Mahābhārata · Adhyāya 2.44
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.44.1
अव्यक्तो व्यक्तलिङ्गस्थो य एव भगवान्प्रभुः ।
नरनारायणो भूत्वा हरिरासीद्युधिष्ठिर ॥ २.४४.१ ॥
Aquel que es no manifestado y, sin embargo, habita en forma manifiesta, el bienaventurado señor, se hizo Nara-Nārāyaṇa y fue Hari, oh Yudhiṣṭhira.
2.44.2
ब्रह्मा च शक्रः सूर्यश्च धर्मश्चैव सनातनः ।
बहुशः सर्वभूतात्मा प्रादुर्भवति कार्यतः।
प्रादुर्भावांस्तु वक्ष्यामि दिव्यान्देवगणैर्युतान्। ॥ २.४४.२ ॥
Brahmā, Indra, el sol y el Dharma eterno, y el alma de todos los seres, se manifiestan muchas veces según lo requiera la causa. Hablaré de esas manifestaciones divinas, acompañadas por las huestes de los dioses.
2.44.3
सुप्त्वा युगसहस्रं स प्रादुर्भवति कार्यवान् ।
अनेकबहुसाहस्रैर्देवदेवो जगत्पतिः ॥ २.४४.३ ॥
Tras dormir mil yugas, él, con un propósito, se manifiesta en muchos miles de formas, el dios de los dioses, señor del mundo.
2.44.4
ब्रह्माणं कपिलं चैव परमेष्ठिं तथैव च ।
देवान्सप्तर्षिभिश्चैव शङ्करं च महायशाः ॥ २.४४.४ ॥
Brahmā, Kapila, Parameṣṭhin, igualmente a los dioses, junto con los siete sabios, y también a Śaṅkara, él, de gran renombre.
2.44.5
सनत्कुमारं भगवान्मनुं चैव प्रजापतिम् ।
पुरा चक्रे च देवादिः प्रदीप्ताग्निसमप्रभः ॥ २.४४.५ ॥
A Sanatkumāra, al bienaventurado Manu y también a Prajāpati los creó en tiempos antiguos; primero entre los dioses, de resplandor como fuego ardiente.
2.44.6
येन चार्णवमध्यस्थौ नष्टेस्थावरजङ्गमे ।
नष्टदेवासुरवरे प्रनष्टोरगराक्षसे ॥ २.४४.६ ॥
Por quien, de pie en medio del océano, cuando lo inmóvil y lo móvil fueron destruidos, cuando los mejores de dioses y asuras fueron destruidos, cuando serpientes y rākṣasas fueron completamente destruidos.
2.44.7
योद्धुकामौ सुदुर्धर्षौ भ्रातरौ मधुकैठभौ ।
हतौ भगवता तेन ततो दत्त्वा वरं परम् ॥ २.४४.७ ॥
Los dos hermanos Madhu y Kaiṭabha, deseosos de luchar y muy difíciles de vencer, fueron muertos por aquel bienaventurado; entonces, tras conceder un boon supremo,
2.44.8
भूमिं बद्ध्वा कृतौ पूर्वावजेयौ द्वौ महाऽसुरौ ।
तौ कर्णमलसंभूतौ विष्णोस्तस्य महात्मनः ॥ २.४४.८ ॥
Aquellos dos grandes asuras, invencibles, creados antes, que habían atado la tierra, nacieron de la cera del oído de aquel gran alma Viṣṇu.
2.44.9
महार्णवे प्रस्वपतः शैलराजसमौ स्थितौ ।
तौ विवेश स्वयं वायुर्ब्रह्मणा साधु चोदितः ॥ २.४४.९ ॥
Ambos se erguían como reyes de montañas ante él, que dormía profundamente en el gran océano; el viento mismo, bien impulsado por Brahmā, entró en ellos.
2.44.10
तौ दिवं छादयित्वा तु ववृधाते महाऽसुरौ ।
वायुप्रमाणौ तौ दृष्ट्वा ब्रह्मा पर्यमृशच्छनैः ॥ २.४४.१० ॥
Aquellos dos grandes asuras crecieron cubriendo el cielo; al verlos del tamaño del viento, Brahmā los palpó poco a poco por todas partes.
2.44.11
एकं मृदुतरं वेत्ति कठिनं वेत्ति चापरम् ।
नामनी तु तयोश्चके सविता सलिलोद्भवः ॥ २.४४.११ ॥
Se supo que uno era más suave y el otro más duro; Savitā, nacido de las aguas, les dio nombres a ambos.
2.44.12
मृदुस्त्वयं मधुर्नाम कठिनः कैठभः स्वयम् ।
तौ दैत्यौ कृतनामानौ चेरतुर्बलगर्वितौ ॥ २.४४.१२ ॥
«Este es suave; su nombre es Madhu, y el duro es el propio Kaiṭabha.» Así nombrados, los dos Daityas vagaban, orgullosos de su fuerza.
2.44.13
तौ पुराऽथ दिवं सर्वां प्राप्तौ राजन्महासुरौ ।
प्रच्छाद्याथ दिवं सर्वां चेरतुर्मधुकैठभौ ॥ २.४४.१३ ॥
Oh rey, antes aquellos dos grandes asuras llegaron a todo el cielo, lo cubrieron, y Madhu y Kaiṭabha vagaron.
2.44.14
सर्वमेकार्णवं लोकं योद्धुकामौ सुनिर्भयौ ।
तौ गतावसुरौ दृष्ट्वा ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ २.४४.१४ ॥
Todo el mundo era un solo océano; al ver que aquellos dos asuras, deseosos de combatir y sin miedo, se marchaban, Brahmā, abuelo de los mundos […]
2.44.15
एकार्णवाम्बुनिचये तत्रैवान्तरधीयत ।
स पद्मात्पद्मनाभस्य नाभिदेशात्समुत्थितात् ॥ २.४४.१५ ॥
Desapareció allí mismo en la masa de aguas del único océano; del loto surgido del ombligo de Padmanābha (Viṣṇu) […]
2.44.16
आससाद स्वयं जन्म तत्पङ्कजमपङ्कजम् ।
पूजयामास वसतिं ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ २.४४.१६ ॥
Él mismo nació en aquel loto, que no había nacido del lodo; Brahmā, abuelo de los mundos, veneró su morada.
2.44.17
तावुभौ जलगर्भस्थौ नारायणचतुर्मुखौ ।
बहून्वर्षायुतानप्सु शयानौ न च कम्पितौ ॥ २.४४.१७ ॥
Aquellos dos, Nārāyaṇa y el de cuatro rostros, morando en el vientre de las aguas, yaciendo en el agua durante muchas decenas de miles de años, no temblaron.
2.44.18
अथ दीर्घस्य कालस्य तावुभौ मधुकैठभौ ।
आजग्मतुस्तौ तं देशं यत्र ब्रह्मा व्यवस्थितः ॥ २.४४.१८ ॥
Entonces, tras largo tiempo, aquellos dos, Madhu y Kaiṭabha, llegaron al lugar donde estaba Brahmā.
2.44.19
तौ दृष्ट्वा लोकनाथस्तु रोषात्संरक्तलोचनः ।
उत्पपाताथ शयनात्पद्मनाभो महाद्युतिः ॥ २.४४.१९ ॥
Al verlos, el señor de los mundos, el de ombligo de loto de gran esplendor, con los ojos enrojecidos de cólera, se levantó de su lecho de un salto.
2.44.20
तद्युद्धमभवद्घोरं तयोस्तस्य च भारत ।
एकार्णवे तदा घोरे त्रैलोक्ये जलतां गते ॥ २.४४.२० ॥
Oh Bhārata, aquella terrible batalla tuvo lugar entre ellos dos y él, en aquel espantoso océano único, cuando los tres mundos se habían vuelto agua.
2.44.21
तदभूत्तुमुलं युद्धं वर्षसङ्ख्यासहस्रशः ।
न च तावसुरौ युद्धे तदा श्रममवापतुः ॥ २.४४.२१ ॥
Aquella batalla fue tumultuosa y terrible durante miles de años, y sin embargo aquellos dos asuras no se fatigaron en el combate.
2.44.22
अथ दीर्घस्य कालस्य तौ दैत्यौ युद्धदुर्मदौ ।
ऊचतुः प्रीतमनसौ देवं नारायणं प्रभुम् ॥ २.४४.२२ ॥
Tras un largo tiempo, aquellos dos daityas, orgullosos en la batalla, hablaron con el corazón complacido al dios, el señor Nārāyaṇa.
2.44.23
प्रीतौ स्वस्तव युद्धेन श्लाघ्यस्त्वं मृत्युरावयोः ।
आवां जहि न यत्रोर्वा सलिलेन पिरप्लुता ॥ २.४४.२३ ॥
Estamos complacidos con tu combate; eres digno de alabanza, y tú eres nuestra muerte. Mátanos en un lugar donde la tierra no esté cubierta por las aguas.
2.44.24
हतौ च तव पुत्रत्वं प्राप्नुयाव सुरोत्तम ।
यो ह्यानां युधि निर्जेता तस्यावां विहितौ सुतौ ॥ २.४४.२४ ॥
Oh mejor de los dioses, que, una vez muertos, obtengamos tu filiación; que seamos designados hijos de aquel que vence a los seres vivos en la batalla.
2.44.25
तयोस्तु वचनं श्रुत्वा तदा नारायणः प्रभुः ।
तौ प्रहस्य मृधे दैत्यौ दोर्भ्यां च समपीडयम् ॥ २.४४.२५ ॥
Al oír sus palabras, el señor Nārāyaṇa, riendo, aplastó en la batalla a aquellos dos daityas con sus dos brazos.
2.44.26
ऊरुभ्यां निधनं चक्रे तावुभौ मधुकैठबौ ।
तौ हतौ चाप्लुतौ तोये वपुर्भ्यामेकतां गतौ ॥ २.४४.२६ ॥
Con sus muslos dio muerte a ambos, Madhu y Kaiṭabha; los dos, muertos y sumergidos en el agua, se volvieron uno en sus cuerpos.
2.44.27
मेदो मुमुचतुर्दैत्यौ मज्जमानौ जलोर्मिभिः ।
मेदसा तज्जलं व्याप्तं ताभ्यामन्तर्दधे तदा ॥ २.४४.२७ ॥
Hundiéndose entre las olas, los dos daityas soltaron grasa medular; con esa grasa el agua quedó impregnada, y entonces ambos desaparecieron en ella.
2.44.28
नारायणश्च भगवानसृजद्विविधाः प्रजाः ।
दैत्ययोर्मेदसा छन्ना सर्वा राजन्वसुन्धरा ॥ २.४४.२८ ॥
Y el bienaventurado Nārāyaṇa creó criaturas diversas; oh rey, toda la tierra quedó cubierta por la grasa de los daityas.
2.44.29
तदाप्रभृति कौन्तेय मेदिनीति स्मृता मही ।
प्रभावात्पद्मनाभस्य शाश्वती च कृता नृणाम् ॥ २.४४.२९ ॥
Desde entonces, oh hijo de Kuntī, esta tierra es recordada como Medinī; y por el poder de Padmanābha fue hecha eterna para los hombres.