Mahābhārata · Adhyāya 2.44
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.44.1
अव्यक्तो व्यक्तलिङ्गस्थो य एव भगवान्प्रभुः ।
नरनारायणो भूत्वा हरिरासीद्युधिष्ठिर ॥ २.४४.१ ॥
Aquele que é não manifesto, mas habita em forma manifesta, o bem-aventurado senhor, tornou-se Nara-Nārāyaṇa e foi Hari, ó Yudhiṣṭhira.
2.44.2
ब्रह्मा च शक्रः सूर्यश्च धर्मश्चैव सनातनः ।
बहुशः सर्वभूतात्मा प्रादुर्भवति कार्यतः।
प्रादुर्भावांस्तु वक्ष्यामि दिव्यान्देवगणैर्युतान्। ॥ २.४४.२ ॥
Brahmā, Indra, o sol e o Dharma eterno, e a alma de todos os seres, manifestam-se muitas vezes conforme o propósito. Falarei dessas manifestações divinas, acompanhadas pelas hostes dos deuses.
2.44.3
सुप्त्वा युगसहस्रं स प्रादुर्भवति कार्यवान् ।
अनेकबहुसाहस्रैर्देवदेवो जगत्पतिः ॥ २.४४.३ ॥
Tendo dormido mil yugas, ele, dotado de propósito, manifesta-se em muitos milhares de formas, o deus dos deuses, senhor do mundo.
2.44.4
ब्रह्माणं कपिलं चैव परमेष्ठिं तथैव च ।
देवान्सप्तर्षिभिश्चैव शङ्करं च महायशाः ॥ २.४४.४ ॥
Brahmā, Kapila, Parameṣṭhin, igualmente os deuses com os sete sábios, e também Śaṅkara, ele, de grande fama.
2.44.5
सनत्कुमारं भगवान्मनुं चैव प्रजापतिम् ।
पुरा चक्रे च देवादिः प्रदीप्ताग्निसमप्रभः ॥ २.४४.५ ॥
Sanatkumāra, o bem-aventurado Manu e também Prajāpati, ele os fez outrora; o primeiro dos deuses, de brilho semelhante a fogo ardente.
2.44.6
येन चार्णवमध्यस्थौ नष्टेस्थावरजङ्गमे ।
नष्टदेवासुरवरे प्रनष्टोरगराक्षसे ॥ २.४४.६ ॥
Por quem, de pé no meio do oceano, quando o imóvel e o móvel foram destruídos, quando os melhores dos deuses e asuras foram destruídos, quando serpentes e rākṣasas foram completamente destruídos.
2.44.7
योद्धुकामौ सुदुर्धर्षौ भ्रातरौ मधुकैठभौ ।
हतौ भगवता तेन ततो दत्त्वा वरं परम् ॥ २.४४.७ ॥
Os dois irmãos Madhu e Kaiṭabha, desejosos de lutar e muito difíceis de vencer, foram mortos por aquele bem-aventurado; então, tendo concedido uma dádiva suprema,
2.44.8
भूमिं बद्ध्वा कृतौ पूर्वावजेयौ द्वौ महाऽसुरौ ।
तौ कर्णमलसंभूतौ विष्णोस्तस्य महात्मनः ॥ २.४४.८ ॥
Aqueles dois grandes asuras, invencíveis, formados antes, tendo atado a terra, nasceram da cera do ouvido daquele grande Viṣṇu.
2.44.9
महार्णवे प्रस्वपतः शैलराजसमौ स्थितौ ।
तौ विवेश स्वयं वायुर्ब्रह्मणा साधु चोदितः ॥ २.४४.९ ॥
Os dois ergueram-se como reis das montanhas diante dele, que dormia profundamente no grande oceano; o próprio vento, bem impulsionado por Brahmā, entrou neles.
2.44.10
तौ दिवं छादयित्वा तु ववृधाते महाऽसुरौ ।
वायुप्रमाणौ तौ दृष्ट्वा ब्रह्मा पर्यमृशच्छनैः ॥ २.४४.१० ॥
Os dois grandes asuras cresceram, cobrindo o céu; vendo-os do tamanho do vento, Brahmā os tateou pouco a pouco por todos os lados.
2.44.11
एकं मृदुतरं वेत्ति कठिनं वेत्ति चापरम् ।
नामनी तु तयोश्चके सविता सलिलोद्भवः ॥ २.४४.११ ॥
Um foi reconhecido como o mais suave e o outro como o mais duro; Savitā, nascido das águas, deu nomes a ambos.
2.44.12
मृदुस्त्वयं मधुर्नाम कठिनः कैठभः स्वयम् ।
तौ दैत्यौ कृतनामानौ चेरतुर्बलगर्वितौ ॥ २.४४.१२ ॥
"Este é suave; seu nome é Madhu, e o duro é o próprio Kaiṭabha." Assim nomeados, os dois Daityas vagavam, orgulhosos de sua força.
2.44.13
तौ पुराऽथ दिवं सर्वां प्राप्तौ राजन्महासुरौ ।
प्रच्छाद्याथ दिवं सर्वां चेरतुर्मधुकैठभौ ॥ २.४४.१३ ॥
Ó rei, outrora aqueles dois grandes asuras alcançaram todo o céu, cobriram-no, e Madhu e Kaiṭabha vagaram.
2.44.14
सर्वमेकार्णवं लोकं योद्धुकामौ सुनिर्भयौ ।
तौ गतावसुरौ दृष्ट्वा ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ २.४४.१४ ॥
O mundo inteiro era um só oceano; vendo aqueles dois asuras destemidos, desejosos de combater, partirem, Brahmā, avô dos mundos […]
2.44.15
एकार्णवाम्बुनिचये तत्रैवान्तरधीयत ।
स पद्मात्पद्मनाभस्य नाभिदेशात्समुत्थितात् ॥ २.४४.१५ ॥
Ele desapareceu ali mesmo na massa de águas do único oceano; do lótus surgido do umbigo de Padmanābha (Viṣṇu) […]
2.44.16
आससाद स्वयं जन्म तत्पङ्कजमपङ्कजम् ।
पूजयामास वसतिं ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ २.४४.१६ ॥
Ele mesmo nasceu naquele lótus, que não nasceu da lama; Brahmā, avô dos mundos, venerou sua morada.
2.44.17
तावुभौ जलगर्भस्थौ नारायणचतुर्मुखौ ।
बहून्वर्षायुतानप्सु शयानौ न च कम्पितौ ॥ २.४४.१७ ॥
Aqueles dois, Nārāyaṇa e o de quatro faces, habitando o ventre das águas, deitados na água por muitas dezenas de milhares de anos, não tremeram.
2.44.18
अथ दीर्घस्य कालस्य तावुभौ मधुकैठभौ ।
आजग्मतुस्तौ तं देशं यत्र ब्रह्मा व्यवस्थितः ॥ २.४४.१८ ॥
Então, após longo tempo, aqueles dois, Madhu e Kaiṭabha, chegaram ao lugar onde Brahmā estava.
2.44.19
तौ दृष्ट्वा लोकनाथस्तु रोषात्संरक्तलोचनः ।
उत्पपाताथ शयनात्पद्मनाभो महाद्युतिः ॥ २.४४.१९ ॥
Ao vê-los, o senhor dos mundos, o de umbigo de lótus de grande esplendor, com os olhos avermelhados de ira, ergueu-se de um salto do leito.
2.44.20
तद्युद्धमभवद्घोरं तयोस्तस्य च भारत ।
एकार्णवे तदा घोरे त्रैलोक्ये जलतां गते ॥ २.४४.२० ॥
Ó Bhārata, aquela terrível batalha travou-se entre aqueles dois e ele, naquele espantoso oceano único, quando os três mundos se tinham tornado água.
2.44.21
तदभूत्तुमुलं युद्धं वर्षसङ्ख्यासहस्रशः ।
न च तावसुरौ युद्धे तदा श्रममवापतुः ॥ २.४४.२१ ॥
Aquela batalha foi tumultuosa e terrível durante milhares de anos, e contudo aqueles dois asuras não se cansaram no combate.
2.44.22
अथ दीर्घस्य कालस्य तौ दैत्यौ युद्धदुर्मदौ ।
ऊचतुः प्रीतमनसौ देवं नारायणं प्रभुम् ॥ २.४४.२२ ॥
Após longo tempo, aqueles dois daityas, orgulhosos na batalha, falaram com o coração satisfeito ao deus, o senhor Nārāyaṇa.
2.44.23
प्रीतौ स्वस्तव युद्धेन श्लाघ्यस्त्वं मृत्युरावयोः ।
आवां जहि न यत्रोर्वा सलिलेन पिरप्लुता ॥ २.४४.२३ ॥
Estamos satisfeitos com o teu combate; és digno de louvor, e tu és a nossa morte. Mata-nos num lugar onde a terra não esteja coberta pelas águas.
2.44.24
हतौ च तव पुत्रत्वं प्राप्नुयाव सुरोत्तम ।
यो ह्यानां युधि निर्जेता तस्यावां विहितौ सुतौ ॥ २.४४.२४ ॥
Ó melhor dos deuses, possamos, uma vez mortos, obter a tua filiação; que sejamos destinados a ser os filhos daquele que vence os seres vivos na batalha.
2.44.25
तयोस्तु वचनं श्रुत्वा तदा नारायणः प्रभुः ।
तौ प्रहस्य मृधे दैत्यौ दोर्भ्यां च समपीडयम् ॥ २.४४.२५ ॥
Ouvindo as palavras deles, o senhor Nārāyaṇa, rindo, esmagou na batalha aqueles dois daityas com seus dois braços.
2.44.26
ऊरुभ्यां निधनं चक्रे तावुभौ मधुकैठबौ ।
तौ हतौ चाप्लुतौ तोये वपुर्भ्यामेकतां गतौ ॥ २.४४.२६ ॥
Com suas coxas deu a morte a ambos, Madhu e Kaiṭabha; os dois, mortos e submersos na água, tornaram-se um só em seus corpos.
2.44.27
मेदो मुमुचतुर्दैत्यौ मज्जमानौ जलोर्मिभिः ।
मेदसा तज्जलं व्याप्तं ताभ्यामन्तर्दधे तदा ॥ २.४४.२७ ॥
Afundando entre as ondas, os dois daityas liberaram gordura medular; a água ficou impregnada dessa gordura, e então os dois desapareceram nela.
2.44.28
नारायणश्च भगवानसृजद्विविधाः प्रजाः ।
दैत्ययोर्मेदसा छन्ना सर्वा राजन्वसुन्धरा ॥ २.४४.२८ ॥
E o bem-aventurado Nārāyaṇa criou criaturas diversas; ó rei, toda a terra estava coberta pela gordura dos daityas.
2.44.29
तदाप्रभृति कौन्तेय मेदिनीति स्मृता मही ।
प्रभावात्पद्मनाभस्य शाश्वती च कृता नृणाम् ॥ २.४४.२९ ॥
Desde então, ó filho de Kuntī, esta terra é chamada Medinī; e pelo poder de Padmanābha tornou-se eterna para os homens.