महाभारत · अध्याय 2.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.46.1
दैत्येन्द्रो बलवान्त्राजन्सुरारिर्बलगर्वितः ।
हिरण्यकशिपुर्नाम आसीत्रैलोक्यकण्टकः ॥ २.४६.१ ॥
हे राजा, दैत्यांचा अधिपती, बलवान, देवांचा शत्रू, आपल्या बलाच्या गर्वाने भरलेला हिरण्यकशिपू नावाचा एक होता; तो त्रैलोक्याला काटा ठरला होता.
2.46.2
दैत्यानामादिपुरुषो वीर्येणाप्रतिमो बली ।
प्रविश्य जलधं राजंश्चकार तप उत्तमम् ॥ २.४६.२ ॥
हे राजा, दैत्यांचा आदिपुरुष, पराक्रमात अतुलनीय आणि बलवान तो समुद्रात प्रवेश करून उत्तम तप करू लागला.
2.46.3
दशवर्षसहस्राणि शतानि दश पञ्च च ।
व्रतोपवासतस्तस्थौ स्याणुमौनव्रतो दृढः ॥ २.४६.३ ॥
दहा हजार आणि पंधराशे वर्षे व्रत व उपवासाने, खांबासारखे मौनव्रत दृढपणे धारण करून तो उभा राहिला.
2.46.4
ततः शमदमाभ्यां च ब्रह्मचर्येण चानघ ।
ब्रह्मा प्रीतमनास्तस्य तपसा नियमेन च ॥ २.४६.४ ॥
हे निष्पाप, मग शम, दम आणि ब्रह्मचर्याने, तसेच त्याच्या तपाने आणि नियमाने ब्रह्मदेव त्याच्यावर प्रसन्न झाले.
2.46.5
ततः स्वयम्भूर्भगवान्स्वयमागम्य भूपते ।
विमानेनार्कवर्णेन हंसयुक्तेन भास्वता ॥ २.४६.५ ॥
हे भूपती, मग स्वयंभू भगवान स्वतः आले; सूर्यासारख्या वर्णाच्या, हंसांनी जुंपलेल्या तेजस्वी विमानातून.
2.46.6
आदित्यैर्वसुभिः साध्यैर्मरुद्भिर्दैवतैस्तथा ।
रुद्रैर्विश्वसहायैश्च यक्षराक्षसकिन्नरैः ॥ २.४६.६ ॥
आदित्य, वसू, साध्य, मरुत आणि इतर देव, रुद्र, विश्वदेवांचे सहकारी, तसेच यक्ष, राक्षस आणि किन्नर यांच्यासह.
2.46.7
दिशाभिर्विदिशाभिश्च नदीभिः सागरैः सह ।
नक्षत्रैश्च मुहूर्तैश्च खेचरैश्चापरैर्ग्रहैः ॥ २.४६.७ ॥
दिशा आणि विदिशा, नद्या आणि सागर, नक्षत्रे आणि मुहूर्त, आकाशात संचार करणारे इतर ग्रह यांच्यासह.
2.46.8
देवर्षिभिस्तपोयुक्तैः सिद्धैः सप्तर्षिभिस्तदा ।
राजर्षिभिः पुण्यतमैर्गन्धर्वैरप्सरोगणैः ॥ २.४६.८ ॥
तपाने युक्त देवर्षी, सिद्ध आणि सप्तर्षी यांच्यासह; तेव्हा अति पवित्र राजर्षी, गंधर्व आणि अप्सरांच्या समूहांसह.
2.46.9
चराचरगुरुः श्रीमान्वृतः सर्वसुरैस्तथा ।
ब्रह्मा ब्रह्मविदां श्रेष्ठो दैत्यमागम्य चाब्रवीत् ॥ २.४६.९ ॥
चराचराचे गुरू, तेजस्वी, सर्व देवांनी वेढलेले, ब्रह्मज्ञांत श्रेष्ठ असे ब्रह्मदेव दैत्याजवळ येऊन म्हणाले.
2.46.10
प्रीतोऽस्मि तव भक्तस्य तपसाऽनेन सुव्रत ।
वरं वरय भद्रं ते यथेष्टं काममाप्नुहि ॥ २.४६.१० ॥
हे सुव्रता, तुझ्या भक्तियुक्त या तपामुळे मी प्रसन्न झालो आहे. वर माग, तुझे कल्याण असो, इच्छेनुसार कामना प्राप्त कर.
2.46.11
न देवा न च गन्धर्वा न यक्षोरगराक्षसाः ।
न मानुषाः पिशाचाश्च हन्युर्मां देवसत्तम ॥ २.४६.११ ॥
हे देवश्रेष्ठा, देव, गंधर्व, यक्ष, उरग, राक्षस, मानव किंवा पिशाच यांनी मला मारू नये.
2.46.12
ऋषयो वा न मां शापैः क्रुद्धा लोकपितामह ।
शपेयुस्तपसा युक्ता वर एष वृतो मया ॥ २.४६.१२ ॥
हे लोकपितामहा, तपाने युक्त ऋषी कोपाने मला शापांनी शाप देऊ नयेत; हा वर मी निवडला आहे.
2.46.13
न शस्त्रेण नचास्त्रेण गिरिणा पादपेन च ।
न शुष्केण न चार्देण स्यान्न वाऽन्येन मे वधः ॥ २.४६.१३ ॥
शस्त्राने नव्हे, अस्त्राने नव्हे, पर्वताने नव्हे, वृक्षाने नव्हे; कोरड्या वस्तूने नव्हे, ओल्या वस्तूने नव्हे, इतर कशानेही माझा वध होऊ नये.
2.46.14
नाकाशे नाथ भूमौ वा रात्रौ वा दिवसेपि वा ।
नान्तर्वा न बहिर्वापि स्याद्वधो मे पितामह ॥ २.४६.१४ ॥
आकाशात नव्हे, हे नाथ, जमिनीवर नव्हे; रात्री नव्हे, दिवसाही नव्हे; आत नव्हे, बाहेरही नव्हे, हे पितामह, माझा वध होऊ नये.
2.46.15
पशुभिर्वा मृगैर्न स्यात्पक्षिभिर्वा सरीसृपैः ।
ददासि चेद्वरानेतन्देवदेव वृणोम्यहम् ॥ २.४६.१५ ॥
पशूंनी किंवा मृगांनी नव्हे, पक्ष्यांनी किंवा सरपटणाऱ्या प्राण्यांनी नव्हे. हे देवदेवा, जर तुम्ही हा वर दिलात, तर मी हाच मागतो.
2.46.16
एते दिव्या वरास्तात मया दत्तास्तवाद्भुताः ।
सर्वकामवरांस्तात प्राप्स्यसि त्वमसंशयम् ॥ २.४६.१६ ॥
हे वत्सा, हे दिव्य आणि अद्भुत वर मी तुला दिले आहेत. हे वत्सा, निःसंशय तुला सर्व इच्छांचे वर प्राप्त होतील.
2.46.17
एवमुक्त्वा स भगवाञ्जगामाकाशमेव हि ।
रराज ब्रह्मलोके हि ब्रह्मर्षिगणसेवितः ॥ २.४६.१७ ॥
असे बोलून ते भगवान आकाशातच निघून गेले. ब्रह्मर्षींच्या समूहांनी सेविलेले ते ब्रह्मलोकात शोभू लागले.
2.46.18
ततो देवाश्च नागाश्च गन्धर्वा मुनयस्तथा ।
वरप्रदानं श्रुत्वैव ते ब्रह्माणमुपस्थितः ॥ २.४६.१८ ॥
तेव्हा देव, नाग, गंधर्व आणि मुनीही वरदानाची गोष्ट ऐकून ब्रह्मदेवांजवळ उपस्थित झाले.
2.46.19
वरेणाने भगवन्बाधिष्यति स नोऽसुरः ।
तत्प्रसीदस्व भगवन्वधोपायोऽस्य चिन्त्यताम् ॥ २.४६.१९ ॥
हे भगवन्, त्या वरामुळे तो असुर आम्हांस पीडील. म्हणून हे भगवन्, प्रसन्न व्हा आणि त्याच्या वधाचा उपाय विचारात घ्या.
2.46.20
ततो लोकहितं वाक्यं श्रुत्वा देवः प्रजापतिः ।
प्रोवाच भगवान्वाक्यं सर्वदेवगणांस्तदा ॥ २.४६.२० ॥
तेव्हा लोकहितकारी वाक्य ऐकून देव प्रजापती भगवान सर्व देवगणांना असे म्हणाले.
2.46.21
अवश्यं त्रिदशास्तेन प्राप्तव्यं तपसः फलम् ।
तपसोऽन्तेऽस्य भगवान्वधं कृष्णः करिष्यति ॥ २.४६.२१ ॥
हे त्रिदशांनो, त्याला तपाचे फल अवश्य मिळणार; त्या तपाच्या अंती भगवान कृष्ण त्याचा वध करतील.
2.46.22
एतच्छ्रुत्वा सुराः सर्वे ब्रह्मणा तस्य वै वधम् ।
स्वानि स्थानानि दिव्यानि जग्मुस्ते वै मुदान्विताः ॥ २.४६.२२ ॥
हे ऐकून, ब्रह्म्याकडून त्याच्या वधाविषयी ऐकलेले सर्व देव आनंदाने आपापल्या दिव्य स्थानांकडे गेले.
2.46.23
लब्धमात्रे वरे चापि सर्वास्ता बाधते प्रजाः ।
हिरण्यकशिपुर्दैत्यो वरदानेन दर्पितः ॥ २.४६.२३ ॥
वर मिळताच त्याने सर्व प्रजांना पीडा देण्यास सुरुवात केली. वरदानाने गर्विष्ठ झालेला दैत्य हिरण्यकशिपू असे करू लागला.
2.46.24
राज्यं चकार दैत्येन्द्रो दैत्यसङ्घैः समावृतः ।
सप्तद्वीपान्वशेचके लोकालोकान्तरं बलात् ॥ २.४६.२४ ॥
दैत्यांचा राजा दैत्यसमूहांनी वेढलेला राज्य करू लागला. सात द्वीपे आणि लोकालोकाच्या मधला प्रदेश त्याने बळाने आपल्या ताब्यात घेतला.
2.46.25
दिव्यभोगान्समस्तान्वै लोके सर्वानवाप सः ।
देवांस्त्रिभुवनस्थांस्तु पराजित्य महासुरः ॥ २.४६.२५ ॥
त्याने जगातील सर्व दिव्य भोग प्राप्त केले; त्रिभुवनात राहणाऱ्या देवांना पराजित करून तो महासुर (सर्व काही मिळवला).
2.46.26
त्रैलोक्यं वशमानीय स्वर्गे वसति दानवः ।
यदा वरमदोन्मत्तो न्यवसद्दानवो दिवि ॥ २.४६.२६ ॥
त्रैलोक्य वश करून तो दानव स्वर्गात राहतो; वराच्या मदाने उन्मत्त झालेला तो दानव स्वर्गात राहिला.
2.46.27
अथ लोकान्सगस्तांश्च विजित्य स महाबलः ।
भवेयमहमेवेन्द्रः सोमोऽग्निर्मारुतो रविः ॥ २.४६.२७ ॥
नंतर त्या महाबलाने ते लोक आणि त्यांचे गण जिंकून (विचार केला): "मीच इंद्र, सोम, अग्नि, मारुत आणि रवि होईन."
2.46.28
सलिलं चान्तरिक्षं च नक्षत्राणि दिशो दश ।
अहं क्रोधश्च कामश्च वरुणो वसवोऽर्यमा ॥ २.४६.२८ ॥
पाणी, अंतरिक्ष, नक्षत्रे आणि दहा दिशा; मीच क्रोध आणि काम, वरुण, वसू आणि अर्यमा होईन.
2.46.29
धनदश्च धनाध्यक्षो यक्षकिम्पुरुषाधिपः ।
एते भवेयमित्युक्त्वा स्वयं भूत्वा बलात्स च ॥ २.४६.२९ ॥
धनदाता, धनाध्यक्ष, यक्ष आणि किंपुरुषांचा अधिपती (कुबेर); "मीच हे सर्व होईन" असे म्हणून, स्वतः बळाने तो (सर्व काही झाला).
2.46.30
एषां गृहीत्वा स्थानानि तेषां कार्याण्यवाप सः ।
इज्यश्चासीन्मखवरैर्देवकिन्नरसत्तमैः ॥ २.४६.३० ॥
यांची स्थाने घेऊन त्याने त्यांची कार्येही मिळवली; श्रेष्ठ यज्ञांनी आणि देव-किन्नरांतील श्रेष्ठांनी तो पूजिला गेला.
2.46.31
नरकस्थान्समानीय स्वर्गस्थांश्च चकार सः ।
एवमादीनि कर्माणि कृत्वा दैत्यपतिर्बली ॥ २.४६.३१ ॥
त्याने नरकात राहणाऱ्यांना परत आणले आणि स्वर्गात राहणाऱ्यांनाही आपल्या ताब्यात घेतले. असी आणि इतर कर्मे करून तो बलवान दैत्यराज होता.
2.46.32
आश्रमेषु महाभागान्मुनीन्वै शंसितव्रतान् ।
सत्यधर्मपरान्दान्तान्पुरा धर्षितवांस्तु सः ॥ २.४६.३२ ॥
आश्रमांमध्ये राहणाऱ्या, महाभाग्यवान, प्रशंसित व्रते पाळणाऱ्या, सत्य व धर्मात तत्पर, संयमी मुनींनाही त्याने पूर्वी पीडिले होते.
2.46.33
याज्ञीयान्कृतबान्दैत्यन्याजकांश्चैव देवताः ।
यत्रयत्र सुरा जग्मुस्तत्रतत्र व्रजत्युत ॥ २.४६.३३ ॥
दैत्याने यज्ञसंबंधी विधींना आणि यज्ञ करविणाऱ्या याजकांनाही बाधा केली; देव जिथे जिथे गेले तिथे तिथे तोही मागोमाग गेला.
2.46.34
स्थानानि देवतानां तु हृत्वा राज्यमकारयत् ।
पञ्चकोट्यश्च वर्षाणि अयुतान्येकषष्टि च ॥ २.४६.३४ ॥
देवांची स्थाने हिरावून घेऊन त्याने राज्य केले; पाच कोटी वर्षे आणि एकसष्ट अयुत वर्षे.
2.46.35
षष्टिश्चैव सहस्राणां जग्मुस्तस्य दुरात्मनः ।
एतद्वर्षं स दैत्येन्द्रो भोगैश्चर्यमवाप सः ॥ २.४६.३५ ॥
त्या दुरात्म्याची साठ हजार वर्षेही निघून गेली. या काळात त्या दैत्येंद्राने भोग आणि ऐश्वर्य प्राप्त केले.
2.46.36
तेनातिबाध्यमानास्ते दैत्येन्द्रेण बलीयसा ।
ब्रह्मलोकं सुरा जग्मुः शर्वशक्रपुरोगमाः ॥ २.४६.३६ ॥
त्या बलवान दैत्येंद्राने अत्यंत पीडिलेले देव शर्व आणि शक्र यांना पुढे करून ब्रह्मलोकाकडे गेले.
2.46.37
पितामहं समासाद्य खिन्नाः प्राञ्जलयोऽब्रुवन् ॥ २.४६.३७ ॥
पितामहांजवळ जाऊन खिन्न झालेले देव हात जोडून म्हणाले.
2.46.38
भगवन्भूतभव्येश नस्त्रायस्व इहागतान् ।
भयं दितिसुताद्घोराद्भवत्यद्य दिवानिशम् ॥ २.४६.३८ ॥
हे भगवन्, भूत-भविष्याचे स्वामी, येथे आलेल्या आमचे रक्षण करा. दितीच्या पुत्रांकडून आज दिवसरात्र घोर भय आहे.
2.46.39
भगवन्सर्वदैत्यानां स्वयम्भूरादिकृत्प्रभुः ।
स्रष्टा त्वं हव्यकव्यानामव्यक्तः प्रकृतिर्ध्रुवः ॥ २.४६.३९ ॥
हे भगवन्, आपण सर्व दैत्यांचे स्वयंभू, आदिकर्ता प्रभू आहात. हव्य-कव्यांचे निर्माते आपणच; आपण अव्यक्त, प्रकृती व ध्रुव आहात.
2.46.40
श्रूयतामापदेवं हि दुर्विज्ञेया मयापि च ।
नारायणस्तु पुरुषो विश्वरूपो महाद्युतिः ॥ २.४६.४० ॥
ऐका, हे संकट असे आहे; हे माझ्याही आकलनाबाहेर आहे. नारायण पुरुष आहेत, विश्वरूप आणि महातेजस्वी.
2.46.41
अव्यक्तः सर्वभूतानामचिन्त्यो विभुरव्ययः ।
ममापि स तु युष्माकं व्यसने परमा गतिः ॥ २.४६.४१ ॥
ते सर्व भूतांसाठी अव्यक्त, अचिंत्य, सर्वव्यापी आणि अविनाशी आहेत. माझ्यासाठी आणि तुमच्या संकटात तेच परम आश्रय आहेत.
2.46.42
नारायणः परोऽव्यक्तादहमव्यक्तसम्भवः ।
मत्तो जज्ञुः प्रजा लोकाः सर्वे देवासुराश्च ते ॥ २.४६.४२ ॥
नारायण अव्यक्ताहूनही परे आहेत; मी अव्यक्तापासून जन्मलो आहे. माझ्यापासून प्रजा, सर्व लोक आणि देव-असुर जन्मले.
2.46.43
देवा यथाहं युष्माकं तथा नारायणो मम ।
पितामहोऽहं सर्वस्य स विष्णुः प्रपितामहः ॥ २.४६.४३ ॥
हे देवांनो, जसा मी तुमचा (पिता) आहे, तसेच नारायण माझा (पुत्र) आहे. मी सर्वांचा पितामह आहे, आणि ते विष्णू प्रपितामह आहेत.
2.46.44
निश्चितं विषुधा दैत्यं स विष्णुस्तं हनिष्यति ।
तस्य नास्ति न शक्यं च तस्माद्व्रजत माचिरम् ॥ २.४६.४४ ॥
हे देवांनो, निश्चित तो विष्णू त्या दैत्याचा वध करतील. त्यांच्यासाठी काहीही अशक्य नाही; म्हणून विलंब न करता चला.
2.46.45
पितामहवचः श्रुत्वा सर्वे ते भरतर्षभ ।
विबुधा ब्रह्मणा सार्धं जग्मुः क्षीरोदधिं प्रति ॥ २.४६.४५ ॥
हे भरतश्रेष्ठा, पितामहांचे वचन ऐकून ते सर्व देव ब्रह्मदेवांसह क्षीरसागराकडे गेले.
2.46.46
आदित्या वसवः साध्या विश्वे च मरुतस्तथा ।
रुद्रा महर्षयश्चैव अश्विनौ च सुरूपिणौ ॥ २.४६.४६ ॥
आदित्य, वसू, साध्य, विश्वेदेव, मरुत, रुद्र, महर्षी आणि सुरूप असे दोन अश्विनीकुमार (तेथे गेले).
2.46.47
अन्ये च दिव्या ये राजंस्ते सर्वे सगणाः सुराः ।
चतुर्मुखं पुरस्कृत्य श्वेतद्वीपमुपागताः ॥ २.४६.४७ ॥
हे राजा, इतर जे दिव्य देव होते, ते सर्व आपापल्या गणांसह चतुर्मुख ब्रह्मदेवांना पुढे करून श्वेतद्वीपावर आले.
2.46.48
त्रायस्व नोऽद्य देवेश हिरण्यकशिपोर्वधात् ।
त्वं हि नः परमो धाता ब्रह्मादीनां सुरोत्तम ॥ २.४६.४८ ॥
हे देवेशा, आज हिरण्यकशिपूच्या वधापासून आमचे रक्षण करा. हे सुरोत्तमा, ब्रह्मादिकांचेही आपणच परम पालनकर्ते आहात.
2.46.49
उत्फुल्लाम्बुजपत्राक्ष शत्रुपक्षभयङ्कर ।
क्षयाय दितिवंशस्य शरणं त्वं भविष्यसि ॥ २.४६.४९ ॥
उमललेल्या कमलपाकळ्यांसारख्या नेत्रांच्या, शत्रुपक्षाला भयंकर असलेल्या! दितिवंशाच्या नाशासाठी तूच आमचा आश्रय होशील.
2.46.50
तद्देवानां वचः श्रुत्वा तदा विष्णुः शुचिश्रवाः ।
अदृश्यः सर्वभूतात्मा वक्तुमेवोपचक्रमे ॥ २.४६.५० ॥
देवांचे ते वचन ऐकून तेव्हा शुचिश्रवा विष्णू, जो अदृश्य आणि सर्वभूतांचा आत्मा आहे, बोलू लागला.
2.46.51
भयं त्यजध्वममरा अभयं वो ददाम्यहम् ।
तदेव त्रिदिवं देवाः प्रतिपद्यत माचिरम् ॥ २.४६.५१ ॥
हे अमरांनो, भय सोडा; मी तुम्हाला अभय देतो. हे देवांनो, त्या त्रिदिवाला (स्वर्गाला) तात्काळ प्राप्त व्हा.
2.46.52
एषोऽहं सगणं दैत्यं वरदानेन दर्पितम् ।
अवध्यममरेन्द्राणां दानवेन्द्रं निहन्म्यहम् ॥ २.४६.५२ ॥
मीच, वरदानाने गर्विष्ठ झालेल्या दैत्याला, त्याच्या गणांसह, देवेंद्रांकडून न मारल्या जाणाऱ्या दानवेंद्राला, मी ठार करीन.
2.46.53
भहवन्देवदेवेश खिन्ना एते भृशं सुराः ।
तस्मात्त्वं जहि दैत्येन्द्रं क्षिप्रं कालोऽस्य माचिरम्।
एष त्वं सगणं दैत्यं वरदानेन दर्पितम् ॥ २.४६.५३ ॥
हे देवदेवेशा, हे देव अत्यंत खिन्न झाले आहेत. म्हणून दैत्येंद्राला तू तात्काळ ठार कर; त्याचा काळ आला आहे, विलंब करू नकोस. हाच तो गणांसह वरदानाने गर्विष्ठ झालेला दैत्य आहे.
2.46.54
क्षिप्रमेव करिष्यामि त्वरया दैत्यनाशनम् ।
तस्मात्त्वं विबुधाश्चैव प्रतिपद्यत वै दिवम् ॥ २.४६.५४ ॥
मी लवकरच, त्वरेने दैत्यांचा नाश करीन. म्हणून हे विबुधांनो, तुम्हीही खात्रीने स्वर्गाला प्राप्त व्हा.
2.46.55
एवमुक्त्वा तु भगवान्विसृज्य त्रिदिवेश्वरान् ।
नरस्यार्धतनुर्भूत्वा सिंहस्यार्धतनुः पुनः ॥ २.४६.५५ ॥
असे बोलून भगवंतांनी त्रिदिवेश्वरांना निरोप दिला. मग अर्धा नर आणि अर्धा सिंह असे शरीर धारण केले.
2.46.56
नारसिंहेन वपुषा पाणिं संस्पृश्य पाणिना ।
भीमरूपो महातेजा व्यादितास्य इवान्तकः ॥ २.४६.५६ ॥
नरसिंह शरीराने, हाताने हात स्पर्श करून भयंकर रूपाचे महातेजस्वी ते उघड्या तोंडाच्या यमासारखे झाले.
2.46.57
हिरण्यकशिपुं राजञ्जगाम हरिरीश्वरः ।
दैत्यास्तमागतं दृष्ट्वा नारसिंहं महाबलम् ॥ २.४६.५७ ॥
हे राजा, ईश्वर हरी हिरण्यकशिपूकडे गेले. आलेल्या त्या महाबल नरसिंहाला पाहून दैत्य.
2.46.58
ववर्षुः शस्त्रवर्षैस्ते सुसङ्क्रुद्धास्तदा हरिम् ।
तैः सृष्टसर्वशस्त्राणि भक्षयामास वै हरिः ॥ २.४६.५८ ॥
तेव्हा अत्यंत क्रुद्ध झालेल्या त्यांनी हरीवर शस्त्रांचा वर्षाव केला. त्यांनी सोडलेली सर्व शस्त्रे हरीने गिळून टाकली.
2.46.59
जघान न रणे दैत्यान्सहस्राणि बहूनि च ।
तान्निहत्य च दैतेयान्सर्वान्क्रुद्धान्महाबलान् ॥ २.४६.५९ ॥
युद्धात त्याने दैत्यांना, हजारो आणि पुष्कळ मारले. त्या क्रुद्ध महाबल दैत्यांना सर्वांना मारून.
2.46.60
अभ्यधावत्सुसङ्क्रुद्धो दैत्येन्द्रं बलगर्वितम् ।
जीमूतघनसङ्काशो जीमूतघननिस्वनः ॥ २.४६.६० ॥
अत्यंत क्रुद्ध होऊन बलगर्वित दैत्येंद्राकडे धावले. मेघासारखे, मेघगर्जनेसारखा आवाज करत.
2.46.61
जीमूत इव दीप्तौजा जीमूत इव वेगवान् ।
सोऽतिबलं दृप्तं दृप्तशार्दूलविक्रमम् ॥ २.४६.६१ ॥
मेघासारखा तेजस्वी आणि मेघासारखा वेगवान असा तो हरी, अतिबलवान, गर्विष्ठ आणि गर्विष्ठ सिंहासारखा पराक्रम असलेल्या त्या दैत्याकडे धावला.
2.46.62
दृप्तैर्दैत्यगणैर्गुप्तं खरैर्नखमुकैरुत ।
ततः कृत्वा तु युद्धं वै तेन दैत्येन वै हरिः ॥ २.४६.६२ ॥
गर्विष्ठ दैत्यगणांनी रक्षिलेला, भयंकर नखमुखी त्या दैत्याशी युद्ध करून मग हरी...
2.46.63
सन्ध्याकाले महातेजा भवनान्ते त्वरान्वितः ।
ऊरौ निधाय दैत्येन्द्रं निर्बिभेद नखैस्तदा ॥ २.४६.६३ ॥
संध्याकाळी महातेजस्वी हरी, घराच्या उंबरठ्यावर त्वरेने, दैत्येंद्राला मांडीवर ठेवून तेव्हा नखांनी त्याला फाडून टाकले.
2.46.64
महाबलं महावीर्यं वरदानेन गर्वितम् ।
दैत्यश्रेष्ठं सुरश्रेष्ठो जघान तरसा हरिः ॥ २.४६.६४ ॥
वरदानाने गर्विष्ठ, महाबल आणि महावीर्य असलेल्या दैत्यश्रेष्ठाला सुरश्रेष्ठ हरीने त्वरेने ठार मारले.
2.46.65
हिरण्यकशिपुं हत्वा सर्वदैत्यांश्च वै तदा ।
विबुधानां प्रजानां च हितं कृत्वा महाद्युतिः ॥ २.४६.६५ ॥
हिरण्यकशिपूला आणि त्या वेळी सर्व दैत्यांना ठार मारून, देव आणि प्रजा यांचे हित करून तो महातेजस्वी...
2.46.66
प्रमुमोद हरिर्देवः प्राप्य धर्मं तदा भुवि ।
एष ते नारसिंहोऽत्र कथितः पाण्डुनन्दन। ॥ २.४६.६६ ॥
तेव्हा पृथ्वीवर धर्म प्राप्त करून देव हरी आनंदित झाला. हे पांडुनंदना, ही नरसिंह कथा तुला येथे सांगितली आहे.
2.46.67
शृणु त्वं वामनं नाम प्रादुर्भावं महात्मनः ॥ २.४६.६७ ॥
महात्म्याचा वामन नावाचा प्रादुर्भाव तू ऐक.