Mahābhārata · Adhyāya 2.44
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.44.1
अव्यक्तो व्यक्तलिङ्गस्थो य एव भगवान्प्रभुः ।
नरनारायणो भूत्वा हरिरासीद्युधिष्ठिर ॥ २.४४.१ ॥
Er, der unoffenbart ist und doch in offenbarer Gestalt verweilt, der selige Herr, wurde zu Nara-Nārāyaṇa und war Hari, o Yudhiṣṭhira.
2.44.2
ब्रह्मा च शक्रः सूर्यश्च धर्मश्चैव सनातनः ।
बहुशः सर्वभूतात्मा प्रादुर्भवति कार्यतः।
प्रादुर्भावांस्तु वक्ष्यामि दिव्यान्देवगणैर्युतान्। ॥ २.४४.२ ॥
Brahmā, Indra, die Sonne und der ewige Dharma, und die Seele aller Wesen offenbaren sich vielfach, je nach dem Zweck. Ich werde von jenen göttlichen Offenbarungen erzählen, begleitet von den Scharen der Götter.
2.44.3
सुप्त्वा युगसहस्रं स प्रादुर्भवति कार्यवान् ।
अनेकबहुसाहस्रैर्देवदेवो जगत्पतिः ॥ २.४४.३ ॥
Nachdem er tausend Yugas geschlafen hat, offenbart er sich zweckvoll in vielen tausend Gestalten, der Gott der Götter, Herr der Welt.
2.44.4
ब्रह्माणं कपिलं चैव परमेष्ठिं तथैव च ।
देवान्सप्तर्षिभिश्चैव शङ्करं च महायशाः ॥ २.४४.४ ॥
Brahmā, Kapila, Parameṣṭhin, ebenso die Götter zusammen mit den sieben Weisen, und auch Śaṅkara, er von großem Ruhm.
2.44.5
सनत्कुमारं भगवान्मनुं चैव प्रजापतिम् ।
पुरा चक्रे च देवादिः प्रदीप्ताग्निसमप्रभः ॥ २.४४.५ ॥
Sanatkumāra, den seligen Manu und auch Prajāpati schuf er einst; der Erste unter den Göttern, von Glanz wie loderndes Feuer.
2.44.6
येन चार्णवमध्यस्थौ नष्टेस्थावरजङ्गमे ।
नष्टदेवासुरवरे प्रनष्टोरगराक्षसे ॥ २.४४.६ ॥
Durch den, im Mittelpunkt des Ozeans stehend, als das Unbewegliche und das Bewegliche vernichtet wurden, als die Besten unter Göttern und Asuras vernichtet wurden, als Schlangen und Rākṣasas gänzlich vernichtet wurden.
2.44.7
योद्धुकामौ सुदुर्धर्षौ भ्रातरौ मधुकैठभौ ।
हतौ भगवता तेन ततो दत्त्वा वरं परम् ॥ २.४४.७ ॥
Die beiden Brüder Madhu und Kaiṭabha, kampflustig und sehr schwer zu besiegen, wurden von jenem Gesegneten erschlagen; dann, nachdem er eine höchste Gabe gewährt hatte,
2.44.8
भूमिं बद्ध्वा कृतौ पूर्वावजेयौ द्वौ महाऽसुरौ ।
तौ कर्णमलसंभूतौ विष्णोस्तस्य महात्मनः ॥ २.४४.८ ॥
Jene beiden großen Asuras, unbesiegbar, früher erschaffen, nachdem sie die Erde gebunden hatten, waren aus dem Ohrenschmalz jenes großen Viṣṇu geboren.
2.44.9
महार्णवे प्रस्वपतः शैलराजसमौ स्थितौ ।
तौ विवेश स्वयं वायुर्ब्रह्मणा साधु चोदितः ॥ २.४४.९ ॥
Diese beiden standen wie Bergkönige vor ihm, der tief im großen Ozean schlief; der Wind selbst, von Brahmā wohl angetrieben, drang in sie ein.
2.44.10
तौ दिवं छादयित्वा तु ववृधाते महाऽसुरौ ।
वायुप्रमाणौ तौ दृष्ट्वा ब्रह्मा पर्यमृशच्छनैः ॥ २.४४.१० ॥
Die beiden großen Asuras wuchsen und bedeckten den Himmel; als Brahmā sie in der Größe des Windes sah, betastete er sie allmählich ringsum.
2.44.11
एकं मृदुतरं वेत्ति कठिनं वेत्ति चापरम् ।
नामनी तु तयोश्चके सविता सलिलोद्भवः ॥ २.४४.११ ॥
Der eine wurde als der weichere erkannt, der andere als der härtere; Savitā, aus den Wassern geboren, gab ihnen beiden Namen.
2.44.12
मृदुस्त्वयं मधुर्नाम कठिनः कैठभः स्वयम् ।
तौ दैत्यौ कृतनामानौ चेरतुर्बलगर्वितौ ॥ २.४४.१२ ॥
»Dieser ist weich; sein Name ist Madhu, und der harte ist Kaiṭabha selbst.« So benannt, zogen die beiden Daityas umher, stolz auf ihre Stärke.
2.44.13
तौ पुराऽथ दिवं सर्वां प्राप्तौ राजन्महासुरौ ।
प्रच्छाद्याथ दिवं सर्वां चेरतुर्मधुकैठभौ ॥ २.४४.१३ ॥
O König, einst erreichten jene beiden großen Asuras den ganzen Himmel, bedeckten ihn, und Madhu und Kaiṭabha streiften umher.
2.44.14
सर्वमेकार्णवं लोकं योद्धुकामौ सुनिर्भयौ ।
तौ गतावसुरौ दृष्ट्वा ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ २.४४.१४ ॥
Die ganze Welt war ein einziger Ozean; als Brahmā, der Großvater der Welten, die beiden furchtlosen, kampfbegierigen Asuras fortgehen sah […]
2.44.15
एकार्णवाम्बुनिचये तत्रैवान्तरधीयत ।
स पद्मात्पद्मनाभस्य नाभिदेशात्समुत्थितात् ॥ २.४४.१५ ॥
Er verschwand eben dort in der Wassermasse des einen Ozeans; aus dem Lotus, der aus dem Nabel Padmanābhas (Viṣṇus) entsprang […]
2.44.16
आससाद स्वयं जन्म तत्पङ्कजमपङ्कजम् ।
पूजयामास वसतिं ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ २.४४.१६ ॥
Er selbst wurde auf diesem Lotus geboren, der nicht aus Schlamm entsprossen war; Brahmā, der Großvater der Welten, verehrte seine Wohnstatt.
2.44.17
तावुभौ जलगर्भस्थौ नारायणचतुर्मुखौ ।
बहून्वर्षायुतानप्सु शयानौ न च कम्पितौ ॥ २.४४.१७ ॥
Jene beiden, Nārāyaṇa und der Vierköpfige, im Schoß der Wasser wohnend, im Wasser liegend, zitterten viele Zehntausende von Jahren nicht.
2.44.18
अथ दीर्घस्य कालस्य तावुभौ मधुकैठभौ ।
आजग्मतुस्तौ तं देशं यत्र ब्रह्मा व्यवस्थितः ॥ २.४४.१८ ॥
Dann, nach langer Zeit, kamen jene beiden, Madhu und Kaiṭabha, an den Ort, wo Brahmā weilte.
2.44.19
तौ दृष्ट्वा लोकनाथस्तु रोषात्संरक्तलोचनः ।
उत्पपाताथ शयनात्पद्मनाभो महाद्युतिः ॥ २.४४.१९ ॥
Als er die beiden sah, sprang der Herr der Welten, der Lotusnabelige von großem Glanz, mit vor Zorn geröteten Augen von seinem Lager auf.
2.44.20
तद्युद्धमभवद्घोरं तयोस्तस्य च भारत ।
एकार्णवे तदा घोरे त्रैलोक्ये जलतां गते ॥ २.४४.२० ॥
O Bhārata, dieser furchtbare Kampf fand zwischen jenen beiden und ihm statt, in jenem schrecklichen einen Ozean, als die drei Welten zu Wasser geworden waren.
2.44.21
तदभूत्तुमुलं युद्धं वर्षसङ्ख्यासहस्रशः ।
न च तावसुरौ युद्धे तदा श्रममवापतुः ॥ २.४४.२१ ॥
Jener Kampf war Tausende von Jahren furchtbar und tosend, doch jene beiden Asuras wurden im Kampf nicht müde.
2.44.22
अथ दीर्घस्य कालस्य तौ दैत्यौ युद्धदुर्मदौ ।
ऊचतुः प्रीतमनसौ देवं नारायणं प्रभुम् ॥ २.४४.२२ ॥
Nach langer Zeit sprachen jene beiden Daityas, stolz im Kampf, mit erfreuten Herzen zum Gott, dem Herrn Nārāyaṇa.
2.44.23
प्रीतौ स्वस्तव युद्धेन श्लाघ्यस्त्वं मृत्युरावयोः ।
आवां जहि न यत्रोर्वा सलिलेन पिरप्लुता ॥ २.४४.२३ ॥
Wir sind mit deinem Kampf zufrieden; du bist lobenswert, und du bist unser Tod. Erschlage uns an einem Ort, wo die Erde nicht vom Wasser bedeckt ist.
2.44.24
हतौ च तव पुत्रत्वं प्राप्नुयाव सुरोत्तम ।
यो ह्यानां युधि निर्जेता तस्यावां विहितौ सुतौ ॥ २.४४.२४ ॥
O Bester der Götter, mögen wir, einmal erschlagen, deine Sohnschaft erlangen; mögen wir beide als Söhne dessen bestimmt sein, der die Lebewesen im Kampf besiegt.
2.44.25
तयोस्तु वचनं श्रुत्वा तदा नारायणः प्रभुः ।
तौ प्रहस्य मृधे दैत्यौ दोर्भ्यां च समपीडयम् ॥ २.४४.२५ ॥
Als der Herr Nārāyaṇa ihre Worte hörte, lachte er und drückte die beiden Daityas im Kampf mit seinen beiden Armen nieder.
2.44.26
ऊरुभ्यां निधनं चक्रे तावुभौ मधुकैठबौ ।
तौ हतौ चाप्लुतौ तोये वपुर्भ्यामेकतां गतौ ॥ २.४४.२६ ॥
Mit seinen Schenkeln brachte er beiden, Madhu und Kaiṭabha, den Tod; die beiden, erschlagen und im Wasser untergetaucht, wurden in ihren Körpern eins.
2.44.27
मेदो मुमुचतुर्दैत्यौ मज्जमानौ जलोर्मिभिः ।
मेदसा तज्जलं व्याप्तं ताभ्यामन्तर्दधे तदा ॥ २.४४.२७ ॥
Im Wasser versinkend ließen die beiden Daityas Mark-Fett los; das Wasser wurde von diesem Fett durchdrungen, und da verschwanden die beiden darin.
2.44.28
नारायणश्च भगवानसृजद्विविधाः प्रजाः ।
दैत्ययोर्मेदसा छन्ना सर्वा राजन्वसुन्धरा ॥ २.४४.२८ ॥
Und der erhabene Nārāyaṇa erschuf vielfältige Geschöpfe; o König, die ganze Erde war mit dem Fett der Daityas bedeckt.
2.44.29
तदाप्रभृति कौन्तेय मेदिनीति स्मृता मही ।
प्रभावात्पद्मनाभस्य शाश्वती च कृता नृणाम् ॥ २.४४.२९ ॥
Von da an, o Sohn der Kuntī, wird diese Erde Medinī genannt; und durch die Macht Padmanābhas wurde sie für die Menschen ewig gemacht.