கள்)?
2.101.45
व्यसनं वः समभ्यागात्कोऽयं विधिविपर्ययः ।
कस्यापध्यानजं चेदमागः पश्यामि वो धिया ॥ २.१०१.४५ ॥
உங்கள் மீது இந்தத் துயரம் முழுமையாக வந்துவிட்டது. இது எந்த விதியின் தலைகீழ் மாற்றம்? யாருடைய சாபத்தினால் பிறந்தது இது, அல்லது உங்களுடைய எந்தக் குற்றம் இதற்குக் காரணம் என்று என் புத்தியால் நான் காண்கிறேன்?
2.101.46
स्यात्तु मद्भाग्यदोषोऽयं याऽहं युष्मानजीजनम् ।
दुःखायासभुजोऽत्यर्थं युक्तानप्युत्तमैर्गुणैः ॥ २.१०१.४६ ॥
இது என் அதிர்ஷ்டத்தின் குற்றமாகவும் இருக்கலாம்; உயர்ந்த குணங்கள் பொருந்தியிருந்தும் நீங்கள் மிகுந்த துன்பத்தையும் கடும் உழைப்பையும் அனுபவிப்பவர்களாக நான் உங்களைப் பெற்றேன்.
2.101.47
कथं वत्स्यथ दुर्गेषु वने ऋद्धिविनाकृताः ।
वीर्यसत्वबलोत्साहतेजोभिरकृशाः कृशाः ॥ २.१०१.४७ ॥
செல்வத்தை இழந்த நீங்கள் கடினமான காட்டில் எப்படி வாழப்போகிறீர்கள்? வீரம், மன உறுதி, பலம், உற்சாகம், ஒளி ஆகியவற்றில் நீங்கள் வலுவிழந்தவர்கள் அல்ல; ஆனாலும் இப்போது வலுவிழந்துவிட்டீர்கள்.
2.101.48
यद्येवमहमज्ञास्यं वने वासं हि वो ध्रुवम् ।
शतशृङ्गान्मृते पाण्डौ नागमिष्यं गजाह्वयम् ॥ २.१०१.४८ ॥
நீங்கள் நிச்சயமாகக் காட்டில் வாசம் செய்ய நேரும் என்று நான் அறிந்திருந்தால், பாண்டு இறந்தபோது சதசிருங்கத்திலிருந்து கஜாஹ்வயத்திற்கு (ஹஸ்தினாபுரத்திற்கு) நான் சென்றிருக்க மாட்டேன்.
2.101.49
धन्यं वः पितरं मन्ये तपोमेधान्वितं तथा ।
यः पुत्राधिमसम्प्राप्य स्वर्गेच्छामकरोत्प्रियाम् ॥ २.१०१.४९ ॥
தவமும் அறிவும் கொண்ட உங்கள் தந்தையை நான் பாக்கியவான் என்று கருதுகிறேன்; புதல்வர்களைப் பெறாமலேயே அவர் இனிய சொர்க்கத்தை விரும்பினார்.
2.101.50
धन्यां चातीन्द्रियज्ञानामिमां प्राप्तां परां गतिम् ।
मन्ये तु माद्रीं धर्मज्ञां कल्याणीं सर्वथैव तु ॥ २.१०१.५० ॥
அதீந்திரிய ஞானம் கொண்ட இவள் உயர்ந்த கதியை அடைந்தவள்; அவளை நான் பாக்கியவதி என்று கருதுகிறேன். தர்மத்தை அறிந்த, எல்லா வகையிலும் நல்லவளான மாத்ரியையும் அவ்வாறே கருதுகிறேன்.
2.101.51
रत्या मत्या च गत्या च ययाऽहमभिसन्धिता ।
जीवितप्रियतां मह्यं धिङ्मां सङ्क्लेशभागिनीम् ॥ २.१०१.५१ ॥
இன்பம், எண்ணம், நடத்தை ஆகியவற்றால் நான் பிணைக்கப்பட்டேன்; அதனால் எனக்கு உயிர்மேல் பற்று உண்டானது. துன்பத்தின் பங்காளியான என்னைத் தான் இகழ வேண்டும்.
2.101.52
पुत्रका न विहास्ये वः कृच्छ्रलब्धान्प्रियान्सतः ।
साऽहं यास्यामि हि वनं हा कृष्णे किं जहासि माम्। ॥ २.१०१.५२ ॥
மகன்களே! கஷ்டப்பட்டுப் பெற்ற இனிய உங்களை நான் கைவிடமாட்டேன்; நானும் காட்டுக்குச் செல்வேன். ஐயோ கிருஷ்ணே! நீ ஏன் என்னை விட்டுச் செல்கிறாய்?
2.101.53
अन्तवत्यसुधर्मेऽस्मिन्धात्रा किं नु प्रमादतः ।
ममान्तो नैव विहितस्तेनायुर्न जहाति माम् ॥ २.१०१.५३ ॥
இந்த நிலையற்ற, மூச்சுடன் கூடிய வாழ்வில், படைப்பவர் கவனக்குறைவினால் என் முடிவை நியமிக்கவில்லையா? அதனால்தான் ஆயுள் என்னை விட்டு நீங்கவில்லை.
2.101.54
हा कृष्ण द्वारकावासिन्क्वासि सङ्कर्षणानुज ।
कस्मान्न त्रायसे दुःखान्मां चेमांश्च नरोत्तमान् ॥ २.१०१.५४ ॥
ஐயோ கிருஷ்ணா! துவாரகையில் வசிப்பவனே, சங்கர்ஷணனின் தம்பியே, நீ எங்கே இருக்கிறாய்? என்னையும் இந்த நரோத்தமர்களையும் துக்கத்திலிருந்து ஏன் காக்கவில்லை?
2.101.55
अनादिनिधनं ये त्वामनुध्यायन्ति वै नराः ।
तांस्त्वं पासीत्ययं वादः स गतो व्यर्थतां कथम् ॥ २.१०१.५५ ॥
ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத உன்னை எவர்கள் தியானிக்கிறார்களோ, அவர்களை நீ காக்கிறாய் என்ற இந்தக் கூற்று எப்படி வீணாகிப் போயிற்று?
2.101.56
इमे सद्धर्ममाहात्म्ययशोवीर्यानुवर्तिनः ।
नार्हन्ति व्यसनं भोक्तुं नन्वेषां क्रियतां दया ॥ २.१०१.५६ ॥
இவர்கள் நல்லறம், மகிமை, புகழ், வீரம் ஆகியவற்றைப் பின்பற்றுபவர்கள்; இவர்கள் துன்பம் அனுபவிக்கத் தகுதியற்றவர்கள். ஆகையால் இவர்கள் மீது கருணை காட்டப்படட்டும்.
2.101.57
सेयं नीत्यर्थविज्ञेषु कथमापदुपागता ।
स्थितेषु कुलनाथेषु कथमापदुपागता ॥ २.१०१.५७ ॥
நீதியும் காரியமும் அறிந்தவர்கள் இருக்கையில் இந்தத் துன்பம் எப்படி வந்தது? குலத் தலைவர்கள் நிலைத்திருக்கையில் இந்த ஆபத்து எப்படி வந்தது?
2.101.58
हा पाण्डो हा महाराज क्वासि किं समुपेक्षसे ।
पुत्रान्विवास्यतः साधूनरिभिर्द्यूतनिर्जितान् ॥ २.१०१.५८ ॥
ஐயோ பாண்டு! ஐயோ மகாராஜா! நீ எங்கே? ஏன் புறக்கணிக்கிறாய்? சூதாட்டத்தில் எதிரிகளால் தோற்கடிக்கப்பட்டு நாடுகடத்தப்படும் நல்ல மகன்களைப் பார்த்தும் ஏன் இருக்கிறாய்?
2.101.59
सहदेव निवर्तस्व ननु त्वमसि मे प्रियः ।
शरीरादपि माद्रेय मां मा त्याक्षीः कुपुत्रवत् ॥ २.१०१.५९ ॥
சகதேவா! திரும்பு — நீ எனக்குப் பிரியமானவன், உடலைவிடவும் பிரியமானவன், மாத்ரியின் மகனே! தீய மகனைப் போல என்னை விட்டுவிடாதே.
2.101.60
व्रजन्तु ब्रातरस्तेऽमी यदि सत्याभिसन्धिनः ।
मत्परित्राणजं धर्ममिहैव त्वमवाप्नुहि ॥ २.१०१.६० ॥
உன் இந்தச் சகோதரர்கள் சத்திய உறுதியுடையவர்களானால் அவர்கள் செல்லட்டும்; நீ இங்கேயே என்னைக் காத்ததால் வரும் தர்மத்தைப் பெறு.
2.101.61
एवं विपलतीं कुन्तीमभिवाद्य प्रणम्य च ।
पाण्डवा विगतानन्दा वनायैव प्रवव्रजुः ॥ २.१०१.६१ ॥
இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்த குந்தியை வணங்கி, அவளுக்கு நமஸ்கரித்து, மகிழ்ச்சியற்ற பாண்டவர்கள் வனத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.
2.101.62
विदुरश्चापि तामार्तां कुन्तीमाश्वास्य हेतुभिः ।
प्रावेशयद्गृहं क्षत्ता स्वयमार्ततरः शनैः ॥ २.१०१.६२ ॥
விதுரரும் துன்புற்ற குந்தியை நியாயமான காரணங்களால் ஆறுதல்படுத்தி, மெல்ல வீட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றார்; அவர் தாமே மேலும் துயரடைந்திருந்தார்.
2.101.63
धार्तराष्ट्रस्त्रिस्ताश्च निखिलेनोपलभ्य तत् ।
गमनं परिकर्षं च कृष्णाया द्यूतमण्डले ॥ २.१०१.६३ ॥
திருதராஷ்டிரரின் புதல்வர்கள் அதை முழுவதுமாக அறிந்தனர்—பாண்டவர்களின் புறப்பாட்டையும், சூதாட்ட மண்டபத்தில் கிருஷ்ணை இழுக்கப்பட்டதையும்.
2.101.64
रुरुदुः सुस्वनं सर्वा विनिन्दन्त्यः कुरून्भृशम् ।
दध्युश्च सुचिरं कालं करासक्तमुखाम्बुजाः ॥ २.१०१.६४ ॥
அவர்கள் அனைவரும் உரக்க அழுது, குரு வம்சத்தினரைப் பெரிதும் நிந்தித்தனர்; நெடுநேரம் கைகளில் தாமரை போன்ற முகங்களைத் தாங்கி சிந்தனையில் அமர்ந்திருந்தனர்.
2.101.65
राजा च धृतराष्ट्रस्तु पुत्राणामनयं तदा ।
ध्यायन्नुद्विग्नहृदयो न शान्तिमधिजग्मिवान् ॥ २.१०१.६५ ॥
அரசன் திருதராஷ்டிரனும் அப்போது மகன்களின் அநீதியைப் பற்றி சிந்தித்து, கலங்கிய மனத்துடன் அமைதியை அடையவில்லை.
2.101.66
स चिन्तयन्ननेकाग्रः शोकव्याकुलचेतनः ।
क्षत्तुः सम्प्रेषयामास शीघ्रमागम्यतामिति ॥ २.१०१.६६ ॥
அவர் சிந்தையில் ஒருமுகப்படாமல், துயரால் கலங்கிய மனத்துடன், விதுரரிடம் 'விரைவில் வரட்டும்' என்று தூது அனுப்பினார்.
2.101.67
ततो जगाम विदुरो धृतराष्ट्रनिवेशनम् ।
तं पर्यपृच्छत्संविग्नो धृतराष्ट्रो जनाधिपः ॥ २.१०१.६७ ॥
பின்பு விதுரர் திருதராஷ்டிரரின் இல்லத்திற்குச் சென்றார். கலக்கமுற்ற மக்களின் அதிபதி திருதராஷ்டிரர் அவரிடம் கேட்டார்.