Mahābhārata · Adhyāya 2.25
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.25.1
भीमसेनस्ततः कृष्णमुवाच यदुनन्दनम् ।
बुद्धिमास्थाय विपुलां जरासन्धवधोप्सया ॥ २.२५.१ ॥
Da sprach Bhīmasena zu Kṛṣṇa, der Freude der Yadu, nachdem er einen weitreichenden Entschluss gefasst hatte, im Verlangen, Jarāsandha zu töten.
2.25.2
नायं पापो मया कृष्ण युक्तः स्यादनुरोधितुम् ।
प्रायेण यदुशार्दूल बान्धवक्षयकृत्तव ॥ २.२५.२ ॥
Kṛṣṇa, es wäre nicht angemessen, dass ich diesen Sünder umstimme. Tiger der Yadu, dies führt meist zum Untergang deiner Verwandten.
2.25.3
एवमुक्तस्ततः कृष्णः प्रत्युवाच वृकोदरम् ।
त्वरयन्पुरुषव्याघ्रो जरासन्धवधेप्सया ॥ २.२५.३ ॥
So angesprochen antwortete Kṛṣṇa, der Tiger unter den Menschen, dem Vṛkodara, eilend auf Jarāsandhas Tod zu.
2.25.4
यत्ते दैवं परं सत्वं यच्च ते मातरिश्वनः ।
बलं भीमं जरासन्धे दर्शयाशु तदद्य वै ॥ २.२५.४ ॥
Deine göttliche höchste Kraft und die Stärke Mātariśvans (Vāyus), die in dir ist, o Bhīma — zeige diese Stärke heute noch rasch gegen Jarāsandha.
2.25.5
तवैष वध्यो दुर्बुद्धिर्जरासन्धो महारथः ।
इत्यन्तरिक्षे त्वश्रौषं यदा वायुरवाप्यते ॥ २.२५.५ ॥
»Dieser übelgesinnte Jarāsandha, der große Wagenkämpfer, ist von dir zu erschlagen« — so hörte ich es am Himmel, wenn der Wind erlangt wird.
2.25.6
गोमन्ते पर्वतश्रेष्ठे येनैष परिमोक्षितः ।
बलदेवबलं प्राप्य कोऽन्यो जीवेत्तु मागधात् ॥ २.२५.६ ॥
Auf dem erhabensten Berg Gomanta, durch den dieser befreit wurde — wer außer jemandem, der Balarāmas Kraft erlangt hat, könnte dem Māgadha entkommen?
2.25.7
तदस्य मृत्युर्विहितस्त्वदृते न महाबल ।
वायुं चिन्त्य महाबाहो जहीमं मगधाधिपम् ॥ २.२५.७ ॥
O Mächtiger, sein Tod ist nur von dir bestimmt. O Starkarmiger, besinne dich auf Vāyu und erschlage diesen Herrscher von Magadha.
2.25.8
एवमुक्तस्ततो भीमो मनसाऽऽचिन्त्य मारुतम् ।
जनार्दनं नमस्कृत्य परिष्वज्य च फल्गुनम् ॥ २.२५.८ ॥
So angesprochen, gedachte Bhīma im Geiste des Mārута; er verneigte sich vor Janārdana und umarmte Phalguna.
2.25.9
प्रभञ्जनबलाविष्टो जरासन्धमरिन्दमः ।
उत्क्षिप्य भ्रामयामास बलवन्तं महाबलः ॥ २.२५.९ ॥
Von der Kraft des Sturmes erfüllt, hob jener mächtige Bezwinger der Feinde den starken Jarāsandha empor und ließ ihn kreisen.
2.25.10
भ्रामयित्वा शतगुणं जानुभ्यां भरतर्षभ ।
बभञ्ज पृष्टं सङ्क्षिप्य निष्पिष्य विननाद च ॥ २.२५.१० ॥
O Stier der Bharatas, nachdem er ihn hundertfach herumgeschleudert hatte, brach er ihm den Rücken über den Knien, zerdrückte ihn, indem er ihn zusammenfaltete, und brüllte.
2.25.11
करे गृहीत्वा चरणं द्विधा चक्रे महाबलः ।
तस्य निष्पिष्यमाणस्य पाण्डवस्य च गर्जतः ॥ २.२५.११ ॥
Den einen seiner Beine mit der Hand ergreifend, spaltete der Mächtige ihn in zwei, während er zerquetscht wurde und der Pāṇḍava brüllte.
2.25.12
अभवत्तुमुलो नादः सर्वप्राणिभयङ्करः ।
वित्रेसुर्मागधाः सर्वे स्त्रीणां गर्भाश्च सुस्रुवुः ॥ २.२५.१२ ॥
Ein tosender Lärm erhob sich, der alle Lebewesen erschreckte; alle Magadhas erschraken, und die Leibesfrüchte der Frauen gingen ab.
2.25.13
भीमसेनस्य नादेन जरासन्धस्य चैव ह ।
किं नु स्याद्धिमवान्भिन्नः किंनुस्विद्दीर्यते मही ॥ २.२५.१३ ॥
Ist der Himalaya durch das Brüllen Bhīmasenas und Jarāsandhas zerborsten, oder reißt die Erde selbst auseinander?
2.25.14
इति वै मागधा जज्ञुर्भीमसेनस्य निखनात् ।
ततस्तु भगवान्कृष्णो जरासन्धजिघांसया ॥ २.२५.१४ ॥
So dachten die Māgadhas, es sei der Schlag Bhīmasenas. Da ergriff der erhabene Kṛṣṇa, in dem Wunsch, Jarāsandha zu töten,
2.25.15
भीमसेनं समालोक्य नलं जग्राह पाणिना ।
द्विधा चिच्छेद वै तत्तु जरासन्धवधं प्रति ॥ २.२५.१५ ॥
Als er Bhīmasena ansah, ergriff er mit der Hand ein Schilfrohr und spaltete es in zwei, im Hinblick auf Jarāsandhas Tod.
2.25.16
ततस्त्वाज्ञाय तस्यैव पादमुत्क्षिप्य मारुतिः ।
द्विधा बभञ्ज तद्गात्रं प्राक्षिपद्विननाद च ॥ २.२५.१६ ॥
Da verstand Māruti (Bhīma) das Zeichen, hob seinen Fuß, brach den Leib in zwei, schleuderte ihn fort und brüllte.
2.25.17
पुनः सन्धाय तु तदा जरान्धः प्रतापवान् ।
भीमेन च समागम्य बाहुयुद्धं चकार ह ॥ २.२५.१७ ॥
Da fügte sich der mächtige Jarāsandha wieder zusammen, trat Bhīma entgegen und begann einen Ringkampf mit den Armen.
2.25.18
तयोः समभवद्युद्धं तुमुलं रोमहर्षणम् ।
सर्वलोकक्षयकरं सर्वभूतभयावहम् ॥ २.२५.१८ ॥
Zwischen den beiden entbrannte ein tosender, haarsträubender Kampf, der alle Welten vernichtete und allen Wesen Schrecken einflößte.
2.25.19
पुनः कृष्णस्तमिरिणं द्विधा विच्छिद्य माधवः ।
व्यत्यस्य प्राक्षिपत्तत्तु जरासन्धवधेप्सया ॥ २.२५.१९ ॥
Dann spaltete Kṛṣṇa, der Nachkomme Madhus, jenen Iriṇa in zwei Hälften und schleuderte sie, begierig, Jarāsandha zu töten, über Kreuz fort.
2.25.20
भीमसेनस्तदा ज्ञात्वा निर्बिभेद च मागधम् ।
द्विधा व्यत्यस्य पादेन प्राक्षिपच्च ननाद ह ॥ २.२५.२० ॥
Da zerriss Bhīmasena, dies erkennend, den König von Magadha, spaltete ihn in zwei, schleuderte die Hälften mit dem Fuß über Kreuz und brüllte.
2.25.21
शुष्कमांसास्थिमेदस्त्वग्भिन्नमस्तिष्कपिण्डकटः ।
शवभूतस्तदा राजन्पिण्डीकृत इवाबबौ ॥ २.२५.२१ ॥
Mit getrocknetem Fleisch, Knochen, Mark und Haut, den Schädel und die Hirnmasse zerbrochen, wurde er zur Leiche; da erschien er, o König, als sei er zu einem Klumpen gemacht worden.
2.25.22
ततो राज्ञः कुलद्वारि प्रसुप्तमिव तं नृपम् ।
रात्रौ गतासुमुत्सृज्य निश्चक्रमुररिन्दमाः ॥ २.२५.२२ ॥
Dann verließen die Bezwinger der Feinde jenen König, der am Tor seines Hauses wie schlafend lag, aber in der Nacht das Leben verloren hatte, und gingen hinaus.
2.25.23
जरासन्धरथं कृष्णो योजयित्वा पताकिनम् ।
आरोप्य भ्रातरौ चैव मोक्षयामास बान्धवान् ॥ २.२५.२३ ॥
Kṛṣṇa spannte Jarāsandhas bewimpelten Streitwagen an, setzte die beiden Brüder darauf und befreite die Verwandten.
2.25.24
ते वै रत्नुभुजं कृष्णं रत्नार्हं पृथिवीश्वराः ।
राजानं चक्ररासाद्य मोक्षिता महतो भयात् ॥ २.२५.२४ ॥
Jene Herren der Erde, von großer Furcht befreit, traten vor Kṛṣṇa, den mit Juwelen geschmückten Armen, würdig der Juwelen, und machten ihn zum König.
2.25.25
अक्षतः शस्त्रसम्पन्नो जितारिः सह राजभिः ।
रथमास्थाय तं दिव्यं निर्जगाम गिरिव्रजात् ॥ २.२५.२५ ॥
Unversehrt und wohlgerüstet, seine Feinde besiegt, bestieg er mit den Königen jenen göttlichen Wagen und fuhr aus Girivraja hinaus.
2.25.26
यः स सोदर्यवान्नाम द्वियोधी कृष्णसारथिः ।
अभ्यासघाती सन्दृश्यो दुर्जयः सर्वराजभिः ॥ २.२५.२६ ॥
Er, Sodaryavān genannt, zwei zugleich bekämpfend, mit Kṛṣṇa als Wagenlenker, ein Schläger aus der Nähe, sichtbar, für alle Könige unbesiegbar.
2.25.27
भीमार्जुनाभ्यां योधाभ्यामास्थितः कृष्णसारथिः ।
शुशुभे रथवर्योऽसौ दुर्जयः सर्वधन्विभिः ॥ २.२५.२७ ॥
Dieser beste aller Wagen, bestiegen von den beiden Kriegern Bhīma und Arjuna, mit Kṛṣṇa als Wagenlenker, leuchtete auf, für alle Bogenschützen unbesiegbar.
2.25.28
शक्रविष्णू हि सङ्ग्रामे चेरतुस्तारकामये ।
रथेन तेन वै कृष्ण उपारुह्य ययौ तदा ॥ २.२५.२८ ॥
Indra und Viṣṇu bewegten sich ja im Kampf, im Ringen gegen Tāraka; auf jenen Wagen gestiegen, fuhr Kṛṣṇa damals vorwärts.
2.25.29
एवमेतौ महाबाहू तदा दुष्करकारिणौ ।
कृष्णप्रणीतौ लोकेऽस्मिन्नथे को द्रष्टुमर्हति ॥ २.२५.२९ ॥
So waren diese beiden starkarmigen Helden damals Vollbringer schwieriger Taten, von Kṛṣṇa geleitet — wer in dieser Welt könnte sie anblicken?
2.25.30
इत्यवोचन्व्रजन्तं तं जरासन्धपुरालयाः ।
वासुदेवं नरश्रेष्ठं युक्तं वातजवैर्हयैः ॥ २.२५.३० ॥
So sprachen die Bewohner der Stadt Jarāsandhas über Vāsudeva, den besten der Männer, als er davonfuhr, bespannt mit windschnellen Pferden.
2.25.31
तप्तचामीकराभेण किङ्किणीजालमालिना ।
मेघनिर्घोषनादेन जैत्रेणामित्रघातिना ॥ २.२५.३१ ॥
Mit dem Glanz geschmolzenen Goldes, mit einem Netz klingelnder Glöckchen geschmückt, mit einem Dröhnen wie Donnerwolken, siegreich und feindeszerschmetternd.
2.25.32
येन शक्रो दानवानां जघान नवतीर्नव ।
तं प्राप्य समहृष्यन्त रथं ते पुरुषर्थभाः ॥ २.२५.३२ ॥
Mit dem Indra neunundneunzig Dānavas erschlug – dieses Wagens teilhaftig geworden, freuten sich jene Stiere unter den Männern sehr.
2.25.33
ततः कृष्णं महाबाहुं भ्रातृभ्यां सहितं तदा ।
रथस्थं मागधा दृष्ट्वा समपद्यन्त विस्मिताः ॥ २.२५.३३ ॥
Da staunten die Māgadhas, als sie Kṛṣṇa, den Starkarmigen, mit seinen beiden Brüdern auf dem Wagen stehen sahen.
2.25.34
हयैर्दिव्यैः समायुक्तो रथो वायुसमो जवे ।
अधिष्ठितः स शुशुभे कृष्णेनातीव भारत ॥ २.२५.३४ ॥
Der mit göttlichen Rossen bespannte Wagen, an Schnelle dem Wind gleich, erstrahlte überaus, da Kṛṣṇa darauf stand, o Bhārata.
2.25.35
असङ्गो देवविहितस्तस्मिन्रथवरे ध्वजः ।
योजनाद्ददृशे श्रीमानिन्द्रायुधसमप्रभः ॥ २.२५.३५ ॥
Auf diesem trefflichen Wagen war eine von den Göttern bestimmte, ungehinderte, glanzvolle Fahne schon aus einer Yojana Entfernung zu sehen, strahlend wie Indras Bogen.
2.25.36
चिन्तयामास कृष्णोऽथ गरुत्मन्तं स चाभ्ययात् ।
क्षणे तस्मिन्स तेनासीच्चैत्यवृक्ष इवोत्थितः ॥ २.२५.३६ ॥
Da dachte Kṛṣṇa an Garuḍa, und dieser kam heran; im Nu stand er auf jener Fahne, als wäre ein heiliger Baum darauf emporgewachsen.
2.25.37
व्यादितास्यैर्महानादैः सह भूतैर्ध्वजालयैः ।
तस्मिन्रथवरे तस्थौ गुरुत्मान्पन्नगाशनः ॥ २.२५.३७ ॥
Mit weit geöffneten Mäulern und gewaltigem Gebrüll, zusammen mit den Wesen, die im Banner wohnen, stand Garuḍa, der Schlangenfresser, auf jenem vortrefflichen Wagen.
2.25.38
दुर्निरीक्ष्यो हि भूतानां तेजसाऽऽभ्याधिकं बभौ ।
आदित्य इव मध्याह्ने सहस्रकिरणावृतः ॥ २.२५.३८ ॥
Für die Wesen schwer anzusehen, strahlte es mit seinem Glanz überaus hell, wie die Sonne am Mittag, umgeben von tausend Strahlen.
2.25.39
न सज्जति वृक्षेषु शस्त्रैश्चापि न रिष्यते ।
दिव्यो ध्वजवरो राजन्दृश्यते चेह मानुषैः ॥ २.२५.३९ ॥
Es bleibt nicht an Bäumen hängen, und auch Waffen verletzen es nicht. O König, dieses göttliche, vortreffliche Banner wird hier von Menschen gesehen.
2.25.40
तमास्थाय रथं दिव्यं पर्जन्यसमनिः स्वनम् ।
निर्ययौ पुरुषव्याघ्रः पाण्डवाभ्यां सहाच्युतः ॥ २.२५.४० ॥
Er bestieg jenen göttlichen Wagen, dessen Getöse dem Donner glich, und der Tiger unter den Menschen, Acyuta, brach zusammen mit den beiden Pāṇḍava auf.
2.25.41
यं लेभे वासवाद्राजा वसुस्तस्माद्बृहद्रथः ।
बृहद्रथात्क्रमेणैव प्राप्तो बार्हद्रथो रथम् ॥ २.२५.४१ ॥
Den Wagen, den König Vasu von Vāsava (Indra) erhielt, erhielt von ihm Bṛhadratha, und von Bṛhadratha erhielt ihn der Sohn des Bṛhadratha der Reihe nach.
2.25.42
स निर्याय महाबाहुः पुण्डरीकेक्षणस्ततः ।
गिरिव्रजाद्बहिस्तस्थौ समदेशे महायशाः ॥ २.२५.४२ ॥
Nachdem er von dort aufgebrochen war, stand der Starkarmige, Lotusäugige von großem Ruhm außerhalb von Girivraja an einem ebenen Ort.
2.25.43
तत्रैनं नागराः सर्वे सत्कारेणाभ्ययुस्तदा ।
ब्राह्मणप्रमुखा राजन्विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ २.२५.४३ ॥
Dort kamen alle Bürger der Stadt, angeführt von den Brahmanen, damals ihm ehrerbietig entgegen, o König, mit dem Ritus, wie vorgeschrieben.
2.25.44
बन्धनाद्विप्रमुक्ताश्च राजानो मधुसूदनम् ।
पूजयामासुरूचुश्च स्तुतिपूर्वमिदं वचः ॥ २.२५.४४ ॥
Die aus der Fessel befreiten Könige ehrten Madhusūdana und sprachen, mit Lobpreis beginnend, diese Worte.
2.25.45
नैतच्चित्रं महाबाहो त्वयि देवकिनन्दने ।
भीमार्जुनबलोपेते धर्मस्य प्रतिपालनम् ॥ २.२५.४५ ॥
Das ist nicht verwunderlich an dir, o Starkarmiger, Sohn der Devakī, begabt mit der Kraft Bhīmas und Arjunas: der Schutz des Dharma.
2.25.46
जरासन्धह्रदे घोरे दुःखपङ्के निमज्जताम् ।
राज्ञां समभ्युद्धरमं यदिदं कृतमद्य वै ॥ २.२५.४६ ॥
Die vollständige Rettung der Könige, die im schrecklichen See Jarāsandhas im Morast des Kummers versanken — dies wurde heute tatsächlich vollbracht.
2.25.47
विष्णो समवसन्नानां गिरिदुर्गे सुदारुणे ।
दिष्ट्या मोक्षाद्यशो दीप्तमाप्तं ते यदुनन्दन ॥ २.२५.४७ ॥
O Viṣṇu, durch die Befreiung derer, die in der schrecklichen Bergfestung lagen, o Freude der Yadus, hast du durch glückliches Geschick strahlenden Ruhm erlangt.
2.25.48
किं कर्मः पुरुषव्याघ्र शाधि नः प्रणतिस्थितान् ।
कृतमित्येव तद्विद्वि नृपैर्ययद्यपि दुष्करम् ॥ २.२५.४८ ॥
O Tiger unter den Männern, befiehl uns, die wir in demütiger Ehrfurcht stehen, welche Tat zu tun ist; wisse, dass dies getan ist, obwohl es für Könige schwierig war.
2.25.49
तानुवाच हृम्पीकेशः समाश्चास्य महामनाः ।
यिधिष्ठिरो राजसूयं क्रतुमार्हतुमिच्छति ॥ २.२५.४९ ॥
Nachdem er sie getröstet hatte, sprach Hṛṣīkeśa, der großmütige: Yudhiṣṭhira wünscht das Rājasūya-Opfer zu vollziehen.
2.25.50
तस्य धर्मप्रवृत्तस्य पार्थिवत्वं चिकीर्षतः ।
सर्वैर्भवद्भिर्विज्ञाय साहाय्यं क्रियतामिति ॥ २.२५.५० ॥
Da ihr wisst, dass er, dem Dharma ergeben, nach der Herrschaft strebt, sollt ihr ihm alle helfen.
2.25.51
ततः सुप्रीतमनसस्ते नृपा नृपसत्तम ।
तथेत्येवाब्रुवन्सर्वे प्रतिगृह्यास्य तां गिरम् ॥ २.२५.५१ ॥
Da sprachen jene Könige, deren Gemüter sehr erfreut waren, o Bester der Könige, nachdem sie seine Worte angenommen hatten, alle: So sei es.
2.25.52
रत्नभाजं च दाशार्हं चक्रुस्ते पृथिवीश्वराः ।
कृच्छ्राञ्जग्राह गोविन्दस्तेषां तदनुकम्पया ॥ २.२५.५२ ॥
Jene Herren der Erde machten den Dāśārha zum Teilhaber an den Juwelen, und Govinda nahm es aus Mitgefühl für sie nur mit Mühe an.
2.25.53
जरासन्धात्मजश्चैव सहदेवो महामनाः ।
निर्ययौ सजनामात्यः पुरस्कृत्य पुरोहितम् ॥ २.२५.५३ ॥
Und Sahadeva, der Sohn Jarāsandhas, der großmütige, zog hinaus mit seinen Leuten und Ministern und stellte den Priester voran.
2.25.54
स नीचैः प्रणतो भूत्वा बहुरत्नपुरोगमः ।
सहदेवो नृणां देवं वासुदेवमुपस्थितः ॥ २.२५.५४ ॥
Er verneigte sich tief, viele Juwelen vor sich tragend, und trat vor Vāsudeva, den Gott unter den Menschen — Sahadeva.
2.25.55
भयार्ताय ततस्तस्मै कृष्णो दत्त्वाऽभयं तदा ।
आददेऽस्य महार्हाणि रत्नानि पुरुषोत्तमः ॥ २.२५.५५ ॥
Da nahm Kṛṣṇa, dem Furchtsamen Sicherheit gewährend, seine kostbarsten Juwelen an sich, jener Beste der Menschen.
2.25.56
यत्कृतं पुरुषव्याघ्र मम पित्रा जनार्दन ।
तत्ते हृदि महाबाहो न कार्यं पुरुषोत्तम ॥ २.२५.५६ ॥
O Tiger unter den Menschen, Janārdana, was mein Vater getan hat, o Starkarmiger, bester der Menschen, das halte nicht in deinem Herzen.
2.25.57
त्वां प्रपन्नोऽस्मि गोविन्द प्रासदं कुरु मे प्रभो ।
पितुरिच्छामि संस्कारं कर्तुं देवकिनन्दन ॥ २.२५.५७ ॥
Govinda, ich habe mich in deinen Schutz begeben. Herr, erweise mir deine Gnade. Sohn der Devakī, ich möchte die Totenfeier für meinen Vater vollziehen.
2.25.58
त्वत्तोऽभ्यनुज्ञां सम्प्राप्य भीमसेनात्तथार्जुनात् ।
निर्भयो विचरिष्यामि यथाकामं यथासुखम् ॥ २.२५.५८ ॥
Nachdem ich die Erlaubnis von dir und ebenso von Bhīmasena und Arjuna erhalten habe, werde ich furchtlos umherziehen, wie ich will, wie es mir behagt.
2.25.59
एवं विज्ञाप्यमानस्य सहदेवस्य मारिष ।
प्रहृष्टो देवकीपुत्रः पाण्डवै च महारथौ ॥ २.२५.५९ ॥
O Verehrter, als Sahadeva so seine Bitte vortrug, freute sich der Sohn der Devakī, und ebenso die beiden großen Wagenkämpfer mit den Pāṇḍavas.
2.25.60
क्रियतां संस्क्रिया राजन्पितुस्त इति चाब्रुवन् ।
तच्छ्रुत्वा वासुदेवस्य पार्थयोश्च स मागधः ॥ २.२५.६० ॥
»Möge die Totenfeier für deinen Vater vollzogen werden, o König«, sagten sie. Als dies jener Magadha-König von Vāsudeva und den beiden Söhnen der Pṛthā hörte.
2.25.61
प्रविश्य नगरं तूर्णं सह मन्त्रिभिरप्युत ।
चितां चन्दनकाष्ठैश्च कालेयसरलैस्तथा ॥ २.२५.६१ ॥
Er betrat schnell die Stadt zusammen mit seinen Ministern und ließ einen Scheiterhaufen aus Sandelholz sowie aus kāleya- und sarala-Holz errichten.
2.25.62
कालागरुसुनगन्धैश्च तैलैश्च विविधैरपि ।
घृतधाराशतैश्चैव सुमनोभिश्च भारत ॥ २.२५.६२ ॥
O Bhārata, mit kostbarem Adlerholz und duftenden Stoffen, mit verschiedenen Ölen, mit hunderten Strömen von Ghee und auch mit schönen Blumen.
2.25.63
समन्तादेव कीर्यन्तोऽदहन्त मगधाधिपम् ।
उदकं तस्य चक्रेऽथ सहदेवः सहानुजः ॥ २.२५.६३ ॥
Von allen Seiten bestreut, verbrannten sie den Herrscher von Magadha; dann vollzog Sahadeva zusammen mit seinem jüngeren Bruder die Wasserspende für ihn.
2.25.64
कृत्वा पितुः स्वर्गगतिं निर्ययौ यत्र केशवः ।
पाण्डवौ च महाभागौ भीमसेनार्जुनावुभौ ॥ २.२५.६४ ॥
Nachdem sie das Ritual für den Aufstieg des Vaters zum Himmel vollzogen hatten, brachen sie dorthin auf, wo Keśava war; und die hochgesegneten Pāṇḍavas, Bhīmasena und Arjuna beide.
2.25.65
स प्रह्वः प्राञ्जलिर्भूत्वा व्यज्ञापयत माधवम् ।
इमे रत्नानि भूरिणी गोजाविमहिषादयः ॥ २.२५.६५ ॥
Demütig verneigt und mit gefalteten Händen ließ er Mādhava wissen: 'Diese Juwelen, die reichlichen Kühe, Ziegen, Schafe, Büffel und dergleichen.'
2.25.66
हस्तिनोऽश्वाश्च गोविन्द वासांसि विविधानि च ।
दीयतां धर्मराजाय यथा वा मन्यते भवान् ॥ २.२५.६६ ॥
Elefanten, Pferde und auch verschiedene Gewänder, o Govinda; sie sollen dem König des Dharma gegeben werden, oder wie du es für angemessen hältst.
2.25.67
भयार्ताय ततस्तस्मै कृत्वा कृष्णोऽभयं तदा ।
अभ्यषिञ्चत राजानं सहदेवं जनार्दनः ॥ २.२५.६७ ॥
Da gewährte Kṛṣṇa Janārdana dem vor Furcht Bedrängten Sicherheit und salbte Sahadeva zum König.
2.25.68
मागधानां महीपालं जरासन्धात्मजं तदा ।
आददे च महार्हाणि रत्नानि पुरुषोत्तमः ॥ २.२५.६८ ॥
Da nahm der Beste der Menschen kostbare Juwelen von dem Sohn Jarāsandhas, dem Schutzkönig der Māgadhas, entgegen.
2.25.69
गत्वैकत्वं स कृष्णेन पार्थाभ्यां चापि सत्कृतः ।
विवेश मतिमान्त्राजा पुनर्बार्हद्रथं पुरम् ॥ २.२५.६९ ॥
Nachdem er sich mit Kṛṣṇa und den beiden Söhnen Pṛthās vereint und von ihnen geehrt worden war, zog der weise König wieder in die Stadt der Bārhadrathas ein.
2.25.70
पार्थाभायं सहितः कृष्णः सर्वैश्च वसुधाधिपैः ।
यथावयः समागम्य विससर्ज नराधिपान् ॥ २.२५.७० ॥
Kṛṣṇa, zusammen mit dem Pārtha und allen Herren der Erde, versammelte sie nach dem Alter und entließ die Könige.
2.25.71
विसृज्य सर्वान्नृपतीन्राजसूये महात्मभिः ।
आगन्तव्यं भवद्भिश्च धर्मराजप्रियेप्सुभिः। ॥ २.२५.७१ ॥
Nachdem sie alle Könige entlassen hatten, sprachen die Großherzigen: "Ihr müsst zum Rājasūya kommen, ihr, die ihr die Gunst des Königs Dharma sucht."
2.25.72
एवमुक्ता माधवेन सर्वे ते वसुधाधिपाः ।
एवमस्त्विति चाप्युक्त्वा समेताः परया मुदा ॥ २.२५.७२ ॥
Als Mādhava so gesprochen hatte, sagten alle diese Herren der Erde: "So sei es", und sie versammelten sich in höchster Freude.
2.25.73
भीमार्जुनहृषीकेशैः प्रहृष्टाः प्रययुस्तदा ।
रत्नान्यादाय भूरीणी ज्वलन्तो रिपुसूदनाः ॥ २.२५.७३ ॥
Von Bhīma, Arjuna und Hṛṣīkeśa erfreut, brachen sie da auf, nahmen viele Juwelen mit, Vernichter der Feinde, strahlend.
2.25.74
कृष्णस्तु सह पार्थाभ्यां श्रिया परमया युतः ।
रत्नान्यादाय भूरिणी प्रययौ पुरुषर्षभः ॥ २.२५.७४ ॥
Kṛṣṇa, der beste der Männer, mit höchster Pracht begabt, zog mit den beiden Söhnen Pṛthās davon, viele Juwelen mit sich nehmend.
2.25.75
इन्द्रप्रस्थमुपागम्य पाण्डवाभ्यां सहाच्युतः ।
समेत्य धर्मराजानं प्रीयमाणोऽभ्यभाषत ॥ २.२५.७५ ॥
Nach Indraprastha mit den Pāṇḍava gelangt, traf der Acyuta König Dharma und sprach erfreut zu ihm.
2.25.76
दिष्ट्या भीमेन बलवाञ्जरासन्धो निपातितः ।
राजानो मोक्षिताश्चेमे बन्धनान्नृपसत्तम ॥ २.२५.७६ ॥
Glücklicherweise wurde der mächtige Jarāsandha von Bhīma niedergestreckt, und diese Könige wurden aus der Gefangenschaft befreit, o Bester der Könige.
2.25.77
दिष्ट्या कुशलिनौ चेमौ भीमसेनधनञ्जयौ ।
पुनः स्वनगरं प्राप्तावक्षताविति भारत ॥ २.२५.७७ ॥
Glücklicherweise sind diese beiden, Bhīmasena und Dhanañjaya, wohlbehalten und unverletzt in ihre Stadt zurückgekehrt, o Bhārata.
2.25.78
ततो युधिष्ठिरः कृष्णं पूजयित्वा यथार्हतः ।
भीमसेनार्जुनौ चैव प्रहृष्टः परिषस्वजे ॥ २.२५.७८ ॥
Dann ehrte Yudhiṣṭhira Kṛṣṇa, wie es sich gehörte, und umarmte erfreut auch Bhīmasena und Arjuna.
2.25.79
ततः क्षीणे जरासन्धे भ्रातृभ्यां विहितं जयम् ।
अजातशत्रुरासाद्य मुमुदे भ्रातृभिः सह ॥ २.२५.७९ ॥
Als Jarāsandha vernichtet war, freute sich Ajātaśatru Yudhiṣṭhira, nachdem er den von den beiden Brüdern errungenen Sieg erlangt hatte, zusammen mit seinen Brüdern.
2.25.80
हृष्टश्च धर्मराड्वाक्यं जनार्दनमभाषत ।
त्वां प्राप्य पुरुषव्याघ्र भीमसेनेन पातितः ॥ २.२५.८० ॥
Erfreut sprach der König des Dharma zu Janārdana: »O Tiger unter den Menschen, nachdem Bhīmasena dich erlangt hatte, hat er ihn niedergeworfen.«
2.25.81
मागधोऽसौ बलोन्मत्तो जरासन्धः प्रतापवान् ।
राजसूयं क्रतुश्रेष्ठं प्राप्स्यामि विगतज्वरः ॥ २.२५.८१ ॥
Jener magadhische König Jarāsandha, vom Stolz der Kraft berauscht und mächtig, ist dahin; nun werde ich, frei von Sorge, das Rājasūya erlangen, das beste aller Opfer.
2.25.82
त्वद्बुद्धिबलमाश्रित्य यागार्होऽस्मि जनार्दन ।
पीतं पृथिव्याः क्रुद्धेन यशस्ते पुरुषोत्तम ॥ २.२५.८२ ॥
Gestützt auf deinen Verstand und deine Stärke bin ich des Opfers würdig geworden, o Janārdana; dein Ruhm, o Bester der Männer, den der Zornige von der Erde getrunken hat—
2.25.83
जरासन्धवधेनैव प्राप्तास्ते विपुलाः श्रियः ।
एवं सम्भाष्य कौन्तेयः प्रादाद्रथवरं प्रभोः ॥ २.२५.८३ ॥
Allein durch die Tötung Jarāsandhas hast du deine gewaltigen Reichtümer erlangt. So sprach er, und der Sohn der Kuntī schenkte dem Herrn einen vortrefflichen Wagen.
2.25.84
प्रतिगृह्य तु गोविन्दो जरासन्धस्य तं रथम् ॥ २.२५.८४ ॥
Govinda nahm jenen Wagen Jarāsandhas an—
2.25.85
प्रहृष्टस्तस्य मुमुदे फल्गुनेन जनार्दनः ।
प्रीतिमानभवद्राजन्धर्मराजपुरस्कृतः ॥ २.२५.८५ ॥
Janārdana freute sich mit Phālguna. O König, von dem König des Dharma geehrt, wurde er voller Zuneigung.
2.25.86
यथावयः समागम्य भ्रातृभिः सह पाण्डवः ।
सत्कृत्य पूजयित्वा च विससर्ज नराधिपान् ॥ २.२५.८६ ॥
Nach ihrem Alter begegnet, ehrte und verehrte der Pāṇḍava zusammen mit seinen Brüdern die Herren der Menschen und entließ sie.
2.25.87
युधिष्ठिराभ्यनुज्ञातास्ते नृपा हृष्टमानसाः ।
जग्मुः स्वदेशांस्त्वरिता यानैरुच्चावचैस्ततः ॥ २.२५.८७ ॥
Von Yudhiṣṭhira entlassen, eilten jene Könige mit frohem Herzen in ihre Länder, auf Fahrzeugen aller Art.
2.25.88
एवं पुरुषशार्दूलो महाबुद्धिर्जनार्दनः ।
पाण्डवैर्घातयामास जरासन्धमरिं तदा ॥ २.२५.८८ ॥
So ließ Janārdana, der Tiger unter den Menschen von großem Verstand, den Feind Jarāsandha durch die Pāṇḍava erschlagen.
2.25.89
घातयित्वा जरासन्धं बुद्धिपूर्वमरिन्दमः ।
धर्मराजमनुज्ञाप्य पृथां कृष्णां च भारत ॥ २.२५.८९ ॥
O Bhārata, nachdem er Jarāsandha absichtlich hatte erschlagen lassen, verabschiedete sich Janārdana, der Bezwinger der Feinde, vom König des Dharma, von Pṛthā und von Kṛṣṇā.
2.25.90
सुभद्रां भीमसेनं च फाल्गुनं यमजौ तथा ।
धौम्यमामन्त्रयित्वा च प्रययौ स्वां पुरीं प्रति ॥ २.२५.९० ॥
Nachdem er sich von Subhadrā, Bhīmasena, Phālguna, den Zwillingen des Yama und auch von Dhaumya verabschiedet hatte, brach er zu seiner eigenen Stadt auf.
2.25.91
पाण्डवैरनुधावद्भिर्युधिष्ठिरपुरोगमैः ।
हर्षेण महता युक्तः प्राप्य चानुत्तमं यशः।
जगाम हृष्टः कृष्णस्तु पुनर्द्वारवतीं पुरीम् ॥ २.२५.९१ ॥
Von den Pāṇḍavas gefolgt, mit Yudhiṣṭhira an der Spitze, von großer Freude erfüllt und höchsten Ruhm erlangt, kehrte der erfreute Kṛṣṇa wieder in die Stadt Dvāravatī zurück.
2.25.92
तेनैव रथमुख्येन मनसस्तुल्यगामिना ।
धर्मराजविसृष्टेन दिव्येनानादयन्दिशः ॥ २.२५.९२ ॥
Mit jenem vortrefflichen göttlichen Wagen, schnell wie der Geist, vom König der Dharma gesandt, die Himmelsrichtungen erfüllend.
2.25.93
ततो युधिष्ठिरमुखाः पाण्डवा भरतर्षभ ।
प्रदक्षिणमकुर्वन्त कृष्णमक्लिष्टकारिणम् ॥ २.२५.९३ ॥
Da umkreisten, o Stier der Bharatas, die Pāṇḍavas mit Yudhiṣṭhira an der Spitze Kṛṣṇa, den mühelos Handelnden, im Uhrzeigersinn.
2.25.94
ततो गते भगवति कृष्णे देवकिनन्दने ।
जयं लब्ध्वा सुविपुलं राज्ञां दत्त्वाऽभयं तदा ॥ २.२५.९४ ॥
Nachdem der erhabene Kṛṣṇa, der Sohn der Devakī, fortgegangen war, nachdem er großen Sieg errungen und den Königen damals Furchtlosigkeit gewährt hatte.
2.25.95
संवर्धितं यशो भूयः कर्मणा तेन भारत ।
द्रौपद्याः पाण्डवा राजन्परां प्रीतिमवर्धयन् ॥ २.२५.९५ ॥
Durch jene Tat wuchs der Ruhm erneut, o Bhārata; o König, die Pāṇḍavas steigerten ihre höchste Zuneigung zu Draupadī.
2.25.96
तस्मिन्काले तु यद्युक्तं धर्मकामार्थसंहितम् ।
तद्राजा धर्मतश्चक्रे प्रजापालनकीर्तनम् ॥ २.२५.९६ ॥
Zu jener Zeit tat der König, was angemessen war, verbunden mit Dharma, Begierde und Reichtum, gemäß dem Dharma, und verkündete den Ruhm des Schutzes der Untertanen.