மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.25
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.25.1
भीमसेनस्ततः कृष्णमुवाच यदुनन्दनम् ।
बुद्धिमास्थाय विपुलां जरासन्धवधोप्सया ॥ २.२५.१ ॥
பின்னர் பீமசேனன் யாதுநந்தனரான கிருஷ்ணரிடம் கூறினார்; ஜராசந்தனைக் கொல்ல விரும்பி, பெரும் மதியை மேற்கொண்டு.
2.25.2
नायं पापो मया कृष्ण युक्तः स्यादनुरोधितुम् ।
प्रायेण यदुशार्दूल बान्धवक्षयकृत्तव ॥ २.२५.२ ॥
கிருஷ்ணா, இந்தப் பாவியை நான் சம்மதிக்கச் செய்ய வேண்டியதில்லை. யாதுப்புலியே, இது பெரும்பாலும் உன் உறவினர்களின் அழிவுக்குக் காரணமாகும்.
2.25.3
एवमुक्तस्ततः कृष्णः प्रत्युवाच वृकोदरम् ।
त्वरयन्पुरुषव्याघ्रो जरासन्धवधेप्सया ॥ २.२५.३ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், கிருஷ்ணர் வ்ருகோதரருக்குப் பதிலளித்தார்; ஜராசந்தனைக் கொல்ல விரைந்த புருஷவ்யாக்ரரான அவர்.
2.25.4
यत्ते दैवं परं सत्वं यच्च ते मातरिश्वनः ।
बलं भीमं जरासन्धे दर्शयाशु तदद्य वै ॥ २.२५.४ ॥
உன்னுடைய தெய்வீக உயர்ந்த வலிமையும், மாதரிஸ்வனின் (வாயுவின்) வலிமையும் — பீமா, அந்த வலிமையை இன்றே விரைவாக ஜராசந்தன் மீது காட்டு.
2.25.5
तवैष वध्यो दुर्बुद्धिर्जरासन्धो महारथः ।
इत्यन्तरिक्षे त्वश्रौषं यदा वायुरवाप्यते ॥ २.२५.५ ॥
இந்தத் துர்புத்தி கொண்ட ஜராசந்தன், மகாரதன், உன்னால் கொல்லப்பட வேண்டியவன் — என்று வானத்தில் நான் கேட்டேன், வாயு கிடைக்கும் பொழுது.
2.25.6
गोमन्ते पर्वतश्रेष्ठे येनैष परिमोक्षितः ।
बलदेवबलं प्राप्य कोऽन्यो जीवेत्तु मागधात् ॥ २.२५.६ ॥
கோமந்த மலைச்சிறப்பில் இவன் யாரால் விடுவிக்கப்பட்டானோ — பலதேவரின் வலிமையைப் பெற்று, மாகதனிடமிருந்து தப்பி வேறு யார் வாழ முடியும்?
2.25.7
तदस्य मृत्युर्विहितस्त्वदृते न महाबल ।
वायुं चिन्त्य महाबाहो जहीमं मगधाधिपम् ॥ २.२५.७ ॥
மகாபலனே, உன்னைத் தவிர இவனுக்கு மரணம் வேறு எவராலும் விதிக்கப்படவில்லை. மகாபாகுவே, வாயுவை நினைத்து இந்த மகதாதிபனைக் கொல்வாயாக.
2.25.8
एवमुक्तस्ततो भीमो मनसाऽऽचिन्त्य मारुतम् ।
जनार्दनं नमस्कृत्य परिष्वज्य च फल्गुनम् ॥ २.२५.८ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், பீமன் மனத்தால் மாருதனை நினைத்தான்; ஜனார்தனனை வணங்கி, பால்குனனைத் தழுவினான்.
2.25.9
प्रभञ्जनबलाविष्टो जरासन्धमरिन्दमः ।
उत्क्षिप्य भ्रामयामास बलवन्तं महाबलः ॥ २.२५.९ ॥
பிரபஞ்சனனின் வலியால் நிரப்பப்பட்ட, பகைவரை அடக்கும் அந்த மகாபலன் வலிமையுள்ள ஜராசந்தனைத் தூக்கிச் சுழற்றினான்.
2.25.10
भ्रामयित्वा शतगुणं जानुभ्यां भरतर्षभ ।
बभञ्ज पृष्टं सङ्क्षिप्य निष्पिष्य विननाद च ॥ २.२५.१० ॥
பரதர்களின் காளையே, அவனை நூறு முறை சுழற்றி முழங்கால்களில் வைத்து முதுகை முறித்து, சுருக்கி நசுக்கி, முழங்கினான்.
2.25.11
करे गृहीत्वा चरणं द्विधा चक्रे महाबलः ।
तस्य निष्पिष्यमाणस्य पाण्डवस्य च गर्जतः ॥ २.२५.११ ॥
மகாபலன் அவனுடைய காலைக் கையில் பிடித்து இரண்டாகப் பிளந்தான். அவன் நசுக்கப்பட்டபோதும், பாண்டவன் முழங்கியபோதும்.
2.25.12
अभवत्तुमुलो नादः सर्वप्राणिभयङ्करः ।
वित्रेसुर्मागधाः सर्वे स्त्रीणां गर्भाश्च सुस्रुवुः ॥ २.२५.१२ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் தரும் பேரொலி எழுந்தது. மகதர்கள் அனைவரும் நடுங்கினர்; பெண்களின் கருக்கள் சிதைந்தன.
2.25.13
भीमसेनस्य नादेन जरासन्धस्य चैव ह ।
किं नु स्याद्धिमवान्भिन्नः किंनुस्विद्दीर्यते मही ॥ २.२५.१३ ॥
பீமசேனனின் முழக்கத்தாலும் ஜராசந்தனின் முழக்கத்தாலும் இமயமலை பிளந்துவிட்டதோ, அல்லது பூமியே பிளக்கிறதோ?
2.25.14
इति वै मागधा जज्ञुर्भीमसेनस्य निखनात् ।
ततस्तु भगवान्कृष्णो जरासन्धजिघांसया ॥ २.२५.१४ ॥
இவ்வாறு மாகதர்கள் பீமசேனனின் அடியின் ஒலி என்று எண்ணினர். பின்னர் பகவான் கிருஷ்ணன் ஜராசந்தனைக் கொல்லும் விருப்பத்தோடு.
2.25.15
भीमसेनं समालोक्य नलं जग्राह पाणिना ।
द्विधा चिच्छेद वै तत्तु जरासन्धवधं प्रति ॥ २.२५.१५ ॥
பீமசேனனைப் பார்த்து அவர் கையால் ஒரு நாணலைப் பற்றி, ஜராசந்தன் வதத்தை நோக்கி அதை இரண்டாகப் பிளந்தார்.
2.25.16
ततस्त्वाज्ञाय तस्यैव पादमुत्क्षिप्य मारुतिः ।
द्विधा बभञ्ज तद्गात्रं प्राक्षिपद्विननाद च ॥ २.२५.१६ ॥
பின்னர் அதை உணர்ந்த மாருதி (பீமன்) அவனது காலைத் தூக்கி அவனது உடலை இரண்டாக உடைத்து எறிந்து முழங்கினான்.
2.25.17
पुनः सन्धाय तु तदा जरान्धः प्रतापवान् ।
भीमेन च समागम्य बाहुयुद्धं चकार ह ॥ २.२५.१७ ॥
அப்போது மீண்டும் இணைந்து, வீரமிக்க ஜராசந்தன் பீமனை எதிர்கொண்டு கைகலப்பில் ஈடுபட்டான்.
2.25.18
तयोः समभवद्युद्धं तुमुलं रोमहर्षणम् ।
सर्वलोकक्षयकरं सर्वभूतभयावहम् ॥ २.२५.१८ ॥
அவர்கள் இருவருக்குமிடையே ஒரு கடும் போர் மூண்டது; அது மயிர் சிலிர்க்கச் செய்தது, எல்லா உலகங்களையும் அழிப்பது, எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் தருவது.
2.25.19
पुनः कृष्णस्तमिरिणं द्विधा विच्छिद्य माधवः ।
व्यत्यस्य प्राक्षिपत्तत्तु जरासन्धवधेप्सया ॥ २.२५.१९ ॥
பின்னர் கிருஷ்ணன் அந்த இரிணனை இரண்டாகப் பிளந்தான்; ஜராசந்தனைக் கொல்லும் விருப்பத்துடன் அந்த இரு துண்டுகளையும் குறுக்காக எறிந்தான்.
2.25.20
भीमसेनस्तदा ज्ञात्वा निर्बिभेद च मागधम् ।
द्विधा व्यत्यस्य पादेन प्राक्षिपच्च ननाद ह ॥ २.२५.२० ॥
அப்போது பீமசேனன் அதை உணர்ந்து மாகதனை பிளந்தான்; அவனை இரண்டாக்கி, காலால் குறுக்காக எறிந்து முழங்கினான்.
2.25.21
शुष्कमांसास्थिमेदस्त्वग्भिन्नमस्तिष्कपिण्डकटः ।
शवभूतस्तदा राजन्पिण्डीकृत इवाबबौ ॥ २.२५.२१ ॥
உலர்ந்த சதை, எலும்பு, கொழுப்பு, தோல் உடையவனாகவும், மண்டை மற்றும் மூளைப் பிண்டம் பிளந்தவனாகவும், அவன் பிணமாகி, ஓ அரசே, அப்போது ஒரு உருண்டையாக்கப்பட்டவன் போலத் தோன்றினான்.
2.25.22
ततो राज्ञः कुलद्वारि प्रसुप्तमिव तं नृपम् ।
रात्रौ गतासुमुत्सृज्य निश्चक्रमुररिन्दमाः ॥ २.२५.२२ ॥
பின்னர், அரசனின் குலவாயிலில் தூங்குவது போலக் கிடந்த அந்த அரசனை, இரவில் உயிரற்றவனாகக் கைவிட்டு, பகைவரை அடக்கும் வீரர்கள் வெளியேறினர்.
2.25.23
जरासन्धरथं कृष्णो योजयित्वा पताकिनम् ।
आरोप्य भ्रातरौ चैव मोक्षयामास बान्धवान् ॥ २.२५.२३ ॥
கிருஷ்ணன் ஜராசந்தனின் கொடியுடைய தேரை பூட்டி, இரு சகோதரர்களையும் அதில் ஏற்றி, உறவினர்களை விடுவித்தான்.
2.25.24
ते वै रत्नुभुजं कृष्णं रत्नार्हं पृथिवीश्वराः ।
राजानं चक्ररासाद्य मोक्षिता महतो भयात् ॥ २.२५.२४ ॥
பூமியின் அதிபதிகள், பெரும் அச்சத்திலிருந்து விடுபட்டு, இரத்தினம் போன்ற தோள்களுடைய, இரத்தினங்களுக்குத் தகுதியான கிருஷ்ணனை அணுகி அவனை அரசனாக்கினர்.
2.25.25
अक्षतः शस्त्रसम्पन्नो जितारिः सह राजभिः ।
रथमास्थाय तं दिव्यं निर्जगाम गिरिव्रजात् ॥ २.२५.२५ ॥
காயமின்றி, ஆயுதங்களுடன், எதிரிகளை வென்றவராய், அரசர்களுடன் சேர்ந்து, அந்த தெய்வீகத் தேரில் ஏறி கிரிவ்ரஜத்திலிருந்து புறப்பட்டார்.
2.25.26
यः स सोदर्यवान्नाम द्वियोधी कृष्णसारथिः ।
अभ्यासघाती सन्दृश्यो दुर्जयः सर्वराजभिः ॥ २.२५.२६ ॥
அவனே சோதர்யவான் என்ற பெயருடையவன்; இருவருடன் போரிடுபவன்; கிருஷ்ணன் தேரோட்டி; நெருங்கித் தாக்குபவன்; காணத்தக்கவன்; எல்லா அரசர்களாலும் வெல்ல முடியாதவன்.
2.25.27
भीमार्जुनाभ्यां योधाभ्यामास्थितः कृष्णसारथिः ।
शुशुभे रथवर्योऽसौ दुर्जयः सर्वधन्विभिः ॥ २.२५.२७ ॥
பீமன், அர்ஜுனன் ஆகிய இரு வீரர்களால் ஏறப்பட்ட, கிருஷ்ணன் தேரோட்டியாயிருந்த அந்த சிறந்த தேர் பிரகாசித்தது; எல்லா வில்லாளர்களாலும் வெல்ல முடியாததாக இருந்தது.
2.25.28
शक्रविष्णू हि सङ्ग्रामे चेरतुस्तारकामये ।
रथेन तेन वै कृष्ण उपारुह्य ययौ तदा ॥ २.२५.२८ ॥
இந்திரனும் விஷ்ணுவும் தாரகனுடனான போரில் போர்க்களத்தில் சஞ்சரித்தனர்; அந்த தேரில் ஏறி கிருஷ்ணன் அப்போது சென்றான்.
2.25.29
एवमेतौ महाबाहू तदा दुष्करकारिणौ ।
कृष्णप्रणीतौ लोकेऽस्मिन्नथे को द्रष्टुमर्हति ॥ २.२५.२९ ॥
இவ்வாறு அந்த இரு மகாபாகுக்களும் அப்போது கடினமான செயல்களைச் செய்தவர்கள்; கிருஷ்ணனால் வழிநடத்தப்பட்ட இவர்களை இவ்வுலகில் யார் பார்க்கத் தகுந்தவர்?
2.25.30
इत्यवोचन्व्रजन्तं तं जरासन्धपुरालयाः ।
वासुदेवं नरश्रेष्ठं युक्तं वातजवैर्हयैः ॥ २.२५.३० ॥
இவ்வாறு ஜராசந்தனின் நகரத்தில் வசித்தோர், செல்லும் அந்த நரசிரேஷ்டனான வாசுதேவனைப் பற்றிப் பேசினர்; அவன் காற்றின் வேகமுடைய குதிரைகளால் பூட்டப்பட்டிருந்தான்.
2.25.31
तप्तचामीकराभेण किङ्किणीजालमालिना ।
मेघनिर्घोषनादेन जैत्रेणामित्रघातिना ॥ २.२५.३१ ॥
உருக்கிய பொன்னின் ஒளியுடனும், மணி வலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், மேக முழக்கம் போன்ற ஒலியுடனும், வெற்றி தருவதும் எதிரிகளை அழிப்பதுமான (தேரால்).
2.25.32
येन शक्रो दानवानां जघान नवतीर्नव ।
तं प्राप्य समहृष्यन्त रथं ते पुरुषर्थभाः ॥ २.२५.३२ ॥
எதனால் இந்திரன் தொண்ணூற்று ஒன்பது தானவர்களை வீழ்த்தினானோ, அந்தத் தேரைப் பெற்று அந்தச் சிறந்த மனிதர்கள் பெரிதும் மகிழ்ந்தனர்.
2.25.33
ततः कृष्णं महाबाहुं भ्रातृभ्यां सहितं तदा ।
रथस्थं मागधा दृष्ट्वा समपद्यन्त विस्मिताः ॥ २.२५.३३ ॥
அப்போது பெருந்தோளான கிருஷ்ணனை, அவனுடைய இரு சகோதரர்களுடன் தேரில் நிற்பதைக் கண்ட மாகதர்கள் வியப்படைந்தனர்.
2.25.34
हयैर्दिव्यैः समायुक्तो रथो वायुसमो जवे ।
अधिष्ठितः स शुशुभे कृष्णेनातीव भारत ॥ २.२५.३४ ॥
தெய்வீகக் குதிரைகளால் பூட்டப்பட்ட, வேகத்தில் காற்றுக்கு நிகரான அந்தத் தேர், கிருஷ்ணனால் ஏறப்பட்டு மிக அழகாக ஒளிர்ந்தது, பரதனின் வழித்தோன்றலே.
2.25.35
असङ्गो देवविहितस्तस्मिन्रथवरे ध्वजः ।
योजनाद्ददृशे श्रीमानिन्द्रायुधसमप्रभः ॥ २.२५.३५ ॥
அந்தச் சிறந்த தேரில் தேவர்களால் அமைக்கப்பட்ட, தடையற்ற, ஒளிமிக்க கொடி இந்திரவில்லின் ஒளியுடன் ஒரு யோசனை தூரத்திலிருந்தே தெரிந்தது.
2.25.36
चिन्तयामास कृष्णोऽथ गरुत्मन्तं स चाभ्ययात् ।
क्षणे तस्मिन्स तेनासीच्चैत्यवृक्ष इवोत्थितः ॥ २.२५.३६ ॥
அப்போது கிருஷ்ணன் கருடனை நினைத்தான்; அவனும் வந்தான். ஒரு கணத்தில் அவன் அந்தக் கொடியில் ஒரு புனித மரம் எழுந்தது போல அமர்ந்தான்.
2.25.37
व्यादितास्यैर्महानादैः सह भूतैर्ध्वजालयैः ।
तस्मिन्रथवरे तस्थौ गुरुत्मान्पन्नगाशनः ॥ २.२५.३७ ॥
திறந்த வாய்களும் பெரும் முழக்கமும் கொண்ட, கொடியில் வசிக்கும் உயிரினங்களுடன், அந்த சிறந்த தேரில் பாம்புண்ணும் கருடன் நின்றான்.
2.25.38
दुर्निरीक्ष्यो हि भूतानां तेजसाऽऽभ्याधिकं बभौ ।
आदित्य इव मध्याह्ने सहस्रकिरणावृतः ॥ २.२५.३८ ॥
உயிரினங்களால் நோக்க இயலாத அது தன் ஒளியால் மிகவும் ஒளிர்ந்தது; நடுப்பகலில் ஆயிரம் கதிர்களால் சூழப்பட்ட சூரியனைப் போல.
2.25.39
न सज्जति वृक्षेषु शस्त्रैश्चापि न रिष्यते ।
दिव्यो ध्वजवरो राजन्दृश्यते चेह मानुषैः ॥ २.२५.३९ ॥
அது மரங்களில் சிக்குவதில்லை; ஆயுதங்களாலும் சேதமடைவதில்லை. அரசே, இந்தத் தெய்வீகச் சிறந்த கொடி இங்கே மனிதர்களால் காணப்படுகிறது.
2.25.40
तमास्थाय रथं दिव्यं पर्जन्यसमनिः स्वनम् ।
निर्ययौ पुरुषव्याघ्रः पाण्डवाभ्यां सहाच्युतः ॥ २.२५.४० ॥
இடியொலி போன்ற ஓசையுடைய அந்தத் தெய்வீகத் தேரில் ஏறி, புருஷசிங்கமாகிய அச்யுதன் இரு பாண்டவர்களுடன் புறப்பட்டான்.
2.25.41
यं लेभे वासवाद्राजा वसुस्तस्माद्बृहद्रथः ।
बृहद्रथात्क्रमेणैव प्राप्तो बार्हद्रथो रथम् ॥ २.२५.४१ ॥
அரசன் வசு இந்திரனிடமிருந்து பெற்ற அந்தத் தேரை, அவனிடமிருந்து பிருஹத்ரதனும், பிருஹத்ரதனிடமிருந்து முறையாக பார்ஹத்ரதனும் அதைப் பெற்றனர்.
2.25.42
स निर्याय महाबाहुः पुण्डरीकेक्षणस्ततः ।
गिरिव्रजाद्बहिस्तस्थौ समदेशे महायशाः ॥ २.२५.४२ ॥
அந்த மகாபாகு, தாமரைக்கண்ணன், பெரும்புகழ் கொண்டவன் அங்கிருந்து புறப்பட்டு கிரிவ்ரஜத்திற்கு வெளியே ஒரு சமமான இடத்தில் நின்றான்.
2.25.43
तत्रैनं नागराः सर्वे सत्कारेणाभ्ययुस्तदा ।
ब्राह्मणप्रमुखा राजन्विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ २.२५.४३ ॥
அங்கே நகர மக்கள் அனைவரும், பிராமணர்களை முன்னிட்டுக் கொண்டு, அப்போது மரியாதையுடன் அவரை எதிர்கொண்டு வந்தனர், ஓ மன்னா, விதிப்படி நிறைவேற்றப்பட்ட சடங்கினால்.
2.25.44
बन्धनाद्विप्रमुक्ताश्च राजानो मधुसूदनम् ।
पूजयामासुरूचुश्च स्तुतिपूर्वमिदं वचः ॥ २.२५.४४ ॥
சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட அரசர்கள் மதுசூதனனை வழிபட்டு, துதியுடன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.
2.25.45
नैतच्चित्रं महाबाहो त्वयि देवकिनन्दने ।
भीमार्जुनबलोपेते धर्मस्य प्रतिपालनम् ॥ २.२५.४५ ॥
ஓ மஹாபாஹுவே, தேவகியின் மகனே, பீமன் மற்றும் அர்ஜுனனின் வலிமை பொருந்திய உம்மிடம் இது அதிசயமில்லை — தர்மத்தைக் காப்பது.
2.25.46
जरासन्धह्रदे घोरे दुःखपङ्के निमज्जताम् ।
राज्ञां समभ्युद्धरमं यदिदं कृतमद्य वै ॥ २.२५.४६ ॥
ஜராசந்தனின் கொடிய ஏரியில், துயரச் சேற்றில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த அரசர்களை முழுமையாக மீட்டது — இன்று உண்மையில் இது செய்யப்பட்டது.
2.25.47
विष्णो समवसन्नानां गिरिदुर्गे सुदारुणे ।
दिष्ट्या मोक्षाद्यशो दीप्तमाप्तं ते यदुनन्दन ॥ २.२५.४७ ॥
ஓ விஷ்ணுவே, மலைக் கோட்டையின் மிகக் கொடிய நிலையில் சிக்கியிருந்தவர்களின் விடுதலையால், ஓ யதுநந்தனா, நீர் நல்லூழால் ஒளிவீசும் புகழைப் பெற்றீர்.
2.25.48
किं कर्मः पुरुषव्याघ्र शाधि नः प्रणतिस्थितान् ।
कृतमित्येव तद्विद्वि नृपैर्ययद्यपि दुष्करम् ॥ २.२५.४८ ॥
ஓ புருஷவ்யாக்ரா, வணக்கத்துடன் நிற்கும் எங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கட்டளையிடுங்கள்; இது முடிந்தது என்று அறிவீர், அரசர்களுக்கு கடினமாக இருந்தாலும்.
2.25.49
तानुवाच हृम्पीकेशः समाश्चास्य महामनाः ।
यिधिष्ठिरो राजसूयं क्रतुमार्हतुमिच्छति ॥ २.२५.४९ ॥
மகாமனம் கொண்ட ஹ்ருஷீகேசன் அவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறி இவ்வாறு சொன்னார்: யுதிஷ்டிரர் ராஜசூய யாகத்தைச் செய்ய விரும்புகிறார்.
2.25.50
तस्य धर्मप्रवृत्तस्य पार्थिवत्वं चिकीर्षतः ।
सर्वैर्भवद्भिर्विज्ञाय साहाय्यं क्रियतामिति ॥ २.२५.५० ॥
தர்மத்தில் நிலைத்தவனும் அரசுரிமையை விரும்புபவனுமான அவனுக்கு, நீங்கள் அனைவரும் இதை அறிந்து உதவி செய்யுங்கள்.
2.25.51
ततः सुप्रीतमनसस्ते नृपा नृपसत्तम ।
तथेत्येवाब्रुवन्सर्वे प्रतिगृह्यास्य तां गिरम् ॥ २.२५.५१ ॥
பின்னர், மகிழ்ந்த மனத்துடன் அந்த அரசர்கள், அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவரது அந்தச் சொல்லை ஏற்று, "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று அனைவரும் சொன்னார்கள்.
2.25.52
रत्नभाजं च दाशार्हं चक्रुस्ते पृथिवीश्वराः ।
कृच्छ्राञ्जग्राह गोविन्दस्तेषां तदनुकम्पया ॥ २.२५.५२ ॥
அந்த அரசர்கள் தாசார்ஹனை ரத்தினங்களின் பங்காளியாக்கினர்; கோவிந்தன் அவர்களின் கருணையால் அரிதாகவே அதை ஏற்றுக்கொண்டான்.
2.25.53
जरासन्धात्मजश्चैव सहदेवो महामनाः ।
निर्ययौ सजनामात्यः पुरस्कृत्य पुरोहितम् ॥ २.२५.५३ ॥
ஜராசந்தனின் மகனும் மகாமனம் கொண்ட சகதேவனும், தம் மக்களும் அமைச்சர்களுடனும், புரோகிதரை முன்னிறுத்தி புறப்பட்டான்.
2.25.54
स नीचैः प्रणतो भूत्वा बहुरत्नपुरोगमः ।
सहदेवो नृणां देवं वासुदेवमुपस्थितः ॥ २.२५.५४ ॥
அவன் தாழ்ந்து வணங்கி, பல ரத்தினங்களை முன்னிருத்திக்கொண்டு, மனிதர்களிடையே தெய்வமான வாசுதேவனை அணுகினான், சகதேவன்.
2.25.55
भयार्ताय ततस्तस्मै कृष्णो दत्त्वाऽभयं तदा ।
आददेऽस्य महार्हाणि रत्नानि पुरुषोत्तमः ॥ २.२५.५५ ॥
அப்போது அச்சத்தால் வருந்திய அவனுக்கு கிருஷ்ணன் அபயம் அளித்து, அவனது மிகவும் விலையுயர்ந்த ரத்தினங்களை எடுத்துக்கொண்டார், அந்த புருஷோத்தமர்.
2.25.56
यत्कृतं पुरुषव्याघ्र मम पित्रा जनार्दन ।
तत्ते हृदि महाबाहो न कार्यं पुरुषोत्तम ॥ २.२५.५६ ॥
புருஷவ்யாக்ர ஜனார்தனா, என் தந்தை செய்த அது, மகாபாஹுவே, புருஷோத்தமா, உங்கள் இதயத்தில் வைக்கப்பட வேண்டாம்.
2.25.57
त्वां प्रपन्नोऽस्मि गोविन्द प्रासदं कुरु मे प्रभो ।
पितुरिच्छामि संस्कारं कर्तुं देवकिनन्दन ॥ २.२५.५७ ॥
கோவிந்தா, நான் உம்மிடம் சரணடைந்துள்ளேன். பிரபுவே, எனக்கு அருள் புரிவீராக. தேவகியின் மகனே, என் தந்தையின் ஈமச் சடங்கைச் செய்ய விரும்புகிறேன்.
2.25.58
त्वत्तोऽभ्यनुज्ञां सम्प्राप्य भीमसेनात्तथार्जुनात् ।
निर्भयो विचरिष्यामि यथाकामं यथासुखम् ॥ २.२५.५८ ॥
உம்மிடமிருந்தும், பீமசேனரிடமிருந்தும், அர்ஜுனரிடமிருந்தும் அனுமதி பெற்று, அச்சமின்றி, விரும்பியபடி, சுகமாக நான் சஞ்சரிப்பேன்.
2.25.59
एवं विज्ञाप्यमानस्य सहदेवस्य मारिष ।
प्रहृष्टो देवकीपुत्रः पाण्डवै च महारथौ ॥ २.२५.५९ ॥
மாரிஷா, இவ்வாறு வேண்டிக்கொண்ட சகதேவனைக் கண்டு தேவகியின் மகன் மகிழ்ந்தார், பாண்டவர்களுடன் இரு மகாரதர்களும்.
2.25.60
क्रियतां संस्क्रिया राजन्पितुस्त इति चाब्रुवन् ।
तच्छ्रुत्वा वासुदेवस्य पार्थयोश्च स मागधः ॥ २.२५.६० ॥
அரசே, உன் தந்தையின் ஈமச் சடங்கு செய்யப்படட்டும் என்று அவர்கள் கூறினர். வாசுதேவரும் இரு பார்த்தர்களும் சொன்னதைக் கேட்ட அந்த மாகதன்.
2.25.61
प्रविश्य नगरं तूर्णं सह मन्त्रिभिरप्युत ।
चितां चन्दनकाष्ठैश्च कालेयसरलैस्तथा ॥ २.२५.६१ ॥
நகரத்திற்குள் விரைவாக அமைச்சர்களுடன் சென்று, சந்தனக் கட்டைகளாலும் காலேய, சரல மரக் கட்டைகளாலும் சிதை அமைத்தான்.
2.25.62
कालागरुसुनगन्धैश्च तैलैश्च विविधैरपि ।
घृतधाराशतैश्चैव सुमनोभिश्च भारत ॥ २.२५.६२ ॥
பாரதா, கருங்காரகில் மற்றும் நறுமணப் பொருட்கள், பல்வேறு எண்ணெய்கள், நூற்றுக்கணக்கான நெய்ப் பாரைகள், நல்ல மலர்கள் ஆகியவற்றாலும்.
2.25.63
समन्तादेव कीर्यन्तोऽदहन्त मगधाधिपम् ।
उदकं तस्य चक्रेऽथ सहदेवः सहानुजः ॥ २.२५.६३ ॥
நாற்புறமும் தூவப்பட்டு அவர்கள் மகதநாட்டு அரசனை எரித்தனர்; பின்னர் சகதேவன் தம்பியுடன் அவனுக்கு நீர்க்கடன் செய்தான்.
2.25.64
कृत्वा पितुः स्वर्गगतिं निर्ययौ यत्र केशवः ।
पाण्डवौ च महाभागौ भीमसेनार्जुनावुभौ ॥ २.२५.६४ ॥
தந்தையின் சுவர்க்க கதிக்கான சடங்கை முடித்து அவர்கள் கேசவன் இருந்த இடத்திற்கு புறப்பட்டனர்; மகாபாக்கியவான்களான பாண்டவர்கள், பீமசேனனும் அர்ஜுனனும் இருவரும்.
2.25.65
स प्रह्वः प्राञ्जलिर्भूत्वा व्यज्ञापयत माधवम् ।
इमे रत्नानि भूरिणी गोजाविमहिषादयः ॥ २.२५.६५ ॥
அவன் பணிவுடன் கைகூப்பி மாதவனிடம் தெரிவித்தான்: 'இந்த ரத்தினங்கள், மிகுதியான பசுக்கள், ஆடுகள், செம்மறியாடுகள், எருமைகள் முதலியவை.'
2.25.66
हस्तिनोऽश्वाश्च गोविन्द वासांसि विविधानि च ।
दीयतां धर्मराजाय यथा वा मन्यते भवान् ॥ २.२५.६६ ॥
யானைகள், குதிரைகள், பல்வேறு ஆடைகள் கூட, ஓ கோவிந்தா; தர்மராஜனுக்குக் கொடுக்கப்படட்டும், அல்லது நீங்கள் எது சரியென்று நினைக்கிறீர்களோ அவ்வாறு.
2.25.67
भयार्ताय ततस्तस्मै कृत्वा कृष्णोऽभयं तदा ।
अभ्यषिञ्चत राजानं सहदेवं जनार्दनः ॥ २.२५.६७ ॥
அப்போது அச்சத்தால் வருந்திய அவனுக்கு அபயம் அளித்து, ஜனார்தனன் கிருஷ்ணன் சகதேவனை அரசனாக அபிஷேகம் செய்தார்.
2.25.68
मागधानां महीपालं जरासन्धात्मजं तदा ।
आददे च महार्हाणि रत्नानि पुरुषोत्तमः ॥ २.२५.६८ ॥
அப்போது புருஷோத்தமன் மகத நாட்டின் காவலனும் ஜராசந்தனின் மகனுமான அவனிடமிருந்து மிக விலையுயர்ந்த இரத்தினங்களை ஏற்றுக்கொண்டார்.
2.25.69
गत्वैकत्वं स कृष्णेन पार्थाभ्यां चापि सत्कृतः ।
विवेश मतिमान्त्राजा पुनर्बार्हद्रथं पुरम् ॥ २.२५.६९ ॥
கிருஷ்ணனுடனும் பிருதையின் இரு மகன்களுடனும் ஒன்றுபட்டு, அவர்களால் மதிக்கப்பட்ட அந்த அறிவுள்ள அரசன் மீண்டும் பார்ஹத்ரதனின் நகரத்திற்குள் நுழைந்தான்.
2.25.70
पार्थाभायं सहितः कृष्णः सर्वैश्च वसुधाधिपैः ।
यथावयः समागम्य विससर्ज नराधिपान् ॥ २.२५.७० ॥
பார்த்தனுடனும் மற்றவர்களுடனும் இருந்த கிருஷ்ணர், எல்லா நிலத்தலைவர்களையும் ஒன்று கூட்டி, அவரவர் வயதுக்கு ஏற்ப அந்த அரசர்களை அனுப்பினார்.
2.25.71
विसृज्य सर्वान्नृपतीन्राजसूये महात्मभिः ।
आगन्तव्यं भवद्भिश्च धर्मराजप्रियेप्सुभिः। ॥ २.२५.७१ ॥
மகாத்மாக்கள் எல்லா அரசர்களையும் அனுப்பிவைத்து, "தர்மராஜனின் அன்பை விரும்பும் நீங்கள் அனைவரும் ராஜசூய யாகத்திற்கு வரவேண்டும்" என்றனர்.
2.25.72
एवमुक्ता माधवेन सर्वे ते वसुधाधिपाः ।
एवमस्त्विति चाप्युक्त्वा समेताः परया मुदा ॥ २.२५.७२ ॥
மாதவனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்த நிலத்தலைவர்கள் அனைவரும், "அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி, பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் ஒன்று கூடினர்.
2.25.73
भीमार्जुनहृषीकेशैः प्रहृष्टाः प्रययुस्तदा ।
रत्नान्यादाय भूरीणी ज्वलन्तो रिपुसूदनाः ॥ २.२५.७३ ॥
பீமன், அர்ஜுனன், ஹ்ருஷீகேசன் ஆகியோரால் மகிழ்ச்சியடைந்த அவர்கள் அப்போது புறப்பட்டனர்; பல ரத்தினங்களை எடுத்துக்கொண்டு, எதிரிகளை அழிப்பவர்களாய் ஒளிர்ந்தவர்கள்.
2.25.74
कृष्णस्तु सह पार्थाभ्यां श्रिया परमया युतः ।
रत्नान्यादाय भूरिणी प्रययौ पुरुषर्षभः ॥ २.२५.७४ ॥
பரம ஒளியுடன் கூடிய புருஷசிரேஷ்டன் கிருஷ்ணன், பிருதையின் மகன்களுடன் சேர்ந்து பல ரத்தினங்களை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டான்.
2.25.75
इन्द्रप्रस्थमुपागम्य पाण्डवाभ्यां सहाच्युतः ।
समेत्य धर्मराजानं प्रीयमाणोऽभ्यभाषत ॥ २.२५.७५ ॥
பாண்டவர்களுடன் இந்திரப்பிரஸ்தத்தை அடைந்து, அச்யுதன் தர்மராஜனைச் சந்தித்து மகிழ்ச்சியுடன் பேசினான்.
2.25.76
दिष्ट्या भीमेन बलवाञ्जरासन्धो निपातितः ।
राजानो मोक्षिताश्चेमे बन्धनान्नृपसत्तम ॥ २.२५.७६ ॥
நல்லூழால் பீமனால் வலிமையான ஜராசந்தன் வீழ்த்தப்பட்டான்; இந்த அரசர்கள் சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டனர், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே.
2.25.77
दिष्ट्या कुशलिनौ चेमौ भीमसेनधनञ्जयौ ।
पुनः स्वनगरं प्राप्तावक्षताविति भारत ॥ २.२५.७७ ॥
நல்லூழால் இந்த பீமசேனனும் தனஞ்சயனும் நலமாகவும் குறையின்றியும் மீண்டும் தங்கள் நகரை அடைந்தனர், ஓ பாரதா.
2.25.78
ततो युधिष्ठिरः कृष्णं पूजयित्वा यथार्हतः ।
भीमसेनार्जुनौ चैव प्रहृष्टः परिषस्वजे ॥ २.२५.७८ ॥
பின்னர் யுதிஷ்டிரன் கிருஷ்ணனை தகுந்தவாறு வணங்கி மதித்தான்; பீமசேனனையும் அர்ஜுனனையும் மகிழ்ச்சியுடன் தழுவிக்கொண்டான்.
2.25.79
ततः क्षीणे जरासन्धे भ्रातृभ्यां विहितं जयम् ।
अजातशत्रुरासाद्य मुमुदे भ्रातृभिः सह ॥ २.२५.७९ ॥
அப்போது ஜராசந்தன் அழிந்ததும், இரு சகோதரர்களால் அடையப்பட்ட வெற்றியைப் பெற்ற அஜாதசத்ரு யுதிஷ்டிரர் தம் சகோதரர்களுடன் மகிழ்ந்தார்.
2.25.80
हृष्टश्च धर्मराड्वाक्यं जनार्दनमभाषत ।
त्वां प्राप्य पुरुषव्याघ्र भीमसेनेन पातितः ॥ २.२५.८० ॥
மகிழ்ச்சியடைந்த தர்மராஜன் ஜனார்தனரிடம் கூறினார்: "ஓ புருஷ வ்யாக்ரரே, உங்களைப் பெற்றதால்தான் பீமசேனன் அவனை வீழ்த்தினான்."
2.25.81
मागधोऽसौ बलोन्मत्तो जरासन्धः प्रतापवान् ।
राजसूयं क्रतुश्रेष्ठं प्राप्स्यामि विगतज्वरः ॥ २.२५.८१ ॥
அவன் வலிமையால் வெறிகொண்ட மகதநாட்டு ஜராசந்தன், வலிமைமிக்கவன். இப்போது கவலையற்று நான் சிறந்த யாகமான ராஜசூயத்தைப் பெறுவேன்.
2.25.82
त्वद्बुद्धिबलमाश्रित्य यागार्होऽस्मि जनार्दन ।
पीतं पृथिव्याः क्रुद्धेन यशस्ते पुरुषोत्तम ॥ २.२५.८२ ॥
உங்கள் புத்தியும் பலமும் துணையாக, நான் யாகத்திற்குத் தகுதியுடையவனானேன், ஓ ஜனார்தனா. ஓ புருஷோத்தமா, கோபத்தோடு பூமியை விழுங்கிய உங்கள் புகழ்...
2.25.83
जरासन्धवधेनैव प्राप्तास्ते विपुलाः श्रियः ।
एवं सम्भाष्य कौन्तेयः प्रादाद्रथवरं प्रभोः ॥ २.२५.८३ ॥
ஜராசந்தனின் வதத்தாலேயே உங்களுக்கு மிகுந்த செல்வம் கிடைத்தது. இவ்வாறு கூறி குந்தியின் மைந்தன் இறைவனுக்கு ஒரு சிறந்த தேரைக் கொடுத்தான்.
2.25.84
प्रतिगृह्य तु गोविन्दो जरासन्धस्य तं रथम् ॥ २.२५.८४ ॥
கோவிந்தன் ஜராசந்தனின் அந்தத் தேரை ஏற்றுக்கொண்டான்.
2.25.85
प्रहृष्टस्तस्य मुमुदे फल्गुनेन जनार्दनः ।
प्रीतिमानभवद्राजन्धर्मराजपुरस्कृतः ॥ २.२५.८५ ॥
ஜனார்த்தனன் பல்குனனுடன் மகிழ்ந்து களித்தான். ஓ அரசனே, தர்மராஜனால் கௌரவிக்கப்பட்டு அவன் அன்பு நிறைந்தவனானான்.
2.25.86
यथावयः समागम्य भ्रातृभिः सह पाण्डवः ।
सत्कृत्य पूजयित्वा च विससर्ज नराधिपान् ॥ २.२५.८६ ॥
வயதுக்கேற்ப சகோதரர்களுடன் சந்தித்து, பாண்டவன் மரியாதை செய்து வணங்கி அரசர்களை அனுப்பினான்.
2.25.87
युधिष्ठिराभ्यनुज्ञातास्ते नृपा हृष्टमानसाः ।
जग्मुः स्वदेशांस्त्वरिता यानैरुच्चावचैस्ततः ॥ २.२५.८७ ॥
யுதிஷ்டிரனின் அனுமதி பெற்று, மகிழ்ந்த மனத்துடன் அந்த அரசர்கள் விரைவாக பல்வேறு வாகனங்களில் தம் நாடுகளுக்குச் சென்றனர்.
2.25.88
एवं पुरुषशार्दूलो महाबुद्धिर्जनार्दनः ।
पाण्डवैर्घातयामास जरासन्धमरिं तदा ॥ २.२५.८८ ॥
இவ்வாறு, மகாபுத்தியுடைய மனிதர்களில் புலியான ஜனார்த்தனன், அப்போது பாண்டவர்களைக் கொண்டு பகைவன் ஜராசந்தனை வதைக்கச் செய்தான்.
2.25.89
घातयित्वा जरासन्धं बुद्धिपूर्वमरिन्दमः ।
धर्मराजमनुज्ञाप्य पृथां कृष्णां च भारत ॥ २.२५.८९ ॥
ஓ பாரதா, ஜராசந்தனை சூழ்ச்சியுடன் வதைக்கச் செய்த பகைவரை அடக்கும் ஜனார்த்தனன், தர்மராஜனிடம் அனுமதி பெற்று, பிருதை மற்றும் கிருஷ்ணையிடமும் விடை பெற்றான்.
2.25.90
सुभद्रां भीमसेनं च फाल्गुनं यमजौ तथा ।
धौम्यमामन्त्रयित्वा च प्रययौ स्वां पुरीं प्रति ॥ २.२५.९० ॥
சுபத்திரை, பீமசேனன், பல்குனன், யமனின் இரட்டையர் மற்றும் தௌம்யரிடமும் விடை பெற்று, அவன் தன் நகரை நோக்கிச் சென்றான்.
2.25.91
पाण्डवैरनुधावद्भिर्युधिष्ठिरपुरोगमैः ।
हर्षेण महता युक्तः प्राप्य चानुत्तमं यशः।
जगाम हृष्टः कृष्णस्तु पुनर्द्वारवतीं पुरीम् ॥ २.२५.९१ ॥
யுதிஷ்டிரனை முன்னிட்டுப் பின்தொடர்ந்த பாண்டவர்களால், பெரும் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பி, மிகச் சிறந்த புகழைப் பெற்ற மகிழ்ச்சியான கிருஷ்ணன் மீண்டும் துவாரவதி நகருக்குச் சென்றான்.
2.25.92
तेनैव रथमुख्येन मनसस्तुल्यगामिना ।
धर्मराजविसृष्टेन दिव्येनानादयन्दिशः ॥ २.२५.९२ ॥
மனத்தைப் போல் வேகமாகச் செல்லும், தர்மராஜனால் அனுப்பப்பட்ட அந்த உயர்ந்த திவ்ய தேரில், திசைகளை முழக்கியபடி.
2.25.93
ततो युधिष्ठिरमुखाः पाण्डवा भरतर्षभ ।
प्रदक्षिणमकुर्वन्त कृष्णमक्लिष्टकारिणम् ॥ २.२५.९३ ॥
பின்னர், பரதர்களில் சிறந்தவனே, யுதிஷ்டிரனை முன்னிட்ட பாண்டவர்கள் சிரமமின்றிச் செயல்பட்ட கிருஷ்ணனை வலம் வந்தனர்.
2.25.94
ततो गते भगवति कृष्णे देवकिनन्दने ।
जयं लब्ध्वा सुविपुलं राज्ञां दत्त्वाऽभयं तदा ॥ २.२५.९४ ॥
பின்னர், பகவானான தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணன் சென்ற பின், மிகுந்த வெற்றியைப் பெற்று, அப்போது அரசர்களுக்கு அபயம் அளித்த பின்னர்.
2.25.95
संवर्धितं यशो भूयः कर्मणा तेन भारत ।
द्रौपद्याः पाण्डवा राजन्परां प्रीतिमवर्धयन् ॥ २.२५.९५ ॥
அந்தச் செயலால் புகழ் மீண்டும் பெருகியது, பாரதனே. அரசனே, பாண்டவர்கள் திரௌபதியின் மீது மிகுந்த அன்பைப் பெருக்கினர்.
2.25.96
तस्मिन्काले तु यद्युक्तं धर्मकामार्थसंहितम् ।
तद्राजा धर्मतश्चक्रे प्रजापालनकीर्तनम् ॥ २.२५.९६ ॥
அந்தக் காலத்தில் எது பொருத்தமோ, அது தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவற்றுடன் கூடியதாக இருந்தது; அரசன் அதை தர்மப்படி செய்தான், குடிமக்களைக் காக்கும் புகழுடன்.