Mahābhārata · Adhyāya 2.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.45.1
प्रादुर्भावसहस्राणि समतीतान्यनेकशः ।
यथाशक्ति तु वक्ष्यामि शृणु तान्कुरुनन्दन ॥ २.४५.१ ॥
O Wonne der Kurus, Tausende von Manifestationen sind vielfach vergangen. Soweit ich vermag, will ich dir einige davon erzählen; höre.
2.45.2
पुरा कमलनाभस्य स्वपतः सागराम्भसि ।
पुष्करे यत्र सम्भूता देवा ऋषिगणैः सह ॥ २.४५.२ ॥
Vor langer Zeit, als der Lotosnabelige im Wasser des Ozeans schlief, wurden in Puṣkara die Götter zusammen mit Scharen von Weisen geboren.
2.45.3
एष पौष्करिको नाम प्रादुर्भावः प्रकीर्तितः ।
पुराणैः कथ्यते यत्र वेदश्रुतिसमाहितः ॥ २.४५.३ ॥
Diese Manifestation wird unter dem Namen Pauṣkarika verkündet; die Purāṇas erzählen von ihr, wie es jene tun, die dem Veda und der Offenbarung ergeben sind.
2.45.4
वाराहस्तु श्रुतिसुखः प्रादुर्भावो महात्मनः ।
यत्र विष्णुः सुरश्रेष्ठो वाराहं रूपमास्थितः ॥ २.४५.४ ॥
Die Manifestation als Eber ist angenehm zu hören: dort nahm der großherzige Viṣṇu, der Beste der Götter, die Gestalt eines Ebers an.
2.45.5
उज्जहार महीं तोयात्सशैलवनकाननाम् ।
वेदपादो यूपदंष्ट्रः क्रतुर्दन्तश्चितीमुखः ॥ २.४५.५ ॥
Er hob die Erde aus dem Wasser, mit Bergen, Wäldern und Hainen: Die Veden waren seine Füße, die Opferpfosten seine Stoßzähne, das Opfer seine Zähne und der Feueraltar sein Antlitz.
2.45.6
अग्निजिह्वो दर्भरोमा ब्रह्मशीर्षो महातपाः ।
अहोरात्रेक्षणो दिव्यो वेदाङ्गः श्रुतिभूषणः ॥ २.४५.६ ॥
Feuer ist seine Zunge, Kuśa-Gras sein Haar, der Veda sein Haupt; er ist der große Asket, göttlich, dessen Augen Tag und Nacht sind, dessen Glieder die Veden sind, geschmückt mit der Offenbarung.
2.45.7
आज्यनासः स्रुवं तुण्डं सामघोषस्वनो महान् ।
धर्मसत्यमयः श्रीमान्कर्मविक्रमसत्कृतः ॥ २.४५.७ ॥
Ghee ist seine Nase, der sruva sein Mund, und das gewaltige Tosen der Sāma-Gesänge seine Stimme. Er ist aus Dharma und Wahrheit gemacht, glanzvoll und geehrt für die Tapferkeit seiner Taten.
2.45.8
प्रायश्चित्तमुखो धीरः पशुजानुर्महावृषः ।
औद्गात्रहोमलिङ्गोऽसौ पशुबीजमहौषधिः ॥ २.४५.८ ॥
Sühne ist sein Antlitz; er ist standhaft, mit Vieh als Knien, ein großer Stier. Das Opfer der Udgātṛ-Priester ist sein Zeichen; er ist der Same des Viehs und ein großes Heilkraut.
2.45.9
बाह्यन्तरात्मा मन्त्रास्थिविकृतः सौम्यदर्शनः ।
वेदिस्कन्धो हविर्गन्धो हव्यकव्याभिवेगवान् ॥ २.४५.९ ॥
Sein äußeres und inneres Selbst sind eins; die Mantras sind seine verwandelten Knochen, und seine Erscheinung ist sanft. Der Altar ist seine Schultern, der Duft der Opfergaben sein Geruch, und er eilt rasch zu den Gaben für Götter und Ahnen.
2.45.10
प्राग्वंशकायो द्युतिमान्नानादीक्षाभिरूर्जितः ।
दक्षिणाहृदयो योगी महाशास्त्रमयो महान् ॥ २.४५.१० ॥
Die östliche Opferhalle ist sein Körper; er ist strahlend und durch viele Weihen gestärkt. Die Opfergabe ist sein Herz; er ist ein Yogin, aus den großen Schriften gemacht, und groß.
2.45.11
उपाकर्मोष्ठरुचकः प्रावर्ग्यावर्तभूषणः ।
शालापत्नीसहायो वै मणिशृङ्गसमुच्छ्रितः ॥ २.४५.११ ॥
Das Upākarma-Ritual ist der Glanz seiner Lippen; das Wirbeln des Prāvargya-Ritus ist sein Schmuck. Halle und Gattin sind seine Helfer, und er ist auf einem Juwelengipfel erhoben.
2.45.12
एवं यज्ञवराहो वै भूत्वा विष्णुः सनातनः ।
महीं सागरपर्यन्तां सशैलवनकाननाम् ॥ २.४५.१२ ॥
So wurde der ewige Viṣṇu selbst zum Opferschwein und hob die vom Meer begrenzte Erde mit ihren Bergen, Wäldern und Hainen empor.
2.45.13
कार्णवजले भ्रष्टामेकार्णवगतः प्रभुः ।
मज्जन्तीं सलिले तस्मिन्स्वदेवीं पृथिवीं तदा ॥ २.४५.१३ ॥
Der Herr, der im einen Ozean der Urwasser ruhte, sah da seine Göttin, die Erde, gefallen und in den Wassern versinkend.
2.45.14
उज्जहार विषाणेन मार्गण्डेयस्य पश्यतः ।
शृङ्गेण यः समुद्धृत्य लोकानां हितकाम्यया ॥ २.४५.१४ ॥
Während Mārkaṇḍeya zusah, hob er sie mit dem Hauer empor; aus dem Wunsch nach dem Wohl der Welten hob er sie mit seinem Horn auf.
2.45.15
सहस्रशीर्षो देवेशो निर्ममे जगतीं प्रभुः ।
एवं यज्ञवराहेण भूतभव्यभवात्मना ॥ २.४५.१५ ॥
Der tausendköpfige Herr der Götter, der Herr, formte die Welt; so geschah es durch den Opfer-Eber, dessen Wesen das Gewesene, das Kommende und das Seiende ist.
2.45.16
उद्धृता पृथिवी देवी पूज्या वै सागराम्बरा ।
निहता दानवाः सर्वे देवदेवेन विष्णुना ॥ २.४५.१६ ॥
Die verehrungswürdige Göttin Erde, deren Gewand das Meer ist, wurde emporgehoben; alle Dānavas wurden von Viṣṇu, dem Gott der Götter, erschlagen.
2.45.17
वाराहः कथितो ह्येष नारसिंहमतो शृणु ।
यत्र भूत्वा मृगेन्द्रेण हिरण्यकशिपुर्हतः ॥ २.४५.१७ ॥
Dies wurde als die Eber-Gestalt beschrieben. Nun höre von der Mannlöwen-Gestalt, in der Hiraṇyakaśipu, zum König der Tiere geworden, erschlagen wurde.